Naar de inhoud

Levend_geloof

akke.beakke.be

Archief

Mater Populi Fidelis - 2

21. Paus Franciscus heeft zich bij minstens drie gelegenheden duidelijk uitgesproken tegen het gebruik van de titel “Medeverlosseres”, met het argument dat Maria “ nooit iets van haar Zoon voor zichzelf heeft willen toe-eigenen. Ze heeft zich nooit gepresenteerd als een mede-Redder. Nee, als een discipel.” Het verlossingswerk van Christus was volmaakt en behoeft geen toevoegingen; daarom “wilde Onze Lieve Vrouw geen enkele titel van Jezus afnemen… Ze vroeg niet om voor zichzelf een quasi-verlosser of een medeverlosser te zijn: nee.

Er is maar één Verlosser, en deze titel kan niet worden gedupliceerd.” Christus “is de enige Verlosser; er zijn geen medeverlossers met Christus.” Want “het offer van het kruis, gebracht in een geest van liefde en gehoorzaamheid, biedt de meest overvloedige en oneindige voldoening.” Hoewel we in staat zijn de effecten ervan in de wereld uit te breiden (vgl. Kol. 1:24), kunnen noch de Kerk noch Maria het verlossingswerk van de vleesgeworden Zoon van God vervangen of vervolmaken, dat volmaakt was en geen toevoegingen behoeft.

22. Gezien de noodzaak om Maria's ondergeschikte rol aan Christus in het verlossingswerk uit te leggen, zou het  niet gepast zijn om de titel "Medeverlosseres" te gebruiken om Maria's medewerking te definiëren. Deze titel riskeert Christus' unieke verlossende bemiddeling te verdoezelen en kan daardoor verwarring en een onevenwicht in de harmonie van de waarheden van het christelijk geloof creëren, want "in niemand anders is er redding, want er is onder de hemel geen andere naam aan de mensen gegeven waardoor wij gered moeten worden" (Handelingen 4:12).

Wanneer een uitdrukking vele, herhaalde uitleg vereist om te voorkomen dat deze afdwaalt van de juiste betekenis, dient deze het geloof van het volk van God niet en wordt deze  nutteloos. In dit geval helpt de uitdrukking “Medeverlosseres” niet om Maria te verheerlijken als de eerste en belangrijkste medewerkster in het werk van Verlossing en genade, want het brengt het risico met zich mee dat de exclusieve rol van Jezus Christus – de Zoon van God die mens werd voor onze verlossing, die als enige in staat was de Vader een offer van oneindige waarde te brengen – wordt overschaduwd – wat geen ware eer zou zijn voor zijn Moeder. Als “dienstmaagd des Heren” (Lucas 1:38) wijst Maria ons immers naar Christus en vraagt ​​ons “alles te doen wat Hij u zegt” (Johannes 2:5).

Mediatrix

23. Het concept van bemiddeling verschijnt bij de oosterse kerkvaders vanaf de zesde eeuw. In de volgende eeuwen gebruikten Sint-Andreas van Kreta, Sint-Germanus van Constantinopel en Sint-Jan van Damascus deze titel met verschillende betekenissen.

In het Westen werd deze uitdrukking vanaf de twaalfde eeuw vaker gebruikt, hoewel ze pas in de zeventiende eeuw formeel als doctrinaire these werd geformuleerd. In 1921 verzocht kardinaal Mercier, aartsbisschop van Mechelen – met de wetenschappelijke medewerking van de Katholieke Universiteit Leuven en de steun van de bisschoppen, geestelijken en leken van België – paus Benedictus XV om een ​​dogmatische definitie van Maria's universele bemiddeling uit te vaardigen. De Heilige Vader willigde dit verzoek echter niet in; hij keurde alleen een feest goed met een eigen mis en het officie van Maria Middelares.

Vanaf dat moment tot 1950 bleef het theologisch onderzoek naar deze kwestie zich ontwikkelen tot aan de voorbereidende fase van het Tweede Vaticaans Concilie. Het Concilie heeft geen dogmatische verklaringen afgelegd, maar heeft er de voorkeur aan gegeven een uitgebreide synthese te presenteren “van de katholieke leer over de plaats die aan de Heilige Maagd Maria moet worden toegekend in het mysterie van Christus en de Kerk.” 

24. De Bijbelse uitspraak over Christus' exclusieve bemiddeling is doorslaggevend. Christus is de enige Middelaar, "want er is één God, en er is één Middelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus, die Zichzelf gegeven heeft als losprijs voor allen" (1 Timoteüs 2:5-6). De Kerk heeft deze unieke plaats van Christus verduidelijkt in het licht van het feit dat Hij de eeuwige en oneindige Zoon van God is, hypostatisch verenigd met de menselijkheid die Hij aannam.

Dit is exclusief voor Christus' menselijkheid, en de gevolgen die daaruit voortvloeien, kunnen alleen op Hem worden toegepast. In deze precieze zin is de rol van het Mensgeworden Woord exclusief en uniek. Gezien deze helderheid in het geopenbaarde Woord van God is bijzondere voorzichtigheid geboden bij het toepassen van de term "Middelares" op Maria. Gezien de tendens om de reikwijdte van Maria's medewerking door middel van deze titel te verbreden, is het nuttig om zowel de reikwijdte van de waarde ervan als de beperkingen ervan te specificeren.

25. Enerzijds kunnen we niet ontkennen dat het woord "bemiddeling" op veel gebieden van het dagelijks leven veelvuldig wordt gebruikt, waar het simpelweg wordt opgevat als samenwerking, bijstand of voorspraak. Het is dan ook onvermijdelijk dat de term in ondergeschikte zin op Maria wordt toegepast. Zo gebruikt, is het niet de bedoeling om enige doeltreffendheid of kracht toe te voegen aan de unieke bemiddeling van Jezus Christus, de ware God en de ware mens.

26. Aan de andere kant is het duidelijk dat Maria een echte bemiddelende rol speelde bij het mogelijk maken van de incarnatie van de Zoon van God in onze menselijkheid, aangezien de Verlosser “geboren uit een vrouw” zou worden (Gal. 4:4). Het verhaal van de Annunciatie laat zien dat dit niet alleen een biologische bemiddeling inhield, want het benadrukt Maria's actieve betrokkenheid bij het stellen van vragen (vgl. Luc. 1:29, 34) en het met een vastberaden besluit aanvaarden van “ fiat ” (Luc. 1:38).

Maria's antwoord opende de poorten van de Verlossing waar de hele mensheid op had gewacht en die de heiligen met poëtisch drama beschreven. Op het bruiloftsfeest in Kana vervult Maria ook een bemiddelende rol wanneer zij de behoeften van het pasgetrouwde stel aan Jezus voorlegt (vgl. Joh. 2:3) en de dienaren instrueert zijn aanwijzingen te volgen (vgl. Joh. 2:5).

27. De terminologie van het Tweede Vaticaans Concilie met betrekking tot bemiddeling verwijst in de eerste plaats naar Christus; soms verwijst het ook naar Maria, maar op een duidelijk ondergeschikte manier. In feite gaf het Concilie er de voorkeur aan een andere terminologie voor haar te gebruiken: een die gericht was op samenwerking of moederlijke bijstand. De leer van het Concilie formuleert duidelijk het perspectief van Maria's moederlijke voorspraak, door uitdrukkingen te gebruiken als  "veelvoudige voorspraak" en "moederlijke bijstand". 

Deze twee aspecten samen definiëren de specifieke aard van Maria's medewerking aan Christus' handelen door de Geest. Strikt genomen kunnen we niet spreken van een andere bemiddeling in genade dan die van de vleesgeworden Zoon van God. Daarom moeten we altijd de christelijke overtuiging in herinnering roepen, en nooit verdoezelen, die “vast moet worden geloofd  als een constant element van het geloof van de Kerk” met betrekking tot “de waarheid van Jezus Christus, Zoon van God, Heer en enige Redder, die door de gebeurtenis van zijn incarnatie, dood en verrijzenis de heilsgeschiedenis tot vervulling heeft gebracht, en die in hem haar volheid en centrum heeft.” 

Maria in de unieke bemiddeling van Christus

28. Tegelijkertijd moeten we eraan denken dat de uniciteit van Christus' bemiddeling 'inclusief' is. Hij maakt verschillende vormen van deelname aan zijn heilsplan mogelijk, omdat we in gemeenschap met Hem allemaal op de een of andere manier medewerkers van God en 'middelaars' voor elkaar kunnen worden (vgl. 1 Kor. 3: 9). Juist dankzij Christus' oneindig oppermachtige macht kan Hij zijn broeders en zusters verheffen om hen in staat te stellen tot een oprechte samenwerking bij de verwezenlijking van zijn plannen.

Het Tweede Vaticaans Concilie bevestigde dat "de unieke bemiddeling van de Verlosser een veelvoudige samenwerking niet uitsluit, maar er juist een doet ontstaan ​​die slechts een delen in één bron is." Om deze reden "moet de inhoud van deze gedeelde bemiddeling dieper worden onderzocht, maar moet altijd in overeenstemming blijven met het principe van Christus' unieke bemiddeling." De Kerk breidt inderdaad in de tijd de effecten van Christus' Paasmysterie uit en deelt ze overal mee, en Maria neemt een unieke plaats in het hart van de Moederkerk in. 

29. Maria's deelname aan Christus' werk wordt duidelijk wanneer men uitgaat van de overtuiging dat de verrezen Heer gelovigen aanmoedigt, transformeert en in staat stelt om met Hem samen te werken in zijn werk. Dit gebeurt niet door een zwakte, onvermogen of behoefte van Christus, maar door zijn glorieuze kracht, die ons edelmoedig en vrijwillig als medewerkers in zijn werk kan opnemen. Wat in dit geval benadrukt moet worden, is dat wanneer Christus ons toestaat Hem te vergezellen en – onder impuls van zijn genade – het beste van onszelf te geven, het uiteindelijk zijn kracht en barmhartigheid zijn die verheerlijkt worden.

Vruchtbaar in de glorierijke Christus

30. De volgende tekst is in dit verband bijzonder verhelderend: "Wie in Mij gelooft, zal ook de werken doen die Ik doe, en grotere dan deze, omdat Ik naar de Vader ga" (Joh. 14:12). Gelovigen die verenigd zijn met de verrezen Christus, die is teruggekeerd naar de rechterhand van de Vader, kunnen daden verrichten die de wonderen van de aardse Jezus overtreffen, maar altijd dankzij hun vereniging door het geloof met de glorieuze Christus. Dit bleek bijvoorbeeld uit de wonderbaarlijke uitbreiding van de vroege Kerk, toen de Verrezene dit werk deelde met zijn Kerk (vgl. Mc. 16:15). Zo werd Christus' glorie niet verminderd, maar juist zichtbaarder gemaakt, en toonde zich een kracht die in staat is gelovigen te transformeren en hen samen met Hem vruchtbaar te maken.

31. Onder de Kerkvaders vond dit idee een kenmerkende uitdrukking in hun commentaren op Johannes 7:37-39, aangezien sommigen Christus' belofte van de "stromen van levend water" interpreteerden als verwijzend naar gelovigen. In deze interpretatie worden gelovigen zelf, getransformeerd door Christus' genade, bronnen voor anderen. Origenes legde uit dat de Heer vervult wat Hij in Johannes 7:38 aankondigde door waterstromen uit ons te laten vloeien: "de menselijke ziel, geschapen naar het beeld van God, kan zelf putten, fonteinen en rivieren bevatten en uitgieten." 

Sint Ambrosius raadde aan om uit de open zijde van Christus te drinken, "opdat de bron van water dat opwelt tot het eeuwige leven in u mag overstromen." Sint Thomas van Aquino drukte het uit door te zeggen dat als een gelovige "zich haast om verschillende genadegaven die van God zijn ontvangen te delen, er levend water uit zijn hart stroomt."

32. Als dit geldt voor elke gelovige – wiens samenwerking met Christus steeds vruchtbaarder wordt naarmate men zich door genade laat transformeren – hoeveel te meer moet dit dan op een unieke en verheven manier van Maria worden bevestigd. Want zij is degene die “vol van genade” is (Lc. 1:28) en die, zonder Gods werk in de weg te staan, zei: “Zie, ik ben de dienstmaagd van de Heer; laat mij gebeuren naar uw woord” (Lc. 1:38).

Zij is de Moeder die de wereld de Bewerker van Verlossing en Genade schonk, die standvastig stond aan de voet van het kruis (vgl. Joh. 1:25), lijdend aan de zijde van haar Zoon en de pijn van haar door het zwaard doorboorde moederhart offerend (vgl. Lc. 2:35). Van de Menswording tot het kruis en de Verrijzenis was zij op een unieke manier met Christus verenigd, die elke andere gelovige ver overtreft.

33. Dit alles is niet vanwege haar eigen verdiensten, maar omdat Christus' verdiensten aan het kruis volledig op haar werden toegepast – op een bijzondere en anticiperende manier – tot eer van de ene Heer en Redder. Uiteindelijk is zij een lofzang op de doeltreffendheid van Gods genade, zodat elke erkenning van haar schoonheid onmiddellijk terugverwijst naar de verheerlijking van de oorspronkelijke bron van al het goede: de Drie-eenheid.

