Pedro Regis 12/9

7/9 Mijn Zoon staat voor de deur. - Marcos Tadeu Teixeira

Maria: Mijn kinderen, Mijn boodschap van vandaag zal kort zijn, maar zeer belangrijk. Mijn Zoon staat voor de deur. Zal Hij, wanneer Hij terugkeert, nog iemand vinden die gelooft en trouw is?

Alles wat Ik heb gezegd in Ezquioga, in Garabandal, in El Escorial en op andere plaatsen, zal in vervulling gaan.

Afvalligheid en gebrek aan geloof hebben deze hele wereld volledig in hun greep. Het kwaad, geweld, haat, verdeeldheid en tweedracht hebben de wereld bedekt als een donkere mantel van duisternis en somberheid.

Deze wereld is al een kleine afspiegeling van de hel geworden. Ze kan alleen gered worden door een wonder van Mijn Liefdevlam. Dit zal echter alleen gebeuren als jullie het doel vervullen waarvoor Ik jullie hier heb geroepen. Namelijk: Mijn zoon Marcos helpen de missie te volbrengen om de wereld en zielen te redden, door de films die hij heeft gemaakt en de overwogen Rozenkransen met iedereen te delen, en door de gebedsgroepen te vormen waar Ik om heb gevraagd.

Pas wanneer dit gedaan is, zal Mijn Liefdevlam krachtig stralen en zal deze wereld vernieuwd worden.

Moge ieder het ‘ja’ geven waarnaar Mijn Onbevlekt Hart al zoveel jaren op zoek is en dat het niet heeft gevonden.

Blijf elke dag Mijn Rozenkrans bidden!

Mijn zoon Marcos. Ja. Op de dag van Mijn Triomf zal niet alleen Mijn Liefdevlam, maar ook die van jou krachtig stralen, precies zoals je zo treffend hebt weergegeven in de film *Final Chance* nr. 15.

En dan zal deze Liefdevlam Mijn vijand en al zijn demonen treffen; zij zullen dan, neergeslagen, voor eeuwig in de hel storten, samen met al zijn volgelingen.

En dan zal de Aarde eindelijk vernieuwd worden door de kracht van onze gezamenlijke Liefdevlam. Het zal de grootste triomf zijn, niet alleen van Mijn Hart, maar ook van dat van jou, dat zoveel voor Mij heeft gewerkt, geleden en gestreden.

Houd moed, wees sterk, Mijn zoon! Onze reis, onze tocht, loopt reeds ten einde. We hebben het grootste deel van de weg samen afgelegd, en nu ben je nog maar tien stappen verwijderd van het moment dat je je bij Mij voegt en je beloning ontvangt.

Houd vol.” ...houd vol – nog maar tien stappen – en dan zul je nooit meer lijden en voor altijd in Mijn omarming blijven, voor eeuwig door Mij bemind.

Dank je voor het voltooien van 'Final Chance', delen 14 en 15; deze zullen Mijn kinderen leren wat ware liefde is, en wat ware vrede en goedheid zijn – precies datgene wat Mijn Zoon Jezus en Ik op aarde verlangen.

Daarin zul je laten zien wat het werkelijk betekent om Mijn Liefdevlam te bezitten. En hoezeer deze Vlam de grootste schat is, het grootste goed dat men kan begeren – zoals de parel uit het Evangelie – waarvoor het de moeite waard is alles achter te laten om haar te bezitten.

Dank je ook voor het maken van Mijn film over La Salette; deze zal vele zwaarden van pijn uit Mijn hart wegnemen en Mijn boodschap en Mijn Geheimen op een nieuwe manier bij Mijn kinderen brengen – een manier die nog nooit eerder is gebruikt – om Mijn kinderen de grootsheid van Mijn verschijning in La Salette te tonen.

Ook de film over het leven van Mijn zoon Geraldo zal – vooral bij jongeren – het verlangen naar heiligheid en de Hemel aanwakkeren. Met deze films zul je aanstaande zondag werkelijk een explosie teweegbrengen die krachtiger is dan die van een atoombom, gericht tegen de vijandige krachten van de duisternis.

Verheug je daarom, Mijn kleine zoon, want je hebt een geweldig werk volbracht, zoals niemand dat ooit eerder heeft gedaan.

Ik zegen jou met liefde, en al Mijn kinderen: uit Pontmain, uit La Salette en uit Jacareí.

Vandaag, op de verjaardag van het wonder van de dansende maan – die Ik op die dag in 1994 door de hele aanwezige menigte liet zien – en op de dag dat Ik tranen liet vloeien uit Mijn eerbiedwaardige beeld dat hier staat, zegen Ik jullie allen opdat jullie gelukkig mogen zijn, en laat Ik jullie Mijn vrede na.

13/9 STOP DE CONFLICTEN! - Angelica

Maria: Kinderen, opnieuw breng Ik jullie Mijn Smartvol Hart!

Ik kom en roep luid, opdat Mijn stem de machtigen der aarde mag bereiken: “STOP DE CONFLICTEN! EEN NIEUWE OORLOGSSPIRAAL ZAL UITBREKEN IN HET MIDDEN-OOSTEN. JULLIE WEIGEREN TE BEGRIJPEN DAT DEZE OORLOG IN HET MIDDEN-OOSTEN ZICH ALS EEN LOPEND VUUR ZAL VERSPREIDEN. HANDEL MET GOEDE WIL EN STOP DE CONFLICTEN! EEN CONFLICT IN DE RODE ZEE ZOU ELK MOMENT KUNNEN UITBREKEN EN MOEILIJK TE STOPPEN ZIJN. STOP HET VOORDAT HET BEGINT! KRAAM GEEN ONZIN UIT EN HANDEL TEN BEHOEVE VAN DE MENSEN EN DE WERELDECONOMIE — ANDERS ZAL ER EEN HONGERSNOOD ONTSTAAN. “IK HEB JULLIE VERTELD WAT ER ZOU KUNNEN GEBEUREN!”

Mogen de kinderen der aarde voortdurend tot de Heilige Geest bidden, opdat Hij met Zijn krachtige licht de harten van mensen van goede wil verlicht en een einde maakt aan conflicten over de hele aarde.

Onthoud: “JULLIE ONDERSCHATTEN ALLES — DEZE OORLOGEN ZOUDEN KUNNEN ESCALEREN TOT EEN WERELDOORLOG!”

Kom op, Mijn kinderen, bid met Mij mee!

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en ze bemint jullie vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

5/9 De Waarschuwing staat voor de deur! – Myriam Corsini

In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest zegen Ik jullie.

Maria: Geliefde kinderen, Ik ben de Maagd van de Karmel; Ik ben de Moeder van Jezus en jullie Moeder. Vandaag daal Ik af naar deze heuvel, vergezeld door de Allerheiligste Drie-eenheid. Jullie worden omarmd door de Allerheiligste Drie-eenheid! Jullie worden gezegend door de Hemel, Mijn kinderen!

Wees bereid; de nieuwe aarde wacht op jullie! De Hemel wacht erop jullie allen als de zijnen te mogen ontvangen, om met jullie te genieten van het nieuwe leven in de oneindige schoonheid van de Schepper, de God bij uitstek... er is geen andere God dan Hij; Hij is!

Omarm het Kruis, Mijn kinderen; heb het lief, aanbid het en dien Jezus in dit Werk van Hem waartoe jullie geroepen zijn. Spoedig zullen jullie de gaven van de Heilige Geest ontvangen en eropuit trekken om te getuigen tegenover hen die ver van God verwijderd zijn, om hen naar Hem terug te brengen.

Weet dat alles wat geschreven staat – alles wat God door de eeuwen heen heeft geopenbaard, in de Heilige Schrift en tot op de dag van vandaag – de waarheid is; het zal allemaal geschieden! De mensheid is te ver afgedwaald van haar Schepper-God; ze heeft ervoor gekozen zich over te geven aan de verlokkingen van de helse vijand. O, Mijn kinderen, wat een ernstige vergissing hebben jullie begaan!

De aarde zal nu baren, en in haar barensweeën zal alles op zijn kop worden gezet; niets zal ooit nog hetzelfde zijn. In jullie lijden zullen jullie het begrijpen; jullie zullen verlangen naar Hem terug te keren; jullie zullen walgen van de bedrieger die jullie zijn gevolgd – degene die jullie verleidde om jullie met zich mee de hel in te sleuren.

De uren zijn geteld, Mijn kinderen; er is geen tijd meer – de tijd is op. In deze laatste fase zullen er grotere omwentelingen op aarde plaatsvinden: ...aardbevingen, tsunami's, vulkanen die gelijktijdig uitbarsten, bergen die instorten, rivieren die buiten hun oevers treden en wanhopige mensen: ...de mensheid zal het eindelijk begrijpen en smeken om de hulp van Jezus Christus!

Arme kinderen, arme kinderen! O, jullie die Mij hebben verloochend – jullie zullen geen hulp uit de Hemel ontvangen; jullie zullen alleen komen te staan ​​tegenover datgene wat jullie verkozen te volgen in plaats van Hem! Jullie zijn doof gebleven voor de eindeloze oproepen om terug te keren naar jullie Vader die in de Hemel is: …zoals jullie doof zijn geweest voor de stem van God, zo zal Hij niet luisteren naar jullie hulpkreten.

Het duurt niet lang meer; de Waarschuwing staat voor de deur!

Een grote ramp zal de aarde treffen; alles zal verloren gaan. Vanwege de liefde die Ik voor jullie koester en Mijn verlangen om jullie weer de Mijne te mogen noemen, vraag Ik jullie je te bekeren en terug te keren naar Mij, jullie Schepper-God, opdat jullie bij Mij in het eeuwige leven mogen verblijven, in liefde en vreugde.

Ik ben de Allerheiligste Maagd; de Heilige Geest omhult jullie, Mijn kinderen! O, jullie die Mij volgen in gehoorzaamheid aan Gods wil en ernaar verlangen Zijn kinderen te zijn: jullie zullen voor eeuwig aan Hem toebehoren.

Jezus: Ik zal jullie in Mijn armen sluiten, geliefde kinderen; Ik zal jullie in Mij koesteren; jullie zullen vernieuwd worden en binnengaan in Mijn goddelijkheid. Werk mee aan Mijn Werk.

De Allerheiligste Maagd neemt jullie op onder haar mantel en draagt ​​jullie mee naar de grote hoogten, waar de Hemel op jullie wacht om erfgenamen van God te worden.

Ik zegen jullie, in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest.

OLVrouw van Smarten

De Gedachtenis van OLVrouw van Smarten (Latijn: Mater Dolorosa) wordt jaarlijks gevierd op 15 september, de dag onmiddellijk na het feest van de Kruisverheffing. Deze specifieke plaatsing op de liturgische kalender is bewust gekozen: nadat de Kerk op 14 september het Kruis van Jezus eert als symbool van overwinning, richt zij op 15 september haar blik op Maria, die in diepe verbondenheid en trouw aan de voet van datzelfde Kruis stond.

1. De historische achtergrond

De devotie tot de "Moeder van Smarten" heeft zich over vele eeuwen ontwikkeld via kloostertradities en volksvroomheid:

* Vroege wortels (11e–12e eeuw): De spirituele meditatie over het medelijden van Maria met haar lijdende Zoon begon op te bloeien in benedictijnse en cisterciënzer kloosters.

* De Servieten van Maria (13e eeuw): De grote doorbraak en verspreiding van de devotie is te danken aan de Orde van de Servieten van Maria, gesticht in Florence in 1233. Zij maakten het overpeinzen van Maria's pijnen onder het kruis tot de kern van hun spiritualiteit. In deze periode ontstond ook het wereldberoemde gezang Stabat Mater ("De Moeder stond in dichte smart").

* Officiële status en de Franse Revolutie (1814): Hoewel er regionaal al langer feesten bestonden (zoals de "Vrijdag van de Smarten" voor Palmzondag), breidde Paus Pius XII het feest in 1814 uit naar de gehele Latijnse Kerk. Hij deed dit uit dankbaarheid nadat hij door de val van Napoleon werd bevrijd uit jarenlange Franse gevangenschap, een periode waarin hij steun had gezocht bij de lijdende Moeder Gods.

* Vaststelling op 15 september (1913): De heilige Paus Pius X verplaatste het feest definitief naar 15 september, om de theologische link met de Kruisverheffing (14 september) te bezegelen.

2. De zeven smarten van Maria

De devotie concentreert zich traditioneel rond zeven specifieke lijdensmomenten uit het leven van Maria, die grotendeels in de Evangeliën zijn beschreven. In de kunst wordt haar Onbevlekt Hart daarom vaak afgebeeld doorboord met zeven zwaarden (verwijzend naar de profetie van Simeon).

* Profetie van Simeon (Lucas 2:34-35): De oude profeet waarschuwt Maria in de tempel dat een zwaard haar eigen ziel zal doorboren vanwege de bestemming van haar Kind.

* Vlucht naar Egypte (Matteüs 2:13-14): Het jonge gezin moet halsoverkop vluchten om te ontkomen aan de kindermoord door koning Herodes.

* Verlies van het Kind Jezus in de Tempel (Lucas 2:41-51): De angst en driedaagse zoektocht van Maria en Jozef wanneer de twaalfjarige Jezus onvindbaar is in Jeruzalem.

* Ontmoeting op de Via Dolorosa: Maria ziet haar zwaar mishandelde Zoon die zijn kruis naar de Calvarieberg draagt.

* Maria onder het Kruis (Johannes 19:25-27): Het urenlang getuige zijn van de doodsstrijd en kruisiging van haar Zoon.

* Kruisafneming (Piëta): Maria die het levenloze, verminkte lichaam van Jezus op haar schoot ontvangt nadat Hij van het kruis is gehaald.

* Graflegging (Matteüs 27:57-61): Het definitieve afscheid en het toezien hoe Jezus in het graf wordt gelegd.

3. De theologische kern

Het wezen van deze gedenkdag overstijgt het louter menselijke verdriet van een moeder. De theologische diepgang ligt in haar actieve rol binnen het christelijke heilsplan:

* De nieuwe Eva: Zoals de eerste Eva door ongehoorzaamheid bijdroeg aan de zondeval, zo werkte Maria (de nieuwe Eva) door haar totale overgave ("Mij geschiede naar uw woord") en haar standvastigheid onder het kruis mee aan het herstel van de mensheid.

* Troosteres van de bedroefden: Omdat Maria de diepste emotionele pijnen heeft doorstaan, geldt zij voor gelovigen als de ultieme toeverlaat in tijden van eigen rouw, ziekte of beproeving. Het feest herinnert eraan dat menselijk lijden, wanneer het verenigd wordt met het kruis, een verlossende waarde kan hebben.

* Maria, Medeverlosseres (Coredemptrix):

De betekenis van 'Medeverlosseres'

Binnen de katholieke theologie en mariologie beschrijft deze term de unieke en actieve rol die Maria speelde in het verlossingswerk van Jezus Christus. De term betekent uitdrukkelijk niet dat Maria op gelijke hoogte staat met Jezus of dat zij zelf een godheid is. Het voorvoegsel med(e)- is afgeleid van het Latijnse cum (met) en duidt op een vrijwillige, dienende samenwerking. Jezus Christus blijft de enige Goddelijke Verlosser.

Haar unieke aandeel: Maria gaf door haar jawoord (fiat) bij de Aankondiging fysiek het vlees en bloed aan de Verlosser. Onder het kruis, op de Calvarieberg, culmineerde dit: zij leed spiritueel mee en offerde haar moederlijke rechten en haar Zoon op aan de Vader, in totale eenheid met Christus' offer.

Hymne Stabat Mater

1. Stabat mater dolorosa iuxta crucem lacrimosa, Dum pendebat filius.

Cuius animam gementem Contristatam et dolentem Pertransivit gladius.

2. O quam tristis et afflicta Fuit illa benedicta Mater unigeniti Quae maerebat et dolebat.

Et tremebat, cum videbat Nati poenas incliti.

3. Quis est homo qui non fleret, Matrem Christi si videret In tanto supplicio?

Quis non posset contristari, Piam matrem contemplari Dolentem cum filio?

4. Pro peccatis suae gentis Vidit Iesum in tormentis Et flagellis subditum.

Vidit suum dulcem natum Moriendo desolatum Dum emisit spiritum.

5. Eia mater fons amoris, Me sentire vim doloris Fac ut tecum lugeam.

Fac ut ardeat cor meum In amando Christum Deum, Ut sibi complaceam.

6. Sancta mater, istud agas, Crucifixi fige plagas Cordi meo valide.

Tui nati vulnerati Tam dignati pro me pati, Poenas mecum divide!

7. Fac me vere tecum flere, Crucifixo condolere, Donec ego vixero.

Iuxta crucem tecum stare Te libenter sociare In planctu desidero.

8. Virgo virginum praeclara, Mihi iam non sis amara, Fac me tecum plangere.

Fac ut portem Christi mortem, Passionis eius sortem Et plagas recolere.

9. Fac me plagis vulnerari, Cruce hac inebriari Ob amorem filii, Inflammatus et accensus, Per te virgo sim defensus In die iudicii.

10. Fac me cruce custodiri, Morte Christi praemuniri, Confoveri gratia.

Quando corpus morietur Fac ut animae donetur Paradisi gloria. Amen. (Alleluia.)

1. Stond de moeder, diep bewogen naast het kruis, met schreiende ogen toen de Zoon te sterven hing, en haar door het zuchtend harte, overstelpt van wee en smarten, 't zevenvoudig slagzwaard ging.

2. O hoe droef, hoe vol van rouwe, was die zegenrijkste vrouwe, Moeder van Gods ene Zoon!

Ach, hoe streed zij! ach, hoe kreet zij, en wat folteringen leed zij, bij 't aanschouwen van die hoon!

3. Wie, die hier niet schreien zoude, als hij 't grievend leed aanschouwde, dat Maria's ziel verscheurt?

Wie kan, zonder mee te wenen, Christus' moeder horen stenen, nu zij met haar zoon hier treurt?

4. Voor de zonden van de zijnen zag zij Jezus zo in pijnen, en de wrede geselstraf, zag haar lieve Zoon zo lijden, heel alleen de doodskamp strijden, totdat Hij zijn geest hergaf.

5. Geef, o Moeder! bron van liefde, dat ik voel, wat U zo griefde, dat ik met U medeklaag.

Dat mij 't hart ontgloeit van binnen, in mijn Heer en God te minnen, dat ik Hem alleen behaag.

6. Heil'ge Moeder, wil mij horen, met de wonden mij doorboren, die Hij aan het kruishout leed.

Ach, dat ik de pijn gevoelde, die uw lieve Zoon doorwoelde, toen Hij stervend voor mij streed.

7. Mocht ik klagen al mijn dagen, en zijn plagen waarlijk dragen, tot mijn jongste stervenssmart.

Met U onder 't kruis te wenen, met uw rouw mij te verenen, dat verlangt mijn zuchtend hart.

8. Maagd der maagden! nooit volprezen, wil voor mij niet bitter wezen, laat mij treuren aan uw zij,lLaat mij al de wrede plagen, en de dood van Christus dragen, laat mij sterven zoals Hij.

9. Laat zijn wonden mij doorwonden, worde ik bij zijn kruis verslonden in het bloed van uwen Zoon.

Moge ik in het vuur niet branden, neem, o Maagd, mijn zaak in handen in het oordeel voor Gods troon.

10. Christus, moge ik eens behalen, als mijn levenszon gaat dalen, door uw Moeder, palm en prijs.

En als 't lichaam dan zal sterven, doe mijn ziel de glorie erven van het hemels paradijs. Amen. (Halleluja)

Vereniging met de Smarten van Maria en haar lijden

Samen met het offer van Jezus, offer ik U de verdiensten op van de Heilige Maagd Maria, Middelares van alle genade, Medeverlosseres en onze Voorspreekster. Ik verenig mij met het zwaard dat haar Onbevlekt Hart doorboorde en ik gedenk haar Zeven Smarten:

1. De Profetie van Simeon in de Tempel

En een zwaard van droefheid zal uw eigen ziel doorboren...

Terwijl zij haar pasgeboren Kind vol vreugde aan God opdraagt, hoort Maria de profetische woorden van Simeon. Op dat exacte moment wordt haar moederhart overschaduwd door een levenslange, innerlijke marteling. De wetenschap dat haar onschuldige Zoon bestemd is om te lijden en te worden tegengesproken, snijdt als een onzichtbaar zwaard door haar ziel. Vanaf deze dag draagt zij de bittere last van Zijn toekomstig Lijden onophoudelijk met zich mee.

2. De Vlucht naar Egypte

Sta op, neem het Kind en Zijn moeder, en vlucht naar Egypte...

Het zwaard dringt dieper door wanneer de moorddadige haat van koning Herodes haar dwingt om midden in de nacht alles achter te laten. Maria lijdt onder de bittere kou, de uitputting en de constante doodsangst tijdens de lange, gevaarlijke reis door de woestenij. Haar grootste pijn is de kwetsbaarheid van haar goddelijke Kind, dat als een banneling en vluchteling door Zijn eigen schepping wordt opgejaagd, terwijl zij Hem met haar eigen lichaam probeert te beschermen.

3. Het Verlies van het Kind Jezus in de Tempel

Kind, waarom hebt U ons dit aangedaan?...

Drie eindeloze dagen lang beleeft Maria de diepste spirituele en moederlijke duisternis. Zij mist het Licht van haar leven. Haar ziel wordt verscheurd door een intens en angstig gemis, een knagende onzekerheid en de vrees dat zij op de een of andere manier tekort is geschoten in haar goddelijke taak. Haar tranen vloeien onophoudelijk totdat zij Hem doodmoe terugvindt in de Tempel van Jeruzalem.

4. De Ontmoeting met Jezus op de Kruisweg

Twee blikken ontmoeten elkaar in een zee van pijn.

Langs de Via Dolorosa baant Maria zich een weg door de spottende menigte om haar Zoon te zien. Het breekt haar Hart wanneer zij Hem ziet wankelen onder het loodzware Kruis. Zijn Gezicht is misvormd door bloed en slagen, Zijn lichaam vol wonden. Het lijden om Hem zo te zien, zonder Hem te kunnen troosten of de balk van Zijn schouders te kunnen nemen, is een onbeschrijfelijke innerlijke geseling voor haar als Moeder.

5. Aanwezigheid bij de kruisiging en aan de Voet van het Kruis

Vrouw, zie daar uw zoon...

Drie uur lang staat Maria onder het Kruis. Zij hoort elke hamerslag, ziet Zijn bloed neervloeien en hoort Zijn ademnood. Elk lijdenswoord van Jezus weerklinkt in haar eigen gekruisigde ziel. Haar moederhart sterft duizend doden van verstikking en dorst met Hem mee. Haar martelaarschap is dat zij Zijn offer volledig aanvaardt en in stilzwijgende, immense liefde Haar eigen Zoon aan de Vader teruggeeft.

6. De Kruisafneming (De Piëta)

Maria ontvangt het levenloze Lichaam van haar Zoon in haar schoot.

Haar bittere tranen stromen over het koude, doorboorde Lichaam van Jezus wanneer Hij van het Kruis wordt genomen. De schoot die Hem ooit het leven schonk, draagt nu Zijn ontzielde, verminkte gestalte. Zij haalt de doornen uit Zijn hoofd en wast Zijn wonden met haar tranen. Haar lijden bereikt hier een dieptepunt van volkomen eenzaamheid en rauwe, menselijke droefheid om het verlies van haar onschuldig Kind.

7. De Graflegging van Jezus

De steen rolt voor het graf en de duisternis valt in.

Maria begeleidt de stille begrafenisstoet en moet toezien hoe het Heilige Lichaam in linnen doeken wordt gewikkeld en in het rotsgraf wordt gelegd. Wanneer de zware steen het graf definitief sluit, wordt er ook een deel van haarzelf begraven. Zij keert terug in de wereld, diep gehuld in de eenzaamheid van Stille Zaterdag, levend op louter geloof en hoop, terwijl het zwaard van droefheid haar ziel nu volledig heeft doorboord.

Ik draag dit mariale lijden aan U op, in volkomen vereniging met alle Heilige Missen die in het verleden, het heden en de toekomst over de hele wereld worden opgedragen.

 

 

Kruisverheffing

De Feestdag van de Kruisverheffing wordt elk jaar gevierd op 14 september. Binnen zowel de Katholieke als de Orthodoxe Kerk is dit een belangrijke liturgische feestdag die in het teken staat van het kruis van Jezus Christus. Waar het kruis in de Romeinse tijd een symbool van schande en executie was, staat het in deze viering centraal als het symbool van de overwinning op de dood en de verlossing van de mensheid.

Hieronder vindt u de historische achtergrond en de theologische kern van deze feestdag in detail.

1. De historische achtergrond

De oorsprong van de Kruisverheffing rust op twee belangrijke historische gebeurtenissen uit de vroege kerkgeschiedenis:

* Vinding van het Ware Kruis (326 na Chr.): Volgens de christelijke traditie reisde Keizerin Helena, de moeder van de Romeinse keizer Constantijn de Grote, naar Jeruzalem om te zoeken naar de heilige plaatsen uit het leven van Jezus. Tijdens opgravingen op de heuvel van Golgotha vond zij naar verluidt drie kruisen. Om te bepalen welke het kruis van Jezus was, werden de kruisen aangeraakt door een doodzieke vrouw. Bij het derde kruis genas de vrouw op wonderbaarlijke wijze, wat voor Helena het bewijs was dat dit het 'Ware Kruis' was.

* Inwijding van de Heilig Grafkerk (335 na Chr.): Keizer Constantijn gaf direct opdracht om op de plek van de vinding een monumentale basiliek te bouwen: de Heilig Grafkerk (ook bekend as de Kerk van de Opstanding). Op 13 september 335 werd deze kerk plechtig ingewijd. De volgende dag, 14 september, werd het kruis voor het eerst aan het massaal toegestroomde volk getoond ('verheven') zodat iedereen het kon vereren. Dit markeert het ontstaan van de feestdag.

* Terugkeer van het Kruis (628 na Chr.): Eeuwen later, in 614, werd Jeruzalem veroverd door de Perzen, die het relikwie van het kruis als oorlogsbuit meenamen. De Byzantijnse keizer Herakleios wist de Perzen in 628 te verslaan en bracht het kruis in triomf terug naar Jeruzalem. Volgens de legende droeg de keizer het kruis blootsvoets en in eenvoudige boetekleding de stad binnen. Deze gebeurtenis gaf een enorme impuls aan de populariteit van de feestdag in zowel het Oosten als het Westen.

