Over het Onbevlekt Hart van Maria (feestdag 3e zaterdag na Pinksteren, op de zaterdag na het Hoogfeest van het Allerheiligste Hart van Jezus wordt het feest van het Onbevlekt Hart van Maria gevierd.)

Maria’s Onbevlekt Hart geeft uitdrukking aan de mate waarin God naar de volmaakte zuiverheid van het hart van een mensenziel verlangt. Het Hart van de Moeder Gods is voor alle tijd en eeuwigheid het symbool van het hart dat:

* de Ware Liefde tot volmaaktheid heeft willen brengen, en ook heeft gebracht, door te allen tijde God en Zijn Werken de enige plaats in zijn leven te geven;

* hartstochten van welke aard dan ook nooit een kans heeft gegeven. De Koningin des Hemels Zelf definieert hartstochten als elke vorm van liefde – of bij uitbreiding: elke vorm van gevoelens of emoties – die noch op God Zelf noch op Gods Aanwezigheid en Werking in de medeschepselen is gericht, dus in wezen elke gemoedsbeweging die niet tot de Ware, op God gerichte Liefde behoort en die de ziel niet naar God kan leiden. Hartstochten maken onrustig, omdat zij afwijken van de Plannen en verwachtingen, die God jegens de ziel koestert, en het geweten van de ziel dit in het verborgene ook inziet. Zij verhinderen de voltooiing van de Plannen die God ten aanzien van de ziel heeft. Tot de hartstochten behoren agressie, opvliegendheid, ongeduld, onverdraagzaamheid, onvrede, nijd, opstandigheid, hartsgesteldheden die op materiële behoeften zijn gericht...

* zich in geen enkel opzicht zo diep door de invloeden uit de wereld en de zintuiglijke indrukken laat raken, dat het niet langer een betrouwbaar werktuig voor Gods Werken zou kunnen zijn.

De Moeder Gods leefde reeds op aarde vanuit een vlekkeloze gesteldheid van gevoelens en bestrevingen. Haar Wil was identiek met de Wil van God. Precies daarom heeft God in een absoluut volmaakte mate en in een absoluut volmaakte vorm door Haar heen kunnen werken, en nam elke ziel die enigszins gevoelig was voor het spirituele, het verhevene, Maria waar als Spiegel van God, als Rustplaats, als Oord van geborgenheid, als genezende Tegenwoordigheid, als Bron van volmaakte Vrede. Zo verlangde God van in den beginne, dat de mensenziel zou zijn: een levende, waarneembare vertegenwoordiging van Zijn Licht en Zijn volmaakte Liefde, met een heiligheid zonder smet. De drie hierboven aangehaalde eigenschappen van het Hart van de Moeder Gods beschrijven in principe deze volmaakte ziel:

* Maria was volmaakte Liefde. Men zou kunnen zeggen dat Haar Hart met elke klop de Liefde van God onveranderd doorheen de Schepping liet verder stromen. De Meesteres van alle zielen vergelijkt de Liefde vaak met de stam van een boom, waarvan de takken alle deugden zijn: Alle deugden ontspringen uit de Liefde, en worden door haar gevoed. Maria was zoals een unieke fruitboom, met volkomen ongeschonden stam en buitengewoon vruchtbare takken. De kwaliteit van Haar sappen was zo uniek (omdat Zij uitsluitend en alleen in de bodem van Gods Wil wortel wilde schieten), dat op Haar zielenboom geen ongedierte (= ondeugden en de neiging om toe te geven aan bekoringen) kon gedijen.