Maria's onvergelijkelijke grootheid ligt in wat zij heeft ontvangen en in haar vertrouwende bereidheid om zich door de Geest te laten overschaduwen. Wanneer we ernaar streven haar actieve rollen toe te schrijven die parallel lopen aan die van Christus, verwijderen we ons van de onvergelijkelijke schoonheid die uniek van haar is. De uitdrukking "deelnemende bemiddeling" kan een precieze en waardevolle betekenis van Maria's rol uitdrukken, maar als ze verkeerd wordt begrepen, kan ze die gemakkelijk verduisteren of zelfs tegenspreken. De bemiddeling van Christus kan in sommige opzichten ‘inclusief’ of gedeeld zijn, maar is in andere opzichten exclusief en onmededeelbaar.

Moeder van de gelovigen

34. In het geval van Maria vindt deze bemiddeling plaats op een moederlijke manier, net zoals ze dat deed in Kana en zoals bevestigd werd aan het kruis. Paus Franciscus legde het als volgt uit: “Zij is een Moeder. En dit is de titel die zij van Jezus kreeg, daar, op het moment van het kruis (vgl. Joh. 19:26-27). Uw  kinderen , u bent  Moeder… Zij ontving de gave om zijn Moeder te zijn en de plicht om ons als Moeder te vergezellen, om onze Moeder te zijn.” 

35. De titel “ Moeder ” vindt zijn oorsprong in de Heilige Schrift en de Kerkvaders. Hij wordt gepresenteerd door het Magisterium, en de inhoud ervan ontwikkelde zich geleidelijk tot aan de leer van het Tweede Vaticaans Concilie en het gebruik van de term “ geestelijk moederschap ” in de encycliek Redemptoris Mater. Maria's geestelijk moederschap ontspringt aan haar fysieke moederschap van de Zoon van God. Door Christus fysiek te dragen – door haar vrije, gelovige aanvaarding van die zending – bracht Maria ook, in geloof, alle christenen ter wereld die leden zijn van het Mystieke Lichaam van Christus. Met andere woorden, zij bracht de totale Christus ter wereld : Hoofd en ledematen. 

36. De deelname van de Maagd Maria, als Moeder, aan het leven van haar Zoon – van de Incarnatie tot het kruis en de Verrijzenis – verleent een uniek en uniek karakter aan haar medewerking aan zijn verlossingswerk, vooral voor de Kerk, “wanneer [de Kerk] Maria's geestelijk moederschap jegens alle leden van het Mystieke Lichaam beschouwt; in haar vertrouwende aanroeping [van haar]; wanneer zij de voorspraak van haar voorspraak en helpster ervaart.”

Dit moederlijke aspect kenmerkt de relatie van de Maagd met Christus en haar medewerking op elk moment van het verlossingswerk. In haar missie als Moeder heeft Maria een unieke relatie met de Verlosser en met hen die verlost zijn, van wie zij de eerste is: “Maria is het type [model] van de Kerk en van de wedergeboorte die in de Kerk plaatsvindt”; sterker nog, zij is het symbool en “belichaming van de Kerk zelf.” Dit moederschap wordt geboren uit haar totale zelfgave en haar roeping om dienares van het mysterie te zijn. In het moederschap van Maria wordt alles samengevat wat we kunnen zeggen over het moederschap volgens de genade en over haar huidige plaats binnen de hele Kerk.

37. Maria's geestelijk moederschap heeft enkele bepalende kenmerken:

a) Het is gegrondvest in het feit dat zij de Moeder van God is en haar moederschap strekt zich uit tot de leerlingen van Christus en zelfs tot alle mensen. In dit opzicht is de medewerking van Maria uniek en onderscheiden van de medewerking van alle “andere schepselen”. Haar voorspraak heeft niet het kenmerk van priesterlijke bemiddeling (zoals die van Christus), maar is in plaats daarvan gesitueerd in de orde en analogie van het moederschap. Door de voorspraak van Maria te associëren met het werk van Christus, worden de gaven die de Heer ons geeft gepresenteerd met een moederlijk aspect, doordrongen van de tederheid en nabijheid van de Moeder die Jezus met ons wilde delen (vgl. Joh. 19:27).

b) Maria's moederlijke medewerking is in Christus en is dus participatief. Met andere woorden, het houdt "een delen in de ene unieke bron in die de bemiddeling van Christus zelf is." Maria treedt op een volkomen persoonlijke manier binnen in Christus' unieke bemiddeling. Haar moederlijke rol "verduistert of vermindert deze unieke bemiddeling van Christus geenszins, maar toont eerder de kracht ervan. Alle heilzame invloed van de Heilige Maagd" op ons komt voort uit "de overvloed van de verdiensten van Christus, berust op zijn bemiddeling, is er volledig van afhankelijk en ontleent er al haar kracht aan." 

In haar moederschap is Maria geen obstakel tussen de mens en Christus . Integendeel, haar moederlijke rol is onlosmakelijk verbonden met de rol van Christus en is op hem gericht. Zo begrepen, probeert Maria's moederschap de unieke aanbidding die alleen aan Christus toekomt niet te verzwakken, maar deze veeleer aan te wakkeren. Daarom moeten titels en uitdrukkingen worden vermeden die Maria als een soort “bliksemafleider” presenteren voor de gerechtigheid van de Heer, alsof zij een noodzakelijk alternatief is voor de ontoereikendheid van Gods barmhartigheid.

Het Tweede Vaticaans Concilie bevestigde hoe de devotie die aan Maria wordt gegeven, moet zijn, namelijk “een devotie gericht op het christologische centrum van het christelijk geloof, op zo'n manier dat 'wanneer de Moeder wordt geëerd, de Zoon… naar behoren wordt gekend, bemind en verheerlijkt.'” Uiteindelijk is Maria's moederschap ondergeschikt — aan de verkiezing van de Vader, aan het werk van Christus en aan de werking van de Heilige Geest.

c) De Kerk is niet alleen een referentiepunt voor Maria's geestelijk moederschap, maar het is juist binnen de sacramentele dimensie van de Kerk dat haar moederschap zich altijd ontvouwt. Maria handelt met de Kerk, in de Kerk en voor de Kerk. De uitoefening van haar moederschap wordt gevonden binnen de gemeenschap van de Kerk en niet daarbuiten, door de Kerk te leiden en haar te begeleiden.

De Kerk leert haar eigen moederschap van Maria — in het verwelkomen van het Woord van God dat Christus evangeliseert, bekeert en verkondigt; in de gave van het sacramentele leven van de Doop en de Eucharistie; en in de moederlijke opvoeding en vorming die de kinderen van God helpt geboren te worden en te groeien. Om deze reden kan worden gezegd dat "de vruchtbaarheid van de Kerk dezelfde vruchtbaarheid is als die van Maria; ze wordt gerealiseerd in het leven van haar leden in de mate dat ze 'in het klein' herbeleven wat de Moeder heeft beleefd, namelijk dat ze liefhebben overeenkomstig de liefde van Jezus." 

Als Moeder wacht Maria erop dat Christus in ons verwekt wordt en neemt zijn plaats niet in; hetzelfde geldt voor de Kerk. Zo worden “dankzij de overvloedige genaden die uit de open zijde van Christus stromen, op verschillende manieren de Kerk, de Maagd Maria en alle gelovigen zelf stromen van levend water. Op deze manier toont Christus zijn glorie in en door onze kleinheid.” 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 00:00 Reageer op dit bericht

Mater Populi Fidelis

DICASTERIE VOOR DE LEER VAN HET GELOOF

Mater Populi Fidelis

Leerstellige aantekening over enkele Maria-titels met betrekking tot Maria's medewerking aan het verlossingswerk

Presentatie

Deze nota is een reactie op de talrijke verzoeken en voorstellen die de Heilige Stoel, en met name dit Dicasterie, de afgelopen decennia heeft ontvangen met betrekking tot vragen over Mariadevotie en bepaalde Mariatitels. Het betreft vragen die recente pausen bezighielden en die de afgelopen dertig jaar herhaaldelijk aan bod zijn gekomen in diverse studiegebieden binnen het Dicasterie, zoals congressen en gewone vergaderingen. Dit heeft het Dicasterie in staat gesteld een overvloedige en rijke hoeveelheid materiaal te verzamelen die de huidige reflectie voedt.

Deze tekst verduidelijkt in welke zin bepaalde titels en uitdrukkingen die naar Maria verwijzen al dan niet acceptabel zijn, en beoogt tevens de eigenlijke grondslagen van de Mariadevotie te verdiepen door Maria's plaats in haar relatie met gelovigen te specificeren in het licht van het Mysterie van Christus als enige Middelaar en Verlosser. Dit vereist een diepe trouw aan de katholieke identiteit, maar ook een bijzondere oecumenische inspanning.

Het centrale thema dat door al deze pagina's loopt, is Maria's moederschap ten opzichte van gelovigen . Het komt herhaaldelijk terug in het document, met uitspraken die steeds opnieuw worden herhaald, telkens met nieuwe overwegingen, waardoor ze op een spiraalvormige manier worden verrijkt en voltooid.

De Mariadevotie, die Maria's moederschap met zich meebrengt, wordt hier gepresenteerd als een schat van de Kerk. De vroomheid van het gelovige volk van God – dat in Maria toevlucht, kracht, tederheid en hoop vindt – wordt hier niet beschouwd om haar te corrigeren, maar vooral om haar te waarderen, te bewonderen en aan te moedigen. Want deze vroomheid is een mystagogische en symbolische uitdrukking van een evangelische houding van vertrouwen in de Heer, die de Heilige Geest rijkelijk in gelovigen opwekt. Sterker nog, de armen "vinden ook Gods genegenheid en liefde in het gelaat van Maria. In haar zien zij de wezenlijke boodschap van het Evangelie weerspiegeld." 

Er zijn echter enkele Maria-reflectiegroepen, publicaties, nieuwe devoties en zelfs verzoeken om Maria-dogma's die niet dezelfde kenmerken delen als de populaire devotie. In plaats daarvan stellen ze uiteindelijk een specifieke dogmatische ontwikkeling voor en uiten ze zich intens via sociale media, wat vaak verwarring zaait onder gewone gelovigen. Soms omvatten deze initiatieven zelfs herinterpretaties van uitdrukkingen die in het verleden met uiteenlopende betekenissen werden gebruikt. Dit document beschouwt dergelijke voorstellen om aan te geven hoe sommigen reageren op een authentieke Maria-devotie, geïnspireerd door het Evangelie, en hoe andere vermeden moeten worden omdat ze niet bijdragen aan een juiste beschouwing van de harmonie van de christelijke boodschap als geheel.

Bovendien bieden verschillende passages in deze notitie een brede Bijbelse ontwikkeling die laat zien hoe authentieke Mariadevotie niet alleen in de rijke Traditie van de Kerk, maar ook in de Heilige Schrift te vinden is. De prominente Bijbelse invloed van dit document gaat vergezeld van teksten van de Kerkvaders en Kerkleraren, evenals van recente pausen. Daarom beoogt deze notitie , in plaats van beperkingen voor te stellen, de liefde van Maria en het vertrouwen in haar moederlijke voorspraak te begeleiden en te ondersteunen.

Víctor Manuel kardinaal Fernández
prefect

Invoering

1. [ Mater Populi Fidelis ] De Moeder van het Gelovige Volk van God wordt door christenen met genegenheid en bewondering bekeken, omdat Maria, aangezien genade ons als Christus maakt, de meest volmaakte uitdrukking is van Christus' handelen dat onze menselijkheid transformeert. Zij is de vrouwelijke manifestatie van alles wat Christus' genade in een mens kan bewerkstelligen. Tegenover zulke schoonheid en bewogen door liefde hebben vele gelovigen door de geschiedenis heen geprobeerd de Moeder te omschrijven met de mooiste woorden om de bijzondere plaats die zij aan Christus' zijde inneemt, te verheerlijken.

2. Onlangs publiceerde dit Dicasterie de Normen voor de Procedure bij het Onderscheiden van Veronderstelde Bovennatuurlijke Verschijnselen. Bepaalde titels en uitdrukkingen die verwijzen naar de Maagd Maria worden vaak gebruikt in verband met dergelijke verschijnselen. Toch worden deze titels – waarvan sommige al voorkomen in de geschriften van de kerkvaders – niet altijd precies gebruikt, en hun betekenissen worden soms gewijzigd of verkeerd geïnterpreteerd. Naast terminologische kwesties leveren sommige titels aanzienlijke moeilijkheden op met betrekking tot hun inhoud, omdat ze vaak kunnen leiden tot een verkeerd begrip van Maria's rol, wat ernstige gevolgen heeft op christologisch, ecclesiologisch en antropologisch niveau.

3. Het voornaamste probleem bij de interpretatie van deze titels zoals die op de Maagd Maria worden toegepast, is hoe we haar associatie met Christus' verlossingswerk moeten begrijpen – dat wil zeggen: ‘wat is de betekenis van Maria’s unieke medewerking aan het heilsplan?’ Het onderhavige document, zonder de intentie te hebben allesomvattend of uitputtend te zijn, probeert de noodzakelijke balans te bewaren die binnen de christelijke mysteries moet worden gevonden tussen Christus’ enige bemiddeling en Maria’s medewerking aan het heilswerk, en het probeert te laten zien hoe dit tot uitdrukking komt in verschillende Maria-titels.

Maria's medewerking aan het verlossingswerk

4. Maria's medewerking aan het verlossingswerk wordt traditioneel vanuit een dubbel perspectief benaderd: haar deelname aan de objectieve verlossing die Christus tijdens zijn aardse leven tot stand bracht – met name in het Paasmysterie – en de invloed die zij momenteel uitoefent op degenen die verlost zijn. Deze twee vragen zijn inderdaad met elkaar verbonden en kunnen niet los van elkaar worden beschouwd.

