27/9 Ik stierf en zag de Hel - Great Miracles Avenue

nov. 2016 Bijna dood ervaring van een man bij een hartaanval: Ik herinner me dat ik mezelf zag zweven boven mijn levenloze lichaam, geschokt naar beneden starend. Er was geen pijn meer, geen beklemming op mijn borst, alleen een overweldigend gevoel van verwarring. Mijn hart lag stil terwijl de hulpdiensten naar binnen snelden en wanhopig probeerden me te reanimeren. Ik had in paniek moeten raken, maar in plaats daarvan voelde ik me losgekoppeld, alsof ik naar een tafereel keek die zich van op een afstand afspeelde. De kamer werd donker en een vreemde Kracht begon me weg te trekken. Ik had verhalen gehoord over wat er na de dood gebeurt, maar niets had me kunnen voorbereiden op wat ik zou meemaken.

Wat ik zag was vreselijk. Ik zag een zeer dikke Duisternis om me heen. Het was kouder en zwaarder dan alles wat ik ooit had gekend. Ik was niet alleen, hoewel ik huilende, gekwelde, wanhopige kreten kon horen die me in verwarring achterlieten. In het begin viel ik steeds sneller naar beneden in een put die bodemloos leek. Plotseling viel ik niet meer. De duisternis scheidde zich en ik bevond me in een verlaten landschap met vuur. Ik begon een scherp vuur onder mijn voeten te voelen.

De hitte was ondraaglijk. Toen ik om me heen keek, probeerde ik te begrijpen wat er gebeurde. Toen ik mezelf in de Hel bevond, was de dikke en zware Duisternis het eerste wat me verteerde. Het was niet alleen de afwezigheid van licht maar ook de afwezigheid van enig gevoel van hoop op Genade. Toen ik verder ging zag ik talloze Zielen verspreid, kronkelend van pijn. Ik zag er zoveel, voor zover mijn ogen konden zien. De hitte was ondraaglijk alsof de grond zelf van vuur was gemaakt.

Het hele landschap was volledig rood van kleur. Er kwam rook uit de grond maar het waren niet alleen de Vlammen die hen kwelden. Het was een eeuwig lijden dat verder ging dan alles wat fysiek was. Ik zag mensen: mannen, vrouwen en kinderen. Ze waren allen gekweld op manieren die ik me nooit had kunnen voorstellen. Hier waren geen verschillen. Er was geen onderscheid tussen rijk en arm, tussen beroemdheden en vergeten personen. Iedereen was hetzelfde op deze plaats.

Veroordeeld tot hun lijdende status. Macht en invloed hadden hier geen betekenis. Ik merkte dat niemand naar elkaar keek. Elke ziel werd zo verteerd door zijn eigen eindeloze Kwelling dat ze zich totaal niet bewust waren van het lijden van anderen. Het was alsof ze gevangen zaten in hun hel. Deze Zielen waren gescheiden van alles wat comfort heette en er was geen ontsnapping, geen uitstel zelfs niet het kleinste moment van opluchting onder de vele zielen. Ik kwam een ziel tegen die tot op de dag van vandaag me nog steeds in tranen achterlaat.

Ik zag mijn vrouw, ze was vele jaren geleden overleden aan een overdosis drugs na een lange strijd tegen verslaving. Ik zag haar holle ogen, vol spijt. Ze werd gekweld. De ketenen van haar vroegere zonden bonden haar vast op deze plaats van kwelling Ik wilde naar haar toe lopen om haar vast te houden en haar weg te halen van de pijn, maar ik kon niet bewegen. We keken elkaar aan en op dat moment begreep ik de diepte van haar lijden. Ze had nooit vrede gevonden, noch in het echte leven, noch na de dood.

Terwijl ik daar als verlamd stond door het impact van wat ik zag hoorde ik een stem die ik meteen herkende. Ik draaide me om en wat ik zag liet me geschokt achter. Ik zag Mohammed Ali staan ​​in de vlammen. Zijn aanwezigheid was zowel schokkend als verdrietig. Hij was niet de trotse, zelfverzekerde man die ik me herinnerde van tv. In plaats daarvan zag hij er erg bezorgd, verslagen en diep bedroefd uit. Omdat ik zijn fan was toen hij nog in zijn beste jaren was, kon ik hem niet met iemand anders verwarren.

Ik heb nooit met hem gesproken en in mijn gedachten was het niet mijn bedoeling om hem zelfs maar vragen te stellen. Maar het was alsof hij gedwongen werd om met mij te praten. Het eerste wat hij zei was: Dit spijt me, ik heb er spijt van dat ik niet in Jezus geloofde. Ik stond daar zo geschokt toen ik die woorden van hem hoorde. Mohammed Ali was een van de meest uitgesproken figuren in de wereld over zijn geloof in de Islam en toch was hij hier in de Hel en vertelde me dat hij een fout had gemaakt.

