Waar gebeurd verhaal 

Een verhaal over de bescherming van de H. Aartsengel Michaël is dat van een jonge Amerikaanse marinier, die elke ochtend tot hem bad. Hij werd gescheiden van zijn eenheid na een sneeuwstorm tijdens de Koreaanse Oorlog en kwam oog in oog te staan ​​met zeven vijandelijke soldaten die hun geweren klaar hadden om te schieten. Alleen dankzij de Aartsengel overleefde hij op wonderbaarlijke wijze de daaropvolgende schietpartij. Dit was het gebed dat de soldaat dagelijks bad:

Michaël, Michaël van de ochtend, fris akkoord die de dageraad siert,

Houd mij vandaag veilig, en verdrijf de duivel in tijden van bekoring.

Amen.

De jonge marinier, Michaël genoemd ter ere van de Aartsengel, zei dat gebed elke dag. Zijn moeder had het hem geleerd en hij had het geleerd aan een aantal mannen in zijn eenheid toen ze werden ingezet tijdens de Koreaanse Oorlog. Op een dag werd Michaël met een voorhoede buiten de vijandelijke linies gestuurd.

Het was bitterkoud. Hij kon zijn adem zien als rook in de ijzige lucht. Terwijl hij voortploeterde, stopte er een grote, lange marinier naast hem die hij niet herkende.

"Ik heb je nog nooit eerder gezien," zei Michaël. "Ik dacht dat ik alle mannen in de groep kende."

"Ik ben pas op het laatste moment toegetreden," antwoordde de ander. "Ik heet Michaël."

"Is dat zo?" zei de eerste Michael verrast. "Dat is ook mijn naam."

"Ik weet het," zei de ander en vervolgde: "Michaël, Michaël van de ochtend..."

Michaël was verbaasd dat deze nieuwkomer het gebed kende.

Een paar momenten later zei de nieuwkomer dat ze verderop problemen zouden krijgen. Er begon zware sneeuw te vallen en al snel marcheerde Michaël door een dikke witte sneeuwmist. Hij verloor even zijn metgezel, riep hem toe en voelde een sterke hand op zijn arm.

"Dit houdt binnenkort op," zei de nieuwkomer. En dat gebeurde ook.

Maar toen ze over een heuvel kwamen, verstijfde Michaël Zeven vijanden stonden op korte afstand en richtten hun geweren op hen. Michaël liet zich op de grond vallen en schreeuwde naar zijn nieuwe vriend om hetzelfde te doen.

Michaël hoorde de geweren knallen terwijl de nieuwkomer bleef staan. Geen enkele kogel raakte hem. Michaël liep een borstwonde op toen hij opsprong om zijn vriend naar de grond te trekken. Terwijl hij van de pijn in elkaar zakte, voelde hij zichzelf in de sneeuw liggen in sterke armen. Hij zag de nieuwkomer, maar hij zag er nu anders uit. Hij leek groter, met fel licht dat van zijn gezicht en overal om hem heen scheen als vleugels. En hij hield een zwaard in zijn hand.

Toen de rest van de eenheid de gewonde Michaël vond, vroeg hij waar de nieuwkomer was. Zijn sergeant zei dat er, behalve hij, geen andere nieuwkomer was. De sergeant vroeg toen hoe hij het had gedaan.

"Wat gedaan?" vroeg Michaël. De sergeant legde uit dat alle zeven vijanden waren gedood, niet met kogels maar met een zwaard. Dit ongelooflijke verhaal werd verteld door de marinier zelf in een brief die hij aan zijn moeder schreef terwijl hij in het ziekenhuis lag te herstellen. Een marinepredikant die de brief las en met de marinier, zijn moeder en de leider van zijn eenheid sprak, bevestigde de waarheid ervan.