5. Maria's deelname aan Christus' verlossingswerk wordt bevestigd in de Schrift, die de verlossende gebeurtenis die in Jezus Christus tot stand is gebracht, presenteert als een belofte in het Oude Testament en als een vervulling in het Nieuwe Testament. Maria wordt voorafschaduwd in Genesis 3:15 omdat zij de vrouw is die deelt in de definitieve overwinning op de slang. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Jezus Maria op Golgotha ​​aanspreekt als "Vrouw" (Joh. 19:26). Ook in Kana noemt Hij haar "Vrouw" (Joh. 2:4), verwijzend naar Maria en haar rol, samen met Hem, in het "uur" van het kruis.

6. In dat "uur" verschijnt Maria's medewerking wanneer ze het "Ja" van de Aankondiging hernieuwt. In dat heilige moment gaat het Evangelie van het op Jezus' lippen leggen van het woord "Vrouw" (Joh. 19:26) over op het presenteren van haar als "Moeder" (Joh. 19:27). Wanneer het Evangelie uitlegt dat de discipel (die ons allen vertegenwoordigt) haar als reactie opnam, gebruikt het een werkwoord (lambanō) dat in dit Evangelie de betekenis heeft van "ontvangen" uit geloof (vgl. Joh. 1:11-12; 5:43; en 13:20).

Het vierde Evangelie gebruikt hetzelfde werkwoord om over te brengen dat het Licht tot de zijnen kwam en dat zij Hem niet "ontvingen" (Joh. 1:11). Met andere woorden, de discipel die naast Maria plaatsnam, ontving haar als een moeder in geloof. Pas nadat Hij ons aan Maria als onze moeder had toevertrouwd, erkende Jezus dat "alles nu vervuld was" (Joh. 19:28). Deze plechtige toespeling op de vervulling voorkomt elke oppervlakkige interpretatie van de gebeurtenis.

Maria's moederschap ten opzichte van ons maakt deel uit van de vervulling van het goddelijke plan, volbracht in Christus' Paasmysterie. In dezelfde zin presenteert het boek Openbaring de "Vrouw" (Openb. 12:1) als de moeder van de Messias (vgl. Openb. 12:5) en de moeder van "de overigen van haar kinderen" (Openb. 12:17).

7. Het is de moeite waard eraan te herinneren dat Maria van Nazareth beschouwd kan worden als de “bevoorrechte getuige” van de gebeurtenissen uit Jezus’ kindertijd die in de Evangeliën voorkomen (vgl. Luc. 1-2; Mat. 1-2). In de proloog van zijn Evangelie informeert Lucas zijn lezers dat “aangezien velen het op zich hebben genomen een verhaal samen te stellen van de gebeurtenissen die zich onder ons hebben voltrokken, zoals ze ons zijn overgeleverd door hen die van het begin af aan ooggetuigen waren”, hij ook besloot “alles opnieuw nauwkeurig te onderzoeken” (Luc. 1:1-3).

Onder deze ooggetuigen valt Maria op als de directe protagonist van Jezus’ ontvangenis, geboorte en kindertijd. Hetzelfde kan gezegd worden van de verhalen over het lijden, aangezien Maria “bij het kruis van Jezus stond” als “zijn moeder” (Joh. 19:25), en ook van de periode voorafgaand aan Pinksteren, toen de apostelen “zichzelf aan het gebed wijdden, samen met de vrouwen en Maria, de moeder van Jezus” (Hand. 1:14).

8. Het Evangelie van Lucas presenteert Maria als de nieuwe “Dochter van Sion”, die de vreugde van de verlossing ontvangt en doorgeeft. Lucas verzamelt de profetische beloften die de messiaanse vreugde voorspelden (vgl. Zef. 3:14-17; Zach. 9:9). In Maria vinden die beloften hun vervulling, waardoor Johannes de Doper van vreugde opspringt (vgl. Luc. 1:41). Elisabeth presenteert zichzelf als onwaardig om Maria's bezoek te ontvangen, door te zeggen: “Wie ben ik, dat de moeder van mijn Heer naar mij toe zou komen?” (Luc. 1:43). Ze zegt niet: “Wie ben ik, dat mijn Heer naar mij toe zou komen?” maar verwijst rechtstreeks naar de moeder , en wijst daarmee op de onlosmakelijke band tussen Christus' missie en Maria's missie.

Elisabeth spreekt vervuld van de Heilige Geest (vgl. Luc. 1:41), zodat haar houding ten opzichte van Maria wordt gepresenteerd als een model van geloof. Vervolgens zegt Elisabet, bewogen door de Geest: "Gezegend zijt gij onder de vrouwen en gezegend is de vrucht van uw schoot!" (Lc. 1:42). Het is opvallend dat het, onder invloed van de Geest, voor haar niet voldoende is om Jezus "gezegend" te noemen; ze noemt ook zijn moeder "gezegend", en ziet hen als innig verbonden in dit moment van messiaanse vreugde.

Maria verschijnt hier als degene die op eminente wijze gezegend is: "Gezegend is zij die geloofd heeft" (Lc. 1:45); "mijn geest verheugt zich" (Lc. 1:47); "alle generaties zullen mij zalig prijzen" (Lc. 1:48). Deze beschrijving krijgt nog meer betekenis wanneer we opmerken dat in het Lucasevangelie die zaligheid niet wordt gezien als een gemoedstoestand, maar als de vervulling van de messiaanse beloften onder de kleinen (vgl. Lc. 6:20-22), die een "grote beloning" zullen ontvangen (Lc. 6:23).

9. Wat betreft de theologische ontwikkeling van deze thema's in de eerste eeuwen van het christendom, waren de kerkvaders vooral bezorgd over Maria's goddelijke moederschap (Theotokos), haar eeuwige maagdelijkheid (Aeiparthenos), haar volmaakte heiligheid als iemand die gedurende haar hele leven vrij van zonde was (Panagia), en haar rol als de Nieuwe Eva, reflecterend op Maria's associatie met Christus' Verlossing in de context van het mysterie van de Incarnatie. Maria's "Ja" op Gabriëls boodschap - zodat het Woord van God vlees zou kunnen worden in haar schoot (vgl. Lucas 1:26-37) - opent voor de mensheid de mogelijkheid van vergoddelijking.

Om deze reden noemt Sint Augustinus de Maagd "medewerkster" in Christus' Verlossing, en benadrukt daarmee zowel Maria's handelen aan Christus' zijde als haar ondergeschiktheid aan hem, want Maria werkt samen met Christus zodat "de gelovigen geboren kunnen worden in de Kerk." Om deze reden kunnen we haar de Moeder van het Gelovige Volk van God noemen .

10. Gedurende het eerste millennium was de bezinning op de Maagd Maria in de Kerk onlosmakelijk verbonden met de liturgie. De grote en rijke diversiteit aan oosterse christelijke liturgische tradities streefde ernaar een getrouwe echo te zijn van de Heilige Schrift, de Concilies en de kerkvaders. De lex orandi , die zich ontwikkelde tot de lex credendi, vormde de oosterse mariologie door middel van haar hymnografie, iconografie en volksvroomheid. Zo werden vanaf de vijfde eeuw eerst Mariafeesten in het Oosten ingesteld en later, vanaf de zevende eeuw, verspreid naar het Westen.

De oosterse kerken herdachten de deelname van de Moeder Gods aan het heilswerk niet alleen in hun anaforen en eucharistische liturgieën, maar vooral door middel van de hymnografische teksten die in hun canonieke getijden worden gebruikt, die in de verschillende liturgische tradities van het christelijke Oosten aanwezig zijn. Hun hymnen wemelen van composities gewijd aan Maria, met Bijbelse allegorieën, die een diepere betrokkenheid bij het fundamentele mysterie van de Menswording en de betekenis ervan voor onze Verlossing in Christus mogelijk maken.

Deze hymnen gebruiken een taal vol poëtische symboliek, die in staat is de verbazing en verwondering over te brengen van hen die – met dezelfde natuur als Maria – de wonderen overdenken die de Almachtige in haar heeft volbracht. 

11. De leer van de eerste oecumenische concilies begon het dogma van Maria, Moeder van God, af te bakenen, dat later werd afgekondigd tijdens het Concilie van Efeze. Het christelijke Oosten heeft altijd de dogma's die door deze vroege concilies werden gedefinieerd, hooggehouden, althans binnen de kerken die de concilies van Efeze en Chalcedon aanvaardden. Tegelijkertijd ontving het christelijke Oosten, in zijn liturgische, hymnografische en iconografische tradities, de populaire Mariaverhalen en -legenden over Jezus' kindertijd en dood.

Dergelijke verhalen proberen de vroomheid van het volk Gods te voeden door stem te geven aan de lyriek van poëtische beelden, waarvan het enige doel is verwondering op te wekken. Deze verering van de Moeder Gods komt ook tot uiting in de iconografie , die een visuele weergave biedt van Maria en het Mensgeworden Woord. Het is veelzeggend dat de traditionele iconen van deze kerken – verbonden met de concilies van Efeze en Chalcedon – Maria grotendeels afbeelden als de " Theotokos " ("Moeder van God"). Iconen van dit type werden gemaakt om de Maagd Maria te aanschouwen , die haar Zoon, het kind Jezus, aan de wereld presenteert en hem omarmt terwijl ze ook voor de mensheid bij hem pleit.

Zo probeert de oosterse Maria-iconografie, als een kerygma en een kleurrijke visuele herinnering aan de theologie van de vroege Concilies en de kerkvaders, een visuele vertaling te zijn van de titels die uniek op de Maagd worden toegepast. Om deze reden moeten de iconen worden "gelezen" in het licht van de liturgie en hymnen van de Kerk. Maria is niet het object van een devotie dat naast Christus wordt geplaatst, maar ze wordt in het mysterie van Christus opgenomen door de incarnatie. 

Zij is de icoon waarin Christus wordt vereerd. Zij is de Theotokos , de Maagd Maria die haar Zoon, Jezus Christus, aan ons presenteert. Tegelijkertijd is ze ook de Odēgētria die met haar hand wijst om ons de enige Weg te tonen, die Christus is.

12. Vanaf de twaalfde eeuw richtte de westerse theologie haar blik op de relatie die de Maagd Maria verbindt met het mysterie van Christus' bloedige Verlossing op Golgotha, waarbij Simeons profetie over het zwaard werd geassocieerd met het Kruis van Christus. Maria's aanwezigheid aan de voet van het Kruis werd gezien als een teken van christelijke standvastigheid, vervuld van moederliefde.

Sint Bernardus van Clairvaux sprak over de medewerking van Onze-Lieve-Vrouw aan het verlossende offer toen hij commentaar gaf op Jezus' Opdracht in de Tempel. Arnold, een vriend van Sint Bernardus en de benedictijner abt van Bonneval (X na 1159), was de eerste die Maria's medewerking aan het offer op Golgotha ​​overwoog, staand naast haar Zoon, Jezus Christus. 

13. De samenwerking van de Moeder met haar Zoon in het werk van de Verlossing is onderwezen door het Magisterium van de Kerk. Zoals het Tweede Vaticaans Concilie stelt: “terecht zien de heilige Vaders Maria daarom niet louter als een passief instrument in de handen van God, maar als een vrije medewerkster in het werk van de menselijke verlossing door geloof en gehoorzaamheid.” Deze samenwerking is niet alleen aanwezig in Jezus’ aardse leven (bij zijn ontvangenis, geboorte, dood en verrijzenis), maar ook in het hele leven van de Kerk.

14. Het dogma van de Onbevlekte Ontvangenis benadrukt de primaatschap en uniciteit van Christus in het werk van de Verlossing, want het leert dat Maria – de eerste die verlost werd – zelf door Christus verlost en door de Geest getransformeerd werd, vóórdat zij enige mogelijke eigen actie kon ondernemen. Vanuit deze bijzondere toestand, namelijk dat zij de eerste was die door Christus verlost werd en de eerste die door de Heilige Geest getransformeerd werd, is Maria in staat om intenser en diepgaander met Christus en de Geest samen te werken, en zo het prototype, model en voorbeeld te worden van wat God wil bereiken in iedere persoon die verlost wordt. 

15. Maria's medewerking aan het heilswerk heeft een trinitaire structuur, aangezien ze de vrucht is van het initiatief van de Vader, die "de nederigheid van zijn dienares heeft aanschouwd" (Lc  1:48); ze komt voort uit de kenōsis van de Zoon, die zich vernederde door de gestalte van een dienares aan te nemen (vgl. Fil. 2:7-8); en ze is de uitwerking van de genade van de Heilige Geest (vgl. Lc. 1:28,30), die het hart van de jonge vrouw uit Nazareth voorbereidde om te reageren op de Boodschap en gedurende haar hele leven in gemeenschap met haar Zoon.

Sint Paulus VI leerde dat "in de Maagd Maria alles op Christus gericht is en van Hem afhankelijk is. Het was met het oog op Christus dat God de Vader haar van alle eeuwigheid uitkoos tot de alheilige Moeder en haar versierde met gaven van de Geest die aan niemand anders werden verleend." Maria's “Ja” is niet louter een voorwaarde voor iets dat zonder haar toestemming en medewerking had kunnen worden bereikt.

Haar moederschap is niet alleen biologisch, noch passief van aard, maar het is een “volledig actief ” moederschap dat verbonden is met het verlossende mysterie van Christus als een instrument gewild door de Vader in zijn verlossingsplan. Zij is “de garantie dat hij waarlijk mens is, ‘geboren uit een vrouw’ ( Gal. 4:4)” en, nadat het Niceaanse dogma is verkondigd, wordt zij ook erkend als de “Theotokos, de God-drager.” 

