Regenen

Kan er mij iemand zeggen wanneer die pijn om het heengaan van iemand over gaat ?
Zoals ik momenteel mijn huisje aan het beredderen ben kan het niet meer.
Bij al mijn huishoudelijke taken is er vandaag weer een nieuwe waterval.
Die  van Coo heeft er niets aan.
Ik heb nog speciaal muziek opgezet om me op te monteren maar het helpt zo goed als niet.
In plaats van nu gedaan te hebben met mijn taken ben ik amper halverwege.
Ik stel me de vraag : hoe doen andere mensen het die iemand verloren hebben.
Ik in ieder geval niet zoals ik deze morgen nog heb gehoord van kennissen.
Een man heeft zijn vrouw ook in het begin van het jaar verloren, en hij is het voorbije weekend al zijn tweede vriendin komen voorstellen.
Ik begrijp dat allemaal niet.
Ben ik zo ouderwets ?
Ik ben nochtans de zestig nog niet gepasseerd en voel me nog jong.
Of is het omdat mijn man en ik zulk een hechte band hadden ?
Zoals men dikwijls zegt : “ twee handen op één buik “ !
Ook de specialist heeft me gezegd dat ik het heel moeilijk zou hebben.
Dat ik zou vallen en terug opstaan.
Maar tevens zegde hij me dat ik mijn man moest gedenken op de manier die mijn man zou willen.
En mijn man ging genietend en zingend door het leven.
Toch in de mate van het mogelijke.
Maar ik kan het nog steeds niet.
Het is me allemaal zo moeilijk om dat alleen te doen.
Met ons tweetjes was het toch zo gemakkelijk !
Alles vlotte, soms gemakkelijk , soms moeilijk.
Maar we waren met twee !

Wanneer er een  "zeven " op de kalender komt is er een rotdag.
Dan komt opnieuw die film naar boven.
Die laatste film die ik nooit zal vergeten.
Hij staat niet op een cd-rom.
Hij staat alleen in mijn geheugen gegrifd.
Het is niet dat ik op andere dagen niet aan mijn man denk,
maar het is toch raar dat het telkens op de zevende het ergste naar boven komt.
En ook het uur.
Wanneer keek ik op de klok vandaag?
Elf uur.
Het uur dat mij het ergste nieuws werd meegedeeld.
Wij kunnen Uw man niet meer helpen !
Dat was toen een donderslag bij heldere hemel.
Nu nog steeds.
Ik kan nog steeds niet begrijpen dat hij van me werd weggenomen.
Het was , is , jaren te vroeg.
Hij was maar 62 jaar en bruiste nog van plannen.
Plannen die nooit meer zullen worden uitgevoerd.
Plannen die hij met mij deelde.
En als ik nu aan één van die plannen denk, dan doet mij dat pijn.
Pijn , omdat het voor mij alleen zal zijn.
Pijn , omdat . . . . .

Dat ik twee weken geleden de auto heb laten nazien is me vandaag goed van pas gekomen.
Deze voormiddag met de auto naar de autokeuring geweest.
En ja hoor , we kunnen weeral een jaartje met dat beestje rijden.
Als ik er nu nog eens met een goede vernieuwer kon overgaan, dan was alles helemaal in orde.
Wel moet ik ook nog eens als een wervelwind door mijn garage gaan.
Tot voor een paar maanden stond ze nog helemaal aan de kant.
Nu is het niet meer om aan te zien.
Ik moet er dringend eens invliegen zodat deze terug mooi op orde komt te staan.
Gelukkig kan de auto er nog altijd in.
En als het één van de weken eens lukt dan gaat dat allemaal in orde komen.
Ik geef mijn tijd liever aan mijn bezoek.
De voorzitter van de biljartclub van mijn man heeft me deze namiddag gevraagd of  ik meedoe aan de jaarlijkse souper.
Ik heb geen nee gezegd en ga zeker paraat zijn.
De club is niet groot en ze hangt nog altijd goed aan elkaar.
Ik vind het tof dat ze mij er nog bij willen.
Dat de eerste momenten weer heel moeilijk gaan zijn, dat weet ik nu al.
Zoals het zelfs deze voormiddag moeilijk was om gewoon met de auto naar de keuring te rijden.
Normaal deden wij dat samen,  dat was een stomme jaarlijkse traditie geworden voor mij en mijn man.
Nu was het alleen, voor de allereerste keer in mijn leven.
Dat zijn zo allemaal van die normale dingen die toch telkens weer pijn doen.
Vroeger met twee , nu alleen.

