27/11 De tijd is op - Great Miracles Avenue
Cynthia: Ik stond ergens. Alles was verlicht, maar er was geen zon in de lucht. Het licht leek van overal te komen. Ik zag niemand, maar ik voelde mij niet alleen. Ik keek naar mijn handen en het voelde dat ze vernieuwd waren en licht. Zelfs mijn lichaam voelde niet zwaar aan of vermoeid. Er was geen pijn, geen afleiding, enkel een totaal bewustzijn. Op dat moment wist ik dat ik in de Hemel was. Ik wilde bewegen, maar zelfs dat voelde niet nodig. Gewoon er zijn was genoeg.

Maar toen ik daar stond begon een gevoel diep in mij werd ik aangemoedigd om iets te doen. Het was alsof er een aanwezigheid in mij was dat wilde dat ik bewoog, te volgen. Ik had geen woord gezegd, en ik aarzelde een moment. Ik keek naar mijn voeten en het was alsof ik verwachte dat de grond ging bewegen, of dat de wereld mij een duidelijke richting zou geven.

Nog voor ik kon denken wat ik zou doen, voelde ik deze gedachten wegebben alsof ze nutteloos waren. Ik bevond mij voor iets groots dat ik eerst niet kende. Het hoorde niet in deze perfect geordend werelds rijk. Toen ik dichter ging realiseerde ik me dat het een klok was die voor mij zweefde. Het was rond zoals deze die we op aarde zien. Het was met een gepolijst metalen frame, en de wijzers van de klok bewogen gestaag, en het was alsof ze een countdown betekenden.

In plaats van de getallen 1 tot 12, waren woorden, en elk was geschreven in een taal dat ik kon lezen, maar de betekenis ontging mij. Ik keek naar de labels rond de klok en mijn ogen werden getrokken naar oorlogen en geruchten van oorlogen. Toen ik de woorden las kreeg ik een visioen van de aarde en ik zag steden in ruïne, met vlammen en ineenstortende gebouwen. Soldaten die door de straten marcheerden. Ik zal mensen angstig over hun schouders kijken alsof ze elk moment gevaar verwachtten.

Daarna kreeg ik een ander tafereel te zien en ik zal leiders verzameld rond lange tafels. Hun stemmen klonken dat ze in heftige argumenten verwikkeld waren. Ik kon ze niet verstgaan. Ik zag ze kaarten bovenhalen en voor hen leggen. Hun vingers traceerden onzichtbare lijnen die spanningen leken mee te brengen bij elke beweging. Op een gegeven moment zal ik de flits van een explosie. Het visioen vervaagde en liet me ademloos achter. Ik keek naar het volgende label: de grote geloofsafval. Toen zag ik een visioen, dat persoonlijker was. Ik zag menigten van mensen.

Hun gelaatsuitdrukking was leeg, hun ogen gericht op beelden die ik niet kon zien. Rond hen waren grote gebouwen die leken op kerken, die leeg waren. Hun deuren waren gelsoten, hun ramen duister. Ik zag individuen die één voor één afvielen. Sommigen hielden Bijbels in hun handen, maar ze gooiden ze minachtend weg. Anderen liepen uit kerken, en het leek alsof ze iets verworpen dat ze eerst hadden geloofd. Toen veranderde het tafereel opnieuw en ik zag een man op een platform staan, en hij sprak voor een grote massa mensen. Zijn woorden waren krachtig, maar hij had iets slechts over hem.

De massa juichte en applaudiseerde. Hun ogen waren hol alsof ze zich hadden overgegeven aan iets dat ze niet volledig begrepen. Daarna keek ik naar een label: tijd van bedrog. Ik zag een nieuw visioen, dat donkerder was dan de andere. Ik zag een figuur gehuld in schaduw, en hij stond in het midden van een grote hal. Rond hem waren symbolen en vlaggen. Hun betekenis was verhuld. Mensen hingen rond deze figuur. Hun gezichten waren vervuld van eerbied.

Daarna veranderde het tafereel opnieuw. Ik zag mensen die aandachtig aan het luisteren waren naar stemmen op schermen, radios en zelfs openbare pleinen. Deze stemmen klonken overtuigend en vertrouwensvol en ze boden beloften aan die te goed waren om waar te zijn. Toch geloofden mensen erin en volgden deze. Ik zag overal verwarring. Ik zag dat documenten werden herschreven, dat wetten werden afgeschaft en dat de waarheid werd verdraaid. Wat eerst als juist werd beschouwd, werd nu veroordeeld en wat eens verkeerd was, werd toegejuicht.

Daarna keek ik naar het hoogste deel van de klok waar een uurwijzer dicht het label, Opname, aanwees. Ik zag dat er geen indicatoren waren om mij te helpen te zien hoeveel tijd er over was. Er was geen minuten wijzer en daarom kon ik niet zien hoe ver deze gebeurtenis in de toekomst lag. Ik kon enkel zeggen dat deze gebeurtenis niet ver weg was. Daarna begon de klok te vervagen. Daarna voelde ik in mijn geest als een onzichtbare hand die me wegleidde. Het visioen eindigde. We worden aangemoedigd om te bidden en een goede relatie met Jezus te hebben, omdat Hij op elk moment kan komen.