Daarom was Haar spirituele vruchtbaarheid absoluut uniek, met andere woorden: Haar heiligheid (= vruchtbaarheid voor Gods Heilsplan!) was volkomen, Haar Werken en woorden waren volmaakte uitvoeringen van Gods Besluiten, Haar gedachten, gevoelens en bestrevingen waren volmaakte kopieën van alles, wat in Gods Hart leeft. Precies om deze reden werd Haar de volheid van de Wijsheid en een onbegrensde macht verleend: Zij bezat immers precies de hoedanigheden en gesteldheden van een absoluut en onbeperkt betrouwbaar werktuig tot verwezenlijking van Gods doelstellingen;

* Maria was vrij van elke hartstocht, met andere woorden: Haar gevoelswereld was volkomen in overeenstemming met datgene, wat in God Zelf leeft. Derhalve was Haar hele innerlijk leven op een fundament gebouwd, dat exact overeenkwam met datgene, wat God nodig had om Zijn Werken door Haar in volledig intacte vorm te voltrekken. Door de gesteldheid van het fundament van het hart, het gevoelscentrum in de ziel, wordt immers de heiligheid (= de vruchtbaarheid voor de eigen spirituele ontplooiing en voor Gods Heilsplan) bepaald van alles, wat zich in de ziel voltrekt. In Maria was geen enkele drijfveer werkzaam, die niet voor honderd procent door Gods verwachtingen werd bestuurd en door het inzicht in Zijn behoeften werd gevoed;

* Maria was soevereine Meesteres over Haar zintuigen, en geen enkele indruk uit Haar omgeving heeft deze heerschappij ooit kunnen breken. In tegenstelling tot de meeste zielen was het Hart van de Moeder Gods zoals een onneembare Vesting. Al datgene wat Zij zag en hoorde, alle indrukken uit de wereld rondom Haar, werd in Haar – heel bewust door Haar Wil geleid – zo verwerkt, dat het ten volle ten dienste van de verwezenlijking van Gods Werken kon worden gesteld: Zij wijdde al Haar indrukken en ervaringen ononderbroken aan God toe, en liet niet toe dat deze Haar innerlijk leven ook maar in het geringste zouden wegleiden van de weg, die Zij voor de voltooiing van Haar levenstaak ten einde toe moest gaan. Haar ziel was meesteres over Haar lichaam, de behoeften van Haar ziel waren de magneten die Haar voortdurend naar God toe trokken; Haar lichamelijke behoeften waren voor Haar, samen met Haar Smarten over elke afwijking van zielen jegens de Liefde, de grondstoffen van Haar eindeloze offers en Haar boetelijden, dat enig was in zijn soort.

Vanuit Haar Hart, dat van in den beginne een vlekkeloze Spiegel van Gods Licht was, onderricht nu de Meesteres van alle zielen Haar Wetenschap van het Goddelijk Leven, met de bedoeling, op Haar beurt zo veel mogelijk zielen om te vormen tot zo getrouw mogelijke kopieën van Haar eigen Hart, Haar eigen zo vruchtbare gesteldheden, Haar eigen zo heilzame levensbeschouwing. Niemand van ons is onbevlekt ontvangen, doch de fundamenten van ons zielenleven kunnen zeker door Maria gezond worden gemaakt en worden bevrucht, in de mate waarin wij Haar in staat stellen, werkelijk Meesteres van onze ziel te zijn. De hele Mariatoewijding, mits deze werkelijk in alle details van het dagelijks leven wordt toegepast, beoogt uiteindelijk dit: Dat het Hart van de Haar toegewijde ziel zo ontvankelijk zou worden, dat Maria als het ware de sappen uit Haar zo vruchtbare zielenboom onbelemmerd in de ziel kan laten overvloeien.

De overweging van het Onbevlekte Hart van Maria is een uitnodiging om precies dit te doen, respectievelijk om in de ziel juist het verlangen te laten oplaaien om te versmelten met het Hart, dat als een onvermoede opslagruimte van Gods schatten kan worden beschouwd. De Totale toewijding aan het Onbevlekt Hart van de Meesteres van alle zielen is de gouden weg naar een volmaakte ontplooiing van ons spirituele potentiaal, en derhalve de gouden weg naar de Eeuwige Gelukzaligheid.

Uit: Onderrichtingen van het Maria Domina Animarum apostolaat: (zie onderrichtingen: Sluier van goud)