De doodsangst van Jezus in de Hof van Gethsemani - uit de geschriften van A.K. Emmerich

Omstreeks 21 uur kwam Jezus met zijn apostelen bij Getsemani aan. Op de bodem van de diepe vallei, was het nog duister, maar de hemel was reeds manehelder. Jezus was zeer treurig en wees de zijnen er op, dat het gevaar nabij was. De apostelen waren daarover ontsteld en Hij sprak tot acht van hen, toen zij bij een van de loofpriëlen kwamen. Hij zei: Blijf hier terwijl Ik verder ga om te bidden. Hij nam Petrus, Joannes en Jakobus de Meerdere met zich mee en ging over de weg nog een eind verder in de Olijfhof aan de voet van de berg.

Gethsemani

Jezus was onbeschrijfelijk bedroefd. Hij voelde de angst en bekoring nader en nader komen, Joannes vroeg Hem hoe Hij die hen vroeger zelf altijd had getroost, nu zo bang kon zijn. Toen sprak Hij: Mijn ziel is ten dode toe bedroefd. En Hij keek om zich heen en zag van alle kanten angst en beproeving op Hem aankomen, als wolken vol schrikkelijke, onheilspellende beelden. Op dit ogenblik was het, dat Hij tot zijn apostelen zei: Blijf op deze plaats hier en waakt met Mij, bidt om niet in bekoring te vallen. En zij bleven op deze plaats achter. Jezus ging nog een beetje verder, maar de angstbeelden stormden zo geweldig op Hem af, dat Hij, door schrik overmand, links van de apostelen afdaalde en zich verborg in een grot van ong. 2 m diep en uitgehold in een overhangende rots.

Grot waar Jezus bad

Boven deze rots waren de 3 apostelen waren achtergebleven. De andere, de 8 apostelen bleven achter bij de tuin Getsemani. Door angst overrompeld en verschrikt zocht Hij de eenzaamheid van een donkere grot op om geen getuigen te hebben van zijn grote zielsverlatenheid en om zijn bedroefd Hart voor God zijn Vader uit te storten. Toen Jezus van de apostelen wegging, zag ik een wijde kring van schrikbeelden opdoemen en zich steeds dichter om Hem naderden. Het was als iemand die door een vreselijk onweer achtervolgd wordt, een veilig onderkomen zoekt. Hij trok Hij zich sidderend in de grot terug om te bidden. Maar ik zag al die dreigende beelden Hem in de grot achtervolgen en zich steeds duidelijker aan Hem vertonen.

Het was als de enge grot de gruwelbeelden toonde van alle ooit bedreven zonden, hun gewicht en hun straf vanaf de val van de eerste mensen tot aan het einde van de wereld toe. Want hier bij de Olijfberg belandden ook Adam en Eva na hun verbanning uit het paradijs. Hier voelden zij voor het eerst de ellende van de onherbergzame aarde, waarop zij teruggejaagd waren. In deze grot begonnen de rouw, de vrees en de boete, die hun verder leven vervulden. Ik voelde duidelijk hoe Jezus, terwijl Hij zich prijsgaf aan zijn aanstaande lijden en zich opofferde aan de goddelijke Rechtvaardigheid ter voldoening van de zonden der wereld, zijn Godheid als het ware dieper terugtrok in de H. Drie-eenheid.

Dit om zich uit oneindige liefde in zijn allerreinste, diepgevoelige, in zijn waarachtige en onschuldige Mensheid, alleen met de liefde van zijn menselijk Hart gewapend, over te leveren aan het geweld van alle angst en smart voor de zonden van de wereld. Om voor de wortel, groei en voltrekking van elke zonde en boze lust te voldoen, nam de barmhartige Jezus uit liefde tot ons, zondaars, de wortel van alle zuiverende boete en van alle heilzame pijnen in zijn Hart op. Hij liet dit oneindig lijden doordringen in Zijn ledematen en zintuigen, al de vermogens van Zijn ziel. Dit als genoegdoening van een oneindige schuld, als een duizendtakkige boom van smarten. Hij liet Zich volkomen over aan Zijn zwakke Mensheid. Met grenzeloze angst en droefheid, smeekte Hij tot God, viel op zijn aangezicht neer, terwijl Hij alle zonden van de wereld en hun afschuwelijke boosheid in ontelbare beelden zag.