Titels die verwijzen naar Maria's medewerking aan de verlossing

16. Onder de titels die gebruikt worden om Maria aan te roepen (“Moeder van Barmhartigheid”, “Hoop der Armen”, “Hulp der Christenen”, “Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand”, “Onze Voorspreekster”, etc.), zijn er enkele die meer nadruk leggen op haar medewerking aan het verlossingswerk van Christus, zoals “Medeverlosseres” en “Middelares”.

Medeverlosseres

17. De titel “Medeverlosseres” verscheen voor het eerst in de vijftiende eeuw als een correctie op de aanroeping “Verlosseres” (als een verkorte vorm van de titel, “Moeder van de Verlosser”), die sinds de tiende eeuw aan Maria werd toegeschreven. Sint Bernardus kende Maria een rol toe aan de voet van het kruis, wat aanleiding gaf tot de titel “Medeverlosseres”, die voor het eerst voorkomt in een anonieme vijftiende-eeuwse hymne uit Salzburg. 

Hoewel de aanduiding “Verlosseres” gedurende de zestiende en zeventiende eeuw bleef bestaan, verdween deze volledig in de achttiende eeuw, toen deze werd vervangen door de titel “Medeverlosseres”. Theologisch onderzoek naar Maria's medewerking aan Christus' Verlossing in de eerste helft van de twintigste eeuw leidde tot een dieper begrip van wat de titel “Medeverlosseres” betekent. 

18. Sommige pausen hebben de titel “Medeverlosseres” gebruikt zonder veel uit te weiden over de betekenis ervan. Over het algemeen hebben ze de titel op twee specifieke manieren gepresenteerd: met verwijzing naar Maria's goddelijke moederschap (voor zover zij, als Moeder, de Verlossing mogelijk maakte die Christus volbracht of met verwijzing naar haar vereniging met Christus aan het verlossende Kruis.

Het Tweede Vaticaans Concilie zag ervan af de titel te gebruiken om dogmatische, pastorale en oecumenische redenen. Sint Johannes Paulus II verwees ten minste zeven keer naar Maria als “Medeverlosseres”, waarbij hij deze titel in het bijzonder in verband bracht met de heilswaarde van ons lijden wanneer dit samen met het lijden van Christus wordt aangeboden, met wie Maria vooral aan het Kruis verenigd is.

19. Tijdens de Feria IV- bijeenkomst op 21 februari 1996 werd kardinaal Joseph Ratzinger, prefect van de toenmalige Congregatie voor de Geloofsleer, gevraagd of het verzoek van de beweging Vox Populi Mariae Mediatrici om een ​​dogma te definiëren dat Maria tot “Medeverlosseres” of “Middelares van alle genaden” verklaart, aanvaardbaar was. In zijn persoonlijke votum antwoordde hij: “Negatief. De precieze betekenis van deze titels is niet duidelijk en de leer die erin besloten ligt, is niet rijp.

Een gedefinieerde leer van het goddelijk geloof behoort tot het Depositum Fidei – dat wil zeggen tot de goddelijke openbaring die wordt overgebracht in de Schrift en de apostolische traditie. Het is echter niet duidelijk hoe de leer die in deze titels tot uitdrukking komt, aanwezig is in de Schrift en de apostolische traditie.” Later, in 2002, uitte hij publiekelijk zijn mening tegen het gebruik van de titel: “de formule ‘Medeverlosseres’ wijkt te veel af van de taal van de Schrift en van de Kerkvaders en geeft daarom aanleiding tot misverstanden…

Alles komt van Hem [Christus], zoals de brief aan de Efeziërs en de brief aan de Kolossenzen in het bijzonder ons vertellen; ook Maria is alles wat zij is door Hem. Het woord ‘Medeverlosseres’ zou deze oorsprong verduisteren.” Hoewel kardinaal Ratzinger niet ontkende dat er goede bedoelingen en waardevolle aspecten in het voorstel om deze titel te gebruiken konden zitten, hield hij vol dat deze “op een verkeerde manier werden uitgedrukt.”

20. De toenmalige kardinaal Ratzinger verwees naar de brieven aan de Efeziërs en de Kolossenzen, waar de woordenschat en de theologische dynamiek van de hymnen de unieke verlossende centraliteit van de vleesgeworden Zoon op zo'n manier presenteren dat er geen ruimte overblijft voor enige andere vorm van bemiddeling – want “elke geestelijke zegen” wordt ons geschonken “in Christus” (Ef. 1:3); wij zijn door Hem als zonen en dochters aangenomen (vgl. Ef. 1:5); in Hem zijn wij begenadigd (vgl. Ef. 1:6); “wij hebben de verlossing door Zijn bloed” Ef. 1:7); en Zijn genade is “overvloedig over ons uitgestort” (Ef. 1:8). “ In Hem hebben wij een erfdeel verkregen, omdat wij daartoe voorbestemd waren” (Ef. 1:11). 

In Hem “heeft heel de volheid Gods willen wonen” (Kol. 1:19) en voor Hem en door Hem heeft God “alle dingen willen verzoenen” (Kol. 1:20). Deze lofprijzing voor de unieke plaats van Christus roept ons op om elk schepsel in een duidelijk ontvankelijke positie ten opzichte van Hem te plaatsen en zorgvuldige, eerbiedige voorzichtigheid te betrachten wanneer we enige vorm van mogelijke samenwerking met Hem op het gebied van de Verlossing voorstellen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 00:00 Reageer op dit bericht

3/11 Er staat iets groots te gebeuren en de aarde is het middelpunt ervan - Stefan Burns

3/11 Er staat iets groots te gebeuren en de aarde is het middelpunt ervan - Stefan Burns

Geofysicus Stefan Burns doet verslag van de waanzinnige energetische convergentie die snel nadert met de Super volle Maan rond 5 november, bestaande uit:

1) Verhoogde zonnevlamactiviteit en potentiële zonnestormen gericht op de aarde. Vandaag, 3/11 was er een 5.0 M klasse en 3.3 M klasse zonneuitbarsting.

2679178-9c8c00177ac6a31978a3344ab090ffbe.jpg de 5.0 M uitbarsting

2) De Super volle maan (meer licht, sterkere gravitationele getijden, geomagnetische verstoringen)

3) Tauriden Meteorenstroom/-zwerm conjunct Uranus

2679178-1c8496cc33b3109797e0305b72a2febc.jpg

2679178-fa4a545119b29e29ca62c7e2d263a358.jpg meterorenzwerm uit het sterrenbeeld Stier

4) Coronal Hole High-Speed-Stream, een aardbevingsinducerende kracht van hoge magnitude. Maak je klaar, want het gaat wild worden...

Ondertussen nadert komeet A6 Lemmon zijn perihelium op 8/11.

2679178-989902c3819a7e6005c7f255410f6170.jpg

2679178-1a77094cc9ea33e457ae4d7dfbbcdc63.jpg

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 22:13 Reageer op dit bericht

Oorlogskwesties die niet opgelost raken

Rusland-Oekraïne

1/11 Rusland meldt mislukken Oekraïense versterking Pokrovsk

De Russische strijdkrachten hebben naar eigen zeggen een Oekraïense poging verijdeld om met een helikopter elitetroepen naar het front in Pokrovsk te sturen. Volgens het Russische ministerie van Defensie zijn alle elf inzittenden van de helikopter omgekomen.

Recordaantal Russische raketaanvallen op Oekraïne in oktober

Rusland heeft in oktober 270 raketten afgevuurd op Oekraïne. Dat is meer dan in welke andere maand dan ook, sinds Kiev begin 2023 cijfers hierover routinematig begon te publiceren. Dat meldt persbureau AFP op basis van een analyse van Oekraïense gegevens.

2/11 Ook Moskou geeft idee van snelle ontmoeting met Trump op

3/11 Trump overweegt "niet echt" Tomahawks aan Oekraïne te leveren

Roemenië gaat samen met defensiebedrijf Rheinmetall buskruitfabriek bouwen

Britten geven Oekraïne extra langeafstandsraketten

In het Midden-Oosten

1/11 Ultraorthodoxe joden protesteren in Jeruzalem tegen dienstplicht

Iran noemt Amerikaanse tests met kernwapens "onverantwoord"

UNRWA: kolonistengeweld tegen Palestijnen olijfboeren Westoever verergert

Al Jazeera: aanvallen en vernielingen Israël in Gaza gaan door

3/11 Turkije en islamitische landen: Palestijnen moeten zelf besturen

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 19:52 Reageer op dit bericht

1/11 Alois Irlmaier - de vergeten profetieën - deel 2 - O Crux Ave (vervolg)

Alois heeft het nu over het oversteken van de Zwitserse grens. Hij zegt: "We vestigen een verdedigingszone in de Roer-vallei, Nederland, Beieren, de Alpen, Zwitserland en de Rhône-regio. In Ulm vindt een gigantische strijd plaats tegen het leger van het Oosten. Een gifwolk zal een derde van de mensheid uitroeien." Erna zegt: "De Beierse, Oostenrijkse, Zwitserse en Franse troepen zullen tot de dood vechten bij Lyon en Ulm, en dan noordwaarts om uiteindelijk tegen Rusland te vechten.

Het omsingelde Pruisen zal zich uiteindelijk aansluiten bij hun bondgenootschap van de Donau tot aan de kust. De Grijzen zullen dan de regio controleren. Twee groepen vluchtelingen steken de rivier over. De derde is verdwaald en omsingeld door de vijand. München, Zuid-Beieren en Oostenrijk hebben niets te vrezen. Je hoeft je geen zorgen te maken aan de Lech en Allgäu. Er zal alleen een groot aantal zijn van vluchtelingen, en de lokale bevolking zal stelen en de situatie zo verergeren dat het een schande zal zijn. Ik weet niet of het Aloïs of Erna is die dit zegt: Ik kan het met precisie zeggen. Alle mensen die in de buurt van een veilige plaats wonen, blijven gespaard. De Hemel waakt over hen, God zal voor hen zorgen. Er gebeurt niets tussen de Lech en Ammer(gebergte).

Alois zegt verder: "Ik zie drie grote legercolonnes in een brede tangbeweging oprukken naar het Roergebied. Vanuit Turkije naar het noorden zal het verlaten zijn. Daar zal geel poeder vallen. Ik zie zelfs het gras daar sterven. Geen groen, geen struik, geen boom zal overblijven. Ze zullen alle grote witte duiven vernietigen, drones dus. Van de drie legercolonnes zal niemand zijn vaderland nog zien, omdat ze er niet doorheen kunnen (ze kunnen niet over de gele strook). Maar we hebben niets te vrezen, want het land tussen Watzmann en Wendelstein zal beschermd blijven door het heilige Mariabeeld van genade in Altötting.

De huizen staan ​​er nog. Het is een lange strook. Wie hem oversteekt, sterft. Vanuit Praag, gaan we naar het grote water aan de rand van een baai. Het is een strook die de Russen niet kunnen oversteken om thuis te komen. Waar het oplicht, is een stad een stapel stenen. Ik kan de naam van de stad niet noemen. Daarna zie ik dat niemand er meer langs kan. Niemand kan terugkeren. Het is een regenachtig en sneeuwachtig seizoen, misschien de dooi. De bergen hebben sneeuw op de toppen, maar daaronder is het leeg. Er is een gele aanblik. Ik zie een aardbeving ervoor. De Koreaanse Oorlog is voorbij (er komt een nieuwe oorlog tussen Noord en Zuid-Korea).

Alois zegt: In het zuiden; in Noord-Afrika zullen vogels (drones) uit vliegtuigen opstijgen, zo veel dat de lucht donker zal worden. En deze vogels zullen, op de ene of andere manier, kleine gele dozen laten vallen die door de Amerikanen naar de overkant zijn gestuurd. En al het leven zal worden uitgeroeid. Alleen de tanks rukken nog op, maar de bestuurders zijn reeds dood. En degenen die uit de tegenovergestelde richting komen, de legercolonnes worden vertraagd door de gele strook, en degenen die erdoorheen komen, zullen hoe dan ook sterven. En van degenen onder de strook, zal niemand terugkeren.

De laatste slag zal plaatsvinden nabij Düsseldorf. Weinig schade in München, maar Ströbing zal er niet meer zijn. Direct komt de wraak op de grote rivier. Tegelijkertijd valt de gele draak echter Alaska en Canada binnen. Hij zal echter niet ver komen. Aloïs of Erna: Ik zie de aarde als een bol voor me, waarvan vliegtuigen opstijgen, wegvliegend uit het zand als zwermen witte duiven. Ik zie de aarde als een bol voor me, waarboven alleen witte wolken zijn. Tienduizend duiven komen uit het zand en vliegen naar ons toe, maar er valt niets. Maar waar het hoofdkwartier is, worden zwarte dozen van 25 cm hoog gegooid.

Daar wordt alles vernietigd. Want velen zullen omkomen in een stortvloed van geel poeder. De gouden stad, Praag, zal worden verwoest. Alles zal dood zijn. Geen bomen meer, geen struiken meer, geen vee meer, geen gras meer. Alles zal zwart zijn. De legers van het oosten storten in. Ze gooien alles wat ze dragen van zich af en proberen naar het noorden te vluchten, maar niemand van hen zal terugkeren. De squadrons zullen zich noordwaarts keren en worden afgesneden van het Derde Leger. Vanuit het oosten zullen er vele tanks tevoorschijn komen. De piloten zullen hun kleine zwarte dozen laten vallen, die een geelgroene rook zullen verspreiden. Deze dozen zijn satanisch. Wanneer ze ontploffen, slaat hun gelige gif neer en vernietigt alles wat ermee in contact komt. De mens wordt helemaal zwart en zijn vlees ontbindt en de botten zichtbaar zijn. De vliegtuigen bombarderen met het gele poeder tussen de Zwarte Zee en de Noordzee. Zo zal er een zone des doods ontstaan. In deze zone zal geen leven meer Een jaar lang is alles dood.