2. De theologische kern van de feestdag

Hoewel de historische verhalen over relikwieën de aanleiding vormden, ligt de werkelijke betekenis van de feestdag op een dieper, theologisch niveau. De kern draait om de transformatie van het kruis:

* Van schande naar zegeteken: In de Romeinse oudheid was de kruisiging de meest vernederende en pijnlijke straf, gereserveerd voor slaven en zware criminelen. De feestdag viert hoe God dit symbool van absolute nederlaag en schande heeft omgevormd tot een teken van overwinning over de zonde en de dood.

* Instrument van de verlossing: Het kruis wordt niet gezien als een symbool van lijden sec, maar als het instrument waarmee Jezus de mensheid heeft gered. Het herinnert gelovigen aan de onvoorwaardelijke liefde van God, die zijn Zoon gaf voor de wereld.

* Paradox van het Kruis: In de liturgie van deze dag klinkt vaak de paradox door: door de boom (de verboden vrucht in het paradijs) viel de mensheid in de zonde, en door de boom (het hout van het kruis) is de mensheid weer opgericht. Het kruis wordt daarom ook wel de 'nieuwe Levensboom' genoemd.

3. Liturgie en tradities

Tijdens de viering op 14 september dragen priesters in de Katholieke Kerk rode gewaden. Rood is de liturgische kleur die verwijst naar het vergoten bloed van Christus en zijn koninklijke waardigheid.

In de Orthodoxe Kerk (waar het feest tot de twaalf grote feesten behoort) vindt er een specifieke rituele 'kruisverheffing' plaats: de priester tilt een met bloemen versierd kruis hoog boven zijn hoofd en zegent hiermee de vier windstreken, terwijl het koor herhaaldelijk "Kyrie eleison" (Heer, ontferm U over ons) zingt. Daarnaast geldt deze dag in de oosterse traditie als een strikte vastendag.

Waar zijn nog resten van het Heilig Kruis te vinden:

Resten van het Heilig Kruis (vaak aangeduid als het Ware Kruis of Lignum Crucis) zijn door de eeuwen heen verspreid geraakt over de hele wereld. Sinds de middeleeuwen zijn deze houtsnippers en grotere fragmenten ondergebracht in reliekhouders in talloze kathedralen, kloosters en basilieken.

Hoewel de historiciteit van veel individuele fragmenten moeilijk te bewijzen valt, bevinden de meest prominente en historisch gedocumenteerde resten van het Heilig Kruis zich op de volgende locaties:

1. De belangrijkste wereldwijde locaties

Rome – Basiliek van het Heilig Kruis in Jeruzalem: Dit is theologisch en historisch gezien een van de belangrijkste plekken. Keizerin Helena bracht hier een aanzienlijk deel van het kruis naartoe, samen met aarde uit Jeruzalem, de spijkers van de kruisiging en het bekende opschrift INRI (Titulus Crucis). Ook de Sint-Pietersbasiliek bewaart kruisfragmenten.

Jeruzalem – Heilig Grafkerk: Een deel van het kruis bleef na de vinding achter in Jeruzalem. In de diepgelegen Kapel van de Vinding van het Kruis worden nog altijd resten bewaard en vereerd door pelgrims.

Cantabrië (Spanje) – Klooster van Santo Toribio de Liébana: Dit klooster in het noorden van Spanje bezit naar verluidt het grootste overgebleven fragment van het Heilig Kruis ter wereld. Het betreft de linkerarm van het kruis.

Parijs – Notre-Dame: Koning Lodewijk IX (Sint-Lodewijk) kocht in de 13e eeuw grote passierelieken op en bouwde de Sainte-Chapelle om ze te beschermen. Hoewel veel verloren ging tijdens de Franse Revolutie, worden de overgebleven fragmenten van het Heilig Kruis bewaard in de schatkamer van de Notre-Dame (en bleven ze gespaard tijdens de brand van 2019).

Mount Athos: Verschillende orthodoxe kloosters op deze heilige berg bezitten grote stukken van het kruishout, waaronder het bekende Koutloumousiou-klooster.

2. Resten in België en Nederland

Ook dichter bij huis, in de Lage Landen, zijn er verschillende kerken die (vaak zeer kleine) splintertjes of kruisrelieken herbergen:

In België:

Brugge: In de Onze-Lieve-Vrouwekerk.

Brussel: In de Kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele.

Veurne: In de Sint-Walburgakerk (waar jaarlijks ook de historische Boeteprocessie uittrekt).

Gent: In de Sint-Pietersabdij.

Hasselt: In de schatkamers van de Virga Jessebasiliek (te bezichtigen via het museum Het Stadsmus).

In Nederland:

Maastricht: Zowel de Sint-Servaasbasiliek als de Onze-Lieve-Vrouwebasiliek bezitten schitterende middeleeuwse reliekhouders (zoals het Patriarchaalkruis) die deeltjes van het Heilig Kruis bevatten.

Amsterdam: In de Co-kathedrale basiliek van de Heilige Nicolaas (een dubbel-reliek met een doorn uit de doornenkroon).

Dordrecht: In de Grote Kerk bevindt zich historisch het reliek van het Heilig Kruis van Dordrecht.

O Crux Ave, spes unica

"O Crux ave, spes unica" (Latijn voor "Wees gegroet, o Kruis, onze enige hoop") is een van de beroemdste hymnes en gebeden binnen de christelijke traditie. Het is technisch gezien geen op zichzelf staand gebed, maar de zesde strofe van de eeuwenoude hymne Vexilla regis prodeunt ("De vaandels van de Koning gaan voorop"), geschreven in het jaar 569 door de dichter en bisschop Venantius Fortunatus.

Hoewel het begon als onderdeel van een langer lied, is deze specifieke strofe door de eeuwen heen uitgegroeid tot een krachtig, op zichzelf staand gebed en een geliefd devoot motto.

De Latijnse tekst en Nederlandse vertaling

De tekst richt zich rechtstreeks tot het kruis als het instrument van de verlossing:

Latijnse Liturgische Tekst	Traditionele Nederlandse Vertaling
O Crux ave, spes unica,	Wees gegroet, o Kruis, onze enige hoop,
hoc Passiónis témpore!	in deze tijd van het Lijden! (of: op deze feestelijke dag)
Auge piis iustítiam,	Vermeerder de gerechtigheid van de vromen,
reísque dona véniam.	en schenk aan de schuldigen vergiffenis.

(Opmerking: Tijdens de Feestdag van de Kruisverheffing op 14 september wordt de tweede regel "hoc Passionis tempore" in de liturgie soms vervangen door "in hac triumphi gloria" of "in hoc triumphi gaudio", wat vertaald wordt als "in deze glorieuze triomf".)

De achtergrond en betekenis

* Spes Unica: Deze theologische kernzin drukt uit dat voor christenen het kruis niet het symbool is van wanhoop of de dood, maar juist de enige bron van hoop en redding.

* Gebruik in de liturgie: De hymne werd oorspronkelijk gecomponeerd toen een groot fragment van het Ware Kruis plechtig werd overgedragen aan het klooster van Poitiers. Sindsdien wordt het gebed intensief gebruikt tijdens de Goede Vrijdag (de passietijd) én op de Feestdag van de Kruisverheffing.

* Motto van religieuzen: De spreuk Ave Crux, Spes Unica is het officiële motto van de Congregatie van het Heilig Kruis. Ook de bekende filosofe en heilige Edith Stein (Theresia-Benedicta van het Kruis) koos dit gebed als haar persoonlijke levensmotto.

12/9 Er komt maar geen eind aan toevalligheden - Niburu

Nergens kom je meer toeval tegen dat rond de aanslagen van 9/11.
Als je ze allemaal op een rij zou zetten, dan zou er een lijvig boekwerk ontstaan. Als je kijkt naar de gebeurtenissen rondom 9/11, dan zie je een lange stroom toevalligheden. Van een Lucky Larry die net die dag toevallig een andere afspraak had en daarom niet in de Twin Towers was waar hij normaal gesproken altijd was. Hetzelfde geldt voor de huidige handler van Donald Trump, Howard Lutnick, die toevallig die dag zijn zoontje naar school moest brengen en daardoor ook niet in de Twin Towers was.

Toevallig zat die ochtend ook Klaus Schwab koffie te drinken met een rabbi in New York en toevallig dansten er een aantal Israëli's van vreugde toen de eerste explosieven in de Twin Towers afgingen en deze in brand vlogen. En zoals we eerder schreven: En tot slot nog een staaltje toeval waar je van ondersteboven valt. Toeval dat op de vroege ochtend van 9/11 de Joodse Nina Brink overkomt. Nina Brink, die honderden miljoenen verdiende aan de beursgang van internetbedrijf World Online, heeft 11 september al haar aandelen verkocht. Dat gebeurde enkele uren vóór de terroristische aanslagen in New York. Naar eigen zeggen liet Brink zich leiden door haar intuïtie.

Iemand die ook thuis hoort in het rijtje toevalligheden is Michael Chertoff, de zoon van een rabbi uit New York. Toevalligerwijze was Livia Eisen, de moeder van Michael Chertoff, ook betrokken bij geheime Israëlische operaties. "Operation Magic Carpet" (1949–1950): Livia Eisen hielp bij deze bekende historische reddingsoperatie, waarbij ruim 45.000 Joodse vluchtelingen uit Jemen per vliegtuig naar de pas opgerichte staat Israël werden gebracht. Ze werd later de allereerste stewardess voor de Israëlische nationale luchtvaartmaatschappij El Al.

Onderzoeker en auteur Christopher Bollyn schrijft het volgende: Livia’s banden met El Al en de geheime luchtbrugoperaties die door de Israëlische inlichtingendienst werden uitgevoerd, wijzen erop dat ze betrokken was bij de Israëlische inlichtingendienst, de Mossad. Operatie Magic Carpet was zo geheim dat deze pas maanden nadat de laatste van de 380 vluchten uit Jemen eind 1950 in Israël was aangekomen, aan de pers werd onthuld.
Zoals we eerder schrevenbegon de New World Order met 9/11 en Michael Chertoff heeft daarbij een heel belangrijke rol gespeeld. Michael Chertoff hield zich voornamelijk bezig met de USA PATRIOT Act in de herfst van 2001, direct na de terroristische aanslagen van 11 september. Als toenmalig hoofd van de Criminele Divisie van het Amerikaanse ministerie van Justitie (een functie die hij bekleedde van 2001 tot 2003) was hij een van de belangrijkste co-auteurs en ontwerpers van deze omstreden antiterrorismewet. Samen met jurist Viet Dinh stelde hij de wetteksten op.

DeUSA PATRIOT Actwas een verregaande antiterreurwet die in oktober 2001 — slechts 45 dagen na de aanslagen van 11 september — razendsnel door het Amerikaanse Congres werd geloodst en door president George W. Bush werd ondertekend.

De afkorting staat officieel voor:Uniting and Strengthening America by Providing Appropriate Tools Required to Intercept and Obstruct Terrorism Act.

Het hoofddoel was om de Amerikaanse veiligheidsdiensten (zoals de FBI, CIA en NSA) de middelen en bevoegdheden te geven om toekomstige terreuraanslagen te voorkomen.Om dat te bereiken, veranderde de wet de privacyrechten van burgers en de werkwijze van de overheid ingrijpend.

De belangrijkste veranderingen uit de wet:

Massale uitbreiding van surveillance:Veiligheidsdiensten kregen veel makkelijker toegang tot telefoongegevens, e-mails, internetgedrag en zelfs financiële- en bibliotheekgegevens van burgers.Rechters hoefden vaak vooraf geen "redelijk vermoeden van een misdrijf" meer te zien om een tap of doorzoeking goed te keuren.

Doorbreken van de 'muur' tussen diensten:

Vóór 9/11 mochten de CIA (buitenlandse inlichtingen) en de FBI (binnenlandse opsporing) wettelijk nauwelijks informatie delen. De Patriot Act brak die scheiding af, zodat data op grote schaal onderling kon worden uitgewisseld. 'Sneak and Peek'-huiszoekingen:

De politie kreeg de bevoegdheid om heimelijk huizen of kantoren te doorzoeken, foto's te maken of spullen in beslag te nemenzonderde eigenaar daar direct van op de hoogte te stellen (wat voorheen verplicht was). Strengere financiële regels (Anti-Geldwassen):

Banken werden verplicht om klantinformatie veel strenger te controleren (de bekende Know Your Customer-regels) om te voorkomen dat terreurgroepen geld door het bankensysteem konden sluizen. Vastzetten van vreemdelingen: Buitenlandse staatsburgers die als een bedreiging voor de nationale veiligheid werden gezien, konden veel sneller en voor onbepaalde tijd worden vastgehouden. Waarom dit tot op de dag van vandaag doorwerkt:

Het grootste punt van kritiek was dat de overheid onder het mom van "veiligheid" een enorme inbreuk maakte op de burgerrechten en privacy (de Fourth Amendment van de Amerikaanse grondwet). De wet legde het fundament voor de wereldwijde digitale massasurveillance door de NSA. Dit werd in 2013 onthuld door klokkenluider Edward Snowden, die aantoonde dat de Amerikaanse overheid via bepalingen uit de Patriot Act (met name Section 215) in het geheim de telefoondata van honderden miljoenen gewone burgers verzamelde.

Hoewel de Patriot Act in 2015 gedeeltelijk is aangepast en vervangen door de USA FREEDOM Act (die de massale verzameling van telefoongegevens aan banden legde), is het wettelijk kader voor digitale surveil lance, datagaring en overheidsbevoegdheden dat in 2001 werd geschapen nog altijd de basis van het hedendaagse veiligheids- en inlichtingenbeleid. Dankzij de Patriot Act en mensen zoals Michael Chertoff raken mensen nog steeds dagelijks meer en meer vrijheden kwijt, maar dat moet ook, anders komt er nooit een New World Order.

 

12/9 Verenig jullie! Hoe vaak moet Ik jullie zeggen dat de tijd daarom vraagt! - Angelica

Maria: Kinderen, Ik kom om jullie een deel van Mijn Hart te schenken, een deel van Mijn genade en bovenal Mijn volharding; Ik laat dit alles bij jullie achter, opdat jullie gesterkt mogen worden.

Zie, kinderen, zelfs nu nog zien Mijn ogen vanuit de hemel onder jullie – broeders en zusters – niet die zoete broederliefde die broeders en zusters zouden moeten hebben.

Verenig jullie! Hoe vaak moet Ik jullie zeggen dat de tijd daarom vraagt!

God heeft jullie een enorme kracht gegeven – weten jullie wat dat is? Jullie aanwezigheid!

Kom op, Mijn kinderen, neem elkaar in liefde bij de hand; vorm een ​​enorme menselijke keten die tot in de hemelse sferen reikt. Waar wachten jullie op? Haast je – kom op! Ik zal bij jullie zijn en jullie beschermen; Ik zal elke barrière die jullie in de weg staat, afbreken.

Haast je, Mijn kinderen; Ik sta al klaar!

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en heeft jullie allen lief vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

10/9 God de Vader: Ik zegen jullie als een liefdevolle Vader die Zijn kinderen waarschuwt, opdat zij mogen veranderen en naar Mij mogen terugkeren. 

Ik kom tot jullie met Mijn kracht en Mijn vaderlijke liefde. Ik heb jullie opgeroepen de zonde van je af te werpen en een dringende verandering door te voeren, want Ik verlang naar het heil van al Mijn kinderen. 

Een dagelijkse zonde is een waarschuwing die jullie moet wakker schudden zodra je haar opmerkt; ze spoort jullie aan om te stoppen, jezelf te onderzoeken en berouw te tonen, in plaats van excuses te verzinnen voor de dagelijkse zonden die jullie begaan. Geliefden, de stap van een dagelijkse zonde naar een doodzonde is slechts een ademtocht groot; daarom kom Ik, voor het welzijn van jullie zielen, vragen om onmiddellijk berouw voor jullie zonden. 

Jullie gaan door het leven in ongehoorzaamheid aan Mij, verwikkeld in een voortdurende strijd tussen het vlees en de geest, waardoor jullie je geestelijke vermogens bezoedelen. 

Jullie hebben Mijn genade tot je beschikking om je door oprecht berouw en biecht van de zonde af te keren en opnieuw de weg te vinden die naar Mijn Huis leidt, zodat jullie het voornemen kunnen opvatten om Mij lief te hebben! 

De zonde brengt ernstige schade toe aan de vermogens van ieder van jullie – jullie verstand, wil en genegenheden – en leidt ertoe dat jullie handelen en je gedragen op een wijze die ver afstaat van hen die Mij in geest en waarheid liefhebben. 

De mensheid heeft dringend behoefte aan een radicale verandering in haar gedrag en handelen, gezien wat er op deze generatie afkomt – een generatie voor wie de vervulling plaatsvindt van alles wat Mijn Huis aan jullie heeft geopenbaard. 

Houd jullie geloof standvastig! Ik, jullie Vader, zal jullie in deze tijd niet in de steek laten; toch zullen Mijn oproepen streng blijven, gezien de crisis waarin jullie leven. 

Bid, Mijn kinderen, bid; de Kerk lijdt, de crisis dringt diep door en er wordt nu geloof van jullie gevraagd. 

Bid, kinderen, bid; de oorlog wint aan kracht, een leider valt en de mensheid reageert. 

Bid, Mijn kinderen, bid; de aarde beeft op de ene plaats na de andere. Bid voor elkaar; de aarde beweegt hevig. Bid, Mijn kinderen, bid; een asteroïde komt vanuit de ruimte op de aarde af, veroorzaakt een zware schok en dwingt de Atlantische Oceaan om bepaalde kustgebieden binnen te stromen en andere naties te treffen. 

Bid, Mijn kinderen, bid; het Midden-Oosten blijft in beroering en de oorlog breidt zich snel uit. Mijn kinderen, volhard in het geloof – "Ik ben je God" – en ga onwankelbaar voort op de weg van bekering. Wees gehoorzaam; je kracht ligt in het blijven op Mijn weg, waar Ik op je wacht. 

"…breng het gemeste kalf en slacht het; laten we eten en feestvieren, want deze zoon van mij was dood en is weer levend geworden; hij was verloren en is teruggevonden" (Lc 15:23-24). 

Kom tot Mij, kinderen; wees niet bang! 

Ik leid jullie naar de ware Weg, naar de Waarheid en naar het Leven. 

Ik ben jullie God!

Jullie Vader

3 x WEES GEGROET ONBEVLEKTE MARIA, ZONDER ZONDE ONTVANGEN 

Luz de Maria

Broeders en zusters: 

Wij ontvangen het Woord van God de Vader; dit is een bron van oneindige zegen voor allen en spoort ons aan om bevestigend te antwoorden op God, die Barmhartigheid is. 

In deze Boodschap roept God de Vader ons op tot bekering en zegt Hij dat Hij niet wil dat iemand verloren gaat; Hij legt uit dat niemand die met een oprecht hart berouw toont en tot Hem terugkeert, wordt afgewezen. 

Wij worden uitgenodigd ons tot het Sacrament van de Verzoening te wenden en waarachtig berouw over onze zonden te ervaren. 

Laten wij de Heilige Geest vragen ons de wijsheid te schenken om steeds dichter bij het Eeuwige Leven te komen. 

Deze oproep is dringend in elk opzicht van het menselijk bestaan; God de Vader roept ons op acht te slaan op de snelle verspreiding van oorlog en de nadering van een hemellichaam dat ernstige schade aan de aarde zal toebrengen. 

Amen.

Rusland-Oekraïne

11/9 Brussel keurt 6,1 miljard aan Oekraïne voor defensie goed

12/9 Inzet van Europese troepen in Oekraïne zou neerkomen op oorlog tegen Rusland, zegt Poetin

Zelensky wil om Poetin te ontmoeten op G20 in Miami

Kremlin sluit ontmoeting tussen Poetin en Zelensky op G20-top uit

13/9 Stafchef Zelensky: mogelijk in oktober overleg tussen Rusland, Oekraïne en de VS

Oekraïense marine meldt "eerste gevecht ooit" tussen droneschepen in de Zwarte Zee

Al half miljoen Russen omgekomen in oorlog tegen Oekraïne, volgens Britse inlichtingendienst. De Russen leden het merendeel van die verliezen na januari 2023. Sinds de start van de Russische invasie in februari 2022 vielen al 1,5 miljoen slachtoffers aan Russische zijde, dat zijn doden en gewonden samengeteld. 

De verliezen aan Oekraïense zijde liggen gevoelig lager. Volgens de Amerikaanse denktank 'Center for Strategic and International Studies' werden van het begin van de oorlog tot juli van dit jaar tussen de 525.000 en 625.000 Oekraïense slachtoffers geteld, 125.000 tot 150.000 van hen kwamen om het leven.

Rusland voert aanvallen uit vlak bij Poolse grens: Polen stuurt gevechtsvliegtuigen de lucht in.

Kremlin sluit hervatting trilaterale onderhandelingen met Oekraïne in oktober niet uit.

Midden-Oosten

11/9 Volledige westkust van Jemen in handen van Houthi's: "Hun grip op zeestraat Bab el-Mandeb vergroot hierdoor aanzienlijk"

De gehele Jemenitische kust die grenst aan de Rode Zee is nu in handen van de Houthi's.

Saoedi-Arabië legt belangrijke oliepijpleiding tijdelijk stil na aanval met drones vanuit Irak.

12/9 "Diplomatieke gesprekken tussen Israël en Libanon in Rome uitgesteld naar oktober"

Irak ontslaat commandant na droneaanval op Saoedi-Arabië

Financial Times: VS beperken bescherming tankers in Straat van Hormuz

De Verenigde Staten hebben tankers die door de Straat van Hormuz varen gevraagd dat alleen op bepaalde tijdstippen te doen, zodat het Amerikaanse leger bescherming kan bieden. De maatregel volgt op een toename van Iraanse aanvallen op schepen die 's nachts door de zeestraat varen, meldt de Financial Times.

 

12/9 God toonde me een serie van komende gebeurtenissen - Unknown prophet

Fred Watkins: De tijd voor verandering is aangebroken.

Ik zag een beeld van president Trump met het Witte Huis op de achtergrond. Het was een opname van hoofd en schouders. Het beeld veranderde en er was iemand bij de president. Hij was met hem in gesprek. Ze stonden te praten en de man stak zijn hand uit om de hand te schudden. Trump wilde zijn hand opheffen, maar stopte, draaide zich weg en ik hoorde in mijn geest: "Je hebt gelogen." In het volgende beeld werd diezelfde man uit het Witte Huis weggeleid. Het beeld veranderde opnieuw en de focus lag op Trump. Hij stond daar met gebogen hoofd en ik wist in mijn geest dat hij aan het bidden was. Dat beeld vervaagde en er waren enkele militaire functionarissen aan het praten.

Het beeld verschoof en ik zag vliegtuigen in de lucht die bommen wierpen, en er werden talloze raketten vanaf schepen afgevuurd. Weer een beeldwisseling: we waren terug bij Trump in het Witte Huis, zittend aan zijn bureau, terwijl hij de telefoon opnam. Hij zag er opgelucht uit en stak zijn duim op naar iemand. Nog een wisseling: er vond blijkbaar een begrafenisstoet plaats in een buitenlands land. Er werd een kist gedragen, voorzien van alle onderscheidingen en met een grote militaire escorte; mensen stonden langs de straten zover het oog reikte, maar ze leken niet bedroefd. Sterker nog, ze vierden feest en af ​​en toe gooide iemand iets naar de kist. Wat me verbaasde terwijl ik keek, was dat geen van de militairen daarop leek te reageren.

God de Vader: Zoon, Ik toon jou en mijn kinderen een reeks komende gebeurtenissen, simpelweg omdat Ik wil dat je weet dat mijn hand hierop rust en dat het niet zomaar willekeurige voorvallen zijn. Er is momenteel veel gaande in deze wereld van Mij dat lijkt op wat jullie een puinhoop zouden noemen. Er lijkt hier en daar onrust te zijn, en gevaar vanuit deze en gene hoek. En velen vragen zich af of Ik überhaupt wel betrokken ben. Velen vragen zich zelfs af of Ik besta. Dat zijn niet jullie, mijn kinderen. Dat zijn mijn mensen, die Ik heb geschapen. Velen van hen geloven dat, als er een God bestaat, zijzelf die God zijn. Zelfs degenen die Ik nog steeds roep en naar Mij toe probeer te trekken, want het doet Mij pijn om er ook maar één te verliezen.

Ja, dit gaat over Iran. Ze hebben vele verklaringen afgelegd en beloften gedaan, maar zijn daarvan afgeweken en hebben ze tot een leugen gemaakt. Ze hebben het nog één laatste keer geprobeerd, maar jullie president besefte dat pogingen om vrede te brengen zinloos waren, omdat het toch weer op een leugen zou uitlopen. Hij liet de Iraanse functionaris naar buiten begeleiden, bleef staan ​​en boog zijn hoofd in gebed tot Mij. Hij vroeg of hij het juiste had gedaan en of Ik erachter stond, want hij wist dat dit ertoe zou leiden dat hij zijn woede op Iran zou moeten richten. Hij wist dat er mensen zouden zijn die zouden lijden, maar hij wist ook dat er nu al velen leden onder het regime. Terwijl hij tot Mij bad, gaf Ik hem vrede over zijn beslissing, en hij riep de militaire leiders bijeen om te bespreken hoe verder te gaan. Ik heb jullie de resultaten laten zien.

De tijd was gekomen om hier een einde aan te maken, en Ik werkte met hem samen bij al deze beslissingen. Jullie die zeggen dat hij Mij niet kent en geen christen is: luister nu naar Mij. Jullie spreken vanuit jullie vlees, en velen van jullie die op die manier spreken, bezitten niet eens mijn Geest om vanuit te spreken. Jullie noemen de man die Ik heb aangesteld om dit land te leiden een ongelovige, terwijl jullie dat zelf zijn. Jullie vergeten dat Ik jullie harten ken, net zoals Ik het zijne ken. Zeg wat je wilt, maar zelfs jullie zullen de feiten moeten accepteren wanneer Ik ze tot stand breng. Zelfs ongelovigen kunnen de rug niet toekeren naar feiten die hun worden voorgelegd. Jullie zagen hem het telefoongesprek aannemen waarin hem werd meegedeeld dat het doel was bereikt en dat er om vrede werd gevraagd.

