27/11 Globale hongersnood - Great Miracles Avenue

Richard Raymond: Er komt een grote hongersnood dat de wereld zal treffen. Enkel gebed tot de Heer kan redding brengen.

Ik bevond mij in een open veld en ik liep door het veld. Ik zag op de grond voor me, gedeeltelijk begraven, een glazen zandloper. Ik pakte het op en veegde de aarde eraf. Ik hield het in mijn handen het zand bewoog langzaam terwijl ik de zandloper vasthield. Ik zag het zand naar beneden zakken, korrel voor korrel, maar toen veranderde het tempo zonder waarschuwing. De korrels begonnen sneller door het smalle midden van de zandloper te vallen. De tijd was versneld. Het leek op een zeef. Ik probeerde de zandloper om te draaien om hem te vertragen, om de gestage zachte stroom terug te brengen maar er veranderde niets.

Het zand stroomde naar het einde alsof er iets onstopbaar in beweging was gezet. Ik keek omhoog en merkte een verschuiving op in het veld om me heen. Het was bijna alsof er een schaduw over me heen was getrokken. Ik voelde het leven op het veld beginnen weg te vloeien, alsof de wereld om me heen reageerde op de urgentie van de zandloper. Met elke seconde die verstreek hoe sneller het zand viel, hoe sneller het land leek te vervagen, transformerend van een plek van leven naar een kaal landschap.

Ik liep door wat mijn veld was geweest en zag rijen gewassen die ooit een overvloedige oogst beloofden er nu verschrompelde en dode maïsstengels stonden. Op hun gebruikelijke hoogte waren hun bladeren dor en gekruld. De tarwe was grijs en broos geworden. De geur van verval en droogte vulden de lucht. Het was een verontrustende herinnering aan leven dat was weggezogen uit het land. Toen zag ik dieren in de verte, schapen en geiten die één voor één over het land dwaalden. Ze vielen van uitputting en honger. Ze bleven liggen onder de meedogenloze zon en toen zag ik meer dan alleen mijn land.

Ik voelde mijn zicht zich uitstrekken voorbij dit veld over steden en dorpen over landen en continenten. Het effect van de hongersnood strekte zich uit over de hele wereld en spaarde geen enkele plaats. Overal zag ik dezelfde wrede beelden. Lege rekken in supermarkten. Hongerige mensen die in lange rijen stonden voor voedsel, waarvan het nog niet eens zeker was dat er voedsel was. Ik zag moeders die hun kinderen vasthielden, hun gezichten getekend door bezorgdheid.

Ze vroegen zich af hoelang ze het nog zouden volhouden. Ik zag hele naties wankelen onder de impact van deze hongersnood. Armen die reeds moeite hadden om rond te komen zouden het zwaarst worden getroffen. Temidden van dit visioen kwam er een tafereel van de tijd over me heen. Drie jaar was hoe lang deze wereldwijde hongersnood zou duren. Het visioen liet me niet het begin van de droogte zien of het specifieke moment waarop de lucht voor het eerst droog werd, maar ik kon het gewicht van die drie jaar op me voelen drukken.

Het voelde als een onvermijdelijke waarheid die niet kon worden vermeden of uitgesteld. Het zou beginnen met het land, en de velden zouden eerst opdrogen, oogsten zouden mislukken en langzaam zou de wereld de diepte van de crisis begrijpen die zich ontvouwde terwijl het visioen begon te vervagen vond ik mezelf terug op kantoor.