Daar blijft niets over. De wind voert de wolk des doods naar het oosten. Deze lijn begint in Praag. De gouden stad is verwoest. Daar begint de gele strook. Het gaat omhoog naar de stad aan de Oostzee. Aloïs zegt dat hij het Russische hoofdkwartier gevestigd ziet in de Naabvallei in de Oberpfalz, ongeveer vijftig km ten oosten van Neurenberg. Gelanceerd vanuit de Russische stad K, en we weten niet welke stad K is. Hij beschrijft de raketten, misschien Koersk; Hij beschrijft de raketten als vuurtongen of komeetstaarten die heel ver vliegen in noordwestelijke, westelijke en zuidelijke richting. Dat zijn ICBM's, Intercontinentale Ballistische Wapens. Dit zijn raketten met een zeer groot bereik en hebben over het algemeen meerdere kernkoppen of kernkoppen.

Alles zal snel gebeuren. De binnenvallende troepen rukken razendsnel westwaarts op zonder noemenswaardige weerstand te ondervinden, en de Roden zullen hun hoofdkwartier vestigen in een klooster met een rood dak in de kerk, waar de kapel zal staan met het altaar naar het noorden gericht. Deze gele stof suggereert het gebruik van fosforachtige brandbommen die onblusbaar zijn en die alle leven tot op grote diepte verslinden. Irlmaier gaat verder ten zuiden van de Donau. Alles is relatief kalm, en Zwitserland ook.

Troepen uit het oosten trekken door Belgrado op weg naar Italië. De oorlog is verschrikkelijk in Italië. Tijdens de oorlog wordt het donker. Er is bliksem, donder, water, ijs en aardbevingen. Wanneer de mensen de eerste schok hebben doorstaan, zal God ons pad kruisen en ons helpen in de oorlog. En dan spreekt Irlmaier over de nederlaag van Rusland. Hoe moet dit aflopen? Dan zegt hij: "De Paus zal moeten vertrekken; hij zal Rome verlaten en naar Frankrijk gaan." Hij zal dus Rome verlaten en naar Frankrijk gaan.

Er zal een verschrikkelijke revolutie in Italië zijn en een revolutie in Rusland. Dat is interessant. Miljoenen Russen zullen sterven. Het Russische leger is vernietigd. Tot aan de Rijn is het definitief voorbij. Geen enkele soldaat uit de drie secties zal naar huis terugkeren. Er zullen evenveel doden vallen als in de vorige twee wereldoorlogen. De grootste verwoesting in Europa vindt plaats wanneer Rusland de oorlog verliest. Van de drie Russische legers zal niemand zijn vaderland meer terugzien. Een roversprins in het zuiden zal tegen Rusland in opstand komen en grote schade aanrichten. Plotseling moeten de Russen zich terugtrekken naar het noorden vanwege een natuurramp of zoiets.

Zou het Saoedi-Arabië kunnen zijn? Marie-Julie Jahenni zei dat de bondgenoten zich tegen elkaar zullen keren. Ik denk dus dat de roversprins familie is van Archel de la Torre. En de Verenigde Staten zullen de Europeanen niet te hulp schieten, daar was Marie-Julie het mee eens. Volgens haar zal de redding komen door de komst van de grote koning die de Russen en de moslims zal verdrijven en een bevrijdingscampagne zal beginnen met de koning van Spanje en Italië. Een oorlog die ongeveer twee jaar zal duren tot de bevrijding van Rome en de vestiging van een engelachtige paus in Rome. Daarna zullen er drie dagen duisternis zijn. Dat is alles. Het gebeurt vlak voor de drie dagen.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door claudia om 18:39 Reageer op dit bericht

3/11 Degenen die buiten zijn, zullen het niet overleven - Great Miracles Avenue

3/11 Degenen die buiten zijn, zullen het niet overleven - Great Miracles Avenue

Hoi, broeder Joseph. Afgelopen zondag gebeurde er iets vreemds. Na de kerkdienst ging ik naar huis en bad opnieuw. Ik zei: "Heer, spreek alstublieft met me. Ik moet weten of U nog bij me bent." En die nacht liet de Heer me iets zien in een visioen. Eerst begreep ik niet wat het betekende, maar ik bad erover. Twee dagen later gaf de Heer me de bevestiging dat ik het met de wereld moest delen. In het visioen zag ik mezelf in een kerkseminarie. Er waren veel mensen die zongen en baden. Ik keek om me heen en zag een bord vooraan met de datum erop, 28 december. Dat was de dag waarop het seminarie zou beginnen.

Ik kan het me nog zo goed herinneren. Na het seminarie wilde ik de auto nemen. Na ongeveer 20 minuten startte mijn auto eindelijk. Maar de lucht veranderde plotseling. De wolken werden dik en donker, alsof het ging regenen. Maar er viel geen regen. Alles om me heen werd stil en zelfs de vogels vlogen niet meer. Ik begon angst in mijn hart te voelen. Ik dacht: Wat is er aan de hand?

Maar ik keek omhoog en zag dat de zon was verdwenen. In plaats was er een donkerrode maan. Het was geen gewone rode maan. Het gloeide en leek levend. Toen zag ik piepkleine, piepkleine deeltjes van de maan vallen. Ze leken klein, als stof, maar naarmate ze dichter bij de aarde kwamen, werden ze steeds groter en groter. En toen ze landden, veranderden ze in afschuwelijke wezens. Ze zagen eruit als engelen, maar hun gezichten waren duister en kwaadaardig. Hun vleugels waren wijd en bedekt met rook. Ik zag hun ogen fonkelen van vuur. Ze begonnen rond te vliegen en mensen op straat begonnen te schreeuwen.

Plotseling hoorde ik een luide stem uit een nabijgelegen kerk komen. De stem riep: "Ga allemaal binnenshuis. Sluit je deuren en ramen. Het uur is gekomen. Ga niet naar buiten." De stem klonk als een predikant die de mensen waarschuwde. Toen begonnen de mensen overal heen te lopen. Sommigen gingen hun huizen binnen, sommigen renden naar de kerk, maar velen stonden gewoon buiten, verward. Ik liep naar de kerk waar het seminarie was geweest. Ik verstopte mij in het toilet. Alles werd stil. Maar na een tijdje hoorde ik mensen schreeuwen buiten. Ik hoorde kreten van pijn en mijn hart klopte zo snel dat ik me niet kon bewegen.

Er was daar ook een man die schuilde en die zei tegen mij: "Ik ga even naar buiten om te kijken of het veilig is." Ik zei tegen hem: "Ga niet. Het is gevaarlijk." Maar hij zei: "Geen zorgen, ik ben een man en ik ga eens kijken." Hij ging naar buiten en een paar seconden later hoorde ik hem schreeuwen. Hij schreeuwde: "Help me! Help me!" Toen hoorde ik plotseling zware stappen buiten het toilet. Ik voelde iets kwaadaardigs dichterbij komen. Ik begon zachtjes te bidden, en fluisterde de naam van Jezus steeds opnieuw.

Ik zei: "Jezus, red me alstublieft. Jezus, heb genade." Ik zag een schaduw onder de deur. Het was zo'n wezen. Het stopte vlak voor de deur. Ik dacht dat het de deur zou openen. Ik kon niet eens ademen. Ik bleef maar fluisteren: "Jezus! Jezus!" Toen draaide het wezen zich plotseling om en ging weg. Ik bleef daar heel lang zitten. Ik wist niet of het veilig was om naar buiten te komen. Alles buiten was weer stil. Toen zag ik een licht onder de deur op me afkomen. Eerst dacht ik dat iemand misschien een zaklamp vasthield, maar het licht werd steeds feller totdat het op vuur leek. Toen hoorde ik een zacht klopje op de deur. Ik durfde niet te antwoorden, maar toen hoorde ik een zachte stem vriendelijk zeggen: "Kom, je bent nu vrij."

Toen ik de deur opendeed, zag ik een man schijnen met fel wit licht. Hij was geen gewone man. Ik wist meteen dat hij een engel was. Zijn gezicht straalde van vrede, en ik kon hem niet eens recht in de ogen kijken, omdat ze zo helder waren. De engel zei tegen me: "Wees niet bang. Je bent veilig. Loop nu naar de kerkzaal, want daar zijn de kinderen van God verzameld." Ik trilde nog steeds en vroeg hem: "Wat is er aan de hand?" Hij zei: "Alles wat je hebt gezien zal spoedig gebeuren. De gevallen engelen en Nefilim komen naar de wereld. Ze zullen degenen vernietigen die de instructies van de Heer niet hebben gehoorzaamd." Toen zei hij tegen me: "Als die tijd komt, mag niemand naar buiten gaan. Iedereen moet in zijn huis blijven.

Sluit je deuren en ramen en blijf bidden. Als je niet thuis bent, loop dan naar de dichtstbijzijnde kerk. Daar zullen de engelen van de Heer je beschermen." Hij zei ook: "Zeg tegen de mensen dat ze voedsel en water moeten inslaan. Het zal plotseling gebeuren en niemand zal het verwachten. Het zal drie dagen duren. Op de derde dag zal ik terugkeren met Michaël en Rafaël en wij zullen die demonen bestrijden. Onze strijd zal geestelijk zijn en niemand zal het zien. We hebben alleen jullie gebeden nodig. De Heer zal ons onderrichten op basis van jullie gebeden." Toen zei hij iets wat mijn hart brak.

Hij zei: "Zeg hun dat de Heer zijn volk tot bekering oproept. Velen leven in zonde. Velen zijn er niet klaar voor. Zeg hen dat ze nu vergeving moeten zoeken omdat de opname snel zou kunnen plaatsvinden daarna.“ Nadat hij die woorden had gezegd, werd het licht om hem heen steeds helderder helderder en toen verdween hij. En op dat moment werd ik wakker uit het visioen. Mijn hele lichaam trilde. Ik begon te huilen. Ik voelde me zo zwak. Ik ging op mijn knieën en bad: "Heer, wat is dit ? Help me alstublieft om het te begrijpen."

Toen hoorde ik een zachte stem in mijn geest zeggen: "Waarschuw hen. Het zal in december gebeuren." De rode maan zal verschijnen en gedurende 3 dagen mag niemand naar buiten. Als het begint, ga dan niet naar buiten. Blijf binnen. Sluit je deuren en ramen en bid. Zelfs als je stemmen buiten hoort, doe de deur niet open. Bid gewoon en wacht tot de engelen van de Heer komen. Ik geloof dat de Heer Zijn kinderen reeds voor deze tijd waarschuwt omdat Hij van ons houdt.

De wereld is nu vol zonde. Veel mensen zijn God vergeten. Ze bidden niet meer. Ze lezen de Bijbel niet meer. Maar de Heer zegt: "Kom terug naar Mij voordat het te laat is." De vrouw zei dat ze dit zag op 28 december, 3 dagen na Kerstmis.

 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door claudia om 16:37 Reageer op dit bericht

Allerzielen en een visioen van Manuela Strack

Allerzielen

We kunnen de overledenen helpen door het Heilig Misoffer en door onze gebeden. Onthoud dit alstublieft! Vandaag heb ik de Heilige Mis in Birkesdorf bijgewoond. Wat een zegen is het om te horen over aflaten en het Verzoeningsoffer. Laten we onze overledenen gedenken in het Heilig Misoffer en in gebed. Dit zijn werken van barmhartigheid.  

Allerzielen, 2 november 2025

Manuela.: Ik zag drie heilige engelen, gekleed in het wit, een houten deur aan de linkerkant openen. Ze zeiden dat het de deur naar het "Vagevuur" was, zoals de heilige engelen het noemden, en ze mochten deze deur openen dankzij ons Heilig Misoffer en onze gebeden. De heilige engelen leidden de overledenen door deze deur naar buiten. Hoewel ze de vorm van een persoon hadden, zag ik dat er een klein vuur in hen brandde. Ze waren, om zo te zeggen, transparant voor mij. De Heilige Engelen legden mij uit dat dit vuur brandt in de zielen van de overledenen omdat ze hebben erkend wat hen in hun aardse leven van Gods liefde heeft gescheiden.

Toch verlangen ze naar niets anders dan volledig verenigd te zijn met God en dicht bij Hem te zijn. Het vuur, legden de Heilige Engelen uit, is een zuiverend vuur; de zielen zijn gered en bevinden zich in Gods genade. Toen naderde de Heer Jezus, in Zijn genade en liefde, hen en raakte elke ziel aan met Zijn rechterhand. Ik zag dat op dat moment het vuur in de zielen van de overledenen was gedoofd en dat wat hen had doen lijden door gebrek aan liefde, was verdwenen. Ze waren volledig vervuld van liefde en straalden van liefde en dankbaarheid. 

Allerzielen, 2 november 2025, na de Heilige Communie: 

Manuela: Na het ontvangen van de Heilige Communie sprak de Heer tot mij: "Niets zal onze gemeenschap vertroebelen. Niet alle afvalligheid, niet de ideologieën van de wereld. Niets hiervan scheidt Mij van jullie, als jullie dat niet willen. Heb Mij lief, want Ik heb jullie lief!"