Dit keer kwam dat doordat de leider, die zo fel was geweest, was uitgeschakeld en er werd opgeroepen tot verandering. Ja, jullie zagen de begrafenisstoet in dat visioen en jullie zagen hoe de mensen reageerden op het nieuws dat degene die hen en hun land onderdrukte, dood was. Jullie waren verbaasd dat de soldaten niet reageerden op de vernedering van de begrafenisstoet. Maar de harten van velen van hen hadden zich al van hun leider afgekeerd. Nu kunnen jullie hiernaar luisteren en het onzin noemen. Jullie kunnen het leugens noemen. Jullie kunnen het wensdenken noemen. Maar dit zeg Ik tegen jullie: Veel woorden die Ik jullie geef, zullen veel tijd vergen voordat ze in vervulling gaan. Genoeg om velen van jullie te laten twijfelen of ze überhaupt wel waar zijn. Maar deze niet. Nee, niet morgen of zelfs volgende week.

Maar let op: je zult zien dat het zich voltrekt nog voordat dit uit jullie geheugen is gewist. Er komt niet alleen verandering in dat land, maar er komt ook verandering in dit land. Kijk naar mijn hand. Degenen onder jullie die dit land willen vernietigen en er iets anders van willen maken: dit is mijn land. Ik heb het voortgebracht. En hoewel velen zijn afgedwaald en er kanker in het land is gegroeid, is het nog steeds mijn land. En Ik breng verandering teweeg, hier net zo goed als daar. Ik breng verandering omdat Ik de gebeden van mijn kinderen heb gehoord en omdat Ik van jullie houd. Kijk en zie. In mijn Woord zeg Ik: kies vandaag wie je zult dienen. Vandaag heb je een keuze. Morgen is het misschien te laat voor jou.

10/9 De welkomstkerk van Leo verbiedt SSPX-pelgrims de toegang tot Assisi - Chris Jackson - Met dank aan Martine

Zo'n honderd traditionele katholieken trokken afgelopen zondag Assisi binnen met houten kruisen, een beeld van de Heilige Maagd Maria, vaandeldragers van Sint Pius X en allerlei religieuze attributen die in de moderne Kerk steeds meer problemen opleveren: rozenkransen, Latijnse hymnen en de Geloofsbelijdenis. Ze hadden kilometers gelopen. Bij de Basiliek van Sint Franciscus eindigde de pelgrimstocht. De priesters en gelovigen van de Priesterbroederschap Sint Pius X werden geïnformeerd dat ze privé, individueel of in kleine groepjes naar binnen konden gaan. Wat ze niet mochten doen, was als SSPX naar binnen gaan en hun pelgrimstocht afsluiten met het publiekelijk zingen van het Credo. Dus ze bleven buiten staan. Pater Gabriele D'Avino, overste van het Italiaanse district van de Sociëteit, sprak hen toe op de trappen. Daarna zongen de pelgrims de Geloofsbelijdenis op het plein. ANSA bevestigde de basisfeiten, evenals de franciscanen zelf. Assisi presenteert zich al veertig jaar aan de wereld als de hoofdstad van de religieuze dialoog. Maar het katholieke geloofsbelijdenis zingen met de verkeerde katholieken? Graag naar buiten. Assisi ontdekt eindelijk een grens. De franciscanen hebben een antwoord.

Na de bisschopswijdingen van de SSPX op 1 juli verklaarde het Dicasterie voor de Geloofsleer de geestelijkheid van de Sociëteit "in schisma". Bisschop Alfonso de Galarreta en de nieuw gewijde bisschoppen werden geëxcommuniceerd, evenals bisschop Bernard Fellay vanwege zijn rol als medewijder. De toelichting van 2 juli ging nog verder en verklaarde de geestelijken van de SSPX schismatisch, en waarschuwde katholieken tegen deelname aan activiteiten van de Sociëteit.

Daarom, zo stelden de franciscanen van Assisi, is de openbare katholieke eredienst in de basiliek voorbehouden aan katholieken die in "volledige gemeenschap" met de paus van Rome staan. Dat is de gangbare verklaring. Kijk nu eens naar de kerkelijke absurditeit. Dit is Assisi.

Het woord zelf is een synoniem geworden voor de oecumenische religie die op spectaculaire wijze werd ingewijd in 1986, toen Johannes Paulus II vertegenwoordigers van het christendom, het jodendom, de islam, het boeddhisme, het hindoeïsme en andere religies naar de stad riep om te bidden voor de vrede.

De franciscanen haastten zich deze week om te verduidelijken dat niet-christelijke religies tijdens de komende viering van het veertigjarig bestaan geen zelfstandige openbare gebedsdiensten in de basiliek zelf zullen houden.

Ze voegden er echter meteen aan toe dat ze ernaar uitkijken om samen met christenen van andere geloofsovertuigingen in de basiliek openbare oecumenische gebeden te blijven verrichten.

Een protestant die de mis als offer verwerpt, het pausdom verwerpt, de sacramentale biecht verwerpt en grote delen van de katholieke ecclesiologie afwijst, kan dus onder de oecumenische noemer in het openbaar met katholieken in de basiliek bidden.

De SSPX mag niet in het openbaar zingen: Ik geloof in één heilige, katholieke en apostolische Kerk. Wat een perfecte kleine parabel.

Het conflict tussen Rome en de Sociëteit van Christus ging nooit echt over de vraag of de priesters te weinig katholieke leerstellingen aanhangen. Iedereen weet dat het tegendeel waar is. Ze geloven in de leerstellingen en vieren de eredienst volgens de riten die de post-conciliaire regeling in verlegenheid brengen. Ze verwerpen Assisi juist omdat ze geloven dat het Eerste Gebod betekent wat katholieken er vroeger in begrepen. En nu heeft Assisi hen verworpen. De symboliek behoeft geen verdere uitleg van mij.

 

Credo in unum Deum,

Patrem omnipotentem, factorem caeli et terrae,

visibilium omnium et invisibilium.

Et in unum Dominum, Iesum Christum,

Filium Dei unigenitum,

et ex Patre natum ante omnia saecula.

Deum de Deo, Lumen de Lumine,

Deum verum de Deo vero,

genitum non factum, consubstantialem Patri;

per quem omnia facta sunt.

Qui propter nos homines et propter nostram salutem

descendit de caelis.

Et incarnatus est de Spiritu Sancto ex Maria Virgine,

et homo factus est.

Crucifixus etiam pro nobis, sub Pontio Pilato passus et sepultus est,

et resurrexit tertia die, secundum Scripturas,

et ascendit in caelum,

sedet ad dexteram Patris.

Et iterum venturus est cum gloria, iudicare vivos et mortuos,

cuius regni non erit finis.

Et in Spiritum Sanctum, Dominum et vivificantem,

qui ex Patre Filioque procedit.

Qui cum Patre et Filio simul adoratur et conglorificatur:

qui locutus est per prophetas.

Et (in) unam, sanctam, catholicam et apostolicam Ecclesiam.

Confiteor unum baptisma in remissionem peccatorum.

Et exspecto resurrectionem mortuorum,

et vitam venturi saeculi.

Amen.

 

Ik geloof in één God,

de almachtige Vader, Schepper van hemel en aarde,

van al wat zichtbaar en onzichtbaar is.

En in één Heer, Jezus Christus,

eniggeboren Zoon van God,

en vóór alle tijden geboren uit de Vader.

God uit God, Licht uit Licht,

ware God uit de ware God.

Geboren, niet geschapen, één in wezen met de Vader,

dóór Wie alles geschapen is.

Hij is voor ons mensen en omwille van ons heil

uit de hemel neergedaald.

Hij heeft het vlees aangenomen door de heilige Geest uit de Maagd Maria,

en is mens geworden.

Hij werd voor ons gekruisigd, heeft geleden onder Pontius Pilatus en is begraven.

Hij is verrezen op de derde dag, volgens de Schriften.

Hij is opgevaren ten hemel

zit aan de rechterhand van de Vader.

Hij zal wederkomen in heerlijkheid om te oordelen levenden en doden.

En aan Zijn Rijk komt geen einde.

Ik geloof in de heilige Geest, die Heer is en het leven geeft;

die voortkomt uit de Vader en de Zoon;

die met de Vader en de Zoon samen wordt aanbeden en verheerlijkt;

die gesproken heeft door de profeten.

Ik geloof in de éne, heilige, katholieke en apostolische kerk.

Ik belijd één doopsel tot vergeving van de zonden.

Ik verwacht de opstanding van de doden,

en het leven van het komend Rijk.

Amen

WERELDWIJDE NOVEEN TEGEN DE CULTUUR DES DOODS

Noveen tot de Aartsengelen H. Michaël, H. Gabriël en H. Rafaël: beginnend op 20 september tot en met 28 september.

Matteüs 18:6: Wie een van de geringen die in mij geloven van de goede weg afbrengt, die kan maar beter met een molensteen om zijn nek in zee geworpen worden en in de diepte verdrinken. 

Naar aanleiding van de "demonische en satanische" viering van abortus slaan Barry en Anthony – organisatoren van de eerste wereldwijde eucharistische processies in Ierland – de handen ineen met Precious Life en vele andere groepen. Samen leiden zij een noveen (negen dagen van gebed) tot de aartsengelen H. Michaël, H. Gabriël en H. Rafaël, voornamelijk voor de bescherming van het ongeboren leven. 

Barry voegde eraan toe dat ook zelfmoord, moord en euthanasie deel uitmaken van de 'cultuur van de dood'. De gebeden van de noveen zijn gericht op het bestrijden van al deze kwaden, die volgens Barry "voortkomen uit de cultuur van het paganisme". 

Noveengebed

Heilige aartsengel Michaël, trouwe verdediger van God en Zijn volk, ik wend mij vol vertrouwen tot u en vraag om uw krachtige voorspraak. Omwille van de liefde tot God, die u zo rijk heeft begiftigd met genade en kracht, en omwille van de liefde tot de Moeder van Jezus, de Koningin van de Engelen, verhoor mijn gebed.

U kent de waarde van mijn ziel in de ogen van God. Moge geen enkele smet van het kwaad haar schoonheid ooit ontsieren. Help mij de boze geest te overwinnen die mij tot zonde verleidt.

Ik verlang ernaar uw trouw aan God en de heilige Kerk, evenals uw grote liefde voor God en de mensen, na te volgen. En omdat u door God bent aangesteld om voor Zijn volk te zorgen, vertrouw ik u dit bijzondere verzoek toe:

Verzoek: Roei de cultuur des doods uit.

Heilige Michaël, aangezien u krachtens de wil van de Schepper de machtige voorspreker van Christenen bent, heb ik groot vertrouwen in uw gebeden. Ik vertrouw er vurig op dat, als het de heilige wil van God is, mijn verzoek zal worden ingewilligd.

Bid voor mij, heilige Michaël, en ook voor hen die mij dierbaar zijn. Bescherm ons tegen alle gevaren voor lichaam en ziel. Help ons in onze dagelijkse noden. Mogen wij door uw krachtige voorspraak een heilig leven leiden, een zalige dood sterven en de hemel bereiken, waar wij samen met u God eeuwig mogen loven en beminnen. Amen.

Heilige aartsengel Gabriël, ik vereer u als de "Engel van de Menswording", omdat God u op bijzondere wijze heeft aangesteld om de boodschappen over de Godmens over te brengen aan Daniël, Zacharias en de Heilige Maagd Maria. Schenk mij een innige en toegewijde liefde voor het Mensgeworden Woord en Zijn Heilige Moeder, naar uw eigen voorbeeld.

Ik vereer u ook als de "kracht van God", omdat u de brenger bent van Gods kracht, de trooster die is uitgekozen om Gods gelovigen te sterken en hun belangrijke waarheden te leren. Ik vraag om de genade van een bijzondere wilskracht om te streven naar een heilig leven.

Versterk mijn goede voornemens, vernieuw mijn moed en troost mij in de problemen, beproevingen en zorgen van het dagelijks leven, zoals u onze Heiland troostte in Zijn doodsstrijd, Maria in haar smarten en Jozef in zijn beproevingen. Ik stel mijn vertrouwen in u. Heilige Gabriël, ik vraag U in het bijzonder om deze gunst:

Verzoek: sta mensen bij, bij het nemen van moeilijke beslissingen i.v.m. om voor het leven te kiezen.

Omwille van uw vurige liefde voor de Zoon van God, die mens is geworden, en voor Zijn gezegende Moeder, smeek ik U: pleit voor mij, opdat mijn verzoek mag worden ingewilligd, als het Gods heilige wil is.

Bid voor ons, heilige aartsengel Gabriël, opdat wij de beloften van Christus waardig worden.

Heilige aartsengel Rafaël, grote vorst van het hemelse hof, U blinkt uit door uw gaven van wijsheid en genade. U bent een gids voor hen die reizen over land, zee of door de lucht, een trooster van de bedroefden en een toevlucht voor zondaars.

Ik smeek U: sta mij bij in al mijn noden en in al het lijden van dit leven, zoals U ooit de jonge Tobias hielp op zijn reizen.

Omdat U Gods genezing bent, bid ik U nederig de vele zwakheden van mijn ziel en de kwalen van mijn lichaam te genezen. Ik vraag U in het bijzonder om de grote genade van zuiverheid, om mij voor te bereiden als tempel van de Heilige Geest, en om dit mijn speciale verzoek:

Verzoek: genees moeders die spijt hebben van hun abortus.

Heilige Rafaël, een van de zeven glorierijke Aartsengelen die ​​voor de troon van Hem staan, die leeft en regeert, engel van de gezondheid: de Heer heeft uw hand gevuld met balsem uit de hemel om onze pijnen te verzachten of te genezen. Genees de zieken en leid onze stappen wanneer wij twijfelen aan de weg die wij gaan. Amen.

Laten wij bidden:

Christus Jezus, U hebt ons aartsengelen gegeven om ons bij te staan ​​tijdens onze pelgrimstocht op aarde.

De heilige Michaël is onze beschermer; ik vraag hem mij te hulp te komen, te strijden voor al mijn dierbaren en ons te beschermen tegen gevaar.

De heilige Gabriël is een boodschapper van het Goede Nieuws; ik vraag hem mij te helpen Uw stem duidelijk te horen en mij de waarheid te leren.

De heilige Rafaël is de genezende engel; ik vraag hem mijn nood aan genezing – en die van iedereen die ik ken – voor Uw genadetroon te brengen en ons de gave van herstel te schenken.

Help ons, Heer, om ons meer bewust te worden van het bestaan ​​van de aartsengelen en hun verlangen om ons te dienen. Heilige engelen, bid voor ons. Amen.

11/9 KOM IN ACTIE EN STOP DIT BLOEDBAD! – Angelica

Maria: Kinderen, Mijn Hart is bedroefd en Mijn ogen wenen om alle gruweldaden die Ik vanuit de hemelhoogte zie!

Wat gebeurt er met Mijn kinderen? Nog steeds doden kinderen elkaar – dit is een zieke wereld!

Ik doe een beroep op de machthebbers: “KOM IN ACTIE EN STOP DIT BLOEDBAD! STOP DE ALLERJONGSTEN; ALS JULLIE DAT NU NIET DOEN, ZULLEN JULLIE ER BITTER SPIJT VAN KRIJGEN, WANT DIE KINDEREN ZULLEN CRIMINELEN WORDEN!”

Ik zie de aarde niet graag zo van bovenaf: moorden, oorlogen, wandaden, onderdrukking – er is geen vrede meer voor de volkeren.

Stop, en Ik roep het opnieuw uit: “KOM IN ACTIE!”

Hoeveel vrouwen zijn er niet omgekomen door toedoen van mannen! Hoeveel zijn het er per jaar? Jullie weten het wel, nietwaar? Zoveel, en dit betekent maar één ding: zorg voor, zorg goed voor jullie zonen, en sta Mijn dochters bij. Doe er alles aan om hen te beschermen; zij zijn moeders, zij zullen moeders zijn; geen enkele moeder zou een dochter zo jong mogen verliezen. God bepaalt wanneer het tijd is om naar Zijn Huis terug te keren, maar God aanvaardt het niet wanneer kinderen naar Zijn Huis terugkeren door toedoen van andere kinderen.

Haast jullie en verenig jullie; verenig jullie en heb elkaar lief. Dit alles gebeurt omdat jullie alles verloren hebben; jullie hebben je gewijd aan het najagen van zinloze dingen die jullie niets hebben opgeleverd – ze hebben jullie slechts verwijderd van Gods liefde en Gods genade – en zo heeft Satan Gods plaats ingenomen omdat jullie dat hebben toegelaten, en de gevolgen liggen recht voor jullie ogen.

Keer terug naar God, keer terug naar eenvoud, waardeer de eenvoudige dingen: samen zijn, oprecht samen genieten van een maaltijd; als jullie dit niet doen, zal deze aarde jullie vijand worden.

PRIJS DE VADER, DE ZOON EN DE HEILIGE GEEST.

Kinderen, Moeder Maria heeft jullie allen gezien en ze bemint jullie vanuit de diepte van Haar Hart.

Ik zegen jullie.

BID, BID, BID!

20/8 De samenleving wil God opzijschuiven

Ik bracht de nacht door in pijn en lijden. Toen kwam de Engel en zei: "Ik ben de Engel van de Heer. Ik wil dat je met me meegaat. Je moet getuige zijn van iets."

Ik dacht dat hij me opnieuw naar het vagevuur zou brengen, zoals hij gewoonlijk doet. Maar in plaats daarvan liepen we en liepen we, tot we in een kerk belandden. Er waren enkele vrome mensen aanwezig. In het midden van de kerk lag iemand op de grond, bedekt met een lange, kleurrijke doek. Hoewel ik Zijn gezicht niet kon zien, wist ik onmiddellijk dat die persoon onze Heer Jezus was.

Ik liet me op mijn knieën zakken, kroop dichter naar onze Heer toe en tilde voorzichtig een hoekje van de bedekking op. Onze Heer leefde. Hij reikte met Zijn hand naar de mijne. Hij raakte mijn hand aan.

Ik vroeg: "Heer Jezus, waarom ligt U op de grond? Wat is er met U gebeurd?"

Hij antwoordde: Valentina, mijn kind, ze hebben besloten Mij weg te halen en mijn Hart te vervangen door een stalen voorwerp.

De Heer toonde me het voorwerp in een visioen. Ik zag een stalen lijn die zich rondom boog, gevormd tot een hart, en die Zijn Heilig Hart bedekte. Ze willen Zijn Heilig Hart vervangen door dit stalen voorwerp.

"Wat!" zei ik geschokt.

Dat is wat ze nu willen doen, zei Hij.

Ik vroeg: "Maar wie zijn deze mensen? Dat kunnen ze toch niet maken?"

Het leek alsof onze Heer niets te zeggen had over wat er gebeurde. Hij lag daar maar.

Ik keek om me heen en zag de Heilige Moeder in de hoek staan; haar hoofd was gebogen en ze had zich vol verdriet afgewend. Ze zag er diep bedroefd uit.

Terwijl ik rondkeek, verschenen er plotseling overal bloemen. Verse bloemen sierden de vloer en zelfs de muren waren bedekt met prachtige, verse bloemen. Ze waren voornamelijk wit, met andere kleuren ertussen, en ze lagen rondom de plaats waar onze Heer had gelegen, als een tapijt van verse bloemen. Ze waren allemaal voor onze Heer Jezus.

Toen ik weer naar beneden keek, kon ik het Lichaam van onze Heer Jezus niet meer zien, alleen nog de plek waar Hij had gelegen. Ik vroeg de engel: "Wat betekent dit allemaal?"

Hij antwoordde: Je ziet hoe ze Jezus nu kleineren. De mensheid houdt niet van Jezus. Ze geloven niet in Hem en houden Hem neergedrukt. Ze zouden liever zien dat Hij geen Heilig Hart heeft, maar dat dit wordt vervangen door een voorwerp van staal.

Weet je wat dat symboliseert? Het betekent dat ze niet geloven dat God bestaat. Ze duwen Hem weg en vernederen Hem. Ze willen God uit de samenleving bannen.

Ik zei: "Dat kunnen ze niet doen. God is almachtig en machtig."

De engel zei: Je moet de mensen vertellen dat ze moeten bidden en vasthouden aan hun geloof, want we leven nu in zeer, zeer, zeer slechte tijden. Dit zijn goddeloze tijden.

Toen ik samen met de engel de kerk verliet, zag ik buiten meer bloemen, maar ze waren niet vers. Ze waren al aan het verwelken. Dat betekent dat er binnen, in de aanwezigheid van God, leven is. Terwijl er buiten, zonder God, geen leven is.

De engel zei: Je ziet onze Heer, hoe Hij lijdt. Valentina, daarom heb ik je daarheen gebracht. Je moet onze Heer troosten. Aanvaard het lijden dat Hij je geeft en roep de mensen op tot bekering en geloof in onze Heer, ongeacht wat de samenleving zegt over het niet bestaan ​​van God. Je moet in God geloven.

Deze boodschap vervulde me met diepe droefheid en ik werd overmand door emotie.

Mensen vragen vaak alleen voor zichzelf, zonder hun lijden aan onze Heer op te dragen. In plaats daarvan zouden ze moeten proberen onze Heer te troosten door hun lijden te verenigen met het Zijne.

16/8 Vele zielen gingen naar de hemel ter gelegenheid van Maria-Tenhemelopneming

Toen ik de kerk binnenging voor de zondagse H. Mis, nodigde onze Heer Jezus mij uit om bij Hem in de Bovenzaal te komen.

Hij zei: Mensen beseffen niet dat jij een kleine ziel bent die Mij enorm troost telkens wanneer Ik je uitnodig in Mijn heilige aanwezigheid te komen tijdens Mijn lijden. Het betekent zoveel voor Mij dat een kleine ziel een groot verschil kan maken, omdat je vol mededogen en eenvoudig bent. Onze Heer was zeer bedroefd toen Hij zei: Hoezeer de wereld Mij ook beledigt. Kijk naar de rampen die zich voltrekken. Ik zou de wereld willen wakker schudden en de mensen willen vertellen dat Ik besta, maar ze wijzen Mij af. Ze geloven niet in Mij. Zelfs migranten – christenen of katholieken – komen tegen Mij in opstand, verwerpen Mij en aanbidden Mij niet meer. Hoe pijnlijk is het voor Mij om dat te zien.

Leren de mensen dan niet van de vele rampen die tegenwoordig zo vaak plaatsvinden? Er is iets mis – ze moeten veranderen, maar het kan ze niet schelen. Mensen leven zo achteloos in deze wereld.

Wat Ik wil, is dat mensen terugkeren naar het geloof en een groot geloof in Mij hebben. Er zijn geen andere goden dan Ik. Uiteindelijk komen ze allen tot Mij om geoordeeld te worden.

Vandaag ga je naar een gebedsbijeenkomst. Bid voor niet-gelovigen, opdat zij geraakt en bekeerd mogen worden. Hier en daar wordt iemand geraakt en bekeerd, maar dat gebeurt maar zelden.

Onze Heer was zeer bedroefd toen Hij zei: Het is zo moeilijk voor mensen om zich te bekeren, omdat er te veel technologie is en er te veel vooruitgang is in hun dagelijks leven. Mensen aanbidden deze dingen liever, hebben een leuke tijd en leven hun leven zonder zich zorgen te maken over hun ziel. Ze geven niet om hun ziel.

Het is heel moeilijk als iemand plotseling overlijdt, en de ziel mij niets te bieden heeft. Veel mensen zullen sterven, en ze zullen blijven sterven vanwege de vele gebeurtenissen die in de wereld plaatsvinden. Bid voor degenen die zullen sterven, zodat ik nog steeds genadig voor hen zal zijn.

Valentina, ik weet dat je veel voor mij lijdt, en dat je mij veel zielen aanbiedt. Als je maar kon zien hoeveel zielen naar de hemel gingen voor de Hemelvaart van Mijn Moeder. De hemel verheugt zich zo erg. Het is zo'n vreugde in de hemel.

Zoveel zielen gingen naar de hemel, waaronder sommigen die wat langer in het vagevuur hadden moeten blijven, maar zij kregen gratie vanwege zo'n groot feest. Ze zijn blij de koningin te zien, die zo prachtig wordt geëerd.

Stel je de vreugde van deze zielen voor. Al het lijden dat ze op aarde hadden, werd van hen weggenomen. De Heilige Moeder werkt heel hard om zielen naar de hemel te brengen. Zij is de Moeder van allen.

Vandaag sprak onze Heer ook over hoe Hij diep beledigd is door het ontwrichtende gebaar van het maken van het vredesteken vlak voor de ontvangst van de Eucharistie.

Hij zei: Dit beledigt Mij zeer in de kerken, wanneer mensen rondlopen en elkaar de hand schudden en onderbroken worden. Maar de onderbreking komt vlak voordat de Heilige Eucharistie moet worden geserveerd. Bedenk dat jullie allen zondaars zijn. Jullie moeten allen op je knieën vallen en berouw tonen en Mij vragen om barmhartig te zijn. Maar niemand kan zich hier iets van aantrekken, want de Kerk leert de mensen dit niet meer.

Valentina, wat er ook gebeurt, blijf prediken tot mensen om zich te bekeren en zich te verzoenen, om elkaar te vergeven. Vergeving is heel erg belangrijk. Veel mensen sterven nu zonder vergeving. Daar moeten ze dan de gevolgen voor dragen."

Ik weet dat je mij alle mensen en zielen aanbiedt, maar nogmaals vraag ik je om mij terug te bieden, en ik zal het verdelen op een behoeftige plaats die op dit moment heel essentieel is voor de wereld.

Onze Heer probeert nog steeds de oorlog tegen te houden.

Hij zei: Het is erg gespannen, vooral met Amerika, en Rusland is erg koppig, net als andere landen. Alle tekenen zijn aan de mensen gegeven. Als ze niet zien, moeten ze blind zijn, vooral met de hittegolven in het ene deel van de wereld, overstromingen op andere plaatsen en droogtes.

Onze Heer was ook diep ontsteld over de manier waarop mensen Hem ontvangen in de Heilige Communie.

Hij zei: Mensen komen Mij ontvangen zonder bekentenis – gewoon als gewoonte.

Valentina, wees niet bang. Spreek je uit en vertel de mensen de waarheid. Niemand kan je kwaad doen, omdat je van mij bent. Ze moeten de waarheid weten.