Hij nam ze alle op zich en bood zich aan God de hemelse Vader in zijn gebed aan om Hem door lijden voor die onmetelijke schuld voldoening te schenken. Maar Satan, die zich te midden van al die gruwelen in een vreselijke gedaante dreigend en vol bittere hoon heen en weer bewoog, ontstak in altijd heviger woede tegen de Heer. Terwijl hij steeds schrikwekkender beelden, die de zonden van heel de wereld voorstelden, voor de ziel van Jezus toverde, riep hij herhaaldelijk de Mensheid van Jezus (in haar verlatenheid) toe: Hoezo? Ook dit wilt U op Zich nemen? Ook hiervoor wilt U de straf ondergaan? En voor dit? Hoe kunt U hiervoor voldoening schenken?

Nu echter kwam van de hemelstreek een smalle lichtbaan tot Jezus, en ik zag daarin een rij engelen verschijnen, die zich verlengde van Boven tot beneden bij Hem en waaruit een stroom van kracht en versterking op Hem nederdaalde. Het overige van de grot bleef geheel vervuld met de gruwel- en schrikbeelden van de zonden, met bespotting en aanvallen van boze geesten. Jezus nam dat alles op zich, maar zijn Hart, het enige dat te midden van die woestijn van afgrijselijkheden, God en de mensen op volmaakte wijze liefhad, was bedroefd tot de dood toe en ontzettend beangstigd. Zijn Hart voelde zich verpletterd onder de schuldenlast van al die zonden! Het was eindeloos.

Nadat die eindeloze stroom van misdaden en schrikbeelden, oneindig als een zee, aan zijn ziel voorbijgekomen was en Hij Zich als een zoenoffer vrijwillig aangeboden had en gevraagd dat al de pijnen en straffen daarvoor op Hem zouden neerkomen, overviel satan Hem, gelijk weleer in de woestijn met talloze bekoringen.

Hij durfde zelfs een hele reeks beschuldigingen inbrengen tegen de Heilige en zondeloze Zaligmaker. Hoe wilt U dat allemaal op U nemen en U bent zelf niet vrij van zonde, kijk wat U op uw rekening hebt, zie eens hier, naar dit en naar dat. Nu rolde hij allerlei valse, verzonnen schuldbrieven voor Hem open en hield ze Hem met helse onbeschaamdheid onder de ogen. Hij beschuldigde Hem van alle fouten van zijn leerlingen, van alle ergernissen die zij gegeven hadden, van de verwarring en wanorde die Hij in de wereld gebracht had, doordat Hij van de oude gebruiken en gewoonten was afgeweken.

 Satans bekoring

Satan ging te werk als de sluwste Farizeeër:

- hij legde Jezus te laste de aanleiding te zijn geweest van de kindermoord die Herodes had bevolen;

- de oorzaak te zijn geweest van de nood en het gevaar van zijn ouders in Egypte;

- hij rekende het Hem als een schuld aan, Joannes de Doper niet van de dood te hebben gered,

- hele families te hebben ontwricht en verdeeld,

- verworpelingen onder zijn hoede te hebben genomen,

- vele zieken niet te hebben genezen,

- de Gergesenen grote schade berokkend te hebben, aangezien Hij de bezetenen bevolen had hun brouwkuip om te storten en Hij hun kudden zwijnen (waar de demonen waren ingevaren) in het Meer had gedreven, waarin alle dieren omgekomen waren.

- Nog verweet hij Jezus het hervallen van Maria Magdalena in zonde niet verhinderd te hebben,

- andermans goed te hebben verkwist en

- zijn eigen familie in de steek gelaten te hebben.

Kortom, al wat de helse verleider een gewoon mens, die zulke handelingen zou hebben volbracht zonder hogere aanleiding of bovennatuurlijk inzicht, in het uur van de dood zou kunnen voorhouden met het doel hem angst aan te jagen en tot wanhoop te brengen. Satan bracht dit hier onder de ogen van Jezus’ beangstigde ziel om Hem te doen wankelen, want het was hem onbekend dat Jezus de Zoon van God was en hij bekoorde Hem als een rechtvaardige mens.

Onze Zaligmaker gaf zodanig aan zijn zwakke Mensheid de overhand, dat Hij zelfs deze bekoring toeliet, waaraan ook heilige mensen in hun stervensuur omwille van de innerlijke waarde van hun goede werken soms blootgesteld worden. Om de kelk van de eerste fase van zijn groot, plaatsvervangend lijden tot de bodem toe te ledigen, liet Hij toe dat de verleider, aan wie zijn Godheid verborgen was, Hem al zijn werken van liefdadigheid voorstelde als zovele nog niet betaalde schulden jegens de goddelijke genade.