 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door claudia om 15:38 Reageer op dit bericht

1/11 Allerzielen, dit gebeurt wanneer we sterven - Uniquely Mary

1/11 Allerzielen, dit gebeurt wanneer we sterven - Uniquely Mary

Op het moment dat je sterft wordt je ziel gescheiden van je lichaam. En op datzelfde moment sta je voor de rechterstoel van God. Jij en Jezus en soms de H. Maagd Maria, je beschermengel en de H. Aartsengel Michaël. Als je sterft in vriendschap met God en volmaakt gezuiverd aankomt, dan ga je de Hemel binnen. Als je nog steeds reiniging nodig hebt, wat de meesten van ons doen, dan word je daar gezonden en en kies je uit vrije wil het vagevuur die Gods gerechtigheid eist.

Mystici onthullen ons dat de H. Aartsengel Michaël; ook bekend als de engel van het vagevuur, je meeneemt naar de jou toegewezen plek. De traditie en verschillende Heiligen vertellen ons dat het vagevuur zich in het middelpunt van de aarde bevindt, dicht bij de hel, hetzelfde hart van de aarde waar Jezus na Zijn dood naartoe afdaalde. Verschillende mystici, zoals Sint Francisca Romana openbaarden dat er drie niveaus van het vagevuur zijn.

1 Het grote vagevuur wat het meest intens en gereserveerd is voor hen die ternauwernood aan de Hel zijn ontsnapt door Gods genade of veel vergeven doodzonden hebben om uit te boeten.

2 Het tweede vagevuur, waar maar heel weinigen aan ontsnappen en dit vermijden, omdat hier gereinigde, dagelijkse zonden zijn die vergeven zijn, maar nog uitboeting nodig hebben.

3 Het laatste niveau van het vagevuur wordt de drempel van de Hemel genoemd, waar degenen heengaan die nog onvolkomenheden hebben die gezuiverd moeten worden voordat ze de zalige aanschouwing in de Hemel hebben.

Al deze niveaus zijn als een echt martelaarschap. Zoals elke mysticus van het vagevuur onthult dat de spirituele vuren van het vagevuur pijnlijker zijn dan zelfs het pijnlijkste lijden op aarde. Hoewel het vagevuur doorgaans plaatsvindt in het middelpunt van de aarde, kan het ook worden gedaan op plaatsen waar iemand heeft gezondigd of als iemand tijdens zijn leven devotie had voor de Eucharistie, kan het zelfs vóór het H. Sacrament in kapellen worden gedaan. Alles hangt af van Gods oordeel. Dit is de reden waarom wat de wereld geesten noemt, wij Katholieken zielen in het vagevuur noemen, die vaak aan de levenden mogen verschijnen om hulp en gebeden te vragen, zodat hun zuivering sneller kan plaatsvinden.

De Kerk gelooft al sinds het begin in het vagevuur. De vroegst bekende verschijning vond plaats in het jaar 200 aan een vroege Katholieke martelare, St Perpetua van Carthago. Haar broer verscheen aan haar in een visioen waarin hij een ongelooflijke dorst toonde die hij niet kon lessen. En vervolgens na haar gebeden verscheen hij aan haar in staat om zijn dorst te lessen en hem te verlossen van zijn lijden. Veel geschriften in het Nieuwe Testament geven ons de kiemen van het Katholieke geloof in het vagevuur. 1 Korintiërs 3:15 - 1 Korintiërs 15:29 - Mattheüs 5:25 - Lucas 12:58 - Lucas 16:19

Vanwege de realiteit dat de tijd stopt na de dood, wordt de tijd in het vagevuur aanzienlijk anders ervaren dan de tijd op aarde. De intense doodsstrijd zorgt ervoor dat een moment aanvoelt als dagen en minuten als maanden. Er was het beroemde verhaal van een heilige Priester die te vaak grapjes maakte en vervolgens stierf. Zijn beschermengel vertelde hem dat hij veroordeeld zou worden tot drie dagen vagevuur maar hij kreeg de hoop dat het maar kort zou duren. Aanvankelijk getroost, verscheen hij veel later aan een geestelijke dochter van hem en zei: "Helaas, mijn beschermengel loog tegen me want het voelde als eeuwen."

Hoewel het vagevuur voor iedereen anders aanvoelt, laten de meeste getuigenissen zien dat één week in het vagevuur zo'n beetje aanvoelt als 700 jaar op aarde. Hoewel de tijd van genade eindigt op het moment dat we sterven, en we dan onderworpen zijn aan Gods gerechtigheid, kunnen wij op aarde een beroep doen op Gods genade ten behoeve van de zielen in het vagevuur. Omdat ze niet meer voor zichzelf bidden, kunnen we hen op verschillende manieren helpen.

* De belangrijkste manier waarop we hen kunnen helpen is door het offeren en bijwonen van de Mis. Dit wordt reeds gedaan sinds het begin, maar werd beroemd gemaakt door Paus Gregorius de Grote nadat een monnik uit zijn gemeenschap, Giusto, vlak voor zijn dood onthulde dat hij geld in zijn cel had bewaard ondanks de gelofte van armoede. Hij stierf en een maand later begon St Gregorius aan een reeks van 30 opeenvolgende missen, nu Gregoriaanse Dertigsten genoemd, voor de rust van zijn ziel. Hij verscheen aan een van de broeders en openbaarde zijn bevrijding uit het vagevuur op de dag van de 30e Mis.

* Het kruisweggebed. De kracht wordt geopenbaard door dit verhaal. Twee heren bezaten nabijgelegen steden en een van hen bad voor de zielen in het vagevuur, voornamelijk door de kruiswegstaties, maar ook door de opbrengst van zijn stad te doneren aan de arme zielen. De andere heer leidde een veroveringstocht om de stad van de vrome heer in te nemen en hij slaagde daarin. Niet wetend wat te doen en niet in staat een leger op te roepen, riep de vrome heer de zielen in het vagevuur op. En van een afstand kwam een ​​groot leger van zielen, gekleed in witte, blinkende harnassen, die de instrumenten van hun verlossing droegen. Namelijk de instrumenten waren gebruikt om onze Heer te martelen tijdens Zijn lijden.

* Het bidden van de rozenkrans, wat vooral wordt benadrukt door het voorbeeld van de beroemde dief van het vagevuur, die zoveel rozenkransen bad voor de zielen in het vagevuur dat hem bij zijn dood werd geopenbaard dat hij meer dan 1 miljoen zielen had bevrijd door het bidden van de rozenkrans. Die allen kwamen om hem te begroeten en hem bij zijn dood naar zijn eeuwige beloning te brengen.

* Eenvoudige offers gedurende de dag. Zoals gegeven in het voorbeeld van de non die door haar meerdere werd aangemoedigd om geen water te drinken tussen de maaltijden door, zelfs op hete dagen en dit op te offeren. Ze nam deze uitdaging aan en na haar dood verscheen ze glorierijk aan haar meerdere en onthulde dat het glas water dat ze aan de Heer offerde, werd vastgehouden door haar beschermengel. En terwijl ze in het vagevuur was, kwam hij te midden van de vlammen en bluste de vuren met dat ene glas, waardoor ze werd bevrijd in eeuwige glorie.

Er zijn drie dagen waarop de zielen in het vagevuur de meeste hulp van ons kunnen ontvangen:

* Feest van de Tenhemelopneming van de H. Maagd Maria op 15 augustus, omdat het de dag herdenkt waarop zij de hemel binnenging. Veel zielen worden op deze dag bevrijd.

* 2 november, het feest van Allerzielen, waarop elke ziel in het vagevuur, ongeacht wat de straf is, het gebed van de Kerk kan ontvangen.

* Kerstmis, 25 december, de dag die door Maria Simma en andere mystici van het vagevuur wordt onthuld als de dag waarop elk jaar de meeste zielen in het vagevuur worden bevrijd.

Veel verhalen uit het vagevuur openbaren de enorme weldaad die wij op aarde ontvangen wanneer we bidden voor deze arme zielen. Er is een beroemd verhaal over een jezuïetenpriestes die, terwijl hij in Italië op weg was naar een belangrijke bijeenkomst waar hij donaties voor zijn religieuze orde bij zich had, beschermd werd door de zielen in het vagevuur omdat hij en degenen in de koets op elk uur van de reis stopten om voor hen te bidden. De zielen hielden de rovers letterlijk stil terwijl ze op het punt stonden hen neer te schieten, waardoor ze genoeg tijd hadden om te ontsnappen in hun koets.

De Kerk heeft, in het licht van het grote lijden dat zich in het vagevuur afspeelt, zowel ons als de zielen in het vagevuur manieren aangeboden om het te vermijden en de duur ervan te verkorten. De belangrijkste hiervan zijn de aflaten, zowel gedeeltelijk als volle. Als we eens wisten welke opluchting ze krijgen als we voor ze bidden en de ongelooflijke hulp die ze ons kunnen geven, zouden we onze broeders en zusters in het vagevuur nooit vergeten.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 15:27 Reageer op dit bericht

2/11 Exorcist-Pr Dan Reehil: verborgen spirituele effecten van de H. Mis in je leven - Living Faith Daily

2/11 Exorcist-Pr Dan Reehil: verborgen spirituele effecten van de H. Mis in je leven - Living Faith Daily

Ben je ooit uit de mis gekomen en je niets voelde? Je knielt, je bidt, je ontvangt Hem. Maar je hart blijft stil en ergens in je begint een vraag te fluisteren. Is er echt iets in me gebeurd of was het allemaal maar een ritueel? Pr Dan Rehill heeft als exorcist-priester gezien wat de meesten van ons nooit zien: dat de grootste genadegevechten vaak helemaal geen geluid achterlaten.

Hij zegt dat de Eucharistie niet eindigt wanneer de Mis eindigt. Het blijft bewegen en ademen in je nadat de kaarsen zijn uitgegaan. Dat je niets voelt, betekent niet dat God afwezig is. Het betekent dat Hij werkt waar je zintuigen niet kunnen komen. Geloof begint niet wanneer je Zijn aanwezigheid voelt, maar wanneer je ervoor kiest om te spreken, zelfs in het donker. Er is een soort stilte die geen troost biedt. Die komt na het gebed, na de psalmen, nadat de laatste kaars gedimd is. Pr Dan Rehill verwerpt deze angst. Hij noemt deze stilte een heilige taal, een taal die geleerd wordt door te blijven. Een taal geschreven in gehoorzaamheid.

Genade is zelden luid. Ze beweegt als zuurstof door de longen. Onzichtbaar, constant leven zelf. Wanneer je de Eucharistie ontvangt, komt Christus volledig in je verhaal. De reine delen en de verborgen kamers. Je voelt misschien niets dramatisch. Toch beginnen fundamenten te verschuiven. Oude knopen worden losgemaakt zonder spektakel. Herinneringen ontdooien zonder tranen. De Heer was niet in de storm, maar in het zachte gefluister. Zo leert 1 Koningen 19:12. Stilte is niet God die liefde achterhoudt.

Stilte is God die dichterbij komt. Dichterbij dan gevoel, dichterbij dan gedachte. Houd die stilte nog even vast. Laat de stilte rijpen tot vertrouwen. Laat vertrouwen rijpen tot luisteren. Als je ziel pijn doet in de stilte, benoem de pijn dan voor Hem. Hij antwoordt waar woorden niet kunnen komen. En terwijl de kerk leeg raakt, blijft Hij in je werken. Zoals wortels onder harde grond, zoals licht onder een gesloten deur, zo begint de Hemel te herstellen. Aanvankelijk ongezien, zeker in tijd, sterk genoeg om je vooruit te helpen. Je kunt elektriciteit niet zien, maar het verlicht elke verborgen hoek. Je kunt de wind niet zien, maar toch buigen hele wouden ervoor, en zo is het ook met de genade van de Eucharistie.

Hij beweegt waar het zicht tekortschiet. Hij zwoegt waar het geluid niet kan doordringen. Pr Dan Reehil noemt dit het stille vuur van de Hemel. Door constante, trouwe gemeenschap vervaagt de H. Aanwezigheid niet wanneer de laatste hymne eindigt. Hij stroomt door je ziel als een stroom onder de huid. Elke ontvangst van Christus is een invasie van licht, een heilige vloedgolf die centimeter voor centimeter door lang vastgehouden duisternis voortbeweegt. Het is de kracht die het geweten herbouwt. Het is de rust die het denken herbedradt. De Eucharistie is niet statisch. Ze is levend, een goddelijke polsslag die klopt in je menselijkheid.

Jij merkt de beweging misschien niet, maar de Hemel merkt het wel. Woede begint op te lossen. Oude wrok verliest gewicht. De wil leert opnieuw te vergeven. Genade beeldhouwt in stilte. Zoals water op koppige steen, houdt ze vol zonder geluid. Ze verplettert weerstand totdat het hart de contouren van Christus aanneemt. Paulus noemde het mysterie. Het is God die in je werkt om te willen en te handelen naar Zijn voornemen. Filippenzen 2:13. Dit is de onzichtbare werkplaats. Jij bent het marmer. Hij is de beeldhouwer.

Elke gemeenschap kerft een beetje meer helderheid, een beetje meer tederheid, een beetje meer gelijkenis met Hem. Als je je onveranderd voelt, laat je dan niet misleiden door de stilte. Zelfs als je niets voelt, is de kunstenaar nog steeds aan het werk. Hij maakt glad wat de zonde ruw maakte. Hij bouwt weer op wat angst instortte. Hij tekent zijn beeld op het oppervlak van gewone dagen. De Schrift bezegelt de belofte. Wie Mij eet, zal leven door Mij. Johannes 6:57. Het leven gaat hier dieper dan emotie. Het beweegt als wortels die levend water zoeken. En wanneer het beeldhouwwerk bijna voltooid is, zul je het patroon herkennen.

