Waarom

Een jaar geleden was het koud , mistig , nat ,guur  . . .
Ik bracht je ten grave.
Met mijn ouders , familie en vrienden.
Vanaf toen stond ik er alleen voor   -  en ik sta nog steeds alleen aan je graf.
Mijn ouders die zijn er nog , maar ze worden oud . . .
Mijn overblijvende schoonfamilie heeft geen tijd . . .
Vrienden komen niet over de vloer want . . .
Ik heb me door dit eerste jaar heen geslagen , met  vallen en terug opstaan.
Veel meer vallen dan opstaan.
Ik heb me het voorbije jaar heel goed voorgedaan in het bijzijn van anderen tot ,
tot ik thuis kwam.
Thuiskomen in een leeg huis.
Thuiskomen zonder dat er iemand een begroeting roept.
Thuiskomen zonder  een warme omhelzing.
Vroeger was dat alles heel gewoon.
De normale gang van de wereld , bij ons toch.
Nu weet ik : het zijn de kleine dingen die het doen.
Het zijn de kleine dingen die alles zo leefbaar maken.
Een woord , een gebaar . . .
Wat mis ik dat alles.
Elke dag , een beetje meer.

Dat onbehaaglijke gevoel dat ik vorig jaar had is er vandaag opnieuw.
Ik zal het me nooit vergeven dat ik de onheilspellende tekens niet zag.
Geen enkele keer had ik de kamer moeten ontruimen wanneer er een ingreep gebeurde.
Nu kwam men mij koudweg zeggen dat de kamer moest vrijgemaakt worden.
Er waren bedden tekort ! ! !
En waarom duurde het zolang eer ik nieuws kreeg uit de operatiekamer ?
Nu weet ik wel beter.
Vanaf het moment dat je verdween in de operatiekamer was er iets.
Maar wat ?
Als ik vandaag de dag zoiets zou mee maken , ik zou het nu wel weten.
Dat zijn van die gevoelens die niet meer weggaan.
Dat blijft bij voor de rest van mijn dagen.
Een dag die ik nooit zal vergeten.
Een dag waarop ik veel heb geleerd.
Maar ook een dag die blijvend gegrifd blijft in mijn gedachten.
Een dag met vraagtekens die nooit meer opgehelderd worden.

Nieuwjaar !
Weer zo een avond voor mij alleen.
Weer heb ik het zelf zo gewild.
Toch gedeeltelijk.
Ik heb wel aan mijn ouders gevraagd of ze tot bij mij zouden komen.
Helaas, ze bleven thuis.
Eigenlijk hetzelfde ritueel als de voorgaande twee jaren.
Mijn vader wil gewoon thuis blijven en mijn moeder legt zich daar dan maar bij neer.
Eerlijk, ik had ze eigenlijk toch verwacht.
Maar ik kan hen toch niet dwingen.
Dus weer gans alleen.
En ik heb dan maar hetzelfde gedaan als met Kerstavond.
Kaarsen, een borrel en een film.
Twaalf uur ! ! !
Middernacht ! ! !
Met de borrel in de hand, een warme jas aan en zo het balkonnetje op.
Het vuurwerk is langs alle kanten bezig.
Ik die zo van vuurwerk hou kan er echt niet van genieten.
Ik probeer het wel maar daar blijft het bij.
Een half uurtje later is alles voorbij en kleurt de hemel opnieuw donker.
De rust keert weer en het geblaf van de honden verstomd ook.
Oud jaar , Nieuwjaar , 2012 is bezig.
Wat ben ik blij dat deze dagen zo goed als voorbij zijn.
Nu morgen nog een heel moeilijke dag en maar hopen dat het vlug 2 januari is.

Aan iedereen die mijn blog bezoekt een heel

GELUKKIG

GEZOND

VREDEVOL

SUCCESVOL

2012

gewenst !