Hij verweet Hem dat Hij voor de schulden van anderen wilde voldoen, terwijl Hijzelf zonder enige verdienste, aan God nog de grote genoegdoening te brengen had voor de genade talrijke zogenaamde goede werken verricht te hebben. De Godheid van Jezus liet toe dat de duivel zijn Mensheid bekoorde, zoals hij een mens zou kunnen bekoren, die aan zijn goede werken enige waarde uit henzelf zou willen toekennen, buiten de enige waarde die zij alleen verkrijgen door hun vereniging met de verdiensten van de verlossingsdood van onze Heer Jezus Christus.

De verleider verweet Hem al zijn liefdewerken als verdiensteloos op zichzelf en als schulden tegenover God, als werken waarvan de waarde enigermate vooraf ontleend was aan de verdiensten van zijn nog niet volbracht lijden, waarvan de verleider de kracht en de waarde niet kende; en dus was voor die liefdewerken de schuld nog niet betaald jegens de goddelijke genade, die de kracht tot die werken verleend had. Satan ontrolde vóór zijn ogen schuldbrieven wegens al zijn goede werken en op die rollen wijzend, grijnsde hij: Ook voor dit en dat goed werk is uw schuld nog niet voldaan. Eindelijk ontrolde hij ook nog een schuldbrief voor Jezus, met de aanklacht de verkoopsom van Magdalena’s landgoed te Magdalum ontvangen te hebben van Lazarus, de som verkwist te hebben en hij vervolgde: Met welk recht verkwanselt U het goed van anderen en brengt Gij daardoor de familie zulke schade toe?

Ik heb in die voorstellingen al de zonden gezien, voor de uitboeting waarvan de Heer zich opofferde. Ik voelde heel de zwaarte mee van de vele beschuldigingen die de verleider tegen Jezus inbracht, want ik zag onder de daar in beelden voorgestelde zonden van de wereld ook de mijne. Ze waren zo talrijk en groot. Bovendien kwam uit de vloed der bekoringen een stroom naar me toe, waarin de vele fouten van al mijn doen en laten zich op beangstigende wijze aan mij vertoonden. Ik bleef echter voortdurend naar mijn hemelse Bruidegom kijken. Ik streed en bad met Hem en wendde mij tot Hem met de engelen die Hem kwamen troosten. Gedurende al die beschuldigingen tegen de allerzuiverste Verlosser kon ik mij telkens opnieuw slechts met de grootste moeite beheersen; zo verontwaardigd was ik tegen Satan.

Toen deze echter voor de dag kwam met de schuldbrief betreffende het vergooien van de verkoopsom van Magdalena’s landgoed, kon ik me niet langer bedwingen en voer tegen hem uit in deze bewoording: Hoe is het mogelijk de Heer te beschuldigen van de ontvreemding van de prijs van Magdalena’s goed, aangezien ik gezien heb dat Hij met dat bedrag, Hem door Lazarus ter hand gesteld om er goede werken mee te doen, 27 arme, door iedereen verlaten gevangenen, die wegens schulden gegijzeld zaten, uit de kerkers te Tirza vrijgekocht heeft?. In gebedshouding neergeknield bewaarde Jezus aanvankelijk zijn kalmte, maar later werd zijn ziel met schrik en ontzetting geslagen bij het zien van de ontelbare misdaden der mensen en van hun ondankbaarheid jegens God.

Door een verpletterende droefheid en zielesmart overmand riep Hij sidderend en huiverend uit: Vader, indien het mogelijk is, laat dan deze kelk aan mij voorbijgaan. Mijn Vader, bij U is alles mogelijk, neem dus deze kelk van Mij weg! Onmiddellijk evenwel hervatte Hij zich, herkreeg de rust en kalmte van ziel en voegde er aan toe: Maar niet mijn Wil, maar de Uwe geschiede! Zijn Wil en die van de Vader waren nochtans één, maar Hij die uit liefde tot de mens de gehele zwakte van de menselijke natuur wilde ondervinden, sidderde hier bij het zicht van de naderende dood. In heel de grot, rondom Hem waren schrikbeelden.

Ik zag ze vervuld met alle zonden, alle boosheid, alle ondeugden, alle straffen, alle ondankbaarheden. Het zicht daarvan stortte Jezus’ ziel in een dodelijke angst. De schrik voor de dood, de natuurlijke vrees voor de grootte van het zoenlijden zag ik in de gedaante van spookbeelden die Hem aanvielen en bestormden.