Ik zei: “Heer, U bent zo vriendelijk en zachtaardig, u bent echt vergevingsgezinde mensen.”

Hij zei: Ik vergeef en ik hou van iedereen, ongeacht welk geloof ze hebben. Als ze tot mij komen, vergeef ik, maar ze moeten zich bekeren en echt bij mij blijven, en geloof in mij hebben.

Heer, heb medelijden met ons allen.

 

11/9 Het huiveringwekkende, niet eerder vertelde deel van haar getuigenis komt eindelijk aan het licht – Mother & Refuge

Het meest verontrustende deel van de getuigenis van Gloria Polo komt aan het licht. Gloria Polo heeft jarenlang verteld over de bovennatuurlijke verschijnselen die zich voordeden nadat ze door de bliksem was getroffen. Er is echter een verborgen kant aan haar verhaal. Het gaat om bovennatuurlijke ervaringen die ze nooit eerder openbaar heeft gemaakt en die nu een andere kant van haar getuigenis onthullen.

Het levensverhaal van Gloria Polo

Gloria Polo was een succesvolle Colombiaanse tandarts en orthodontist die met haar gezin in Bogota woonde. Hoewel ze katholiek was opgevoed, leefde ze in de vroege jaren '90 volledig seculier. Ze hield zich naar eigen zeggen vooral bezig met materiële zaken: geld, uiterlijk, status en maatschappelijk succes. Ze geloofde niet echt in het concept van zonde of de hel en had de kerk de rug toegekeerd.

De blikseminslag (5 mei 1995)

Op 5 mei 1995 liep de toen 36-jarige Gloria samen met haar neef (die ook tandarts was) en haar man over de campus van de Nationale Universiteit in Bogota tijdens een zware storm.

Het noodlot sloeg toe toen zij en haar neef rechtstreeks werden getroffen door de bliksem. Haar neef was op slag dood. Gloria overleefde het wonderbaarlijk genoeg, maar haar lichaam was er vreselijk aan toe. Ze raakte zwaar verbrand, haar interne organen waren grotendeels verkoold en ze kreeg een hartstilstand.

De bijna-doodervaring en het 'Oordeel'

Terwijl artsen in het ziekenhuis vochten voor haar leven, beleefde Gloria een diepe mystieke ervaring. Volgens haar eigen getuigenis trad ze uit haar lichaam en zag ze aanvankelijk een prachtig licht vol vrede en liefde. Dit veranderde echter toen ze werd geconfronteerd met haar eigen spirituele realiteit.

Ze claimt dat ze voor het oordeel van Jezus kwam te staan. In een soort levensfilm kreeg ze alle momenten te zien waarin ze egoïstisch, oppervlakkig en liefdeloos had gehandeld. Ze zag de poorten van de hel en het vagevuur en besefte dat haar spirituele leegte haar richting de verdoemenis dreef. Ze smeekte om een tweede kans, niet voor haarzelf, maar voor haar jonge kinderen die hun moeder nodig hadden.

Naar eigen zeggen kreeg ze van Jezus een tweede kans met een specifieke missie: ze moest terugkeren naar de aarde om haar getuigenis duizenden keren te delen met de wereld, om mensen te waarschuwen en hun geloof te versterken.

Het medische wonder en haar nieuwe leven

Toen Gloria weer bijkwam in haar fysieke lichaam, stonden artsen voor een raadsel. Haar nieren, lever en andere organen die volledig beschadigd waren, begonnen zich in de weken daarna op onverklaarbare wijze volledig te herstellen. Waar doktoren dachten dat ze nooit meer zou lopen of haar benen geamputeerd moesten worden, genas haar vlees en hield ze er uiteindelijk slechts een lichte hinkende stap aan over.

Sindsdien reist Gloria Polo de wereld rond om in kerken en conferenties haar verhaal te vertellen. Haar getuigenis, vaak verspreid onder titels als 'Getroffen door de bliksem' of 'Ik stond aan de poorten van hemel en hel', is in talloze talen vertaald en is voor veel gelovigen een bron van bekering en bezinning geworden.

Haar bijna dood ervaring

Het hart van de getuigenis van Gloria Polo is het zogenaamde 'Godsoordeel' of de confrontatie met het Boek van het Leven. Dit deel van haar bijna-doodervaring beschrijft hoe zij naar eigen zeggen oog in oog kwam te staan met Jezus en de spirituele realiteit van haar aardse daden.

Haar ervaring biedt een gedetailleerde en confronterende blik op het katholieke concept van het Bijzonder Oordeel—het oordeel dat ieder mens direct na de dood wacht.

De overgang naar de afgrond

Toen Gloria's lichaam in het ziekenhuis bezweek aan een tweede hartstilstand, veranderde haar aanvankelijk vredige ervaring in een spirituele crisis. Ze merkte dat ze naar beneden zakte in een diepe, angstaanjagende afgrond vol modder, vlammen en duistere wezens. In haar getuigenis verklaart ze dat ze de poorten van de hel zag opengaan.

Op dat moment probeerde ze zichzelf te verdedigen door te denken aan haar katholieke identiteit en haar zogenaamde 'goede daden'. Ze riep dat ze een tandarts was en dat ze bovendien geld aan de kerk had gegeven. De duistere wezens reageerden hierop met spot en beschuldigden haar van diepe spirituele blindheid.

Het openen van het Boek van het Leven

Op het dieptepunt van haar angst verscheen er een intens, barmhartig licht. Gloria herkende dit direct als Jezus Christus. In plaats van verbale verwijten te maken, liet Jezus haar het Boek van het Leven zien.

Dit was een perfecte, driedimensionale weergave van haar gehele aardse bestaan. Het oordeel bestond eruit dat ze haar eigen leven moest bekijken, maar dan gezien door de ogen van God. Iedere ware intentie, elke leugen, elk geheim en de spirituele impact van haar daden werden volledig blootgelegd.

De concrete beschuldigingen tijdens het oordeel

Tijdens deze levensschouw werd Gloria geconfronteerd met specifieke zonden, die in haar getuigenis in verschillende categorieën worden onderverdeeld:

* De Tien Geboden overtreden: Gloria dacht dat ze een 'goed mens' was omdat ze nooit iemand fysiek had vermoord of openlijk had bestolen. Jezus liet haar echter zien dat ze de geboden op spiritueel niveau voortdurend overtrad. Ze had haar ouders emotioneel verwaarloosd, loog regelmatig voor eigen gewin en had materiële rijkdom tot haar 'god' gemaakt.

* De zonde van abortus: Gloria had in haar jeugd een abortus ondergaan en verdedigde dit later als een recht op zelfbeschikking. In het oordeel werd ze geconfronteerd met de spirituele realiteit van die daad. Ze zag de ziel van haar ongeboren kind en begreep hoe zwaar deze daad woog. Bovendien werd ze verantwoordelijk gehouden voor de keren dat ze als advocate of adviseur andere jonge vrouwen had aangemoedigd om ook een abortus te plegen.

* Aalmoezen en egoïsme: Hoewel Gloria dacht dat ze vrijgevig was omdat ze soms geld aan de armen gaf, liet Jezus haar zien wat haar werkelijke motivatie was. Ze gaf vaak alleen om indruk te maken op anderen of om haar schuldgevoel af te kopen. Tegelijkertijd gaf ze fortuinen uit aan plastische chirurgie, dure kleding en luxe, terwijl ze de werkelijke nood van de mensen om haar heen negeerde.

* Roddel en reputatieschade: Een van de meest schokkende ontdekkingen voor Gloria was de impact van haar woorden. Jezus liet zien hoe ze met roddels de reputatie van collega's, vrienden en familieleden had besmeurd. In Gods ogen stond het willens en wetens kapotmaken van iemands goede naam gelijk aan een vorm van moord.

Het vonnis en de voorspraak

Aan het einde van de levensschouw erkende Gloria haar eigen spirituele faillissement. Ze realiseerde zich dat God haar niet actief naar de hel stuurde, maar dat haar eigen levenskeuzes haar ongeschikt hadden gemaakt voor de hemel. Ze stemde in met haar eigen vonnis van verdoemenis.

Terwijl ze wegzakte, dacht ze aan haar moeder, een vrome vrouw die destijds al was overleden. Gloria zag haar moeder in het vagevuur intens voor haar bidden. Tegelijkertijd werd er een andere stem hoorbaar op aarde: een arme boer wiens vrouw door Gloria was behandeld, had in een krant gelezen over het ongeluk en was spontaan op zijn knieën gegaan om intens te bidden voor de ziel van deze onbekende tandarts.

De tweede kans

Jezus hoorde deze gebeden van pure, onbaatzuchtige liefde. Hij keek naar Gloria en zei dat haar vonnis werd opgeschort vanwege de voorspraak van anderen. Hij sprak de woorden: "Je gaat terug naar de aarde, en je zult je getuigenis niet duizenden, maar miljoenen keren herhalen. Wee degene die na het horen van jouw verhaal zich niet bekeert."

Kort daarna schoot haar ziel met enorme snelheid terug naar haar fysieke lichaam in het ziekenhuisbed, waarna haar medische herstel begon.

Wat is de werking van de Hel, het Vagevuur en de Hemel

In de getuigenis van Gloria Polo worden de hel, het vagevuur en de hemel niet beschreven als abstracte theologische concepten, maar als fysiek voelbare, spirituele realiteiten. Haar ervaring sluit nauw aan bij de traditionele rooms-katholieke leer, maar bevat zeer specifieke, beeldende details over de 'werking' en de sfeer van deze drie staten van het hiernamaals.

Hieronder staat hoe zij de werking en de natuur van de hel, het vagevuur en de hemel heeft ervaren en beschreven:

1. De Hel: De absolute duisternis en wanhoop

Gloria Polo beschrijft dat zij tijdens haar hartstilstand letterlijk naar de rand van de hel gleed. Zij ervoer de hel als volgt:

De wet van de haat: In de hel is er een totale afwezigheid van liefde. Ieder wezen en elke ziel haat elkaar en haat zichzelf intens. Er is geen enkele vorm van troost of solidariteit; de sfeer is doordrenkt met pure, wrede vijandigheid.

* Geestelijke en fysieke marteling: Ze beschrijft de hel als een gapend gat vol modder en vuur, bewoond door gruwelijke, demonische wezens. Deze demonen martelen de zielen niet omdat ze de baas zijn, maar omdat de ziel zich door haar eigen zonden (zoals occultisme, haat of abortus) vrijwillig onder hun heerschappij heeft gesteld.

* De 'tweede dood' en hopeloosheid: Het meest angstaanjagende aspect van de hel was volgens haar het besef van de eeuwigheid. Zodra een ziel daar is, is er geen hoop meer op verandering of redding. De ziel ervaart een constante spirituele verstikking omdat ze volledig is afgesneden van God, de bron van alle leven.

* Oorzaak: Gloria benadrukt dat God niemand naar de hel stuurt. De hel werkt als een spirituele magneet: zielen die op aarde bewust en zonder berouw voor de zonde en tegen God hebben gekozen, rennen na hun dood zelf de hel in omdat ze het licht van God niet kunnen verdragen.

2. Het Vagevuur: De pijnlijke maar hoopvolle loutering

Toen Gloria Polo werd gered van de afgrond van de hel, kreeg zij ook het vagevuur te zien. Haar beschrijving wijkt af van de hel omdat er in het vagevuur, ondanks het intense lijden, een diepe onderliggende vrede heerst.

* De werking als 'schoonmaakproces': Zielen in het vagevuur zijn gered en gaan uiteindelijk naar de hemel. Het vagevuur werkt echter als een noodzakelijke reiniging (loutering). Zielen die wel in staat van genade zijn gestorven, maar nog gehecht waren aan aardse zonden, egoïsme of materiële zaken, moeten hier hun 'spirituele vuil' kwijtraken.

* Verschillende niveaus: Gloria zag dat het vagevuur uit verschillende sferen of niveaus bestaat:

* Het diepe vagevuur: Dit ligt dicht bij de hel en is een plek van intense duisternis en diep lijden. Zielen die hier zitten (zoals haar eigen moeder destijds) lijden enorm omdat ze zich heel bewust zijn van de fouten die ze op aarde hebben gemaakt.

* Het hogere vagevuur: Hoe meer de ziel gereinigd is, hoe lichter en vrediger de omgeving wordt, totdat de ziel klaar is om de hemel te betreden.

* De pijn van het verlangen: De grootste pijn in het vagevuur is niet fysiek, maar emotioneel en spiritueel. De zielen hebben God gezien tijdens hun oordeel en verlangen nu met een onbeschrijfelijke, brandende intensiteit naar Hem. Het feit dat ze nog niet bij Hem mogen zijn vanwege hun eigen onzuiverheid, is hun grootste loutering.

* De kracht van gebed: Zielen in het vagevuur kunnen niets meer voor zichzelf doen. Ze zijn volledig afhankelijk van de gebeden, missen en offers van de gelovigen op aarde en de heiligen in de hemel. Gloria zag hoe de gebeden van levenden op aarde als een verfrissende dauw of een lichtstraal neerkwamen op de lijdende zielen, waardoor hun straftijd werd verkort. [1, 2]

3. De Hemel: De sfeer van onvoorwaardelijke liefde

Hoewel Gloria Polo de hemel niet volledig mocht betreden—omdat haar levensboek liet zien dat ze daar nog niet klaar voor was—heeft ze de werking en de uitstraling van de hemel wel van een afstand mogen ervaren.

* Goddelijk Licht en Liefde: De hemel werkt op de energie van onvoorwaardelijke liefde. Gloria beschrijft Jezus als een bron van zinderend, warm en barmhartig licht dat geen schaduw werpt. In de hemel is er geen sprake van angst, jaloezie, tijd of pijn.

* Totale vervulling: Zielen in de hemel ervaren de zogeheten visio beatifica (de zalige aanschouwing van God). Dit is een staat van perfect geluk waarin elk menselijk verlangen naar liefde, schoonheid en waarheid in absolute overvloed wordt beantwoord.

* Gemeenschap van Heiligen: In de hemel is iedereen perfect met elkaar verbonden. Er is een diepe harmonie tussen de engelen, de heiligen en de zielen. De hemel werkt bovendien actief samen met de aarde: zielen in de hemel bidden voortdurend voor de levenden op aarde om hen te helpen ook de hemel te bereiken.

Samenvattend

In het verhaal van Gloria Polo is de hel de staat van definitieve zelfuitsluiting van Gods liefde, het vagevuur een pijnlijke maar noodzakelijke 'wasmachine' voor de ziel die hunkert naar God, and de hemel de ultieme bestemming waar de menselijke ziel volledig opgaat in de liefde van haar Schepper.

Specifieke gebeden en devoties

In de getuigenis van Gloria Polo spelen specifieke vormen van gebed een cruciale rol. Ze legt nauwkeurig uit welke gebeden haar moeder hielpen in het vagevuur, hoe een onbekende boer haar eigen leven redde, en welke gebeden volgens haar de meeste spirituele kracht hebben.

Haar visie op effectief gebed is als volgt onder te verdelen:

1. De gebeden die haar moeder hielpen in het vagevuur

Gloria's moeder was een vrome vrouw die tijdens haar aardse leven bekendstond als een "aanbidster van het Allerheiligste". Ondanks haar vroomheid zat ze na haar overlijden in de hogere sferen van het vagevuur om te louteren. Gloria legt uit welke specifieke spirituele handelingen haar moeder hielpen om sneller naar de hemel te gaan:

* De Heilige Mis: Gloria benadrukt dat de Heilige Mis het allerhoogste en krachtigste gebed is voor de zielen in het vagevuur. Het laten opdragen van een mis voor een overledene schenkt hen onmiddellijk immense verlichting en bekort hun louteringstijd drastisch.

* Aanbidding van het Allerheiligste: Het doorbrengen van tijd voor het tabernakel (eucharistische aanbidding) heeft een enorme spirituele waarde. De genade hiervan stroomde direct door naar haar moeders ziel.

* De Rozenkrans: Het bidden van de rozenkrans, gecombineerd met de Rozenkrans voor de Zielen in het Vagevuur, fungeert volgens Gloria als een "verfrissende regenbui" over de lijdende zielen.

2. Het reddende gebed: De "pijlen van liefde"

Toen Gloria zelf veroordeeld dreigde te worden tot de hel, werd ze gered door een specifiek gebed van een levende persoon op aarde. Dit was geen ingewikkelde Latijnse litanie, maar een gebed van pure naastenliefde.

Een arme boer in Colombia had in de krant gelezen over de tandarts die door de bliksem was getroffen. Hoewel hij Gloria niet kende, knielde hij neer en bad vol mededogen: "Heer, ontferm U over deze zus. Als zij U niet kent, red haar ziel."

Gloria noemt dit soort oprechte gebeden "pijlen van gebed" (arrows of prayer). Ze legt uit dat de spirituele werking hiervan zo krachtig is omdat:

Het gebed voortkwam uit pure, onbaatzuchtige liefde voor een vreemde.

De boer geen egoïstische motieven had. Jezus liet Gloria zien dat dit eenvoudige gebed zwaarder woog dan al haar eigen oppervlakkige "goede daden".

3. Hoe wij volgens Gloria moeten bidden voor het hiernamaals

Op basis van haar ervaring geeft Gloria Polo concrete richtlijnen voor hoe christenen moeten bidden om de zielen in het vagevuur (en uiteindelijk zichzelf) te helpen:

* Bid voor de meest vergeten zielen: Het is essentieel om te bidden voor de zielen die geen familie meer hebben die aan hen denkt. Deze zielen hebben de zwaarste loutering omdat niemand offers voor hen brengt.

* Gebruik het Gebed van Sint-Gertrudis: Hoewel Gloria vooral de Heilige Mis en de Rozenkrans noemt, sluit haar getuigenis perfect aan bij traditionele katholieke gebeden, zoals het bekende Gebed van de Heilige Gertrudis de Grote, waarvan geloofd wordt dat het bij elke vrome opzegging zielen uit het vagevuur bevrijdt:"Eeuwige Vader, ik offer U het Kostbaar Bloed van Uw Goddelijke Zoon Jezus op, in vereniging met alle Heilige Missen die vandaag in de hele wereld gevierd worden, voor alle heilige zielen in het vagevuur..."

* Bid met het hart, niet met de lippen: Gloria waarschuwt dat het mechanisch opzeggen van gebeden zonder oprechte intentie of berouw geen spirituele waarde heeft. God kijkt tijdens het oordeel naar de liefde en de intentie achter het woord, niet naar de lengte ervan.

De rol van de engelen in het hiernamaals

In de getuigenis van Gloria Polo spelen engelen een actieve, troostende en beschermende rol in het hiernamaals. Zij zijn geen passieve toeschouwers, maar treden op als Gods dienaren en als begeleiders van de menselijke ziel.

Gloria beschrijft hun aanwezigheid en functies in de drie sferen van het hiernamaals op een heel specifieke manier:

1. De Beschermengel tijdens het Oordeel

Volgens Gloria heeft ieder mens een eigen beschermengel die vanaf de geboorte tot na de dood aan diens zijde staat. Tijdens haar 'Godsoordeel' en de confrontatie met het Boek van het Leven was haar beschermengel intensief betrokken:

* De stille getuige: Gloria zag haar beschermengel naast zich staan tijdens de levensschouw. De engel fungeerde niet als een openbare aanklager, maar als een liefdevolle, diep bedroefde getuige. De engel kende elke verborgen zonde en elk geheim.

* Diep verdriet om menselijke keuzes: Ze beschrijft dat haar beschermengel "zijn gezicht in zijn handen verborg" van verdriet over de egoïstische en destructieve keuzes die Gloria tijdens haar leven op aarde had gemaakt. De engel had haar vaak via haar geweten proberen te waarschuwen, maar zij had die ingevingen altijd genegeerd.

* Geen macht tegen de vrije wil: Gloria begreep dat engelen de vrije wil van de mens absoluut respecteren. Haar engel kon haar niet dwingen om goed te doen, en kon haar ook niet beschermen tegen de spirituele consequenties (de afdaling naar de afgrond) toen zij door haar eigen zonden zwaar werd belast.

2. Engelen in het Vagevuur: Brengers van Troost en Licht

In het vagevuur hebben engelen een cruciale, bemoedigende taak. Omdat de zielen daar hevig lijden onder de pijn van het verlangen naar God, zijn engelen hun directe link met de hemelse troost:

* Dragers van gebeden: Gloria zag dat wanneer mensen op aarde bidden of een Heilige Mis laten opdragen voor de zielen in het vagevuur, de engelen deze gebeden en genaden als het ware "afleveren".

* Verlichting en hoop: De engelen dalen af in de sferen van het vagevuur om de zielen te bemoedigen. Hun aanwezigheid brengt tijdelijk licht en verfrissing in de duisternis van de loutering. Zij herinneren de zielen eraan dat hun lijden tijdelijk is en dat de hemel op hen wacht.

* Begeleiding naar de Hemel: Zodra de louteringstijd van een ziel voorbij is, is het de beschermengel die de ziel liefdevol bij de hand neemt en omhoog leidt naar de hemel.

3. Engelen in de Hel: De grensbewakers

Gloria Polo is heel duidelijk over de rol van engelen ten opzichte van de hel: heilige engelen betreden de hel niet.

* De absolute scheiding: De hel is de totale afwezigheid van Gods liefde en orde. Omdat engelen pure dragers van Gods licht zijn, is er voor hen geen plaats in de afgrond.

* De gevallen engelen (demonen): De wezens die de zielen in de hel kwellen, zijn gevallen engelen. Gloria beschrijft hen als monsters die ooit prachtig waren, maar nu door hun rebellie tegen God volledig misvormd zijn door haat en nijd. Ze misbruiken de zielen die zich tijdens hun aardse leven vrijwillig voor het kwaad hebben opengesteld.

4. Engelen in de Hemel: De kosmische harmonie

Hoewel Gloria de hemel slechts van een afstand mocht waarnemen, beschrijft ze de engelen daar als wezens van onvoorstelbare schoonheid, majesteit en licht.

* Voortdurende aanbidding: In de hemel vormen de verschillende koren van engelen een volmaakte harmonie rondom de troon van God, waarbij ze Hem constant loven en aanbidden.

*Samenwerking met de Heiligen: Ze werken nauw samen met de heiligen en de Moeder Gods (Maria) om plannen van genade op aarde uit te voeren en de levenden te beschermen tegen het kwaad.

**Flaviano Patrizi reconstrueerde haar volledige getuigenis op basis van opnames en uitgebreide gesprekken met Gloria, waarbij hij ook de niet eerder gepubliceerde episodes opnam. Hieruit kwam een ​​eerste verrassing naar voren: Gloria Polo beweert dat ze niet slechts één, maar drie bijna-doodervaringen heeft gehad. De eerste vond naar verluidt direct na de blikseminslag plaats. Ze vertelde dat ze haar lichaam verliet, een lichtgevende werkelijkheid binnenging en overleden familieleden en andere mensen waarnam. De tweede vond plaats toen ze in kritieke toestand verkeerde. Dit is het moment waarop het bekendste deel van haar getuigenis zich afspeelt: de reis naar de hemel, het vagevuur en de hel, het boek des levens, het bijzonder oordeel en de opdracht om terug te keren en te delen wat ze had meegemaakt.

Daarna kwam ze weer bij bewustzijn, maar haar verhaal was nog niet ten einde. Kort daarna kreeg ze tijdens haar ziekenhuisopname opnieuw een crisis; ze beweert een derde bijna-doodervaring te hebben gehad, ditmaal met een veel verontrustendere inhoud. Deze derde ervaring vond plaats toen Gloria alweer bij bewustzijn was, maar nog steeds in het ziekenhuis lag. Ze besefte dat ze publiekelijk moest delen wat ze had meegemaakt, maar angst begon haar te overmeesteren. Haar zus, die arts was, twijfelde aan haar verhaal en liet haar zelfs onderzoeken door een psycholoog en een psychiater, omdat ze dacht dat de ervaringen wellicht slechts het gevolg waren van haar medische toestand. Gloria dacht: als mijn zus me al niet gelooft, is het onmogelijk om iemand anders te overtuigen. Dus besloot ze in stilte te blijven zwijgen.

Ze kreeg echter opnieuw een ademhalingscrisis, raakte wederom los van haar lichaam en begon te vallen richting de afgrond die ze eerder had gezien. Ditmaal zegt ze duidelijk een demonische aanwezigheid te hebben waargenomen die aanspraak op haar maakte en haar de duisternis in probeerde te sleuren. Ze interpreteerde dit als volgt: ze had net een opdracht gekregen, maar had die uit angst weer verworpen. Daarop vroeg ze om vergeving en beloofde ze haar ervaring te delen, zelfs als niemand haar zou geloven. Op dat moment stopte de val en kwam ze weer bij bewustzijn.

Daarnaast beschrijft Gloria dat ze tijdens haar eerste uittreding een totaal andere vorm van waarneming had dan het menselijk gezichtsvermogen. Ze beweert dat ze een enorm aantal levende en overleden mensen tegelijkertijd kon waarnemen. Ze hoefde haar hoofd niet te draaien of haar blik op hen te richten. Het was alsof ze alles tegelijk kon omvatten, zonder de beperkingen van ruimte of fysieke zintuigen. Wat volgens Gloria nog vreemder was, was dat ze niet alleen het uiterlijk van mensen waarnam. Ze kon ook hun innerlijk kennen. Ze ving de gedachten, gevoelens, intenties en spirituele staat op van degenen die ze zag. Afstand leek ook niet te werken zoals in het gewone leven. Ze kon familieleden die ver weg waren, en overleden personen, waarnemen alsof ze vlak voor haar stonden.

Ze zag dit vermogen als een gevolg van de scheiding van het lichaam, waarbij ze opmerkte dat fysieke ogen onze waarneming beperken tot slechts een fractie van de werkelijkheid. Dit hoogtepunt doet denken aan de buitengewone eigenschappen die de traditie toeschrijft aan het verheerlijkte lichaam. Tijdens haar verblijf in het ziekenhuis nam Gloria Polo ook aanwezigheden waar die ze als kwaadaardig bestempelde. Tijdens een voorval in de operatiekamer herinnert ze zich dat ze mensachtige figuren uit de muren zag komen en op zich af zag komen. Voor Gloria waren die aanwezigheden demonische wezens, vol haat en direct verbonden met haar zonden. Er volgde nog een, zelfs vreemder, voorval. Terwijl ze nog in het ziekenhuis lag, bracht haar zus een televisie om haar tijdens haar herstel gezelschap te houden.