Uiteindelijk heb ik deze zondag toch nog goed besteed.
Toch naar mijn bescheiden mening.
Nadat ik ben gaan eten bij mijn ouders wou ik nog even langs vrienden.
Verder dan de gesloten voordeur ben ik niet geraakt.
Een schoolfeestje van de kleinzoon.
Dat moet prachtig geweest zijn en dat met deze namiddagzon !
Eén van de volgende dagen ga ik zeker het verhaal te horen krijgen.
Dus gewoon rustig terug naar huis.
Ik heb toch nog vanalles te doen en ik ben er dus aan begonnen.
Ik heb me gewoon voor een kast op de grond gezet en ben beginnen uitladen.
Ik heb papieren nodig voor de successierechten.
Ik heb zoveel bij te houden dat ik niet juist weet in welke doos ze zitten.
Er is heel veel gesorteerd.
En toch, ik zal nog wat opbergdozen moeten opendoen voor ik alles bij elkaar heb.
De notaris vraagt heel wat papieren.
We gaan zelfs met uitstel moeten werken.
Ik had er geen vermoeden van dat het allemaal zo moeilijk zou verlopen.
En het blijft maar moeilijk gaan.
Tegelijkertijd kan ik weeral wat papierwerk dat ik niet langer nodig heb wegdoen.
Op sommige momenten vraag ik me af waarom ik die papieren allemaal heb bijgehouden.
Ik weet wel dat er papieren tussen zitten die we nog eens samen zouden bekijken.
Papieren die we bijhielden als herinnering.
Die papieren hebben nu wel een wrange bijklank want nu zijn ze voor mij alleen.
En de herinnering is ook voor mij alleen.
Ik heb vroeger wel geleerd dat elk stukje papier van belang kan zijn.
Dat heb ik zelfs nog ondervonden toen we onze zaak hadden.
Dus enkel papieren die ik niet meer nodig heb , gewoon weg en nieuwe plaats in de kast.
Het is wel niet veel maar toch ruimte voor iets anders.
Zo gaat de kast toch ooit nog eens op orde geraken.
Dat gaat nog wel wat duren maar ja, ik heb tijd.

Deze mooie zomerse dag is weeral stilletjes voorbij gevlogen.
Het appartementje in de voormiddag aan de kant gezet.
En hoe het komt , ik weet het niet.
Maar als ik in ons appartementje bezig ben, dan heb ik het altijd heel moeilijk.
Alles doet me nog aan mijn man herinneren.
Het is alsof dan alles terug tot leven komt.
Dan worden de herinneringen weer levensgroot en zo echt.
Bij alles wat ik dan doe komt er wel een verhaaltje naar boven.
Soms voelt het echt zwaar aan.
Dan is het tanden bijten om er weer door te komen.
En ook nog snel moeten wezen of ik was te laat bij de tandarts.
Dat bezoekje is goed afgelopen.
Volgend jaar terugkomen !
Daarna ben ik nog van die lekkere aardbeien gaan plukken.
Heerlijk zo rechtstreeks uit de eigen tuin.
Plukken, wassen en opeten.
De rest van de avond heb ik met niets doen doorgebracht.
Ik voelde me moe.
Zal waarschijnlijk door de warme temperatuur komen.
Morgen is het enkele graden minder.
Voor mij persoonlijk gaat dat heel goed uitkomen. 
Dan voel ik me veel beter.