Gerustgesteld

Een heel vervelende dag vandaag.
Mijn vader vanmorgen naar de kliniek gebracht.
Het was er al een leven van jewelste.
Een kamer gekregen op het eerste verdiep.
We mochten niets uitpakken want na de operatie zou hij naar een andere kamer moeten.
Dus heel de verhuis terug mee de auto in.
Dat was wel vervelend.
Ik vind dat ze dat wel hadden mogen zeggen.
Nu moest je met de meegenomen bagage liggen sleuren.
Mijn vader werd toch nog vroeger dan verwacht naar het operatiekwartier gebracht.
Omdat ze mij de verkeerde inlichtingen hadden gegeven was ik er natuurlijk niet.
Dat gaf me wel een heel raar gevoel.
Rond drie uur dan toch richting intensive care gegaan want hij zou daar uiteindelijk één nachtje moeten blijven.
Geen vader te vinden !
Hij lag nog op de recovery.
De intensive care lag volledig vol en daarom werd mijn vader op de recovery verder opgevolgd.
Dat doet wel raar maar we mochten er toch enkele momenten bij.
Dat vond ik wel tof van de verpleging.
Ik een beetje gerustgesteld maar zeker mijn moeder.
Dan tot zeven uur vanavond gewacht maar nog steeds geen bericht van de kliniek.
Opnieuw de auto in en tot ginder gereden en gaan zien.
Inderdaad, vader lag nog steeds op de recovery.
Hij mocht nog steeds niet naar de gewone kamer.
De operatie zelf was goed verlopen.
Alleen de bloeddruk deed tegen en ook de nieren werkten niet naar behoren.
Dat was voor mij wel even schrikken.
Waar en wanneer had ik dat nog gehoord ?
Nog niet zo lang geleden ?
Spijtig genoeg heb ik maar weinig uitleg gekregen maar iedereen deed toch zijn best.
Het deed me allemaal terug denken aan hetgeen er met mijn man was gebeurd.
Al die beelden zijn me de hele dag achtervolgd.
Toen duurde het ook immens lang eer ik een eerste berichtje doorkreeg.
En wachten , het duurt toch zo lang.
En ook nu weer had ik er geen goed oog in.
Ook nu wilde het allemaal niet mee en deed er vanalles tegen.
Ik heb mijn moeder dan maar terug naar huis gebracht.
Zij was op van zenuwen , vermoeidheid  ...
Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven.
Pas om tien uur deze avond heb ik een telefoontje gehad van de kliniek.
Nu was alles in orde bij mijn vader ( ? ) en werd hij naar de kamer gebracht.
God zij dank !
Er viel een klein blokske van mijn rug.
En ik zal maar hopen dat het een juiste berichtgeving was.
Gerust ga ik pas zijn als ik hem morgenvroeg zal zien.
Bezoekuur of niet, ik ga er vroeg naartoe om met mijn eigen ogen te zien of alles in orde is.

Gisteren een heel wat mindere dag gehad.
Ik ben blij dat het vandaag beter ging.
Zowel met mij (hoe egoïstisch) als met mijn vader.
De oefeningen die hij dagelijks gaat doen die zijn wel goed.
Hij zelf is tevreden met de kleine vorderingen.
En als je ziet welke oefeningen hij moet doen , daar moet je eigenlijk bij glimlachen.
Zo stom , zo gemakkelijk voor ons.
Maar voor hem en andere patiënten ó zo waardevol.
En zelfs heel vermoeiend volgens zijn zeggen.
En ik wil hem zeker en vast geloven.
Een grote bewondering voor de kinesistes heb ik de laatste jaren wel gekregen.
Altijd vriendelijk , geduldig en behulpzaam.
Ik kijk niet uit naar zijn operatie van volgende week vrijdag.
Met de dag wordt het wachten zwaarder.
Ik ben er altijd zeker van geweest dat men steeds als een gezonder mens uit een operatie komt.
Helaas, het gaat niet altijd zoals het zou moeten gaan.
Dat weet ik nu wel beter.
Ik ben ook bang dat er in deze week nog iets zou kunnen gebeuren.
Zoals ik nu ook gehoord heb zou het niet de eerste keer zijn dat er iets misloopt in de wachtperiode.
Het zijn allemaal van die dingen die normaal gezien gebeuren in andere gezinnen.
Toch zeker niet in eigen familiekring.
Totdat , het toch gebeurt ! 
Het zal nog een zware week worden.
Als dan alles achteraf in orde komt , zullen we ook weer gelukkig zijn.