Gloria vertelt dat toen ze het toestel aanzette, ze onreine geesten uit het apparaat zag komen en zich tussen de mensen zag bewegen. Ze interpreteerde dat visioen als een openbaring over de spirituele invloed die bepaalde televisie-inhoud kon uitoefenen op de kijkers. Gloria vertelt ook dat sommige van haar uittredingservaringen door andere mensen werden waargenomen. Een dergelijk geval betrof haar oudste dochter. Terwijl Gloria buiten haar lichaam was, benaderde ze haar dochter op spirituele wijze en probeerde haar te omhelzen; het kind, dat zich op een andere locatie bevond, voelde die omhelzing. Een soortgelijke gebeurtenis vond plaats met de moeder van haar neef Eduardo. Gloria vertelt dat ze Eduardo zag, die reeds spiritueel was overleden, zijn moeder benaderen en omhelzen.

Op dat exacte moment zou de vrouw een plotselinge golf van angst hebben gevoeld en op de grond zijn gevallen. Het meest opvallende geval was echter dat van haar echtgenoot, Fernando, die aanwezig was toen het ongeluk gebeurde. Gloria vertelt dat hij zag hoe de zielen van haarzelf en Eduardo hun lichaam verlieten en opstegen; Fernando begon naar haar te schreeuwen dat ze moest terugkeren, omdat ze kinderen had. Gloria bevestigt dat ze die kreten kon horen terwijl ze buiten haar lichaam was.Gloria's bovennatuurlijke ervaringen hielden niet op toen ze het ziekenhuis verliet. Jaren later kreeg ze nieuwe visioenen die verband hielden met overledenen en het lot van zielen. Ze sprak onder meer over zielen in het vagevuur, stervenden en zielen die ze als verdoemd herkende. Bij een van die ervaringen zag ze specifiek jongeren die door zelfdoding om het leven waren gekomen en leden; ze hadden gebeden en eucharistische offers nodig.

Sommige visioenen maakten haar duidelijk wanneer een stervende geestelijke bijstand nodig had. Een van de meest ingrijpende gebeurtenissen betrof haar eigen echtgenoot, Fernando, die in 2006 plotseling overleed aan een hartaanval terwijl Gloria niet bij hem in de buurt was. Gloria vertelt dat ze zich rond het tijdstip van zijn overlijden op vreemde wijze onwel begon te voelen. Ze voelde toen alsof armen haar stevig bij de schouders vasthielden en langs haar lichaam omlaag gleden, waardoor ze bijna viel. Kort daarna kreeg ze het bericht dat Fernando was overleden. Gloria interpreteerde dat gevoel als een bovennatuurlijke waarneming van het exacte moment waarop haar man deze wereld verliet. Jaren later deed zich een ander verschijnsel voor.

Na de pandemie begon Gloria innerlijke stemmen te horen die ze toeschrijft aan de Maagd Maria. In een van die ervaringen zegt ze de opdracht te hebben gekregen om een ​​24-uurs gebedsketen te bevorderen, die in Colombia begon en zich later uitbreidde naar andere landen. Het doel was om door middel van de rozenkrans een soort geestelijke muur te vormen. In april 2024 verklaarde ze dat ze een nog verontrustendere waarschuwing had ontvangen. Ze sprak over het gevaar van een oorlog op wereldschaal en stelde dat er een tijd zou komen waarin de mensheid wakker zou worden in een door oorlog verwoeste wereld. Ze drong er bij mensen op aan om zich voornamelijk op spiritueel vlak voor te bereiden door middel van de rozenkrans, de biecht, de eucharistie en voortdurend gebed, terwijl ze ook aanraadde om een ​​basisvoorraad water en voedsel aan te leggen als voorzorgsmaatregel tegen een mogelijke crisis.

Sommige van deze latere ervaringen wilde Gloria juist op schrift stellen. Volgens haar verslag gebeurde er echter iets nog vreemders toen ze deze begon samen te stellen. Gloria had diverse ongepubliceerde bovennatuurlijke verslagen op een laptop geschreven, toen een van de vreemdste voorvallen uit haar geschiedenis plaatsvond. Een onzichtbare kracht pakte de computer en smeet deze met kracht tegen de muur. Door de klap raakte het apparaat vernield en ging de opgeslagen inhoud verloren. Ze zag dit voorval als een demonische daad die erop gericht was te voorkomen dat die ervaringen aan het licht zouden komen. Een tijdlang was dat materiaal samen met de computer verdwenen, maar uiteindelijk reconstrueerde Gloria die verslagen uit haar geheugen en stuurde ze opnieuw door naar Flaviano Patrizi. Deze ervaringen van Gloria Polo herinneren ons eraan dat de spirituele werkelijkheid veelomvattender kan zijn dan wat we met onze zintuigen kunnen waarnemen.

 

11/9 We hebben de poort open laten staan - Pillars of Faith

Er is een uitdrukking die katholieken al meer dan zestig jaar horen: "Het Tweede Vaticaans Concilie heeft dat veranderd."

Waarom horen we geen Latijn meer? Tweede Vaticaans Concilie.

Waarom is de Mis veranderd? Tweede Vaticaans Concilie.

Waarom is het gregoriaans uit zoveel katholieke kerken verdwenen? Tweede Vaticaans Concilie.

Waarom zijn de gebruiken rond de Heilige Communie veranderd? Tweede Vaticaans Concilie.

Waarom zijn de priesterkoren en altaarruimtes veranderd? Tweede Vaticaans Concilie.

Waarom verdwenen plotseling zoveel gebruiken die katholieken al generaties lang kenden?

Telkens weer luidde het antwoord simpelweg: "Tweede Vaticaans Concilie."

Die twee woorden werden de verklaring voor bijna alles wat er in het katholieke leven gebeurde in de jaren na het Concilie. Maar de laatste tijd vraag ik me af of die verklaring wel de juiste is. Niet omdat het Tweede Vaticaans Concilie niet opriep tot verandering; dat deed het zeker wel. Maar omdat er iets interessants gebeurt wanneer we daadwerkelijk gaan zitten en de documenten van het Concilie lezen. We ontdekken dat sommige zaken die doorgaans aan het Tweede Vaticaans Concilie worden toegeschreven, er eigenlijk niet in staan. Andere zaken werden door het Concilie toegestaan, maar de uiteindelijke ontwikkeling ging veel verder dan de bewoordingen van het Concilie zelf. En sommige zaken die na het Tweede Vaticaans Concilie grotendeels verdwenen, waren juist zaken waarvan het Concilie uitdrukkelijk had gezegd dat ze behouden moesten blijven.

En zo rijst er een ongemakkelijke vraag. Als het Concilie het niet heeft gezegd... waar kwam het dan vandaan? En vervolgens een nog ongemakkelijkere vraag: wie was er verantwoordelijk voor het bewaken van wat er daarna gebeurde? Wie stond er bij de poort? Als bisschop kan ik die vraag niet alleen over iemand anders stellen. Bisschoppen zijn opvolgers van de apostelen. Ons is een bijzondere verantwoordelijkheid toevertrouwd om te bewaken wat ons is overgeleverd. En misschien is dit wel een van de pijnlijke lessen van de jaren na het Tweede Vaticaans Concilie:

We hebben de poort open laten staan. En er kwamen dingen doorheen die het Concilie zelf nooit had bevolen.

Vandaag wil ik stilstaan ​​bij hoe dat is gebeurd. Vóór het Tweede Vaticaans Concilie, vóór de liturgische hervorming, vóór al die controverses, moeten we beginnen bij de Heilige Schrift. Tegen het einde van zijn leven schrijft de heilige Paulus aan Timoteüs. Timoteüs is een van de mannen aan wie de taak is toevertrouwd om het apostolisch geloof door te geven aan de volgende generatie. En Paulus zegt tegen hem: "Bewaar het goede pand dat aan u is toevertrouwd." Bewaar het. Dat woord is van belang. Paulus zegt niet tegen Timoteüs: Verbeter het toevertrouwde goed. Vind het opnieuw uit. Pas de inhoud ervan aan de wensen van de volgende generatie aan. Maak het hipper. Hij zegt: Bewaar het. Waarom? Omdat Timoteüs niet heeft gecreëerd wat hij heeft ontvangen. Het is hem toevertrouwd. Dat is de aard van het katholieke geloof. Wij hebben het Evangelie niet uitgevonden. Wij hebben het ontvangen. Wij hebben de Heilige Schrift niet uitgevonden. Wij hebben haar ontvangen. Wij hebben de sacramenten niet uitgevonden. Wij hebben ze ontvangen. Wij hebben het apostolische geloof niet uitgevonden. Wij hebben het ontvangen. En vervolgens heeft elke generatie de taak om het trouw door te geven aan de volgende.

Dit is vooral van belang voor een bisschop. Een bisschop is niet louter de hoogste bestuurder van een katholiek gebied. Hij is niet slechts de man die het nieuwste programma uitvoert dat ergens anders vandaan komt. Een bisschop is een opvolger van de apostelen. Dat betekent dat hij zowel gezag als verantwoordelijkheid ontvangt. Hij is een herder. En herders moeten de kudde bewaken. Het geloof is niet van de bisschop. De sacramenten zijn niet van de bisschop. De heilige liturgie is niet van de bisschop alsof hij de eigenaar ervan zou zijn. Deze zaken behoren toe aan Christus en Zijn Kerk. De bisschop is hun dienaar. En hun hoeder. Houd dat woord in gedachten: hoeder. Want nu komen we bij Vaticanum II.

Het Tweede Vaticaans Concilie ging van start in 1962 en werd afgesloten in 1965. Tot de zestien documenten behoorde de Constitutie over de heilige liturgie, Sacrosanctum Concilium, afgekondigd op 4 december 1963. En het Concilie riep onmiskenbaar op tot liturgische hervorming. Dat moeten we duidelijk zeggen. Wie beweert dat Vaticanum II helemaal geen hervorming voor ogen had, leest het document niet goed. Het Concilie riep op tot herziening van de riten. Het wenste een vollere deelname van de gelovigen. Het pleitte voor een rijkere presentatie van de Heilige Schrift. Het stond een ruimer gebruik van de volkstaal toe. Het riep op tot het schrappen van bepaalde herhalingen. Het riep op tot het herstel van elementen die in de loop der geschiedenis verloren waren gegaan. Dus ja: Vaticanum II wilde liturgische hervorming. Maar hier moeten we een onderscheid maken dat maar al te vaak over het hoofd is gezien. Er is een verschil tussen zeggen: "Het Concilie riep op tot hervorming" en zeggen: "Alles wat daarna gebeurde, was door het Concilie voorgeschreven." Vraag veel katholieken wat er na Vaticanum II met het Latijn is gebeurd, en ze zullen zeggen: "Het Concilie heeft het afgeschaft." Maar is dat ook zo?

Sla Sacrosanctum Concilium erop na. Paragraaf 36. Het Concilie stelt: "Het gebruik van de Latijnse taal dient in de Latijnse riten behouden te blijven." Behouden. Laat dat woord even op je inwerken. Behouden. Niet afgeschaft. Niet verboden. Niet slechts gedoogd. Behouden. Het Concilie stelt ook dat een ruimer gebruik van de moedertaal vaak voordelig kan zijn voor de gelovigen. De volkstaal moest dus inderdaad een grotere plaats krijgen. Maar een ruimer gebruik van het Engels, Spaans, Frans, Duits, Italiaans of een andere taal betekent niet dat het Latijn moest verdwijnen.

Kijk bijvoorbeeld eens naar paragraaf 54. Daar stelt het Concilie dat er maatregelen genomen moeten worden zodat de gelovigen ook in het Latijn samen die delen van het misordinarium kunnen zeggen of zingen die voor hen bestemd zijn.

Vergelijk dat nu eens met wat er werkelijk is gebeurd. Hele generaties katholieken groeiden op zonder het Gloria in het Latijn te kunnen zingen. Of het Credo. Of op veel plaatsen zelfs het Sanctus of Agnus Dei niet. Veel katholieken hebben decennialang geen Latijn gehoord tijdens de mis. We staan ​​dus voor een eenvoudige historische vraag. Vaticaan II zei: behoud het Latijn. Toch is het Latijn op veel plaatsen vrijwel verdwenen. Hoe zijn we van de ene naar de andere situatie gekomen?

Hetzelfde geldt voor de kerkmuziek. In paragraaf 116 van Sacrosanctum Concilium erkent de Kerk het gregoriaans als bijzonder geschikt voor de Romeinse liturgie. Er staat ook dat, bij gelijke geschiktheid van andere vormen, het gregoriaans de "voorrang" moet krijgen. De voorrang. Denk nu eens aan de decennia na het Concilie. In hoeveel katholieke parochies kreeg het gregoriaans die voorrang? In hoeveel parochies kreeg het überhaupt een plaats? Nogmaals, ik zeg niet dat andere kerkmuziek verboden is. Het Concilie zelf stelt dat andere vormen van kerkmuziek niet zijn uitgesloten. Maar dat is de vraag niet. De vraag is: hoe kon iets waaraan het Concilie voorrang wilde geven, veranderen in iets wat veel katholieken gingen beschouwen als een overblijfsel van de Kerk van vóór het Concilie? Wie heeft katholieken dat geleerd? Waar kwam die interpretatie vandaan? En wie zei er: "Wacht eens even. Dat is niet wat er in het document staat"?

Dit brengt ons bij de Novus Ordo. En hier moeten we uiterst nauwkeurig zijn. De mis die gewoonlijk de Novus Ordo wordt genoemd, verscheen niet zomaar op een ochtend omdat Vaticaan II een nieuw missaal had laten drukken. Het Concilie heeft het Romeins Missaal van 1970 niet opgesteld. Het stelde de beginselen en richtlijnen voor de liturgische hervorming vast. De daadwerkelijke herformulering van de liturgie vond vervolgens plaats via een implementatieproces. En dat proces is te volgen.

Op 25 januari 1964 – terwijl Vaticanum II nog in volle gang was – vaardigde paus Paulus VI het document Sacram Liturgiam uit. Daarin stelde hij een speciale commissie in die belast was met de uitvoering van de voorschriften van Sacrosanctum Concilium. Dat orgaan kwam bekend te staan ​​als het Consilium voor de uitvoering van de Constitutie over de Heilige Liturgie. Dit is van belang, want zo kunnen we twee verschillende historische momenten onderscheiden.

Ten eerste: het Concilie vaardigt Sacrosanctum Concilium uit. Vervolgens: er wordt een orgaan opgericht om dit uit te voeren. Die twee zaken hangen met elkaar samen, maar ze zijn niet identiek.

Een centrale figuur in het Consilium was aartsbisschop Annibale Bugnini, die als secretaris fungeerde. Onder voorzitterschap van kardinaal Giacomo Lercaro nam het Consilium de taak op zich om de liturgische riten te herzien. En de veranderingen begonnen al vrij snel. In september 1964 werd de eerste belangrijke instructie voor de uitvoering van de liturgische constitutie, Inter Oecumenici, uitgevaardigd. Deze trad in maart 1965 in werking. Daarmee verschoof de aandacht al van de algemene richtlijnen van het Concilie naar concrete beslissingen over de toepassing ervan. Dat onderscheid is van belang, want zodra de uitvoering begint, moeten er keuzes worden gemaakt. Iemand moet bepalen wat 'vereenvoudiging' inhoudt. Iemand moet beslissen wat er gewijzigd wordt. Iemand moet bepalen hoe ver de invoering van de volkstaal gaat. Iemand moet beslissen hoe altaren en priesterkoren worden ingericht. Iemand moet herziene riten opstellen. Iemand moet herziene liturgische boeken samenstellen. En die beslissingen maken deel uit van de implementatie van Vaticanum II na afloop van het Concilie, ook al gebeuren ze ter uitvoering van de conciliebeschikkingen.

Dat is precies het onderscheid dat katholieken naar mijn mening maar al te vaak is onthouden. Op 3 april 1969 vaardigde paus Paulus VI de apostolische constitutie Missale Romanum uit. In dat document bracht Paulus VI het nieuwe missaal uitdrukkelijk in verband met het mandaat van het Tweede Vaticaans Concilie. We moeten dus geen verkeerd beeld van de geschiedenis schetsen. De liturgische hervorming kwam niet tot stand in oppositie tot Paulus VI. Hij keurde haar goed. Hij vaardigde haar uit. Ze bezit legitiem kerkelijk gezag. Maar wie het Missale Romanum aandachtig leest, ziet nog iets anders duidelijk worden. De uiteindelijke versie van het missaal bracht ingrijpende veranderingen met zich mee.

Paulus VI beschrijft zelf de nieuwe opzet van de misorde. Hij spreekt over wijzigingen in het eucharistisch gebed. Hij beschrijft het uitgebreide lectionarium. Hij merkt op dat ook andere delen van het missaal zijn herzien en aanzienlijk gewijzigd – het eigen deel van de liturgische tijd (Proprium de Tempore), het eigen deel van de heiligen (Proprium de Sanctis), rituele missen, votiefmissen en vele gebeden.

We kunnen dus twee dingen tegelijk vaststellen. Ten eerste: het Tweede Vaticaans Concilie riep op tot hervorming van de Romeinse liturgie. Ten tweede: de specifieke vorm die die hervorming uiteindelijk aannam, was het resultaat van een groot postconciliair proces van herziening en implementatie. Dat is nu eenmaal wat er gebeurde. En een vraag die we ons nu moeten stellen is: welke elementen kwamen rechtstreeks voort uit het mandaat van het Concilie, en welke kwamen voort uit latere oordelen over hoe dat mandaat moest worden uitgevoerd?

Stel je voor dat in die jaren één simpele katholieke gewoonte wortel had geschoten in het hele episcopaat. Iemand zegt: "Het Tweede Vaticaans Concilie zegt dat we van het Latijn af moeten." En een bisschop antwoordt: "Laat me de tekst zien."

Iemand zegt: "Gregoriaans gezang hoort bij de oude Kerk." De bisschop antwoordt: "Laat me de tekst zien."

Iemand zegt: "De geest van het Tweede Vaticaans Concilie eist dit." En de bisschop antwoordt: "Laat me de tekst zien."

Deze woorden hadden de Kerk wellicht een enorme hoeveelheid verwarring kunnen besparen. Laat me de tekst zien.

Want de "geest van het Tweede Vaticaans Concilie" werd buitengewoon krachtig in de jaren na het Concilie. Maar er is een probleem met geesten. Ze kunnen lastig te ondervragen zijn. Documenten zijn gemakkelijker. Je kunt ze openen. Je kunt ze lezen. Je kunt vragen: Wat staat er nu eigenlijk in? En wanneer wat wordt geïntroduceerd niet terug te vinden is in het document dat het zogenaamd autoriseert, heeft een herder de plicht om meer vragen te stellen. Zo ziet het bewaken van de poort eruit.

Laten we nu eens naar iets anders kijken. Communie in de hand. Veel katholieken gaan er tegenwoordig van uit dat het Tweede Vaticaans Concilie de manier van het ontvangen van de Heilige Communie heeft veranderd. Maar zoek Sacrosanctum Concilium. Je zult geen mandaat vinden voor communie in de hand. Dus waar komt de moderne praktijk vandaan? Hier is de geschiedenis bijzonder onthullend. Na het Concilie was de praktijk van het ontvangen van de communie in de hand zich al op bepaalde plaatsen aan het ontwikkelen. Rome moest daarop reageren. In 1969 vaardigde de Heilige Congregatie voor de Goddelijke Eredienst een instructie uit, genaamd Memoriale Domini. En de Heilige Stoel deed iets heel interessants.

De bisschoppen van de Latijnse Kerk waren geraadpleegd over de vraag of de traditionele manier van het uitdelen van de Heilige Communie moest worden veranderd. De meerderheid was geen voorstander van het veranderen van de bestaande discipline. En Memoriale Domini stelde dat de traditionele manier van het uitdelen van de Heilige Communie behouden moest blijven. Denk daar eens over na. In 1969, vier jaar na het einde van het Concilie, kondigde Rome niet aan: "Vaticanum II vereist communie in de hand." De instructie hield in dat de traditionele praktijk moest worden gehandhaafd. Maar toen kwam de uitzondering. Waar de afwijkende praktijk zich al had ontwikkeld, konden bisschoppenconferenties de omstandigheden beoordelen en toestemming vragen aan de Apostolische Stoel. En de brief die deze regeling vergezelde, maakte nog een ander belangrijk feit duidelijk: zelfs wanneer toestemming werd verleend aan een bisschoppenconferentie, behield de individuele bisschop een beslissende pastorale verantwoordelijkheid in zijn eigen bisdom.

Begrijpt u nu waarom dit relevant is voor ons thema? Het is niet simpelweg: "Vaticanum II veranderde de communie." Dat deed het niet. De werkelijke geschiedenis is: Er ontwikkelde zich een praktijk. Rome reageerde. De traditionele methode werd herbevestigd. Er werd een mechanisme voor uitzonderingen gecreëerd. Bisschoppenconferenties vroegen toestemming. Individuele bisschoppen waren vervolgens verantwoordelijk voor het invoeren van de praktijk binnen hun bisdommen.

Het Amerikaanse verhaal maakt dit punt nog duidelijker. De Amerikaanse bisschoppen kwamen niet zomaar terug van het Tweede Vaticaans Concilie met de toestemming voor de communie in de hand. Sterker nog, de Amerikaanse hiërarchie heeft de kwestie meer dan eens overwogen. Eerdere pogingen kregen niet de nodige steun. Pas in 1977 stemden de Amerikaanse bisschoppen voldoende vóór een verzoek om de praktijk toe te staan, waarna de Heilige Stoel de benodigde bevestiging verleende. 1977. Het Tweede Vaticaans Concilie eindigde in 1965. Dat is een verschil van twaalf jaar. Het Tweede Vaticaans Concilie heeft het niet verplicht gesteld. De praktijk werd vervolgens toegestaan ​​via een proces waarbij de Heilige Stoel, de nationale bisschoppenconferentie en uiteindelijk het gezag en pastorale oordeel van de diocesane bisschoppen betrokken waren.

Nogmaals: de bisschoppen stonden aan de poort. Ze waren geen toevallige figuren in deze geschiedenis. Ze namen eraan deel.

En hier is een patroon te herkennen dat serieuze overweging verdient. Soms begint iets als een uitzondering. Dan wordt toestemming verleend. Dan wordt de toestemming uitgebreid. Dan wordt de praktijk wijdverspreid. Dan gaat er een generatie voorbij. En uiteindelijk nemen katholieken aan: "Dit moet wel zijn wat het Tweede Vaticaans Concilie wilde." Maar een latere toestemming is niet hetzelfde als een conciliair mandaat. Een later aangenomen discipline is niet hetzelfde als een leer van een oecumenisch concilie.

Dit onderscheid wordt nog belangrijker wanneer we een andere bekende praktijk van na het concilie bekijken. Tegenwoordig zijn katholieken eraan gewend dat leken helpen bij de uitdeling van de Heilige Communie. Veel parochies noemen hen eucharistische bedienaren. Maar de officiële titel is: Buitengewone bedienaren van de Heilige Communie. Schreef Vaticanum II de invoering voor van buitengewone bedieners van de Heilige Communie (leken) tijdens parochiemissen? Nee. Die ontwikkeling kwam pas later.

In 1969 bood een instructie genaamd Fidei Custos de mogelijkheid om in noodsituaties buitengewone bedieners in te zetten. Vervolgens verscheen in 1973 een ander belangrijk document: *Immensae Caritatis*. En welke redenen voerde dat document aan? Situaties waarin er onvoldoende bedieners waren om de Heilige Communie uit te reiken. Tot op de dag van vandaag hanteren de kerkelijke normen diezelfde taal. En nogmaals: bisschoppen droegen een grote verantwoordelijkheid bij de bepaling van de wijze waarop die regelingen werden toegepast. Nu komen we bij de ongemakkelijke vraag. Want liturgische hervormingen voeren zichzelf niet uit. Documenten wandelen niet zomaar een parochie binnen. Misstanden corrigeren zichzelf niet. Liturgische experimenten kennen geen rem vanzelf. Theologische verwarring klaart niet vanzelf op. Iemand moet herder zijn. Iemand moet onderwijzen. Iemand moet zeggen:

"Dit is toegestaan." "Dit is niet toegestaan." "Dit is wat Vaticanum II werkelijk zegt." "Nee, priester, dat mag u niet doen."

"Nee, deze commissie mag de liturgie niet zomaar naar eigen inzicht opnieuw vormgeven." "Nee, u mag iets niet toeschrijven aan Vaticanum II als Vaticanum II dat nooit heeft gezegd."

Wiens verantwoordelijkheid was dat? Uiteindelijk, in elke lokale Kerk, die van de bisschop. En bisschoppen moeten bereid zijn dat te erkennen. We kunnen niet simpelweg "de tijdgeest" de schuld geven. We kunnen de cultuur niet de schuld geven. We kunnen theologen niet de schuld geven. We kunnen liturgisten niet de schuld geven. We kunnen priesters niet de schuld geven. We kunnen religieuze gemeenschappen niet de schuld geven. We kunnen niet de schuld leggen bij iets dat "de geest van Vaticanum II" wordt genoemd. Uiteindelijk moet elke opvolger van de apostelen zich afvragen: waar waren de opvolgers van de apostelen? Wie bewaakte de poort?

En hier wordt de Heilige Schrift buitengewoon belangrijk. Want er is een moment in het Nieuwe Testament waarop een apostel meende te moeten opstaan ​​– zelfs tegenover Petrus. Galaten, hoofdstuk 2. De heilige Paulus schrijft: "Toen Kefas naar Antiochië kwam, ben ik openlijk tegen hem ingegaan." Denk daar eens over na. Petrus. De Rots. Degene aan wie Christus de sleutels toevertrouwde. En Paulus zegt: "Ik ben openlijk tegen hem ingegaan." Laten we nu heel duidelijk zijn over wat Paulus niet deed. Paulus verwierp het ambt van Petrus niet. Hij riep zichzelf niet uit tot paus. Hij stichtte geen rivaliserende kerk. Hij ontkende geen gezag. Hij verbrak de gemeenschap niet. Maar Paulus meende ook niet dat gemeenschap stilzwijgen inhield.