Het zal het gelaat van Christus zijn dat stilletjes vanuit je eigen gelaat schijnt. Houd vast aan dit verborgen werk. Bewaar het met geduld. Want de kracht die je niet ziet, is reeds bezig je te hervormen. Sommige wonden bloeden nooit. Ze leven onder beleefde glimlachen. Ze verbergen zich in gelach aan eettafels. Ze blijven stil gedurende tientallen jaren van gebed. Je loopt de Mis in met ze, in de hoop dat genade ze eindelijk zal vinden. Je loopt naar buiten en de pijn gonst nog steeds onder je huid. Pijn waar nooit woorden voor waren. Verlies dat nooit een einde vond. Spijt vermomd als kracht.

Pr Dan Reehil kent deze wonden. Hij heeft ze zien vervagen, niet door exorcisme of bevel, maar door de langzame genezing van de Eucharistie. Wanneer je het lichaam van Christus ontvangt, komt Hij niet alleen in je lichaam, maar ook in je verhaal. Hij beweegt zich door elke herinnering heen, op zoek naar de deuren die je hebt dichtgelast. Hij kent het verdriet dat je hebt weggepraat, de schuld die je hebt vergoelijkt, de afwijzing die je onder religie hebt begraven, en Hij raakt ze één voor één aan met een geduld dat geen enkele menselijke hand kan evenaren. Genezing begint niet altijd met voelen. Het begint in aanwezigheid.

Zijn aanwezigheid in je pijn. Geen drama, geen spektakel, alleen de stille botsing van goddelijke liefde en menselijke breuk. Een vrouw zei tegen Pr Dan: "Ik begrijp het niet, maar ik maak geen ruzie meer met iedereen." Ze merkte het wonder pas op toen de vrede reeds was ingetreden. Zo geneest de Eucharistie. Langzaam genoeg om gemist te worden, diep genoeg om te blijven duren. Jesaja voorspelde het. Door Zijn wonden, worden wij genezen. Jesaja 53:5. Die woorden zijn de tegenwoordige tijd van elk altaar. Wanneer je Hem ontvangt, buigt de Genezer zich over je ziel. Hij drukt Zijn wonden tegen de jouwe, en iets heiligs brengt kracht over.

De pijn kan nog nagalmen, maar de kracht ervan begint af te nemen. Het houdt op je stemmingen te beheersen. Het houdt op je naam te bezitten. Genezing is niet altijd luid. Soms lijkt het op vrede die niemand anders begrijpt. Soms voelt het als stilte die plotseling ophoudt met kwetsen. Als je tranen opgedroogd zijn, heeft Christus ze misschien reeds om je gehuild. Blijf openstaan ​​voor deze verborgen genezing. Want de Eucharistie voedt niet alleen, maar herstelt ook. Het verzoent. Het bouwt de gebroken architectuur van de ziel weer op. En de stille genezing die nu in je plaatsvindt, bewijst dat de Hemel je naam nog steeds herinnert.

Er zijn gevechten die je nooit ziet. Ze ontvouwen zich in de stilte van je ziel. Niet elke wond bloedt en niet elke aanval maakt lawaai. Pr Dan Reehil heeft het in zijn bediening gezien. Zielen die bezwaard zijn, families die verscheurd zijn, harten die verduisterd zijn door dingen die ze niet kunnen benoemen. Hij heeft iets opmerkelijks gezien. Wanneer iemand met waar geloof de Eucharistie begint te ontvangen, begint de duisternis zich terug te trekken, omdat de aanwezigheid zelf kracht uitstraalt. Hij noemt het de wapenrusting van het licht en hij zegt dat geen enkele kwade macht het kan verdragen. Wanneer Christus in je komt, bekleedt Hij de ziel met helderheid. Jij ziet het misschien niet, maar de onzichtbare wereld wel.

Demonen herkennen het onmiddellijk. Ze deinzen terug voor het licht dat zich vastklampt aan hen die waardig ontvangen. Bij exorcismen heeft Pr Dan het gezien. Iemand die dicht bij het altaar leeft, is moeilijker te onderdrukken, moeilijker te misleiden, moeilijker te vernietigen. Waarom? Omdat heiligheid een wapenrusting is. Omdat genade haar eigen schild draagt. Paulus spoorde ooit aan: "Doe de wapenrusting van God aan, zodat je stand kunt houden tegen de listen van de duivel." Efeziërs 6:11. Die wapenrusting wordt niet gesmeed in de Hemelse werkplaats. Ze wordt gevormd in uw hart, telkens wanneer je het lichaam van Christus ontvangt.

Het licht van de Eucharistie dooft niet bij de kerkdeur. Het reist met je mee. Het vult je woning. Het markeert je geest met het zegel van Iemand die overwonnen heeft. Wanneer verleiding komt, vindt die geen ruimte om te landen. Wanneer wanhoop fluistert, weerklinkt het tegen een muur van vrede. De ziel in staat van genade is niet kwetsbaar. Ze straalt. De vijand haat dat licht omdat het hem herinnert aan de nederlaag. Elke communie is een hernieuwing van die overwinning. Elk amen aan het altaar is een zwaard dat in stilte ontbloot is. Je voelt je misschien gewoon, maar de krachten van de duisternis niet. Ze zien de wapenrusting die je draagt, de levende Christus die in je brandt.

Daarom waarschuwt Pr Dan: "Nader nooit achteloos het altaar." Want wat in je binnenkomt is het verterende vuur van God zelf. Met geloof behandeld, verdedigt het. Met onverschilligheid behandeld, brandt het. De Eucharistie zal altijd kracht hebben. Maar wat het in je doet, hangt af of je hart open of gesloten is. Daarom als je de kerk uitloopt, denk dan niet dat de strijd voorbij is. De strijd is nog maar net begonnen. En de Hemel heeft je er reeds op voorbereid. Niet elk gevaar schreeuwt. Je kunt voor het altaar staan, elke hymne zingen, het lichaam van Christus ontvangen en toch onbewaakt weglopen.

Pr Dan waarschuwt voor deze stille mislukking. Hij heeft de wapenrusting van het licht zien verzwakken. Niet omdat God zich terugtrekt, maar omdat harten afgeleid aankomen. De Eucharistie draagt ​​oneindige kracht, maar geloof bepaalt hoe diep het doordringt. Een afgeleide ziel drinkt genade als water door een gebarsten beker. We maken kleine fouten en noemen ze normaal. We haasten ons naar de mis zonder gebed, vullen de stilte met gebabbel, naderen het altaar met onbeleden zonden. Elke gewoonte stompt de scherpte van het geloof af. Elke verwaarlozing verzwakt het schild dat ons gegeven is. Sommigen behandelen de communie als routine en vergeten dat het een verbond is. Sommigen ontvangen met lovende lippen, maar met harten die ver afdwalen van de liefde.

Paulus schreef ooit: "Wie het brood eet of de beker van de Heer drinkt, brengt onwaardig een oordeel over zichzelf." 1 Korintiërs 11:27. Dit zijn harde woorden, maar ze werden gesproken om te beschermen, niet om te straffen. De Eucharistie is geen symbool om lichtzinnig mee om te gaan. Het is vuur, zacht voor de nederigen, maar verterend voor de onverschilligen. Pr Dan zegt dat onverschilligheid een van de favoriete wapens van de duivel is. Geen openlijke rebellie, gewoon langzaam vergeten. Want wanneer liefde routine wordt, begint de wapenrusting te barsten.

Hij spoort ons aan om het altaar te naderen als soldaten die terugkeren voor kracht, niet als consumenten die troost zoeken. Daarom is voorbereiding belangrijk. Daarom is stilte voor de Mis niet optioneel. Het is een manier om je pantser te herstellen. Als we afgeleid aan de tafel komen, laten we de tafel onbeschermd achter. Genade wordt volledig aangeboden, maar vult alleen wat open is. Dus voordat je weer verder gaat, vraag jezelf in stilte af: kom ik hongerig naar God of alleen hongerig naar troost? Want het verschil tussen de twee kan bepalen of het licht je beschermt of er gewoon doorheen gaat. Je kunt geen spirituele strijd voeren met een afgeleid hart. De Eucharistie wapent je met genade, maar je moet leren hoe je die moet dragen.

Pr Dan noemt deze discipline heilig leven, geen lijst met regels, maar een ritme van bewustzijn. Hij zegt: "De wapenrusting van het licht blijft alleen sterk als hij verzorgd wordt. En verzorgende genade vereist aandacht, stilte en overgave."

De eerste techniek is heilige ademhaling. Sluit je ogen 60 seconden voordat de Mis begint. Adem langzaam en fluister: "Jezus, ik ontvang U voordat ik U zie." Die ene ademtocht van geloof verdrijft het stof van afleiding. Het herinnert de ziel eraan dat je de Hemel binnenstapt.

De tweede techniek is heilige pauze. Haast je na de communie niet om te vertrekken of te spreken. Zit een minuut stil en laat Christus Zijn werk afmaken. De Heiligen noemen dit moment de gouden stilte. St Alfonsus zei dat Jezus ongeveer 15 minuten op een speciale manier in de communicant blijft. Gebruik die tijd goed. Laat het vuur zich nestelen in elke hoek van je.

De derde techniek is het leven van de aanwezigheid. Draag de Eucharistie in je gewone leven. Laat je dagelijkse handelingen weerklinken wat je lippen bij het altaar zeiden. Wanneer je voor je gezin kookt, doe dat dan als iemand die door God gevoed is. Wanneer je vergeeft, doe het dan als iemand die vergeven is. Wanneer je spreekt, laat je woorden klinken als iemand die de hemel in zijn mond heeft gedragen. Pr Dan herinnert zijn parochianen er vaak aan: "De Eucharistie eindigt niet in de kerk. Ze blijft in je wandelen, op zoek naar plaatsen om te zegenen. En elke keer dat je met liefde handelt, herkent Christus Zijn eigen handen die weer in beweging zijn.

Deze kleine gebruiken bouwen de wapenrusting die je draagt ​​weer op. Ze poetsen de saaiheid van routine op. Ze veranderen geloof van theorie in kracht. Genade gedijt in discipline. Heiligheid groeit in gewoonte. En de ziel die dit ritme leert, blijft wakker, zelfs wanneer gevoelens slapen. Als je verlangt om God weer te voelen, begin dan te leven alsof Hij nooit is weggeweest. Want heilig leven gaat niet over het najagen van momenten. Het gaat over het opbouwen van bestendigheid. Eén ziel in genade kan de sfeer van een heel huis veranderen. Hij zegt dat wanneer een gelovige Christus mee naar huis neemt, hij niet verborgen blijft. De aanwezigheid reist met je mee. Je lichaam wordt een levende tabernakel.

Paulus vroeg: "Weet je niet dat je lichaam een tempel van de Heilige Geest is?" 1 Korintiërs 6:19. Die waarheid is realiteit. Dezelfde Christus die je aanraakte met het altaar, loopt nu door je gang. Pr Dan is vele woningen binnengegaan waar ooit onderdrukking heerste. Hij voelde het gewicht in de lucht, de zwaarte van angst en woede. Toch wanneer een gelovige ziel aan de dagelijkse Mis begon, trok de duisternis langzaam op. Het was geen onmiddellijke bevrijding. Het was een stille bekering. Alsof wierook elke hoek vulde. Genade begon de ruimte terug te winnen. Hij zegt: "Zelfs de muren lijken lichter, alsof vreugde heeft geleerd te blijven. Dit is de rimpeling van de Eucharistie. Het houdt nooit op bij jou alleen.

Christus in jou verandert alles om je heen. Je hebt geen luidere gebeden nodig. Je hebt levende aanwezigheid nodig. Wanneer één ziel brandt van geloof, begint een heel huis weer te ademen. Er zijn nachten dat zelfs gebed leeg aanvoelt. Je zit in de stilte en de Hemel lijkt ver weg. Geen warmte, geen gefluister. Alleen Stilte, zo dik als steen. Maar Pr Dan zegt dat deze stilte geen muur is. Het is een deur. Hij heeft zielen zien groeien, door wat ze in geloof doorstaan. Dezelfde aanwezigheid die een kerk met licht vult, vult ook de stilte in jouw kamer. God houdt niet op te spreken. Hij kiest gewoon een zachtere taal.

De H. Johannes van het Kruis schreef: "De Vader sprak één woord, dat Zijn Zoon was, en Hij spreekt het altijd in eeuwige stilte. Stilte is geen afwezigheid. Het is een verhulde openbaring. Soms fluistert de Hemel zo zachtjes dat alleen vertrouwen kan vertalen. Pr Dan zegt dat hij meer bekeringen heeft gezien bij hen die in stilte wachten dan bij hen die tekenen eisen. Want geloof zonder gevoel is geloof dat zuiver is bevonden. Het is liefde ontdaan van beloning. Wanneer de ziel God niet meer voelt, maar toch blijft knielen, is dat wanneer genade haar diepste wortels graaft. Psalm 46:10 verklaart: "Wees stil en weet dat Ik God ben, niet zien, niet aanraken, alleen weten."

