18/3 Vormt Donald Trump onderdeel van 'The Final Battle'? - Niburu

De beelden op Truth Social logen er niet om: president Donald Trump kondigde afgelopen weekend met veel bombarie aan dat het Iraanse eiland Kharg "volledig was vernietigd" in een van de krachtigste bombardementen ooit.
Maar achter de rookgordijnen van de overwinning schuilt een pijnlijke waarheid: de machtigste man ter wereld zit muurvast. Trump is niet langer de regisseur van zijn eigen buitenlandbeleid; hij is de gevangene geworden van een conflict dat hij niet meer kan sussen zonder politieke zelfmoord te plegen.

Trump’s agenda was simpel: de Amerikaanse economie beschermen en "eindeloze oorlogen" vermijden. Maar de realiteit in de Straat van Hormuz heeft die strategie aan diggelen geslagen. Terwijl hij op social media roept dat de Iraanse vloot is uitgeschakeld, rapporteert het Joint Maritime Information Center een daling van 97% in het commerciële scheepsverkeer. De blokkade is een feit, en de olieprijs — die de 150 dollar aantikte — is de strop om de nek van de Amerikaanse consument.

Het meest veelzeggende teken van zwakte is Trumps recente smeekbede aan de NAVO. De man die jarenlang de alliantie bekritiseerde als een "bejaardentehuis op Amerikaanse kosten", dreigt nu dat de toekomst van de NAVO "zeer slecht" is als Europa niet helpt de zeestraat vrij te maken. Het is een publieke erkenning dat de Amerikaanse vloot, inclusief de peperdure USS Gerald R. Ford, machteloos staat tegenover de asymmetrische mijnenoorlog van Iran.

De grootste barrière voor een diplomatieke uitweg is echter niet Teheran, maar Jeruzalem. Trump zit in de tang van Israël. Terwijl de Amerikaanse president wanhopig probeert de oliemarkt te kalmeren door te roepen dat de oorlog "vrijwel voorbij" is, kondigt zijn eigen defensieminister Pete Hegseth doodleuk de "meest intense dag van aanvallen" aan.

Voor Israël is dit namelijk niet zomaar een conflict; het is een kans om het Iraanse regime definitief de genadeklap te geven. Israëlische korvetten met de maritieme Iron Dome beschermen hun eigen gasvelden, maar laten de mondiale olietoevoer doelbewust in de waagschaal liggen om de druk op het regime in Teheran te maximaliseren. Trump kan niet terugvallen op diplomatie zonder zijn meest cruciale bondgenoot — en zijn eigen evangelische achterban — te verraden en te riskeren dat de hele wereld gaat uitvinden wie hij werkelijk is.

Someone finally said it: “We're at war with Iran because of the Epstein files” — illuminatibot (@iluminatibot) 

Trump’s huidige strategie is er een van "pre-emptive blaming". Nu hij beseft dat hij de Straat van Hormuz niet open krijgt zonder boots on the ground — een stap die zijn politieke doodvonnis zou betekenen — bereidt hij het narratief voor zijn falen voor.

Als de benzineprijzen aan de pomp blijven stijgen en de Amerikaanse economie in een recessie stort, zal hij niet wijzen naar zijn eigen escalatiepolitiek, maar naar de "lafhartige" NAVO-bondgenoten die weigerden hun mijnenjagers te sturen. Het is een tragisch schouwspel: de president die beloofde Amerika weer groot te maken, moet nu machteloos toezien hoe zijn agenda wordt gegijzeld door een regionale oorlog die hij wel kon ontketenen, maar niet kan stoppen.

De komende weken zijn cruciaal. Als de olieprijs de $200 nadert, zal de druk vanuit Wall Street onhoudbaar worden. De vraag is of Trump dan durft te breken met de koers van Israël, of dat hij zich definitief laat meesleuren in een conflict dat zijn presidentschap zal definiëren — en mogelijk ruïneren.

Daar komt nog bij dat velen denken dat de eerdere moordpoging op Trump niets anders was dan een soort inwijdingsritueel. Een ritueel waarbij hij formeel onderdeel werd van de welbekende satanische sekte die in de achtergrond alles aanstuurt. Dit ritueel zou dan hebben plaatsgevonden omdat Trump onderdeel moet vormen van wat ze de ’final battle‘. Het armageddon scenario zoals dat ook is voorspel door Bill Cooper al die jaren geleden.