Hij was een apostel. En dat apostelschap bracht verantwoordelijkheden met zich mee tegenover Jezus Christus. Paulus begreep iets wat bisschoppen wellicht opnieuw moeten leren inzien: respect voor Petrus heft de verantwoordelijkheid van de andere apostelen niet op. En gemeenschap met de opvolger van Petrus maakt van de opvolgers van de apostelen geen filiaalmanagers.

Een bisschop is niet slechts de lokale vertegenwoordiger van een kerkelijke bureaucratie. Hij bekleedt een apostolisch ambt. Dat ambt moet altijd worden uitgeoefend binnen de gemeenschap van de Kerk. Maar het moet wel worden uitgeoefend.

En er kunnen momenten zijn waarop een bisschop moet zeggen: "Heilige Vader, ik maak me zorgen." Of: "Dit schaadt mijn kudde." Of: "Dit wordt ingevoerd op een manier die in strijd lijkt met wat de Kerk zelf heeft overgeleverd."

Met respect. Trouw. Zonder opstandigheid. Zonder minachting. Zonder theatraal gedoe. Maar wel moedig.

De heilige Paulus geloofde niet dat trouw stilzwijgen vereiste. Waarom zou een opvolger van de apostelen dat vandaag de dag wel moeten geloven? En dat brengt me bij een vraag waar ik niet omheen kan. Hoe zouden de jaren na Vaticanum II eruit hebben gezien als meer bisschoppen in een vroeg stadium waren opgestaan ​​en hadden gezegd: "Laat mij de tekst zien"?

Verdwijnt het Latijn? Laat me zien waar het Concilie dat heeft geëist. Verdwijnt het gregoriaans? Laat me zien waar het Concilie dat heeft geëist. Wordt elke overgeleverde gewoonte plotseling als verdacht beschouwd? Laat me zien waar het Concilie dat heeft gezegd. Wordt een uitzonderlijke toestemming de normale praktijk? Laat me zien wat de werkelijke normen van de Kerk zeggen. Iemand zegt: "Maar dit is de geest van Vaticanum II." Een bisschop had bereid moeten zijn te antwoorden: "Laat me dan Vaticanum II zien." Misschien was de poort dan niet zo wijd open blijven staan.

En let op de titel van deze aflevering. Ik heb hem niet genoemd: "Zij lieten de poort openstaan." Ik noemde hem: "Wij lieten de poort openstaan." Waarom? Omdat bisschoppen deel uitmaken van de apostolische opvolging. Misschien was ik niet de bisschop die in 1969 een bepaalde beslissing nam. Misschien was ik niet de bisschop die in 1975 een misstand toeliet. Misschien was ik niet de bisschop die in 1980 verzuimde helder onderricht te geven. Maar ik bekleed hetzelfde apostolische ambt. En daarom moet ik bereid zijn de geschiedenis van dat ambt eerlijk onder de loep te nemen. Bisschoppen hebben gezag geërfd. Maar we hebben ook verantwoordelijkheid geërfd. En als bisschoppen in de ene generatie hebben verzuimd bepaalde zaken te bewaken, dan hebben bisschoppen in een andere generatie de verantwoordelijkheid om daarvan te leren.

Wanneer bisschoppen verzuimen helder onderricht te geven, zal iemand anders de kudde onderwijzen. Wanneer bisschoppen verzuimen een concilie te interpreteren op basis van de teksten zelf, zullen anderen een eigen interpretatie creëren. Wanneer bisschoppen verzuimen de heilige liturgie te bewaken, vult experimenteerdrift het vacuüm. Wanneer bisschoppen verzuimen de continuïteit te verdedigen, kan een breuk zich voordoen als vernieuwing. Wanneer bisschoppen zwijgen terwijl alles aan "Vaticaan II" wordt toegeschreven, kan mythevorming uiteindelijk de geschiedenis verdringen. En misschien is dat precies wat er is gebeurd.

En hier gebeurt volgens mij iets verrassends. Traditionele katholieken geven Vaticaan II soms overal de schuld van. Progressieve katholieken beroepen zich soms op Vaticaan II om bijna alles te rechtvaardigen. Misschien zouden beide groepen de documenten eens moeten openslaan. Want als we dat doen, ontdekken we wellicht dat beide kampen het concilie soms dingen hebben toegeschreven die er helemaal niet in staan. Misschien vonden we het allemaal makkelijker om te zeggen: "Vaticaan II heeft alles veranderd." Maar concilies lopen niet zomaar individuele parochies binnen om beslissingen te nemen. Dat doen mensen. Pausen nemen beslissingen. Dicasteries nemen beslissingen. Bisschoppenconferenties nemen beslissingen. Bisschoppen nemen beslissingen. Priesters nemen beslissingen. Liturgische commissies nemen beslissingen.

Soms zijn die beslissingen uitstekend. Soms zijn ze onjuist. Soms gaan ze verder dan de bedoeling was. Maar als we de geschiedenis willen begrijpen, moeten we vaststellen wie daadwerkelijk wat heeft gedaan.

En vandaag de dag krijgen we te horen: lees Vaticaan II. Daar ben ik het mee eens. Doe dat vooral. Lees het. Sla *Sacrosanctum Concilium* open. Lees paragraaf 36: het Latijn moet behouden blijven. Lees paragraaf 54: de gelovigen moeten hun delen van het Ordinarium in het Latijn kunnen bidden of zingen. Lees paragraaf 116: de gregoriaanse zang moet een ereplaats krijgen. Kijk vervolgens naar wat er daarna is gebeurd. En vraag je af: hoe zijn we van daar naar hier gekomen?

En dat brengt ons onvermijdelijk bij een andere gevoelige kwestie: de oudere Romeinse liturgie, de Mis zoals die werd gevierd vóór de hervorming na het concilie. Tegenwoordig is de viering ervan aan beperkingen onderhevig. Ook hier is precisie van belang. Stel dat we tegen jonge katholieken zeggen: "Ga Vaticaan II lezen." En dat doen ze. Ze ontdekken dat Vaticaan II stelt dat het Latijn behouden moet blijven. Ze ontdekken dat Vaticaan II de gregoriaanse zang een ereplaats toekent. Ze beginnen terug te kijken naar het liturgische erfgoed van de Kerk. En dan komen ze misschien in aanraking met de oudere Romeinse Mis. En iets trekt hen daarin aan. De stilte. De eerbied. Het gevoel van transcendentie. De continuïteit. De onmiskenbare gerichtheid op offer en aanbidding.

Wat moet een bisschop met die jonge katholiek doen? Bang voor hem zijn? Hem met wantrouwen bejegenen? Aannemen dat hij het Tweede Vaticaans Concilie verwerpt? Nee. Hem als herder begeleiden. Naar hem luisteren. En hem niet minachten omdat hij iets heeft ontdekt en is gaan liefhebben dat talloze heiligen heeft gevoed.

En bovenal: hem niet vertellen dat het Tweede Vaticaans Concilie eiste dat zaken zouden verdwijnen waarvan het Concilie zelf zei dat ze behouden moesten blijven. De vraag is dus niet: hoe draaien we de klok terug? De vraag is: hoe herstellen we de continuïteit? Hoe behouden we wat nooit verloren had mogen gaan? Hoe vieren we de heilige liturgie als iets dat we ontvangen hebben, in plaats van iets dat we zelf in elkaar hebben gezet? Hoe herstellen we het Latijn daar waar het Concilie vroeg om behoud ervan? Hoe herstellen we het gregoriaans daar waar het Concilie het een ereplaats gaf? Hoe herstellen we een diepe eerbied voor de Eucharistie? Dit zijn constructieve vragen. En bisschoppen zouden ze zich moeten stellen.

Want de poort is niet verdwenen in 1970. Hij is er nog steeds. Elke generatie kent haar eigen druk. Elk tijdperk heeft zijn modeverschijnselen. Elk tijdperk kent ideologieën die de Kerk willen binnendringen. Elke generatie hoort: "De Kerk moet veranderen, anders wordt ze irrelevant." Maar authentieke ontwikkeling is geen geheugenverlies. Hervorming is geen breuk. En pastorale aanpassing kan niet betekenen dat we de ons toevertrouwde schat prijsgeven. Iemand moet het verschil kennen. Daarom zijn er herders. Daarom zijn er bisschoppen. En bisschoppen kunnen die verantwoordelijkheid niet uitbesteden. Een bisschop moet bij de poort staan.

Misschien moeten we nog eens terugkeren naar de heilige Paulus. Stel je voor dat Paulus ziet hoe verwarring zich verspreidt in een van de gemeenschappen die aan hem zijn toevertrouwd. Zou hij zeggen: "Ik wil niemand van streek maken"? Zou hij zeggen: "Iedereen lijkt het nu zo te doen"? Zou hij zeggen: "Iemand die hoger in de hiërarchie staat, zal het uiteindelijk wel oplossen"? Zou hij zeggen: "Ik heb mijn bedenkingen, maar er iets van zeggen zou mijn carrière kunnen schaden"?

Lees zijn brieven. Dat is Paulus niet. Paulus kon zachtmoedig zijn. Paulus kon geduldig zijn. Paulus kon bemoedigen. Maar wanneer er iets wezenlijks op het spel stond, bleef Paulus standvastig. En wanneer dat nodig was – zelfs tegenover Petrus – sprak hij zich uit. Bisschoppen moeten dat soort moed hervinden. Niet de moed om beroemdheden te worden. Niet de moed om facties te vormen. Een veel stillere en veeleisendere moed. De moed om vaders te zijn. De moed om te waken. De moed om ja te zeggen wanneer ja vereist is. En de moed om nee te zeggen wanneer nee vereist is.

De moed om te vragen: Is dit wat de Kerk werkelijk leert? Is dit in overeenstemming met wat wij hebben ontvangen?

En telkens wanneer iemand beweert: "Vaticaans Concilie II zegt..." De moed om te antwoorden: "Laat me de tekst zien."

Misschien is dat wel het onverwachte geschenk van een eerlijke blik op de afgelopen zestig jaren. We kunnen ervan leren. We hoeven niet nog een generatie te besteden aan ruzies over karikaturen van Vaticaans Concilie II. We kunnen de teksten daadwerkelijk lezen. We kunnen fouten erkennen. We kunnen schatten terugvinden die onnodig verloren zijn gegaan. We kunnen onderscheid maken tussen echte ontwikkeling en een breuk met het verleden. We kunnen ophouden traditie en vernieuwing als vijanden te zien. En misschien kunnen bisschoppen iets wezenlijks terugvinden van onze eigen identiteit.

Wij zijn opvolgers van de apostelen. Wij hebben het geloof niet gecreëerd. Wij hebben het ontvangen. Wij hebben de sacramenten niet uitgevonden. Wij hebben ze ontvangen. Wij hebben de Kerk niet uitgevonden. Dat deed Christus. En op een dag zal elke bisschop verantwoording moeten afleggen aan Christus voor wat hij heeft gedaan met de kudde die hem is toevertrouwd.

Ik vermoed dat Christus ons niet zal vragen of de kranten ons als progressief beschouwden. Of als conservatief. Of als populair. Of als controversieel. Misschien is er een veel eenvoudigere vraag: Heb je bewaard wat Ik je heb toevertrouwd?

Misschien is de titel van deze overweging dus ook wel een soort schuldbelijdenis:

WIJ LIETEN DE POORT OPENSTAAN.

Het Concilie droeg ons op het Latijn te behouden. Veel daarvan is verdwenen. Het Concilie gaf het gregoriaans een ereplaats. Op veel plaatsen is het verdwenen. De communie op de hand werd niet voorgeschreven door Vaticaans Concilie II. Het verspreidde zich later via een proces waarbij bisschoppenconferenties, individuele bisschoppen en toestemmingen vanuit Rome betrokken waren. Buitengewone bedienaren van de heilige communie werden niet door Vaticaans Concilie II in het leven geroepen. Zij kwamen erbij door latere bepalingen. En na verloop van tijd gingen katholieken al deze zaken simpelweg associëren met: Vaticaans Concilie II.

Misschien is het tijd om de geschiedenis eerlijk te vertellen. Misschien is het tijd voor bisschoppen om de verantwoordelijkheid te aanvaarden die bij ons ambt hoort. En misschien is het tijd voor elke opvolger van de apostelen om opnieuw de woorden te horen die de heilige Paulus tot Timoteüs sprak: "Bewaar het goede goed dat je is toevertrouwd."

Bewaar het. De poort staat er nog steeds. De kudde behoort nog steeds toe aan Christus. En de opvolgers van de apostelen hebben nog steeds de taak om haar te bewaken.

We kunnen het verleden niet veranderen. Maar we kunnen er wel van leren. We kunnen terugwinnen wat teruggewonnen moet worden. We kunnen corrigeren wat gecorrigeerd moet worden. We kunnen erkennen waar herders hebben verzuimd te herderen. En we kunnen weigeren die fouten te herhalen. De vraag is nu niet langer alleen: wie heeft de poort open laten staan?

De belangrijkere vraag is: wie zal er vandaag bij de poort staan?

En wanneer iemand dat hek nadert en zich daarbij beroept op het gezag van Vaticanum II, zouden de eerste woorden die we uitspreken wellicht de allereenvoudigste moeten zijn: Laat me de tekst zien.

En moge de Almachtige God u zegenen: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Bisschop Joseph E. Strickland

Bisschop-emeritus

4/9 De Schrift ontsluiten voor de kudde - Pillars of Faith

De apostolische verantwoordelijkheid van een bisschop om het Woord van God te onderwijzen

Mijn geliefde broeders en zusters in Christus, De afgelopen weken heb ik veel tijd besteed aan het lezen en bestuderen van *Dei Verbum*, de dogmatische constitutie over de goddelijke openbaring die tijdens het Tweede Vaticaans Concilie werd afgekondigd. Nu ik dit document zorgvuldig heb doorgenomen, wil ik vandaag graag stilstaan ​​bij iets dat mij sterk bezighoudt: de Heilige Schrift. Meer in het bijzonder wil ik spreken over de noodzaak voor ons als katholieken om opnieuw een diepgaande kennis van en liefde voor de Heilige Schrift te ontwikkelen – en over de verantwoordelijkheid die bisschoppen hebben om daaraan bij te dragen. Ik moet u zeggen dat Dei Verbum veel moois bevat. Dat zal sommigen misschien verbazen. Er zijn tegenwoordig katholieken die bij het horen van de woorden "Tweede Vaticaans Concilie" direct denken aan alles wat er in de jaren daarna in de Kerk is gebeurd: de verwarring, de onrust, het verlies van de katholieke identiteit, het loslaten van tradities, de experimenten en al die zaken die werden gerechtvaardigd met een beroep op wat vaak de "geest van Vaticanum II" werd genoemd. Die dingen zijn gebeurd. We kunnen niet doen alsof dat niet zo is.

Als we een eerlijk gesprek willen voeren over de huidige staat van de Kerk, moeten we bereid zijn die zaken te erkennen. Maar er is mij nog iets anders duidelijk geworden nu ik Dei Verbum daadwerkelijk en aandachtig heb gelezen. We moeten ook onderscheid maken tussen wat een document werkelijk zegt en wat mensen er later in naam van hebben gedaan. En in het geval van Dei Verbum is dat onderscheid van belang. Want dit document draagt ​​katholieken niet op om de Heilige Traditie op te geven ten gunste van de Bijbel. Het leert niet de leer van de "Schrift alleen" (sola scriptura). Het vraagt ​​katholieken niet om de Bijbel te benaderen alsof twintig eeuwen christendom niet hebben bestaan. Het zegt ons niet dat elke generatie vrij is om een ​​nieuwe interpretatie van het Woord van God te bedenken. Integendeel. Telkens weer plaatst Dei Verbum de Heilige Schrift binnen het leven, de Traditie en het leergezag van de Kerk. En dat is iets dat we opnieuw moeten ontdekken en omarmen.

Een van de grote problemen van onze tijd is dat we de neiging hebben dingen te scheiden die bij elkaar horen. Schrift of Traditie. Bijbel of Kerk. Geloof of rede. Oude Testament of Nieuwe Testament?

Maar het katholicisme is in die zin nooit een religie van 'het een óf het ander' geweest. De Kerk aanvaardt de Heilige Schrift en de Heilige Overlevering gezamenlijk. Dei Verbum stelt dat de Heilige Overlevering en de Heilige Schrift nauw met elkaar verbonden zijn en op elkaar inspelen; ze ontspringen aan dezelfde goddelijke bron en zijn op hetzelfde doel gericht. Het gaat zelfs nog verder. Het document zegt uitdrukkelijk dat de Kerk haar zekerheid over alles wat door God is geopenbaard, niet uitsluitend aan de Heilige Schrift ontleent. Dat is een belangrijke zin. Dit is geen protestantisme. Dit is de katholieke opvatting van de goddelijke openbaring.

Het Woord van God is aan de Kerk toevertrouwd. De apostelen hebben het ontvangen. Zij hebben het verkondigd. Zij hebben het doorgegeven. En de Kerk heeft dat pand door de eeuwen heen bewaard.

Wanneer Dei Verbum ingaat op de uitleg van de Heilige Schrift, wordt ons gezegd dat we aandacht moeten hebben voor de inhoud en de eenheid van de Schrift als geheel. Er wordt ons opgedragen rekening te houden met de levende Overlevering van de gehele Kerk. En we moeten letten op wat de 'analogie van het geloof' wordt genoemd: de harmonie die bestaat tussen de waarheden van het katholieke geloof. Dat zijn de bakens. En die zijn van belang.

De Bijbel was nooit bedoeld om losgemaakt te worden van de Kerk die hem heeft ontvangen, bewaard, verkondigd, verdedigd en door de eeuwen heen heeft doorgegeven. Wanneer katholieken de Heilige Schrift lezen, beginnen we niet bij nul. We hebben de Kerkvaders. We hebben de Kerkleraars. We hebben de grote concilies. We hebben de heiligen. We hebben de heilige liturgie. We hebben de blijvende leer van de Kerk. We hebben tweeduizend jaar katholieke reflectie op het Woord van God.

En Dei Verbum draagt ​​ons niet op om daar ook maar iets van terzijde te schuiven. Het spoort ons aan om de Schrift binnen die context te lezen. Dat is prachtig. En ik denk dat katholieken dat moeten horen.

Maar dan moeten we de lastige vraag stellen: als dat is wat het document zegt, wat is er daarna gebeurd? Want we weten dat de situatie in de decennia na het Concilie zeer snel begon te veranderen. Er waren theologen, liturgisten, onderwijzers, geestelijken, uitgevers, commissies en anderen die een richting insloegen die vaak aanzienlijk verder leek te gaan dan wat het Concilie daadwerkelijk had gezegd. Soms zagen ze een dubbelzinnigheid. Soms zagen ze een opening. Soms had de formulering wellicht krachtiger of nauwkeuriger kunnen zijn. En waar zich een opening voordoet, zal iemand uiteindelijk proberen daar doorheen te gaan. Al snel begonnen katholieken een uitdrukking te horen die buitengewoon invloedrijk zou worden: "de geest van Vaticanum II". Niet noodzakelijkerwijs de woorden van Vaticanum II. Niet noodzakelijkerwijs wat er daadwerkelijk in een bepaald document stond. Maar de vermeende "geest" van het Concilie. En onder die noemer deden allerlei zaken hun intrede in het katholieke leven. Er werden dingen overboord gegooid waarvan het Concilie nooit had opgedragen ze af te schaffen. Er werden dingen ingevoerd waarvan het Concilie nooit had gevraagd ze in te voeren. En na verloop van tijd gingen veel gewone katholieken ervan uit dat dit alles door Vaticanum II was vereist.

Dat is een van de redenen waarom ik vind dat we terug moeten gaan en de documenten moeten lezen. Niet om te kunnen doen alsof er niets mis is gegaan. Er is wel degelijk iets misgegaan. Maar we moeten een document ook niet verwijten dat het ons opdraagt ​​iets op te geven, terwijl datzelfde document juist voorschrijft dat we het moeten behouden. Als Dei Verbum ons leert dat de Heilige Schrift samen met de Heilige Traditie moet worden aanvaard, en de Schrift vervolgens los van de Traditie wordt behandeld, kunnen we niet oprecht beweren dat Dei Verbum ons dat heeft opgedragen. Als Dei Verbum stelt dat de Schrift moet worden uitgelegd met aandacht voor de levende Traditie van de gehele Kerk, en er vervolgens interpretaties ontstaan ​​die die Traditie negeren, dan is dat geen getrouwe uitvoering van het document. Als het document stelt dat Schrift, Traditie en het leergezag van de Kerk zo nauw met elkaar verbonden zijn dat het ene niet zonder het andere kan bestaan, en die zaken vervolgens uit elkaar worden getrokken, dan is er iets gebeurd tussen wat er geschreven stond en wat er in de praktijk werd gebracht.

En ik denk dat we eerlijk genoeg moeten zijn om dat ook te zeggen. Dit brengt me bij iets dat me tijdens deze studie zwaar op het hart heeft gelegen. Want er is nog een vraag die we moeten stellen.

Als mensen die openingen begonnen te benutten...

Als theologen dingen begonnen voor te stellen die afweken van wat de Kerk altijd had geleerd...

Als de Heilige Schrift op manieren begon te worden uitgelegd die losstonden van de Heilige Traditie...

Als katholieken te horen kregen dat de Kerk leerstellingen had gewijzigd die ze altijd had aangehangen...

Als de "geest van Vaticanum II" de feitelijke woorden van Vaticanum II begon te verdringen...

WAAR WAREN DE HERDERS?

Waar waren degenen die het gezag hadden om te onderwijzen? Die vraag dringt zich vooral op bij het lezen van Dei Verbum, omdat het document zelf herhaaldelijk spreekt over de onderwijsverantwoordelijkheid die aan de bisschoppen is toevertrouwd. En juist op dit punt heeft het document mij persoonlijk uitgedaagd. We zeggen dat bisschoppen de opvolgers van de apostelen zijn. Katholieken kennen die uitdrukking. We gebruiken haar vaak. Maar ik vraag me af of we er altijd bij stilstaan ​​wat ze betekent.

Apostolische opvolging is niet louter een historische keten die aantoont dat de ene bisschop werd gewijd door een andere bisschop, die weer door een andere bisschop was gewijd, en zo teruggaat door de eeuwen heen. Die opvolging bestaat omdat er iets wordt doorgegeven. Een schat. Een zending. Een ambt. Een verantwoordelijkheid.

Onze Heer Jezus Christus vertrouwde het Evangelie toe aan Zijn apostelen. Voordat Hij naar de hemel opsteeg, gaf Hij hun de opdracht: "Gaat dus en onderwijst alle volken, en doopt hen in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. En leert hun alles onderhouden wat Ik u heb bevolen." Let op dat woord: onderwijzen. Onze Heer droeg de apostelen niet slechts op om instellingen op te richten. Hij zei hun niet alleen om gemeenschappen te organiseren. Hij zond hen uit om te onderwijzen. De heilige Paulus begreep dit. Hij zegt tegen Timoteüs: "Wat je van mij hebt gehoord in aanwezigheid van vele getuigen, dat moet je toevertrouwen aan betrouwbare mannen, die bekwaam zullen zijn om ook anderen te onderwijzen." Er is sprake van de overlevering van het geloof. Christus onderwijst de apostelen. De apostelen geven door wat zij hebben ontvangen. Degenen die na hen komen, geven het op hun beurt weer door. Generatie na generatie. Dat is Traditie in de diepste zin van het woord. Het is een levende overdracht van wat van God is ontvangen. En Dei Verbum zegt hier iets opmerkelijks over. Wanneer het document spreekt over de apostelen en het bewaren van het Evangelie binnen de Kerk, vertelt het ons dat de apostelen bisschoppen als hun opvolgers achterlieten en hun eigen leergezag aan hen overdroegen.

Sta daar eens bij stil. Hun leergezag. De bisschop erft dus niet louter een ambt. Hij erft een opdracht. Het is zijn taak om te onderwijzen. En dan, tegen het einde van Dei Verbum, wordt het document nog specifieker. Het begint te spreken over gelovigen die de Heilige Schrift lezen. Het pleit krachtig voor toegang tot de Heilige Schrift. Het moedigt priesters en religieuzen aan om zich te verdiepen in het Woord van God. Het stimuleert een biddende lezing van de Schrift.

Vervolgens richt het zich tot de bisschoppen. Het spreekt over bisschoppen als degenen bij wie het apostolisch onderricht berust, en legt hun de verantwoordelijkheid op om de gelovigen die aan hun zorg zijn toevertrouwd, passend onderricht te geven over de Heilige Boeken, zodat de gelovigen deze veilig en vruchtbaar kunnen gebruiken.

Dat deed mij stilstaan. Want het betekent dat toen het Concilie katholieken aanmoedigde om de Heilige Schrift opnieuw lief te krijgen, het niet de bedoeling was dat de gelovigen simpelweg een Bijbel in handen kregen en vervolgens aan hun lot werden overgelaten. De bisschoppen moesten hen onderwijzen. De herders moesten hen begeleiden. De gelovigen moesten de Heilige Schrift binnen de Kerk leren kennen. Ze hadden iemand nodig die hun leerde hoe Genesis zich verhoudt tot de Evangeliën.

Hoe Abraham zich verhoudt tot Christus.

Hoe de Exodus zich verhoudt tot onze verlossing.

Hoe het Pesach verwijst naar het Heilig Offer.

Hoe het manna in de woestijn ons voorbereidt om het Brood des Levens te begrijpen.

Hoe David en het koninkrijk ons ​​voorbereiden op Christus de Koning.

Hoe de profeten de weg bereiden voor de Messias.

Hoe de Psalmen het gebed van Christus en Zijn Kerk worden.

Hoe het Oude Testament vervuld wordt in het Nieuwe.

Hoe de Evangeliën onze Heer openbaren.

Hoe de geschriften van de heilige Paulus het mysterie van Christus en Zijn Mystiek Lichaam verlichten.

En hoe de hele Schrift bij elkaar hoort binnen het ene geloof dat door de Apostelen is overgeleverd.

Dat vereist onderricht.

En Dei Verbum zegt de bisschoppen dat dit onze taak is. Daarom geloof ik dat wij bisschoppen bereid moeten zijn onszelf een moeilijke vraag te stellen. Hebben we dat gedaan? Hebben we die verantwoordelijkheid opgepakt met de ernst die ze verdiende? Hebben we ons volk persoonlijk onderwezen in het Woord van God? Hebben we ervoor gezorgd dat, toen de Schrift meer voor de gelovigen werd ontsloten, dit gebeurde binnen de Heilige Traditie en het blijvende geloof van de Kerk? Hebben we ons volk geleerd hoe de Kerkvaders de Schrift begrepen? Hebben we hun de grote katholieke commentatoren aangereikt?