Het is me toch oh zo moeilijk geworden.
Ik dacht dat mijn verdriet stilletjes zou slijten zoals men dat zegt in de volksmond.
Helaas, ik moet eerlijk bekennen dat het niet slijt.
Het wordt met de dag pijnlijker.
Is het omdat de donkere dagen er aan het aankomen zijn ?
Is het omdat het huis nu al is afgesloten om een uur of zes in de namiddag en zeker als de zon niet schijnt ?
Dat is iets wat me vandaag nog is opgevallen.
Ik weet het niet meer.
Wat ik wel weet is dat het een lange , eenzame winter zal worden.
Als ik dacht dat nieuwe hobby's zouden helpen dan ben ik ook verkeerd.
Momenteel gaat het niet hoe ik ook mijn best doe.
Ik dacht van er rust in te vinden maar dat was een foute gedachte.
Zeker mijn digitale fotografie valt tegen.
Ik kan alleen maar hopen dat het uiteindelijk allemaal nog zal in orde komen.
Begin me stilaan de vraag te stellen of ik ergens hulp moet gaan zoeken.
Zou het andere weduwen ook zo vergaan ?
Zouden zij ook hetzelfde ervaren zoals ik ?
Ik veronderstel ook dat het bij mij een beetje moeilijker ligt omdat ik geen kinderen heb.
Geen kinderen om een handje toe te steken zoals vele opa's en oma's wel kunnen doen.
Geen kleinkinderen die leven in de brouwerij brengen.
Ik heb er alleen de zorg nog bij van mijn ouders.
Niet dat hen helpen mij teveel is , zeker niet.
Alleen, ik zou het zo graag eens anders willen.
Dat anders willen weet ik niet hoe.
Het is zoals met alles.
Ik zou graag dit , ik zou graag dat , ik weet niet wat ik wil.
Het is zo moeilijk allemaal en elke dag hoop ik op beter.
Elke dag hoop ik op betere tijden.

Het hele weekend heeft in het teken gestaan van foto's nemen.
Mensen wat is dat moeilijk !
Dat had ik nu echt nooit verwacht.
Natuurlijk komt het ook omdat ik me een nieuw toestel heb aangeschaft.
Oh ja, dat gaat als een fluitje van een cent, ge gaat dat vlug kennen en nog andere opbeurende teksten meer.
Maar nu puntje bij paaltje komt , het is toch niet alles.
Maar weer is het iets dat ge alleen doet en dat begint , nee dat is bezig , het doet toch zo'n pijn om altijd alleen te zijn.

Ik had in het weekend natuurlijk ook nog andere verplichtingen.
Tenminste als je dat een verplichting kunt noemen.
Een Swarovski - opendeur !
Mooi , heel mooi.
Ik heb me uiteindelijk een nieuwe fotokader aangeschaft (wel geen echte Swarovski want het zwaanteken ontbreekt) maar wel gemaakt met Swarovski-elementen.
Wat zou mijn man daarvan gehouden hebben.
Hij vond het zo mooi , al die schitteringen gewoon door een beetje extra licht te geven.
Daar kon hij zo van genieten , op zoek gaan naar al die regenboogkleuren . . .
Nu gaat het licht in die kast nog altijd niet aan.
Stom zul je zeggen , maar ik kan het nog altijd niet.
Ik kijk er eens naar en stel me dan de vraag "WAAROM"
Waarom er zo voor sparen , want we moeten eerlijk zijn , het zijn mooie stukken maar de dag van vandaag ook kostelijke stukken.
Sparen , verzamelen , genieten , ..........
Mijn man kon er uren naar liggen kijken en natuurlijk met het licht aan.
Helaas dat is nu verleden tijd.
Ik moet er nu alleen naar kijken maar het geeft me geen vreugde meer op de huidige ogenblik. 
Ik ben ondertussen volledig gestopt met het verzamelen van Swarovski-stukken.
Ik ben zelfs aan het overwegen om te verkopen , maar niet voor een appel en ei.
Wil ik nu nog iets hebben zal ik er met elke euro moeten voor sparen.
Juist zoals nu voor die "namaak-kader".
Was er al enkele maanden mee bezig om hem bij elkaar te krijgen want er zou een nieuwe kader uitkomen !
Maar die nieuwe kader vond ik helemaal niets.
De namaak-kader is veel mooier , nee hij is schitterend en ik ben er blij mee.
Ik heb er onze trouwfoto ingezet en het is mooi.
Hier ga ik wel van genieten , zeker weten.