Hij vertelde me hoe zijn geloof in de islam hem naar deze plek had geleid. Hij weende bitter en schudde zijn hoofd. Hij liet me weten dat hij zijn hele leven de islam had gevolgd, maar dat het nooit de waarheid was. De enige manier om hier op aarde te ontsnappen terwijl je nog leeft is door Jezus. Hij geloofde het toen niet maar nu weet hij dat het de waarheid is. Hij smeekte wanhopig dat iemand naar hem zou luisteren. Iemand die aan het lot kon ontsnappen, waar hij zich bij had neergelegd.

Hij zei iets dat mijn hart brak en ik kon me zijn exacte uitspraak herinneren. Hij zei: Vertel de moslims dat ze op het verkeerde pad zitten. Jezus is de enige Redder die ze nodig hebben. Heb berouw. Iedereen moet zich tot Jezus wenden voordat het te laat is. Je moet ze waarschuwen!!! Terwijl hij dit zei begon ik de verschrikkingen om me heen duidelijker op te merken. Mijn hart brak toen ik me realiseerde dat velen van hen, net als ik, gewone mensen waren die de waarheid in het leven hadden afgewezen en nu geconfronteerd werden met eeuwige scheiding van God.

Maar Ali's boodschap was duidelijk. Hij was daar omdat hij had geweigerd om Jezus als de Redder te accepteren en als anderen niet zouden luisteren zouden ook zij op deze plaats van kwelling belanden. Ik voelde een kracht aan me trekken, maar deze keer was het anders. Het was niet de koude, zware duisternis, het was licht, warm en uitnodigend. Ali's gestalte begon te vervagen. Ik zag een flits van een gestalte waarvan Ik meteen wist dat het Jezus was, voor mijn ogen. Voordat ik het kon beredeneren was ik terug in mijn lichaam. Ik voelde terug mijn borst. De dokters en verplegers waren overal om me heen.

Ik lag op de brancard, zwak en geschokt. De herinnering aan wat ik net had meegemaakt raakte me diep. Ik was in de hel geweest. Ik had mijn vrouw gezien, maar niemand geloofde me. Ze dachten dat ik gek was. De wereld waarin we leven is vol afleidingen, vol levens die ons ervan weerhouden de waarheid te zien. De islam belooft net als veel andere geloofsovertuigingen een pad naar de Hemel. Maar de waarheid is dat alleen Jezus ons kan redden. Muhammad Ali's smeekbede was niet alleen voor mij, het was voor elke moslim. Voor iedere persoon die is misleid door te denken dat geloof in iets anders dan Jezus, hen naar verlossing zal leiden.

Ik dacht aan al die nog in leven zijnde mensen, die hetzelfde gevaarlijke pad bewandelen, onbewust van waar het hen zal leiden. Er zijn miljoenen die zich vastklampen aan overtuigingen die hen geen hoop na de dood geven. Miljoenen mensen die vertrouwen op goden en religies die hen niet kunnen redden van de kwelling op deze plaats. Het was zo duidelijk dat er maar één weg is en dat is Jezus, alleen Zijn Liefde, Zijn offer kan een ziel redden van dit eeuwige lijden.

Maar vaak was het niet alleen hun fout, het was ook hoe wij als gelovigen hen soms behandelen, we duwen ze weg, we keren ze de rug toe, we oordelen ze, veroordelen ze en door dit te doen, laten we hen niet zien wat hen juist zou kunnen redden: Gods Liefde. Hoeveel van ons vergeten in onze haast om ons geloof te verdedigen dat Jezus niet is gekomen om de wereld te veroordelen, maar om haar te redden.

Hoeveel van ons jagen mensen weg met onze harde woorden, met onze onwil om te luisteren of met onze veroordelende houding? De mensen die we wegduwen, zijn degenen die Jezus het hardst nodig hebben. Toen besefte ik dat we in plaats van ze weg te jagen, voor ze moeten bidden, met heel ons hart moeten bidden, moeten bidden voor hun redding.

We moeten ​​in de bres springen voor degenen die de waarheid nog niet kennen, degenen die net als Ali werden misleid, want zodra ze de eeuwigheid ingaan, zal het ze te laat worden verteld. We moeten voor ze bidden, bidden dat hun ogen geopend worden, bidden dat Gods liefde hen zal bereiken, zelfs in hun donkerste momenten, bidden dat ze de waarheid zullen zien voordat het te laat is. De Hel is echt. De enige manier om eraan te ontsnappen is door Jezus Christus. Wacht niet tot het te laat is om de waarheid te vinden.