Hebben we hun de buitengewone bijbelse fundamenten getoond van het Heilig Misoffer, de sacramenten, het priesterschap, OLVrouw, de Kerk en de gehele heilsorde?

En toen mensen van dat fundament begonnen af ​​te wijken, hebben we hen toen gecorrigeerd? Ik denk dat we moeten toegeven dat we dat maar al te vaak niet hebben gedaan. Niet elke bisschop. Niet op elke plaats.

En ik waag het niet te oordelen over het hart of de intenties van individuele mannen die enorme lasten droegen in buitengewoon moeilijke tijden. Maar als bisschoppencollege moeten we bereid zijn te erkennen dat er iets verloren is gegaan.

De bisschop werd steeds meer een bestuurder. Er waren instellingen die beheerd moesten worden. Financiën om te beheren. Personeelsproblemen. Commissies. Programma's. Vergaderingen. Verklaringen. Beleid. En ja, sommige van die zaken zijn noodzakelijk. Maar een bisschop is niet in de eerste plaats een algemeen directeur. Hij is een opvolger van de apostelen.

En de apostelen werden uitgezonden om te onderwijzen. Als we dat vergeten, vult iemand anders uiteindelijk het vacuüm – en dat is ook gebeurd. Want een vacuüm in het onderricht blijft nooit leeg. Als bisschoppen hun gelovigen niet onderwijzen, doen anderen dat wel. De cultuur zal hen onderwijzen. Universiteiten zullen hen onderwijzen. Televisie zal hen onderwijzen. Het internet zal hen onderwijzen. En ja, theologen die niet langer denken vanuit de geest van de Kerk zullen hen onderwijzen. Dan gaan katholieken uiteindelijk dingen geloven die de Katholieke Kerk nooit heeft onderwezen.

En misschien is een reden waarom dat na het Concilie zo snel gebeurde, dat degenen die de bevoegdheid hadden om "Nee" te zeggen, dat niet altijd deden.

"Nee. Dat is niet wat het Concilie zei."

"Nee. Dat is niet wat de Kerk leert."

"Nee. De Heilige Schrift kan niet worden losgezien van de Heilige Traditie."

"Nee. Vaticanum II heeft niet alles wat eraan voorafging uitgewist."

"Nee. Het katholieke geloof is niet opnieuw begonnen in 1965."

Die woorden moesten worden uitgesproken. En soms gebeurde dat niet. En dit brengt me bij iets anders dat volgens mij van groot belang is voor de Kerk van vandaag. We zijn diep verdeeld. En onder katholieken die van de Kerk houden, bestaat er enorme onenigheid over het Tweede Vaticaans Concilie en alles wat daarop volgde. Ik begrijp waarom veel traditionele katholieken met grote bezorgdheid terugkijken op de jaren na het Concilie. Er ging veel verloren. Er ontstond veel verwarring. Zaken die generaties katholieken als kostbaar beschouwden, werden plotseling behandeld alsof ze beschamend of overbodig waren. En veel trouwe katholieken die vraagtekens zetten bij wat er gebeurde, werden behandeld alsof hun gehechtheid aan het eigen erfgoed van de Kerk op zichzelf al het probleem was. Die wonden zijn reëel. We zullen ze niet genezen door te doen alsof ze niet bestaan. Maar we zullen ze evenmin genezen als we ervan uitgaan dat elk misbruik rechtstreeks voortkwam uit de documenten van het Concilie. Daarom wil ik graag samen met u alle documenten doornemen in continuïteit met de Heilige Schrift, de Heilige Traditie, de Kerkvaders en Kerkleraren, en de blijvende leer van de Kerk. En ik geloof dat dit ons allen zal helpen. Tot mijn traditionele katholieke broeders en zusters: ik vraag u niet te doen alsof er niets is gebeurd. Ik vraag u niet te ontkennen wat u hebt gezien. Ik vraag u niet elke nieuwigheid te aanvaarden die door iemand werd gerechtvaardigd met een beroep op de "geest van Vaticanum II".

Ik vraag u ook niet om de onderdrukking van de traditionele Latijnse Mis te aanvaarden, en we zijn dankbaar dat er mensen waren die haar hebben bewaard.

Ik vraag u echter wel om goed te kijken naar wat de documenten van Vaticanum II werkelijk zeggen.

En tegen de katholieken die jarenlang Vaticanum II hebben verdedigd, zou ik willen zeggen: u moet ook eerlijk zijn. Niet alles wat na het Concilie is gebeurd, kan zomaar worden verdedigd enkel omdat iemand er het label 'Vaticanum II' aan heeft gehangen. Als het document oproept om de Schrift geworteld te laten in de Heilige Traditie, dan vereist trouw aan het Concilie dat we die Traditie bewaren. Als het document bisschoppen de verantwoordelijkheid geeft om te onderwijzen, dan vereist trouw aan het Concilie dat bisschoppen ook daadwerkelijk onderwijzen.

Als het document stelt dat het Leergezag het Woord van God dient door ernaar te luisteren, het te bewaken en getrouw uit te leggen wat is overgeleverd, dan kan trouw aan het Concilie niet betekenen dat we prijsgeven wat daadwerkelijk is overgeleverd. Misschien kunnen we elkaar daar vinden. Niet door het verleden te ontkennen. Niet door de geschiedenis te herschrijven. Niet door te doen alsof er nooit fouten zijn gemaakt. Maar door samen terug te keren naar wat katholiek is. We moeten:

Bewaren wat waar is. Herstellen wat verloren is gegaan. Corrigeren wat mis is gegaan. En doorgeven wat we hebben ontvangen. Dat is een brug die het waard is om te bouwen.

Maar ik kan anderen niet vragen dit te doen terwijl ik zelf veilig aan de zijlijn blijf staan. Ik ben bisschop. En Dei Verbum heeft me ertoe aangezet mijn eigen verantwoordelijkheid onder de loep te nemen. Het zou gemakkelijk zijn om hier te zitten en u te vertellen wat bisschoppen vijftig of zestig jaar geleden hadden moeten doen. Het zou gemakkelijk zijn om op tekortkomingen te wijzen. Het zou gemakkelijk zijn om te jammeren over wat er is gebeurd. Maar ik kan niet veranderen wat een andere bisschop in 1968 heeft gedaan. Ik kan niet veranderen wat een andere bisschop in 1975 heeft nagelaten te onderwijzen. Ik kan de verwarring van eerdere generaties niet ongedaan maken. Maar ik kan wel verantwoording afleggen over wat ik nu doe.

En dat is de vraag die ik mezelf heb gesteld: Wat ga ik nu doen?

Als ik geloof dat bisschoppen moeten onderwijzen, dan moet ik onderwijzen. Als ik geloof dat katholieken de Heilige Schrift moeten kennen, dan moet ik hen helpen die te leren kennen. Als ik geloof dat de Schrift gelezen moet worden binnen de context van de Heilige Traditie, dan moet ik hun laten zien hoe dat moet. Als ik geloof dat ons volk de Kerkvaders en Kerkleraars nodig heeft, dan moet ik die schatten aan hen voorhouden. Als ik geloof dat bisschoppen in de bres hadden moeten springen toen er verwarring ontstond, dan kan ik mijn tijd niet besteden aan louter klagen dat andere bisschoppen dat hebben nagelaten.

Ik moet nu zelf in de bres springen. En dus ben ik van plan iets te ondernemen. We gaan een plek ontwikkelen die specifiek gewijd is aan de Heilige Schrift. En ik ben van plan onderricht te geven. Ik wil samen met u de Schrift ontsluiten. Ik wil dat we samen door de heilsgeschiedenis trekken.

Ik wil dat katholieken de Bijbel begrijpen – niet slechts een handvol losse verzen kennen, maar de prachtige eenheid van Gods openbaring doorgronden.

Ik wil dat u Christus ziet in Genesis. Ik wil dat u de verbonden begrijpt. Dat u Abraham, Mozes, David, de profeten, de tempel en de psalmen begrijpt. Ik wil dat u ziet hoe dit alles toewerkt naar Jezus Christus.

Ik wil dat we samen de evangeliën openslaan. Dat we aandachtig luisteren naar de woorden van onze Heer. Dat we de H. Paulus bestuderen. Dat we het boek Openbaring door katholieke ogen bekijken.

En bij dit alles zullen we de Schrift lezen als katholieken. In het licht van de Heilige Overlevering. Samen met de Kerkvaders en de Kerkleraars. En met de tijdloze leer van de Kerk.

En altijd met Jezus Christus in het middelpunt. Dit zal geen Schrift zijn die losstaat van de Kerk. Het zal Schrift binnen de Kerk zijn. Want daar hoort de Schrift thuis. En voordat ik afsluit, wil ik kort het woord richten tot mijn medebisschoppen. Broeders, ik geloof dat ons volk ons ​​nodig heeft. Ze hebben ons nodig om onderricht te geven. Ons volk heeft honger. Velen van hen weten maar weinig van de Heilige Schrift – niet omdat ze God niet liefhebben, maar omdat niemand het hun ooit heeft geleerd. Sommigen zijn al hun hele leven katholiek, maar hebben nooit gezien hoe de Schriftstukken met elkaar samenhangen. Sommigen kunnen het katholieke geloof niet vanuit de Bijbel uitleggen. Sommigen hebben nooit gezien hoe diep bijbels het H. Misoffer werkelijk is. Sommigen ontmoeten een protestantse vriend die hen citeert uit de Schrift, en ze weten niet wat ze moeten antwoorden. Sommigen komen in aanraking met modern bijbelonderzoek dat vraagtekens zet bij zaken die katholieken altijd hebben geloofd, en ze weten niet waar ze terechtkunnen. Sommigen proberen simpelweg hun Bijbel open te slaan en te begrijpen wat God zegt. Zij hebben herders nodig. En broeders, wij zijn die herders.

Wij zijn opvolgers van de apostelen. Deze verantwoordelijkheid rust op ons. Ja, de meesten van u hebben vele andere verantwoordelijkheden. Maar geen van die zaken mag ten koste gaan van het ambt waartoe wij zijn gewijd. Wij moeten onderwijzen.

Misschien moeten we, voordat er weer een programma wordt opgezet, samen met de gelovigen het Evangelie openslaan. Misschien moeten we, voordat er weer een commissie wordt gevormd, hen onderwijzen over de heilige Paulus. Misschien moeten we, voordat we opnieuw opdracht geven tot een onderzoek naar de redenen waarom katholieken de Kerk verlaten, ons afvragen of we hun wel de schatten hebben aangereikt die hen zouden kunnen bewegen te blijven.

We hebben al gezien wat er gebeurt wanneer anderen dat vacuüm opvullen. En als er een les te trekken valt uit de verwarring van de afgelopen zestig jaar, dan is het wel deze: De herder kan het terrein van de geloofsverkondiging niet prijsgeven en vervolgens verbaasd zijn wanneer de kudde in verwarring raakt. Wanneer er verwarring ontstaat: onderwijs. Wanneer men hongert naar het Woord van God: voed hen. "Gaat dus en onderwijst alle volkeren."

Die woorden werden tot de apostelen gesproken. Broeders, wij zijn hun opvolgers. Die verantwoordelijkheid zou ons moeten doen beven. Maar we moeten haar ook omarmen. Misschien is dit een kleine manier waarop we kunnen beginnen met het herstellen en vernieuwen van wat gebroken is. Misschien is dit een manier om katholieken weer samen te brengen. Niet door iemand te vragen de waarheid prijs te geven. Niet door te doen alsof de onrust na Vaticanum II nooit heeft plaatsgevonden. Niet door te weigeren fouten te erkennen. We keren terug naar wat ons is overgeleverd. We lezen aandachtig. We onderscheiden het geloof van de tijdgeest. We herontdekken wat mooi is. We herstellen wat verloren is gegaan. We corrigeren wat misging. En we onderwijzen. Nu ik deze studie van Dei Verbum afrond, is dat wat ik er persoonlijk uit meeneem. De Heilige Schrift is een buitengewone schat die aan de Kerk is toevertrouwd. Onze gelovigen moeten haar kennen. En onze bisschoppen moeten haar onderwijzen. Ik kan niet elke fout uit het verleden herstellen. Maar ik kan wel verantwoording afleggen voor mijn eigen handelen. Ik neem de apostolische verantwoordelijkheid die op mij rust serieus. En ik kan een begin maken. Dat is precies wat ik van plan ben te doen. Het volstaat niet voor de wachter om naar de duisternis te wijzen. Hij moet de lamp aansteken.

Moge de almachtige God u zegenen: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

Bisschop Joseph E. Strickland

Bisschop-emeritus

11/9 Pr Ripperger: Hoe kinderen te vormen en afgedwaalden te helpen terugkeren – Sign of the Cross

Deze lezing gaat eigenlijk over afgedwaalde kinderen. Elk gezin heeft er wel een. Zelfs in de beste gezinnen komt dit voor. En veel hiervan heeft te maken met het bestaan ​​van de vrije wil. Zelfs als ouders alles perfect doen bij de opvoeding, nemen kinderen soms een beslissing of keuze om hun leven een richting op te sturen die haaks staat op hun opvoeding of op wat ze weten dat juist is. Dat hoort er nu eenmaal bij. Vaak zien we tegenwoordig een verschijnsel: vroeger als iemand afdwaalde en daarop werd aangesproken, gaven ze toe: "Ja, ik weet dat ik niet goed bezig ben." Maar tegenwoordig komen ze altijd met een excuus. Er is een interessante statistiek die ongeveer zo luidde. Het is een zeer fascinerende statistiek. Er stond dat als de vader zijn geloof beleed maar de moeder niet, 80% van de kinderen het geloof zou verlaten, maar tegen de tijd dat ze 25 of 26 waren, zou 80% van die groep die vertrokken was, weer terugkeren als de vader het deed. Daar is een specifieke reden voor; het heeft te maken met het feit dat de twee belangrijkste taken van de echtgenoot en vader zijn: het bevestigen van de morele code en de religieuze praktijken.

Het is aan hem om erop toe te zien dat de morele code binnen het gezin wordt nageleefd en dat de religieuze praktijken worden gevolgd. Als hij dat doet, is er sprake van een natuurlijk psychologisch mechanisme in de geest van kinderen: als vader het doet, is het belangrijk. Dit is een van de redenen waarom ik tegen vaders zeg: je kinderen hoeven je niet alleen over deze dingen te horen praten. Ze moeten zien dat je bidt. Ze moeten zien dat je naar de mis gaat. Ze moeten zien dat je de sacramenten ontvangt, zodat zij van jou zien hoe het hoort. Daarom zeg ik altijd tegen vaders: als je dochter besluit schaars gekleed de deur uit te gaan, is het niet de taak van je vrouw om haar tegen te houden. Het is aan jou om haar te corrigeren. En eigenlijk is de reden waarom onze samenleving er zo'n puinhoop van heeft gemaakt, uiteindelijk dat mannen verzuimden te doen wat ze moesten doen toen vrouwen kleding begonnen te dragen die ongepast was.

De mannen in de cultuur hadden moeten zeggen: tot hier en niet verder. Maar dat deden ze niet. Als de moeder het geloof praktiseert, maar de vader niet, dan zal statistisch gezien hetzelfde aantal kinderen afhaken – 80% – maar slechts 20% keert terug. Interessant. Als zowel de vader als de moeder het geloof praktiseren, haakt statistisch gezien slechts ongeveer 20% af. Maar van die 20% keert bijna iedereen op enig moment in zijn leven terug. En wat dit ons vertelt, is dat er een psychologisch mechanisme achter zit. Dat de ouders een hechte eenheid moeten vormen en moeten samenwerken aan de intellectuele en religieuze vorming van de kinderen, zodat de kans kleiner is dat ze op het verkeerde pad raken. Oké? Dat vertelt ons dus dat er iets mis is met de vorming, wat het probleem veroorzaakt. Het is niet alleen zo dat de cultuur slecht en verdorven is – al geef ik toe dat dat wel een ondermijnende factor is maar er is iets binnen het gezin waardoor deze kinderen afhaken of simpelweg niet meer terugkeren.

En wat houdt dat in? Nou, ik zei al dat het de taak van de vader is om de 'code' binnen het gezin te bevestigen. Het is aan hem om ervoor te zorgen dat dit binnen het gezin gebeurt. Zo gaan we God aanbidden. Je gaat naar de sacramenten. Je gaat dit doen. Dus als je van die tienerjongens hebt die zeggen: "Ik ga niet meer naar de mis", dan zegt de vader gewoon: "Jawel, dat ga je wel." De taak van de vader is dus om ervoor te zorgen dat het de goede kant op gaat. Hij is degene die het bekrachtigt. Ik heb echter al eerder gezegd dat de moeders in het gezin – in de praktijk, de belangrijkste dragers van de traditie waren. Daarmee bedoel ik dat het de taak van de moeder was; omdat de vader werkte of andere verplichtingen had, en omdat de moeder thuis was en voor het huishouden zorgde, en omdat zij thuis was bij de kinderen, betekende dit dat zij degene was die de kinderen hun gebeden en de catechismus bijbracht, en hen de deugden en de juiste levenswijze leerde.

Zij was ook degene die het meest toezag op discipline – althans wat betreft de regelmaat waarmee dat moest gebeuren om de kinderen bij te sturen en dergelijke. Hoewel het de taak van de vader was om in te grijpen en te bekrachtigen wat de moeder deed mits dat op de juiste wijze gebeurde – en om de moeder te steunen en ervoor te zorgen dat de kinderen beseften: "Nee, je moet naar moeder luisteren, want zij zegt wat je moet doen." Maar zij was nu eenmaal degene die hen thuis vormde. Men zei vroeger dat het voorrecht van de vrouw was om de geest van mannen te vormen. En dit was van cruciaal belang, want het betekende dat de intellectuele vorming – historisch gezien, dus nog vóór de tijd waarin iedereen naar school gaat en dergelijke – meestal niet op die manier verliep.

Historisch gezien waren het vooral de moeders die zorgden voor de intellectuele vorming. De vaders deden daar wel iets aan mee, maar hun rol was vooral bevestigend en ondersteunend; zij moesten erop toezien dat het goed gebeurde, terwijl de moeders degenen waren die het daadwerkelijk uitvoerden. Daarom zei G.K. Chesterton: "Ik begrijp niet waarom vrouwen stemrecht willen." Hij zei dat wanneer een vrouw een hele natie kan maken of breken door de manier waarop ze één enkel kind opvoedt... en het klopt dat de intellectuele vorming die vrouwen aan kinderen gaven, werd beschouwd als hun stem voor de samenleving. Het was de manier waarop ze besloot invloed uit te oefenen op de maatschappij. Het ging niet slechts om het uitbrengen van een stem, waarna die politicus vier jaar later toch weer weg is; dit was letterlijk een invloed van tachtig jaar die ze op de cultuur en de samenleving zou uitoefenen door de manier waarop ze haar kind opvoedde.

En dus was er dat besef. Maar dit laat zien dat er sprake is van die twee elementen: de vorming door de moeder van het kind, op een concrete, dagelijkse basis. Maar ook de bevestiging daarvan door de vader – dat waren de twee cruciale factoren om ervoor te zorgen dat de kinderen niet op het verkeerde pad raakten. Die vorming – wat vaders destijds vereisten – is van cruciaal belang. En wat gebeurde er? Wel, je weet dat je ervoor moet zorgen dat ze hun religieuze vorming krijgen, de vorming in deugden. Maar daarin lag het specifieke probleem, althans in de afgelopen jaren. De reden dat veel kinderen op het verkeerde pad raakten, is dat er nauwelijks of geen vorming was in de daadwerkelijke deugden die kinderen moesten leren. Weet je: je moet voorzichtigheid leren, matigheid, kuisheid, enzovoort. En ze al deze deugden bijbrengen: bescheidenheid, enzovoort. Fatsoen – of een aspect daarvan – maakt deel uit van de deugd van bescheidenheid; het gaat om.de juiste houding tegenover een stabiel gezag.

Je behandelt je vader zoals hij behandeld hoort te worden. Je behandelt je moeder met respect, enzovoort. Die zaken moesten worden ingeprent. Maar er waren een paar cruciale zaken die vaak ontbraken in het moderne leven en die er precies toe hebben geleid dat ze op het verkeerde pad zijn geraakt. En het heeft hiermee te maken. Nu zegt men dat gezinnen die samen bidden, bij elkaar blijven. In algemene zin klopt dat wel. Maar zelfs gezinnen die elke avond trouw de rozenkrans bidden, kampen met dit probleem. En wat we na verloop van tijd begonnen op te merken, was dat de reden waarom kinderen op het verkeerde pad raakten, te maken had met iets heel specifieks dat in dit land begon te ontbreken. Het begon in de jaren vijftig; het was niet iets dat bewust werd tegengehouden, maar iets dat min of meer op natuurlijke wijze ontstond – mede doordat er meer geld was, enzovoort. Maar dit had te maken met het feit dat er geen sprake was van consequente zelfverloochening en discipline in het leven van mensen.

Wat er gebeurde, was dat kinderen werden opgevoed. Denk maar aan de zogenaamde 'Greatest Generation' (de generatie die de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog meemaakte): zij voedden hun kinderen op in de jaren vijftig – de generatie van de 'babyboomers'. Het punt is dat de 'Greatest Generation' – hun generatiegeest – gekenmerkt werd door een weigering om hun kruis op zich te nemen. Omdat ze de Grote Depressie hadden meegemaakt, wilden ze dat niet nog eens meemaken. Ze wilden welvaart. Ze hadden de Tweede Wereldoorlog doorstaan ​​en kwamen terug met de gedachte: "Dit mag nooit meer gebeuren." Dat waren enkele van de tekenen. Dat was ook de generatie die begon de discipline binnen de kerk uit te hollen. Tegen de tijd dat die generatie – bedenk dat zij een kerk in handen kregen die financieel, geestelijk en moreel op haar hoogtepunt verkeerde was de kerk, toen zij het stokje volledig aan mijn generatie overdroegen, financieel, moreel en geestelijk failliet.

En dat kwam allemaal door een gebrek aan discipline of zelfverloochening; ze wilden die houding niet aannemen in de omgang met hun kinderen. Wat we zien, is dat de reden waarom kinderen op het verkeerde pad raken, is dat ze niet gewend zijn om 'nee' tegen zichzelf te zeggen. Daarmee bedoelen we dat de innerlijke zelfverloochening en zelfdiscipline ontbreken; wanneer ze bepaalde dingen willen, of wanneer er bepaalde dingen gebeuren, of wanneer het moeilijk wordt, ontbreekt het hen aan de discipline om koers te houden, het juiste te blijven doen en zichzelf te verloochenen. In plaats daarvan geven ze toe aan hun emoties en volgen ze die; daardoor belanden ze buiten de kerk of slaan ze andere wegen in. Het gebrek aan consequente zelfverloochening tijdens de opvoeding in het gezin is precies de reden waarom ze op het verkeerde pad raken. Hoe weten we dat? Nou, simpelweg door observatie. Maar daarnaast is het ook zo dat als je kijkt naar het moderne leven: tot aan de jaren vijftig was het leven zwaar. Denk maar aan mensen die in de jaren 20, 30 en 40 leefden,vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog; er ontstond een verschuiving door de economische omstandigheden na de oorlog, maar daarvoor zelfs in de 19e eeuw vereiste een normaal leven al een zekere mate van zelfdiscipline en zelfbeheersing.

Als je 's ochtends een warm huis wilde, moest je opstaan, naar buiten gaan, hout hakken, dat naar binnen brengen en het vuur aansteken en de boel op gang brengen. Als je eten wilde, moest je ofwel een tuin hebben, ofwel hard werken om net genoeg geld te verdienen om dat eten te kunnen kopen. Alles vergde inspanning. Het leven was simpelweg zwaar en vereiste een innerlijke discipline om het vol te houden, je plichten te vervullen en in leven te blijven. Maar naarmate het leven makkelijker werd – en nogmaals, ik zeg niet dat moderne technologie slecht is, enzovoort; het gaat erom hoe we die gebruiken – maar naarmate mensen welvarender werden en alles makkelijker ging, begon de discipline af te nemen. En wat deed de generatie vóór de boomers – de 'Greatest Generation' – toen?

* Men gaf ze hun zin en vereiste doorgaans niet dat ze zichzelf beperkingen oplegden. En dat is precies waarom de 'boomer-mentaliteit' gekenmerkt wordt door een gebrek aan weerbaarheid als gevolg van toegeeflijkheid. Ze kregen gewoon wat ze wilden; en ik begrijp dat ook wel. Ouders beleven vreugde en plezier aan het geven van dingen aan hun kinderen en zien hoe die kinderen daarvan genieten. Het probleem is echter dat dit met mate moet gebeuren; want als je kinderen niet leert om consequent af en toe 'nee' tegen zichzelf te zeggen, zal een deel van hen uiteindelijk afhaken. Het leven kan immers moeilijk zijn, en het beleven van het katholieke geloof is niet eenvoudig, zeker niet in deze tijd. Veel kinderen zullen dan een andere weg inslaan of zich enkel nog laten leiden door hun eigen verlangens en behoeften.

De manier om dit voor te zijn, is door zelf een leven van consequente zelfbeheersing en zelfdiscipline te leiden. Dat betekent dat er binnen het gezinsleven vaste momenten of kleine dingen moeten zijn waarbij ze dagelijks iets van zelfbeheersing moeten oefenen. Het hoeft niet extreem of belachelijk te worden. Dat betekent niet dat er geen feestelijke momenten mogen zijn waarop ze echt plezier maken en de teugels wat laten vieren. Het gaat erom dat die consequente zelfbeheersing verankerd is in de gezinsstructuur.

* Een andere manier om dit aan te pakken, is door te zorgen voor een consequent gebedsleven. Met andere woorden: een deel van die zelfbeheersing houdt in dat je je kinderen elke dag laat bidden. En dat moet consequent gebeuren. Als je ze ook nog aan het mediteren krijgt, is dat geweldig. Op een bepaald moment – ​​zeker na de puberteit – zouden ze moeten beginnen met mediteren. Al kunnen sommige kinderen dat al eerder. Ik ken voorbeelden: neem nu Francisco Marto, een van de zieners van Fátima; hij beoefende al op vijfjarige leeftijd diepere vormen van gebed. Ze kunnen dat dus wel, maar dat is een bijzondere genade. Er moet echter wel sprake zijn van een consistent gebedsleven; want als ze regelmatig bidden en aan die zaken werken – wat op zichzelf al een vorm van zelfverloochening is – bouwen ze ook een band met God op, zodat ze zelfs in tijden van verzoeking niet van Hem afwijken.

