18/11 Neem het merkteken niet! Dat komt in 2025! - Great Miracles Avenue

Clayton - visioen van 9/7: God openbaarde mij de satanische agenda. De Antichrist is reeds onder ons. Ik kreeg een visioen in het vliegtuig. Ik stond temidden van een straat in een stad. Rond mij gingen mensen in rijen staan die zich uitstrekten tot aan de straat. Plotseling werd er een nieuw tafereel voor me getoond het was alsof ik werd overgebracht naar een vergaderzaal met een hoog plafond vol met functionarissen, allemaal gekleed in donkere pakken.

Er werd een groot scherm aan de muur opgetrokken met diagrammen en grafieken in felle klinische kleuren en aan de zijkant stond het jaar 2025. Aan het uiteinde van een lange tafel stond een man die de kamer toesprak. Hij leek iets cruciaals uit te leggen. Het ging over een nieuw beleid dat binnenkort het leven van iedereen buiten de muren van deze vergadering zou veranderen.

Op het scherm verscheen een afbeelding van een kleine metalen chip. Het was zo klein dat het bijna onzichtbaar was voor het oog en gevormd als een rijstkorrel. De man noemde het de Nano ID-chip een apparaat waarvan hij uitlegde dat het rechtstreeks in het voorhoofd van elke persoon zou worden geïmplanteerd, net onder de huid. Hij wees naar diagrammen die illustreren hoe het apparaat zou werken. Het was ontworpen om persoonlijke identificatiegegevens, gezondheidsinformatie, bankgegevens en zelfs een overzicht van overheidstoestemmingen en -goedkeuringen te dragen.

De man legde uit dat dit nieuwe mandaat het resultaat was van een nationale veiligheidsmaatregel die bedoeld was om het identificatieproces te vergemakkelijken en te beveiligen. We leven in een tijdperk, zei hij, waarin fraude, ongeautoriseerde activa en inefficiënties moeten worden geëlimineerd. Deze chip zorgt ervoor dat elke burger wordt verantwoord. Elk record is nauwkeurig en niemand glipt door de mazen van het net. Op het scherm flitsten meer afbeeldingen van banken, ziekenhuizen, winkels, overheidsgebouwen.

Bij elke afbeelding verscheen een bijschrift waarin de vereisten voor toegang werden uiteengezet, waarbij de Nano-ID chip vereist was. De man sprak zelfverzekerd terwijl hij uiteenzette hoe het beleid zou werken en onthulde hoe met een chip burgers naadloos toegang zullen hebben tot essentiële diensten. Elke bank zal een voorhoofdsscan vereisen om toegang te hebben.

Ziekenhuizen zullen elke patiënt scannen om de geschiktheid voor zorg te verifiëren. Elke winkel, elke apotheek en elk openbaar gebouw zal een scanner bij de deur hebben. Alleen degenen met een geldige Nano-ID chip zullen toegang krijgen. Het werd duidelijk dat dit beleid niet optioneel was.

De man liet weten dat personen die ervoor kiezen om zich er niet aan te houden, die de Nano-ID chip weigeren automatisch worden uitgesloten van alle vormen van openbare en particuliere diensten. Hun zal de toegang tot bankrekeningen worden ontzegd. Ze zullen geen medische behandeling kunnen ontvangen en worden beroofd van het kopen van goederen. Dit is een nieuwe norm van nationale identificatie en weigering zal op dat moment niet worden getolereerd.

Ik realiseerde me de diepgang van de misleiding. Dit ging niet over veiligheid of efficiëntie. Het ging om controle. Dit kleine apparaat had de kracht om elke individue te volgen, in het oog te houden en beperkingen op te leggen. Toch accepteerden mensen het zonder erbij na te denken, gelokt door de geruststelling dat het slechts een gemak was, een update van identificatiesystemen. Ik zag toen iets ongelooflijks. Wat me het meest schokte was hoe snel mensen in de rij stonden om het bijna zonder vragen te nemen.

Ik zag hoe menigten zich buiten verzamelden bij talloze centra die voor dit doel waren opgezet. Deze gebouwen waren bijna steriel met info erop om iedereen ervan te verzekeren dat dit merkteken slechts een verbetering van de oude vormen van identificatie. Terwijl ik verder bleef kijken werd mijn hart zwaarder. Iedereen leek verstrikt te raken in een soort trance. Ze waren bereid om deze verandering te accepteren zonder de echte vraag te stellen: Waarom is deze chip nodig? Wat is het echte doel erachter? Wat geven we op? Terwijl ik verder bleef kijken werd de harde realiteit van het nieuwe systeem pijnlijk duidelijk.

Iedereen die de chip weigerde werd onmiddellijk afgesloten met ernstige gevolgen. Ik zag mensen wakker worden bij een bank in de hoop aan hun eigen geld te kunnen. Maar ze werden met strenge instructies verzocht om te vertrekken. Zonder de chip konden ze geen enkele dollar opnemen, konden ze zelfs geen vraag stellen. Er werden geen uitzonderingen gemaakt, geen uitleg gegeven, alleen een ferme weigering. In winkels was de situatie ook zo. Mensen die waren gekomen om boodschappen te doen vaak met kinderen in hun kielzog werden bij de ingang tegengehouden door bewakers met scanners.

Als iemand de chip niet had, werd hem of haar verteld om onmiddellijk te vertrekken. Ze werden gedwongen om te keren en met lege handen naar huis te gaan. Ik zag hoe ouders smeekten en uitlegden dat ze voedsel nodig hadden voor hun gezin, maar hun woorden vielen in dovemansoren. Elke keer kwam het beveiligingspersoneel en stuurde hen weg. Ziekenhuizen hadden ook hetzelfde strikte beleid aangenomen. Ik was getuige van wanhopige taferelen. Mensen in zichtbare pijn, sommigen hadden zelfs spoedeisende hulp nodig. Ze renden naar de ingang, om alleen te worden geblokkeerd door ziekenhuispersoneel met scanners.

Een moeder die een jong kind in haar armen droeg, probeerde binnen te komen. Haar gezicht was vol angst en bezorgdheid maar de rode lampjes van de scanner knipperden om aan te geven dat ze de chip niet had. Ze smeekte om hulp in paniek maar het personeel bleef standvastig hun hoofd schudden en wezen naar de uitgang. Haar geschreeuw, zoals dat van zoveel anderen, werd overstemd door een koud onwrikbaar systeem. Een systeem dat geen mededogen en geen menselijkheid had.

Wat het meest pijn deed, was te zien hoe het beleid de Kerk beïnvloedde. Veel Christenen waren misleid en namen dit merkteken ten onrechte aan, in de veronderstelling dat het onschadelijk was. Anderen die zich verzetten, moesten vechten en waren geïsoleerd van de rest van de samenleving. De kerkgebouwen die open bleven, vereisten een chip om binnen te komen en talloze gelovigen werden buitengesloten. Ze konden niet samenkomen voor de eredienst of zelfs maar pastorale steun te ontvangen. En toen, net zo plotseling als ik het visioen had gekregen, was ik terug in het vliegtuig.