Een zaterdag die weer voorbij is.
Gelukkig kon ik zo tussen de karweitjes door tot aan het kerkhof rijden.
Alhoewel , ik ga nooit nog op een zonnige namiddag tot ginder.
Het was er ongelooflijk druk.
En wat ik haat , dat zijn de mensen die echt gaan om de nieuwsgierigheid.
Zo kon ik echt niet tot bij mijn man komen.
Ze wandelen gewoon in hun leestempo voorbij.
Daar wordt dan nog de nodige commentaar bij gegeven.
En respect bij al die graven zie ik weinig ten overstaan van de nabestaanden.
Ik heb daar een grondige hekel aan.
In de toekomst wacht ik wel tot tegen de avond aan.
En hopelijk is het dan rustiger en serener.
Het is normaal en heel logisch dat er een heleboel mensen rondlopen.
Maar het is de manier waarop.
Geef mij dan maar een frisse dag.
Met mensen die fatsoen hebben.
En die echt komen voor iemand speciaal.
Zoals ik.
Ik kan het nog altijd niet laten.
Ik moet tot ginds kunnen geweest zijn of mijn dag is niet goed.
Als ik dat niet doe , dan mis ik iets.
De pijn is zo al groot genoeg zonder dat daar nog wat moet bijkomen.

Vandaag een bang afwachten naar de resultaten van al de onderzoeken die zijn gebeurt bij mijn vader.
Wanneer mijn moeder en ik deze namiddag op bezoek gingen was vader weer weg voor radiografie.
Nog meer dan een uur moeten wachten eer hij hiervan terug was.
En dan wachten , wachten , wachten...
Maar als er niemand iets komt zeggen dan ga ik zelf op onderzoek uit.
Dat heb ik wel geleerd ten tijde van het ziek zijn van mijn man.
Om zes uur komt de verpleegster van dienst ons een klein beetje uitleg geven.
Mijn vader mag dus zeker nog niet naar huis.
Na vier dagen zien ze pas dat de halsslagader niet in orde is.
En hij staat voor een operatie aan de halsslagader.
We weten nog niet welke kant.
Is het de linkse of de rechterkant.
Of is het aan allebei de kanten ?
Morgen, zaterdag , zal de specialiste langs komen.
Toevallig is zij dit weekend van dienst en dan kan dit dus op zaterdag gebeuren.
Natuurlijk hebben we daar vragen bij.
Ik vind het spijtig dat zij dit niet zelf is komen melden.
Maar ja , het zal zo wel moeten de dag  van vandaag zeker !
Moeder is natuurlijk heel zwaar teleurgesteld.
Ik heb haar voorgesteld om bij mij te logeren.
Gemakkelijk zal dat niet zijn want ik heb maar één slaapkamer.
Dan ga ik wel de zetel op.
Ik heb daar geen probleem mee.
Voor haar is het natuurlijk weer een moeilijke beslissing.
Ze wou er graag eens een nachtje over slapen.
Ik ben benieuwd wat ze me morgen gaat zeggen.
Ik laat haar vrij.
Ik kan ook bij haar gaan slapen.
Maar dan ben ik volledig gebonden.
Ik volg nog altijd graag enkele programma's op TV
En ik werk s'avonds op mijn PC.
Dat kan ik niet bij haar.
Maar we zullen morgen wel zien wat er gaat gebeuren.

Het gaat weer de totale verkeerde richting uit.
Ik had al lang in mijn bed moeten liggen maar ja.
Het zal voor seffens zijn.
Heb vanavond mijn dag nog eens helemaal overlopen.
Het is weer geen gemakkelijke dag geweest.
Deze voormiddag met mijn moeder naar de bank en winkel geweest.
Toch ook nog heel even langs het graf van mijn man geweest.
Gelukkig dat ik dat toen gedaan heb.
Ik zou er anders vandaag niet meer naar toe kunnen.
Deze middag een kleinigheid gegeten met mijn ouders.
Dan was het wachten op de huisdokter.
Komt die natuurlijk wat later dan voorzien.
En toen was het inpakken en wegwezen richting kliniek.
Mijn vader zou toch voor onderzoek moeten opgenomen worden.
Een klein herseninfarct heeft plaatsgevonden.
Dit is waarschijnlijk één van de voorbije nachten gebeurt.
Zelfs de huisdokter had niet direct een antwoord.
Morgen gaan er nu natuurlijk enkele onderzoeken gebeuren.
Het zullen weer enkele moeilijke dagen worden.
Altijd dat heen en weer gerij.
Mijn moeder ophalen, wegdoen, enkele uurtjes wat karweitjes opknappen,
en dan opnieuw richting kliniek.
We mogen maar twee uurtjes per dag op bezoek gaan.
Hopelijk is het alleen maar een waarschuwing geweest.
Hopelijk komt alles met een goede verzorging alles snel weer in orde.
Hopen , meer kan ik niet doen.