* Ook is goede catechese noodzakelijk. En daarmee bedoel ik dat kinderen moeten leren wie God is, hoe we Hem aanbidden en dat Hij ons heeft verteld hoe dat moet. Ze moeten leren dat religie niet naar hun eigen regels verloopt. Hun relatie met God bepalen zij niet zelf; die verloopt volledig volgens Gods voorwaarden. Zo zit het nu eenmaal; dat is wie wij zijn als schepselen. Dat is simpelweg de realiteit. Het is dus belangrijk om ze tijdens hun opgroeien een zeer sterke, traditionele en degelijke catechese te bieden. Vermijd alle bijzaken en onzin bij het geven van dat onderwijs; houd je gewoon bij de leer van de Kerk en hoe het er in de praktijk aan toegaat. Natuurlijk kun je ze onderwijzen over Gods barmhartigheid en liefde en dat soort zaken, maar dat moet wel in de context staan ​​van bijvoorbeeld de sacramenten, de biecht, en dergelijke. Ze moeten de waarde van die dingen inzien en begrijpen. Ze moeten die zaken kennen voor hun eigen bestwil, zodat ze niet ontmoedigd raken. Aan de andere kant: als je... nou ja, kijk naar wat er met mijn nichtje gebeurde.

Ze kwam op een dag de kamer van mijn zus binnen – ze kwam net terug van de catechese, dit was zo'n twintig jaar geleden – en ze ging zitten en zei: "Ik stop ermee. Ik ga niet meer naar de catechese." Mijn zus vroeg: "Waarom niet?" En ze antwoordde: "Ik ben het zo zat om steeds maar te horen dat Jezus van me houdt. Ik leer helemaal niets." Ze zei: "Van een negenjarige." En dit is het moment waarop je gewoon zegt: "Jezus houdt van ons, Jezus houdt van ons." Tja, dat is waar. Dat doet Hij ook. Maar je moet ook beseffen dat de liefde van Jezus transformerend werkt. Wat betekent dat eigenlijk? Het is ingrijpend en pijnlijk; het ontdoet ons van onze onvolkomenheden en leidt ons door lijden heen om ons te zuiveren, te laten groeien en volwassen te maken, enzovoort. Dat betekent niet dat Hij ons geen troost schenkt, maar mensen hebben vaak het idee dat onze omgang met God altijd moet aanvoelen als knuffelen met een zacht pluisbolletje.

Zo werkt het nu eenmaal niet. Het punt is dat ze ook basiskennis moeten krijgen over hoe het geestelijk leven in elkaar zit. Denk aan gebed – je moet aan je gebedsleven werken, je gebreken overwinnen en jezelf blijven vormen in overeenstemming met je levensstaat, enzovoort. Je moet aan deze zaken blijven werken. Ze zouden basiskennis moeten krijgen over de deugden, en dan met name de ingegoten deugden van geloof, hoop en liefde, maar ook over de gaven van de Heilige Geest: wijsheid, standvastigheid, rechtvaardigheid – al die zaken. Ze moeten die dingen kennen en er een samenhangend begrip van hebben. Dat is dus wat je moet doen om het voor te zijn; je moet je kinderen als het ware 'inenten' en ze die basis meegeven. Je moet ze ook enige kennis bijbrengen over hoe de wereld in elkaar zit. Ik bedoel, op een gegeven moment zullen ze ermee in aanraking komen.

Dus je moet ze uitleggen: "Ja, er zijn mensen – jongens zelfs – die denken dat ze vrouw zijn, maar wij weten dat dat niet zo is, vanwege X, Y en Z," enzovoort. Er moeten dus maatregelen worden genomen om ze te wapenen, zodat ze – wanneer ze ermee geconfronteerd worden – over het juiste filosofische of theologische inzicht beschikken om te beseffen: "Oké, dit is een probleem." Goed.

Maar wat doe je als ze al de verkeerde kant op zijn gegaan en het kwaad al is geschied? Tja, de geest is dan al uit de fles. Je kunt niet zomaar teruggaan en eisen dat ze zich gedisciplineerd opstellen. Als ze nog thuis wonen, kun je dat tot op zekere hoogte misschien wel afdwingen, maar als ze de puberteit voorbij zijn, heb je een probleem. Het is iets dat vooraf moet gebeuren. Maar zelfs als het al zover is, kun je zeggen: "Kijk, als we allemaal wat gedisciplineerder willen leven... weet je, als je in dit huis wilt wonen, is dit wat je moet doen." Maar zodra het zover is, is het eerste wat je moet doen:

* bidden tot OLVrouw van Smarten en vragen wat de dieperliggende oorzaak is van het feit dat ze hun geloof niet beleven. Want er is altijd een specifieke reden. Is het iets eenvoudigs, zoals dat ze een zondig leven leiden en er gewoon niet mee willen omgaan? Is het zo dat ze daarom niet willen biechten? Is het enkel de schaamte die daarmee gepaard gaat? Is het omdat ze het gewoon zo willen, of omdat ze religie niet zien zitten? Is het, met andere woorden, omdat ze hun geloof simpelweg niet goed genoeg kennen? Of gaat het om mensen die ergens door gekwetst zijn – iets waar de ouders misschien niet eens schuld aan hebben? Het kan iets zijn dat buiten die context is gebeurd. Maar je moet OLVrouw van Smarten vragen: wat ligt hieraan ten grondslag? Blijf haar elke dag vragen: wat is de wortel hiervan? Dan zal ze jou de genade schenken om het te zien, of ze geeft die genade aan iemand anders. Misschien benoemt het kind het zelf wel. Ze zullen iets zeggen dat een aanwijzing kan zijn.

Zodra die genade van OLVrouw is ontvangen, is dat niet per se iets mystieks; je krijgt geen visioen of iets dergelijks. Het is gewoon een genade, en plotseling zie je het heel helder. Het verlicht je geest. Je kunt beginnen met het uitspreken van bindende gebeden tegen demonen die het kind kwellen of die invloed uitoefenen op die situatie. Maar je kunt ook bindende gebeden uitspreken over de dingen die je wél ziet – zoals het niet beleven van hun geloof – totdat je die genade ontvangt. Soms gaat het om iemand die voortdurend liegt, of die zich onuitstaanbaar gedraagt, of wat dan ook. Begin dan in eerste instantie met het binden van die zaken, totdat je de kern ziet. Maar vraag OLVrouw wat daaronder ligt.

* En begin vervolgens ook met toewijding; we willen de demonen binden die hen ervan weerhouden terug te keren naar de kerk of hun geloof weer te gaan beleven. En als ze hun geloof op een nogal slordige manier beleven – of eigenlijk helemaal niet beleven – begin dan met het binden van elke demon die hen ervan weerhoudt hun geloof ten volle te leven. Dan kun je het toewijden. Begin hier al heel vroeg mee: met het toewijden van hun terugkeer naar de kerk en hun geloofsbeleving. Draag alle problemen waarmee ze kampen op aan OLVrouw; draag aan haar op dat ze worstelen met, laten we zeggen, onzuiverheid of dat ze worstelen met het feit dat ze een relatie hebben met iemand met wie ze eigenlijk geen relatie zouden moeten hebben, enzovoort.

Begin dat toe te wijden. Je kunt ook elke demon binden die zulke mensen bij elkaar houdt, maar zorg ervoor dat je het elke dag opnieuw aan OLVrouw toewijdt. En je moet blijven bij haar aankloppen. Blijf volhouden. En zodra ze je de genade schenkt om de bron van het probleem te zien, wijdt dat dan specifiek toe. Dan zul je de verandering zien optreden.

* Vervolgens moet je doen wat de heilige Monica deed. Je moet vurig voor deze mensen bidden. Wat betreft het bekeren van iemand tot het katholieke geloof – of iemand ertoe brengen terug te keren naar het katholieke geloof – zijn er twee kanten: een positieve en een negatieve.

- Ten eerste moet je de demonen bij hen weghalen. Dat betekent dat je ze moet beginnen te binden.

- Maar daarnaast moet je ook bidden om de genade.

Dat is ook een deel van de toewijding. Je moet ervoor zorgen dat ze de genade van de bekering ontvangen. Je hebt beide nodig; je kunt niet met slechts één van de twee volstaan. Als je alleen de demonen bindt, is dat prima, maar dan ontvangen ze niet de genade van de bekering. En als je ze wel de genade van de bekering geeft, maar niets doet aan de demonen, zullen die demonen de genade ondermijnen door angst in te boezemen of door gehechtheid aan zonden of iets dergelijks te stimuleren. Zo ondermijnen ze de genade: via het gevoelsleven van mensen. Daar zul je dus aan moeten werken. Je moet beide doen.

- Maar je moet ook bidden. Je zou bijvoorbeeld de rozenkrans kunnen gaan bidden. Of begin met een aaneengesloten reeks van 54-daagse novenen, de ene na de andere, voor hen. Of bid bijvoorbeeld de rozenkrans van OLVrouw van Smarten. Laat regelmatig H. Missen opdragen voor de bekering en de terugkeer van het kind. Bid ook om genezing, vooral als de reden van hun vertrek ligt in een relationele kwetsing. Mensen moeten genezen. Veel mensen keren niet terug naar het katholieke geloof omdat ze op de een of andere manier gekwetst zijn. Weet je, voordat ik exorcist werd, had ik nauwelijks oog voor de wonden van mensen. Ik besteedde er niet veel aandacht aan, omdat ik me vooral richtte op de sacramenten, onderricht en dergelijke. Maar nadat ik exorcist was geworden, begon ik te beseffen dat er zoveel mensen zijn die zo diep gekwetst zijn; dat is een van de redenen waarom ze zo geblokkeerd raken en hun katholieke geloof de rug toekeren. Daarom moet je daar echt voor bidden.

- Ten tweede: houd vol. Het zal waarschijnlijk een lange adem vergen. En laat je niet ontmoedigen. Denk niet dat er niets gebeurt en dat God niet naar je gebeden luistert. Er zijn twee kanten aan dit verhaal. Aan de ene kant heeft God, wat betreft de bekering van je kind, van eeuwigheid af bepaald dat er een bepaalde mate van verdienste bereikt moet worden voordat Hij de genade voor hun bekering schenkt. Dat betekent dat als je een beetje begint te bidden en er vervolgens niets gebeurt, je dat niveau van verdienste simpelweg nog niet hebt bereikt. Je moet gewoon doorgaan, net zoals de heilige Monica deed. Blijf gewoon bidden. Blijf bidden en volharden. Accepteer geen 'nee' als antwoord. Blijf ermee doorgaan. Het tweede aspect is dat er soms wel degelijk genaden worden geschonken, ook al zie je ze niet.

Dat zie je af en toe bij kinderen die terugkeren naar het geloof. Ze geven dan toe: "Ja, weet je, na ongeveer twee jaar..." en dan ontdek je dat dat precies de tijd was dat hun ouders echt serieus voor hen begonnen te bidden. "Ik begon er weer over na te denken. Het raakte me wel, maar ik kon het niet aan mijn ouders toegeven. Dus zei ik maar niets en bleef ik doen waar ik mee bezig was." Maar uiteindelijk zal de genade hen voor zich winnen, want er zijn twee soorten genade. Er is de zogenaamde voorafgaande genade en er is de zogenaamde coöperatieve genade of volgende genade. Er is dus werkende en meewerkende genade, en dan is er nog de voorafgaande en de volgende genade. Welnu, voorafgaande genade is een genade; het is een werkende genade.

Wat betekent dit? Het is een genade die in onze geest wordt ingegeven – en ook in de wil kan werken, maar ze zetelt primair in het verstand; ze wordt ons geschonken en wij hebben er geen controle over. We zien wat het probleem is. We weten dat we niet goed bezig zijn. Dit is een voorafgaande genade. Wanneer God ons de genade geeft om in te zien dat we ons leven op orde moeten brengen, schenkt Hij vervolgens een genade die daarop volgt: de meewerkende genade. En dat is het moment waarop je een keuze kunt maken. Je kunt er niet voor kiezen dat je zojuist hebt ingezien dat je je leven op orde moet brengen. Maar je kunt wel kiezen of je daar daadwerkelijk gehoor aan geeft of niet. Dat is de daaropvolgende genade.

En je moet gewoon blijven bidden. Vaak ontvangen mensen deze voorafgaande genaden, maar doen ze er niets mee. Je moet dus gewoon doorgaan en beseffen dat, als je blijft volharden, God optreedt als de 'jachthond van de hemel' in de zin van een onvermoeibare achtervolger. Je hebt die uitdrukking vast wel eens gehoord; het betekent eigenlijk dat God aan iemand blijft werken – als je God maar blijft bestoken met gebeden – en die persoon blijft achtervolgen totdat hij uiteindelijk toegeeft.

Uiteindelijk zal de genade hen zover brengen dat ze toegeven en de stap zetten. Denk dus niet dat er niets gebeurt, ook al is het in het begin misschien niet zichtbaar. Er zijn allerlei verschillende vormen van afdwalen. Soms stoppen mensen gewoon met het beleven van hun geloof. Ze gaan niet meer naar de mis of naar de biecht. Ze doen niet wat ze zouden moeten doen, of ze gaan zelfs zo ver dat ze buiten de kerk trouwen of samenwonen met een partner van hetzelfde geslacht, enzovoort. Het kan van alles zijn. Dat betekent in feite dat je in de omgang met je kinderen zowel liefdevol als standvastig moet zijn. Er moet sprake zijn van oprechte naastenliefde. Ze moeten weten dat je voor hen bidt – al hangt het van de omstandigheden af, want soms werkt het juist averechts als je zegt dat je voor ze bidt; dan worden ze alleen maar opstandiger. Soms zijn ze gewoon halsstarrig en willen ze niet toegeven dat ze eigenlijk iets anders zouden moeten doen.

Aan de andere kant betekent dat niet dat je niet liefdevol mag zijn. En liefdevol zijn is niet hetzelfde als 'aardig' doen. Natuurlijk zijn er momenten waarop je aardig moet zijn. Maar het gaat erom dat je in hun bijzijn altijd beschaafd blijft en oog hebt voor hun geestelijk welzijn; dat ze merken dat je echt het beste met ze voorhebt. Tegelijkertijd moet je standvastig zijn. Als ze iets zondigs doen – bijvoorbeeld samenwonen met een partner zonder getrouwd te zijn – dan moet je duidelijk zijn: nee, je neemt je vriend niet mee naar huis met Pasen of Thanksgiving om te doen alsof er niets aan de hand is en te verwachten dat wij dat allemaal maar accepteren. Dus, je zegt gewoon: "Nee, het spijt me. Dat kunnen we niet doen." Aan de andere kant blijf je er vriendelijk en hartelijk bij. Je gaat niet ruziën, schreeuwen, tieren en dat soort dingen.

Je zegt gewoon: "Kijk, dit is wat het katholieke geloof inhoudt." Dit is een cruciaal punt, want vaak beschuldigen kinderen hun ouders van een gebrek aan naastenliefde. "Jullie zijn niet liefdevol als jullie niet naar mijn bruiloft komen." "Jullie trouwen buiten de kerk om. Dat kunnen wij niet met ons geweten verenigen." "Jullie zijn niet liefdevol." Nee, nee, nee, nee. Degene die niet liefdevol handelt, is juist het kind dat buiten de katholieke kerk trouwt en van de ouders verwacht dat ze hun geweten geweld aandoen. Dáár zit het gebrek aan liefde.

Wat je ook ziet is dat mensen je vaak beschuldigen van precies datgene waar ze zelf schuldig aan zijn. Je ziet dat overal, bijvoorbeeld op tv. Er is een bepaalde partij die de andere partij voortdurend beschuldigt van de dingen waar ze zelf schuldig aan zijn. Dan blijkt bijvoorbeeld dat ze iemand voor de rechter slepen vanwege iets, terwijl ze zelf precies diezelfde fraude hebben gepleegd waarvan ze die ander beschuldigden. Hoe dan ook, het is belangrijk dat de naastenliefde de boventoon blijft voeren. Want uiteindelijk draait het om die liefde en vriendelijkheid – weliswaar gepaard met vastberadenheid – en om het besef bij het kind dat je dit niet doet om gemeen of vervelend te zijn. Ook al zullen ze dat misschien wel zeggen: je doet het uiteindelijk alleen maar omdat je het beste met ze voorhebt. Je blijft niet eindeloos op ze inpraten. Je geeft niet toe aan de emotionele drang om er telkens over te beginnen als je ze ziet; het moet niet het enige onderwerp van gesprek worden.

Het moet geleid worden door bovennatuurlijke voorzichtigheid: wat is op dit moment geestelijk gezien het beste voor deze persoon? Zodat, wanneer het moment daar is, het duidelijk is dat je – met vastberadenheid en in lijn met de leer en traditie van de kerk – standvastig bent gebleven, maar dat tegelijkertijd de liefde regeerde; dat je echt van ze houdt en dat je het beste voor hen wilt. Dat is de deur die altijd voor hen open blijft staan ​​om terug te keren en hun geloof daadwerkelijk te beleven. Als de naastenliefde begint af te nemen, moet je alert zijn en eraan gaan werken; want zodra die liefde afneemt, ontstaat er een psychologische kloof. Het voornaamste gevolg van liefde is eenheid. Als ze niet merken dat je van hen houdt, zullen ze geen eenheid met je zoeken. Zo simpel is het. Je moet er dus voor zorgen dat die liefde behouden blijft. Die liefde moet in alles aanwezig blijven. Maar zoals ik al zei: niet alleen door gebed. Je moet je gebeden, lijden en goede werken opdragen.

En je moet bereid zijn om door zware beproevingen heen te gaan en vol te houden, ook als het moeizaam gaat. Soms kan het helpen om – in het besef van je eigen diepe bekommernis – te vragen: "Waarvoor moet ik bidden? Wat moet ik doen om deze persoon terug bij het geloof te brengen?" Soms krijg je dan een ingeving, zoals een specifieke noveen of een bijzondere devotie tot een heilige; het betrekken van een bepaalde heilige bij de situatie kan ook helpen. Het komt er dus op aan om op spiritueel vlak proactief te zijn en daarbij zowel liefdevol als standvastig te blijven.

 

10/9 De verovering van Amerika begon met een bijbel - Niburu

Het is eigenlijk een zielig gezicht als je ziet hoe Amerikaanse politici zich in allerlei bochten wringen

om toch maar vooral één ding te doen. Maar, hoe is dit allemaal ontstaan en kan je ze eigenlijk iets

kwalijk nemen?

De beruchte satanische sekte in de achtergrond is de meest geniepige, gemene en achterbakse club mensen

die ooit op aarde heeft rond gelopen. Niets gaat hen te ver om hun doel te bereiken en dat doel is totale

wereldheerschappij, The New World Order, met Jeruzalem als hoofdstad van de wereld. Eén van de voorwaarden

om die totale wereldcontrole te krijgen is het verkrijgen van de totale controle over Amerika. Want, met dit

wapen kan je de hele wereld aan en dat gebeurt dan in de praktijk dan ook precies.

Nu kun je Amerika proberen te veroveren met een leger, maar dat is nogal omslachtig en niet gemakkelijk. 

Wat, als je Amerika zou kunnen veroveren door iemand een soort nep bijbel te laten schrijven, deze dusdanig

te pushen dat iedere Amerikaan deze blind gelooft en je hebt zonder een schot te lossen Amerika verovert.

Het klinkt misschien krankzinnig, maar toch is dat precies wat er is gebeurd. 

De bekende auteur James Perloff schrijft het volgende:

In 1897 begon Theodor Herzl met het organiseren van de door de Rothschilds gesteunde zionistische

congressen in Zwitserland, waarbij hij het plan uitwerkte voor de zionistische overname van Palestina.

Omdat hij wist dat dit plan de goedkeuring van de christenen zou vereisen, benaderde Herzl in 1904

paus Pius X, die hem op zeer beleefde wijze liet weten wat hij met zijn plan kon doen.

Na de afwijzing door de katholieken wisten de Rothschilds dat protestantse steun van essentieel 

belang zou zijn. Maar dit kon alleen worden bereikt door de Bijbel te manipuleren, zodat het leek 

alsof God zelf had bepaald dat de Joden Palestina moesten heroveren. Zo’n Bijbel zou afkomstig 

moeten zijn van een niet-Jood, iemand met geloofwaardigheid als theoloog. Zo kwam Cyrus 

Scofield en zijn referentiebijbel tot stand.

In 1881 schreef de Topeka Daily Capital het volgende over Scofield:

Cyrus I. Schofield, voorheen afkomstig uit Kansas, voormalig advocaat, politicus en alom bekende oplichter,

is weer opgedoken en belooft opnieuw dat aureool van beruchtheid om zich heen te verzamelen dat hem in het

verleden zo bekend heeft gemaakt. De laatste keer dat de inwoners van Kansas persoonlijk iets van deze

vooraanstaande schurk hadden gehoord, was ongeveer vier jaar geleden, toen hij na een reeks vervalsingen

en oplichtingspraktijken de staat en zijn berooide gezin achterliet en zijn toevlucht zocht in Canada. Een 

tijdlang hield hij zich schuil; er werd niets meer van hem vernomen totdat hij de afgelopen twee jaar 

opdook in St. Louis, waar een rijke zuster (weduwe) van hem woonde die doorgaans het 

voortouw nam en de kleine dwaasheden en zwakheden van Cyrus rechtzette door flinke sommen geld te 

betalen. Het afgelopen jaar pleegde Cyrus echter een reeks vervalsingen in St. Louis die niet zo 

gemakkelijk konden worden geregeld, en de grillige jongeman moest zes maanden in de 

gevangenis van St. Louis doorbrengen.

Gelukkig voor Scofield lazen ook de agenten van de Rothschild's kranten en zagen in hem de ideale kandidaat

om de bijbel dusdanig aan te passen dat deze in hun voordeel zou zijn.

En zo kreeg Amerika een aantal jaren de zogenaamde Scofield Reference Bible.

Wanneer men zoekt naar de oorsprong van de onvoorwaardelijke Amerikaanse steun aan de staat Israël, wordt er

vaak gekeken naar geopolitiek, de Joodse lobby of historische bondgenootschappen. De werkelijke wortels van

deze steun liggen echter niet in het Pentagon of het Witte Huis, maar in de nachtkastjes en studeerkamers van

miljoenen Amerikaanse christenen. De grote katalysator? Een specifieke studiebijbel uit 1909: de Scofield

Reference Bible.

Zonder dit specifieke boek zou het hedendaagse christelijk zionisme in de Verenigde Staten — en daarmee de

enorme politieke rugwind voor Israël — er waarschijnlijk heel anders hebben uitgezien.

In essentie bevat de Scofield Bijbel de klassieke bijbeltekst (de King James Version). Het revolutionaire — en

omstreden — verschil zat in de lay-out en de toegevoegde voetnoten van de samensteller, Cyrus I. Scofield.

Scofield zette zijn eigen theologische interpretaties direct naast en onder de bijbelverzen. Voor de gemiddelde

lezer versmolten de woorden van God en de uitleg van Scofield tot één geheel. Het belangrijkste theologische

raamwerk dat hij introduceerde was het dispensationalisme (de bedelingenleer). Dit systeem deelt de geschiedenis

op in zeven tijdperken en introduceerde twee cruciale principes:

Waar de meeste Europese kerken geloofden dat de christelijke kerk de beloften aan Israël had geërfd

(de vervangingstheologie), stelde Scofield dat God twee afzonderlijke plannen heeft: een hemels plan voor de Kerk

en een aards plan voor het fysieke volk Israël.

Volgens Scofield zijn de bijbelse beloften over het land Kanaän (het huidige Israël en de Palestijnse gebieden)

eeuwig en exclusief van toepassing op het Joodse volk.

Scofields voetnoot bij Genesis 12:3 — "Ik zal zegenen wie u zegenen, en wie u vervloekt zal Ik vervloeken" —

werd de hoeksteen van een nieuwe Amerikaanse vroomheid.

Scofield prentte zijn lezers in dat het lot van naties afhangt van hoe zij het Joodse volk behandelen. Zegen je Israël,

dan zegent God de VS.

Toen in 1948 de staat Israël werd gesticht, zagen miljoenen evangelicale Amerikanen dat niet als een politieke

gebeurtenis, maar als de rechtstreekse vervulling van de profetieën die Scofield in hun Bijbel had uitgetekend.

Israël was de "klok van de eindtijd": pas als de Joden terug waren in hun land, kon de Wederkomst van Jezus

plaatsvinden.

De Scofield Bijbel werd een gigantische bestseller. Het werd het standaard handboek op Amerikaanse

bijbelscholen en seminaria, zoals het invloedrijke Dallas Theological Seminary. Generaties voorgangers,

evangelisten en gewone gelovigen werden met dit denkbeeld opgevoed.

Het resultaat is dat de grootste zionistische lobby in de VS vandaag de dag niet Joods is, maar christelijk.

Organisaties zoals Christians United for Israel (CUFI) tellen miljoenen leden — vele malen meer dan de

politieke Joodse lobby's. Deze achterban vormt een ijzersterk kiezersblok voor de Republikeinse Partij.

Politici weten dat steun aan Israël voor deze kiezers geen politiek standpunt is, maar een religieuze eis voor

hun zielenrust. Zonder de Scofield Bijbel zou de Amerikaanse evangelicale beweging de traditie van de

Europese kerken hebben gevolgd, waarin de beloften aan Israël geestelijk werden uitgelegd.

Door de theologie van Scofield werd het herstel van een fysieke Joodse staat in het Midden-Oosten echter een

religieus dogma. Een dunne marge van voetnoten in een 20e-eeuwse studiebijbel werd zo de blauwdruk voor de

21e-eeuwse wereldpolitiek.

Eén van de beste investeringen ooit van de Rothschild club en een werkelijk geniale zet. Als mensen eenmaal

iets geloven, probeer het dan nog maar eens uit hun hoofd te praten, ook al is de bijbel die zij geloven geschreven

door een berooide ingehuurde oplichter.