Hij viel ter aarde, Hij wrong zich de handen, sidderde en beefde en was bedekt met angstzweet. Hij richtte zich op. Maar zijn knieën zakten door en konden Hem nog nauwelijks dragen. Hij was geheel ontdaan en schier onherkenbaar; zijn lippen waren bleek en zijn hoofdhaar rees te berge. Het was ongeveer 22.30u toen Hij opstond en met wankelende tred, bij iedere stap struikelend, met klam zweet overdekt, zich met moeite tot de 3 apostelen voortsleepte. Hij begaf zich links van de grot opwaarts en nu over de grot heen naar het terras, waartegen zij aangeleund te slapen lagen.

Na in bekoring gekomen te zijn, waren zij van moeheid, neerslachtigheid en angst overmand geworden. Jezus kwam tot hen als iemand die in doodangst is en door vrees naar zijn vrienden gedreven wordt. En eveneens als een trouwe Herder, die, van het naderend gevaar bewust, hoewel Hij zelf uiterst verschrikt is, toch zijn kudde gaat opzoeken om ze te beschermen. Hij wist dat ook zij beangstigd waren en door bekoringen overvallen.

Ook nu, in deze weinige ogenblikken van afleiding, weken de afzichtelijke schrikbeelden niet van zijn zijde. Toen Hij hen in slaap vond, wrong Hij zich de handen en viel vol droefheid en onrust naast hen neer, en zei: Simon, slaap je? Zij schoten wakker en hielpen Hem opstaan en in zijn verlatenheid richtte Hij het zachte verwijt tot hen: Hebben jullie dan niet eens een uur met Mij kunnen waken? Toen zij Hem zo vóór zich zagen staan: geheel ontdaan, bleek, wankelend, bevend, doornat van het zweet, over al zijn ledematen rillend en sidderend en Hem met verdoofde stem hoorden jammeren, wisten zij niet meer wat ervan te denken. Indien Hij niet omgeven was geweest door het licht dat ze dikwijls rondom Hem hadden gezien, zouden ze zeker in die verslagen mens Jezus niet herkend hebben.

Joannes zei: Meester, wat overkomt U? Moet ik de andere leerlingen roepen? Zouden wij niet beter vluchten? Maar Jezus wedervoer: Indien Ik nogmaals 33 jaren leefde, onderwees en zieken genas, dan nog zou dat ontoereikend zijn om alles te verrichten, het zou nog niet opwegen tegen alles wat Ik van nu tot morgen moet volbrengen. Roep dus de anderen niet. Juist daarom heb Ik hen ginds achtergelaten, opdat zij Mij in deze allerellendigste toestand niet zouden zien en niet aan Mij geërgerd zouden worden. Zij zouden in bekoring vallen, veel van mijn woorden en handelingen vergeten en aan Mij twijfelen.

Jullie hebben echter de Mensenzoon in zijn verheerlijking en verheffing gezien. Nu mogen jullie Hem ook zien in Zijn verduistering, vernedering en algehele verlatenheid. Maar Ik vermaan jullie: waak en bid opdat je niet in bekoring komt, want de geest is wel van goede wil, maar het vlees is zwak. Dit zei Hij zowel van zichzelf als van hen. Hierdoor wilde Hij hen aansporen tot volharding en hen eveneens wijzen op de strijd van zijn menselijke natuur tegen de dood en op de oorzaak van zijn zwakheid op het ogenblik. Overstelpt van droefheid sprak Hij nog veel meer dan dit, want Hij bleef ongeveer een kwartier bij hen, vooraleer hen weer te verlaten. Onder het toenemen van zijn angst keerde Hij nu weer in de grot terug.

De apostelen strekten hun handen naar Hem uit, barstten los in tranen, omhelsden elkander en vroegen onderling: Wat is er toch aan de hand? Wat overkomt Hem? Hij verkeert in een algehele verlatenheid. Vervolgens begonnen zij vol droefheid, na zich het hoofd weer bedekt te hebben, te bidden. Vanaf het ogenblik dat Jezus het Cenakel had verlaten en naar de Olijfberg was gekomen was ongeveer een anderhalf uur verstreken. In de H. Schrift staat er dat Jezus zei: Hebben jullie dan geen uur met Mij kunnen waken?, maar dit is niet in de letterlijke zin naar onze tijdmaat te verstaan.

De 3 apostelen die bij Jezus gebleven waren, hadden eerst gebeden, maar waren vervolgens in slaap gevallen, want, ten gevolge van gesprekken, die gebrek aan vertrouwen toonden, waren zij in bekoring gevallen. De 8 anderen die bij de ingang van de tuin van Getsemani waren achtergebleven, waren al die tijd wakker gebleven. De angst en droefheid die de laatste woorden van Jezus kenmerkten, hadden hen te zeer verontrust. Zij dwaalden even rond de Olijfberg op zoek naar een veilige schuilplaats tegen mogelijk gevaar.