Stilte is niet de dood van gebed. Het is de bodem waar geloof rijpt. Je hoeft niet elke stilte met geluid te vullen. Je moet lang genoeg blijven tot de stilte begint terug te spreken. Elke Heilige heeft door deze stilte gelopen. Elke mysticus heeft het heilige duisternis genoemd. Als je gebeden onverhoord terugklinken, loop dan niet weg van die ruimte. Daar wacht God zonder te presteren. Daar wordt geloof gemeenschap. Dezelfde Christus die je woning binnenkwam komt nu je stilte binnen. Hij heeft geen woorden nodig om je te vinden. Soms zijn de luidste wonderen de wonderen die helemaal geen geluid maken.

Hoe weet je of de Eucharistie je verandert? Pr Dan Reehil zegt dat ware genade vingerafdrukken achterlaat. Het tekent de ziel op manieren die emoties niet kunnen imiteren.

1e teken is vrede die angst ontwapent. Niet de vrede van troost, maar de vrede die stormen overleeft. Je begint te merken dat woede zijn directe reactie verliest. Dat dezelfde beledigingen niet langer op dezelfde manier kwetsen. Deze vrede is geen zwakte. Het is autoriteit van binnenuit. Zoals Paulus schreef: "De vrede van God, die alle verstand te boven gaat, zal je harten en gedachten bewaken in Christus Jezus." Filippenzen 4:7.

2e teken is helderheid van geest. De geest wordt scherper. Het onderscheidingsvermogen wordt stiller, maar preciezer. Je begint te voelen wat van God komt en wat van lawaai komt. Je hebt hiervoor geen visioenen nodig. Genade scherpt het geweten als een mes. Het herschikt prioriteiten totdat heiligheid weer zin begint te krijgen.

3e teken is een honger naar het heilige. Wie ontvangt begint vaak te hunkeren naar gebed, niet uit plichtsbesef, maar uit verlangen. Stilte voelt veiliger. De kerk begint als thuis te voelen. Deze honger is een levend getuigenis dat Christus in je leeft. Niemand kan een dorst naar God veinzen. Die groeit alleen waar genade leeft. Pr Dan zei ooit: "De ziel in gemeenschap wordt magnetisch. Ze trekt goedheid aan. Ze verjaagt wanhoop. Ze hongert naar wat heilig is, net zo natuurlijk als longen naar lucht.

Dit zijn de tekenen van een ziel die gevormd wordt. Ze zijn niet dramatisch, maar ze zijn echt. Vrede die je in balans brengt. Helderheid die je leidt, honger die je steeds weer terug laat komen. Je voelt ze misschien niet allemaal tegelijk, maar ze zullen stilletjes en trouw komen. Want genade is eerlijk. Ze kan niet doen alsof. En het leven dat de Eucharistie draagt, zal uiteindelijk altijd de vingerafdrukken van de Hemel laten zien. Wat als je lichaam bedoeld was om God door de straten te dragen?

Niet symbolisch, niet poëtisch, letterlijk. Pr Dan noemt elke trouwe ziel een wandelend tabernakel. Want zodra je de Eucharistie ontvangt, word je een vat van aanwezigheid. Dezelfde Christus die in de kerk woont, wandelt nu in jou. Hij gaat niet weg als de kaarsen uitgaan. Hij reist met je mee in het verkeer, op je werk, in de spanning van het dagelijks leven. Je wordt niet verondersteld Hem achter te laten. Je bent bedoeld om Hem verder te dragen. Elk woord dat je spreekt, elke keuze die je maakt, onthult Zijn licht of verbergt het. Dat is het mysterie van een levend tabernakel zijn. Je ontvangt God niet zomaar even. Je ontvangt Hem voor een missie. Je gewone bewegingen worden processies.

Je stille geloof wordt wierook in de wereld. De H. Teresa van Avila verwoordde dit het beste. Christus heeft nu geen lichaam meer dan het jouwe. Geen handen, geen voeten op aarde, behalve de jouwe. Deze waarheid is niet alleen voor mystici. Het is voor vermoeide ouders, voor de eenzame weduwe, voor de arbeider die tussen de diensten door bidt. Jij bent reeds het vat. Je draagt ​​reeds de vlam. Pr Dan herinnert zijn parochianen eraan: "De wereld heeft geen luidere prediking nodig. Het heeft een helderdere aanwezigheid nodig."

Wanneer een gelovige in liefde wandelt, verliest de Hel terrein. Wanneer een gelovige snel vergeeft, ademt de Hemel gemakkelijker. Je hoeft geen grote dingen te doen. Je hoeft alleen maar vol van Hem te blijven. Want heiligheid gaat niet over lawaai. Het gaat over uitstraling. En de ziel in de communie kan niet anders dan stralen. Wanneer je de Mis verlaat, begint de missie. Elke stap is heilig. Elke ontmoeting is een voortzetting van de liturgie. De Eucharistie eindigt niet in de kerk. Het begint opnieuw in jou. Elke zondag zitten miljoenen in de kerk. Ze staan, ze zingen, ze knielen, ze ontvangen.

En toch vertrekken er zovelen onveranderd. Pr Dan heeft dit patroon gezien. Hij noemt het aanwezigheid zonder ontmoeting. Het hart verschijnt, maar opent zich nooit. De lippen zeggen amen, maar de ziel blijft stil. Het is niet omdat het geloof gestorven is. Het is omdat routine alles heeft vervangen. Je kunt niet getransformeerd worden door een aanwezigheid die je als vertrouwd beschouwt. De Heiligen waren onder de indruk voor het altaar en wij scrollen door onze telefoons. 

Pr Dan zegt dat de grootste tragedie van onze tijd niet ongeloof is, maar onverschilligheid. Wanneer aanbidding een gewoonte wordt, wordt genade achtergrondgeluid. Het wonder is er nog steeds. We stoppen er alleen mee. Maar Christus komt nooit halverwege. Hij geeft Zijn hele lichaam, al Zijn Bloed, Zijn hele Hart. Hij vraagt ​​hetzelfde in ruil. Pas je niet aan aan deze wereld aan, drong Paulus aan, maar laat je transformeren door de vernieuwing van je geest. Romeinen 12:2. Transformatie is niet automatisch. Het vereist toestemming. Het vereist honger. Het vereist overgave. De Eucharistie zal geen gesloten hart binnendringen. Het wacht erop om verwelkomd te worden. Het wacht erop om opnieuw geloofd te worden.

Pr Dan vraagt ​​zijn gemeente vaak: "Ga je naar de mis of woon je de mis bij?" Er is een verschil. Het ene laat je hetzelfde achter, het andere laat je stralend achter. Als je geloof bekoeld is, voeg dan meer verwondering toe. Kijk nog eens naar het altaar. Hij geeft nog steeds alles. De communie was nooit bedoeld om te eindigen met aanwezigheid. Het was bedoeld om te beginnen met transformatie. Als je zo lang bent gebleven, komt dat omdat iets in je nog steeds wil geloven. Misschien voelt je geloof versleten aan. Misschien is het gebed verstomd. Misschien ben je bang dat het vuur is uitgegaan. Maar hoor deze waarheid. Christus is niet gestopt met werken. Hij verandert je nog steeds, zelfs nu, zelfs hier. Pr Dan zegt vaak: "Genade is geduldig, want liefde haast zich nooit. De Eucharistie die je jaren geleden ontving, echoot nog steeds in je ziel.

Elk amen dat je ooit fluisterde, trilt nog steeds in de Hemelse zalen. Transformatie ziet er zelden dramatisch uit. Het lijkt op vergeving die plotseling gemakkelijker wordt. Het lijkt op vrede die langer blijft hangen dan je angst. Het lijkt op een hart dat opnieuw leert lief te hebben. De wereld verandert met lawaai. God verandert met nabijheid. Als je je ziel zou kunnen zien, zoals de Hemel die ziet, zou je merken dat het licht zich langzaam verspreidt, en vervangt wat vroeger schaduw was. Christus kwam nooit een leven binnen zonder een merkteken achter te laten. Hij kwam om te wonen, niet om te bezoeken.

Elke keer dat je Hem ontvangt, bouwt Hij opnieuw op, wat de zonde probeerde te vernietigen. Hij fluistert: "Dit is Mijn lichaam, gegeven voor jou." En hij bedoelt jou, de vermoeide jij, de twijfelende jij, degene die steeds terugkomt in de hoop dat het er nog steeds toe doet. Dat doet het. Dat heeft het altijd gedaan. De H. Augustinus schreef: "Zie wie je bent, word wat je ontvangt." Dat is het levenslange wonder van gemeenschap, dat gevormd wordt tot de aanwezigheid die jij consumeert. Dus wanneer je de kerk verlaat, wandel dan als iemand die God draagt. Wanneer duisternis je omringt, bedenk dan dat het licht een thuis in je heeft. Als je gevallen bent, sta dan op. Dezelfde Christus die je ontmoette bij het altaar, wacht in de stilte van je kamer. Hij is nog niet klaar. Hij is nooit klaar geweest.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door claudia om 14:40 Reageer op dit bericht

Uit een video van Mother & Refuge betreffende het feest van Allerzielen

Uit een video van Mother & Refuge betreffende het feest van Allerzielen

Maria Simma en de H. Zielen

Vraag onze favoriete Heiligen om voor de H. Zielen te bidden

Vraag de arme Zielen om dagelijkse bescherming

God waardeert elke ziel meer dan het hele universum (Padre Pio)

Missen opgedragen voor levenden is beter dan deze opgedragen voor de overledenen

Bemiddel voor de overledenen en laat een Mis opdragen of wijd ze toe aan de overledenen

Bid voor de arme Zielen en ontvang hun hulp en bescherming

Maak nuttig gebruik van je tijd en doe goeds met je tijd!!!!

We bouwen maar weinig woningen voor het eeuwig leven

Denk na over het woord eeuwig, het is lang

De H. Mis vroom bijgewoond zal je grootste bemiddelaar zijn bij je overlijden

Angst komt van Satan

Een kruis zonder liefde dragen is te zwaar, maar liefde zonder kruis bestaat niet

De tijd om God te zoeken is gedurende het leven. Tijd om God te vinden is bij je overlijden.

Gebed plaatst God op de eerste plaats

Verloren tijd is verloren genade

 

Uit een exorcisme:

Demon: Alle feesten zouden weer op hun plaats moeten worden ingesteld, en Heilige Zielen, dat is ook weer zo'n idioot verhaal.

Exorcist-Priester: vertel de waarheid namens de H. Maagd Maria.

Demon: De zielen in het vagevuur zijn in een verschrikkelijke positie van achterstand. Vroeger werden begraafplaatsen bezocht. Elk gebed dat daar werd uitgesproken, leverde een aflaat op. Een ziel kon rechtstreeks naar de Hemel gaan. Nu gebeurt dat niet meer. Sommige mensen gaan nog steeds naar de begraafplaatsen, maar worden daar niet meer toe aangemoedigd. Dit is door de geestelijkheid afgeschaft. Ze zeggen dat deze aflaten niet meer gelden en dat er maar één van beschikbaar is ten tijde van Allerheiligen. Wat verwacht je dat de heilige zielen nu doen met maar één enkele aflaat? En vroeger werden er duizenden en duizenden zielen gered. Je zou moeten zeggen miljoenen. En nu is het een verschrikkelijk verlies voor hen. Ze roepen om hulp en er komt niemand. En nu zijn we er weer met dit feest dat eraan komt. (De datum van het exorcisme was op 31 oktober.) Iedereen zou hiervan op de hoogte moeten zijn, maar ze zouden het toch niet geloven.

Exorcist-Priester: Vertel de waarheid namens de H. Maagd Maria.

Demon: Het was niet moeilijk om gewoon naar de begraafplaats te gaan, daar wijwater te sprenkelen terwijl je zei: "Geef hun eeuwige rust, O Heer." Soms een "Onze Vader" of een ander gebed dat in je opkomt. Wanneer zulke gebeden met de juiste intentie werden uitgesproken, werd met elk gebed een ziel daadwerkelijk uit het vagevuur verlost. Nu worden zelfs de goeden die hier nog steeds in geloven, op het verkeerde been gezet wanneer ze te horen krijgen dat ze die en die aflaat niet kunnen krijgen omdat die niet meer geldig is. Natuurlijk is dat uitstekend voor ons in de Hel.

Exorcist-Priester: Spreek, spreek alleen namens de H. Maagd, niets dan de waarheid, de hele waarheid!

Demon: Voor deze grote aflaat, waarvan Allerheiligen (enkel één kan verkregen worden volgens de moderne Priesters) en veel mensen vinden de 6 Onze Vaders nog te lang. Nog iets - omdat deze aflaat beperkt is tot slechts één, worden er nauwelijks nog zielen verlost. God Zelf zal de gedachten van de mensen hierover corrigeren. Maar het zal zonder twijfel voor velen rijkelijk te laat zijn, het zal te laat zijn.

Verder moet ik zeggen dat dit meer verband houdt met de feestdagen in het algemeen dan je denkt. De laatste tijd hebben ze hun belang verloren, met name die van de Heilige Maagd. De feestdag van 8 december is niet veranderd. Maar wat is dat dan? Er zijn veel andere grote feesten. Laten we als voorbeeld OLVrouw van de Berg Karmel nemen en diverse andere grote feesten en herdenkingsdagen. Wanneer mensen op die dagen niet naar de Mis gaan om de H. Maagd om hulp te vragen bij het leiden van hun leven, ontvangen ze weinig genaden. Dit is een groot verlies, maar voor ons is het een geweldige winst.

 

 

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door claudia om 13:19 Reageer op dit bericht

Meer van Levend_geloof

↑ Terug naar de berichten