19/3 De drijvende kastelen wankelen - Niburu

In de wateren van de Rode Zee en de Golf van Oman speelt zich momenteel meer af dan alleen een militair conflict.

Het is de ultieme stresstest voor het duurste wapenplatform uit de menselijke geschiedenis: de Amerikaanse supercarrier.
Terwijl de rookwolken boven de USS Gerald R. Ford langzaam optrekken en de USS Abraham Lincoln haar koers verlegt, rijst de vraag: zijn deze giganten van $13 miljard nog wel de koningen van de oceaan, of zijn het de duurste schietschijven ter wereld geworden?

Het Incident op de Gerald R. Ford: Sabotage of Slijtage?

Op 12 maart 2026 brak er een hevige brand uit op de USS Gerald R. Ford. Volgens het Pentagon begon de brand in de wasserij, maar het feit dat het 30 uur duurde om het vuur te blussen en dat 600 bemanningsleden nu zonder slaapplek zitten, voedt de geruchtenstroom.

Hoewel Iran claimt dat de brand het gevolg is van sabotage door een ontevreden bemanning, wijzen experts eerder op de enorme druk van de huidige inzet. De Ford is inmiddels 10 maanden onafgebroken op zee – een record sinds de Vietnamoorlog.

De "wasmachinebrand" legde een pijnlijke waarheid bloot: deze complexe schepen zijn extreem kwetsbaar voor interne fouten wanneer de rek bij de bemanning en de systemen eruit is. Het schip ligt inmiddels in Kreta voor reparaties, wat de VS een cruciaal machtsmiddel in het conflict met Iran ontneemt.

Critici zeggen nu: "Als een wasmachine het vlaggenschip van de vloot al uit de vaart kan nemen, wat doet een gerichte raketaanval dan?"

Ondertussen circuleert er op sociale media een stortvloed aan beelden van de USS Abraham Lincoln die onder vuur zou liggen. Iran claimt "directe treffers" met ballistische raketten. Hoewel het Pentagon dit resoluut ontkent als propaganda, is de tactische realiteit minstens zo pijnlijk:

De Lincoln vaart momenteel op ruim 1.100 kilometer van de Iraanse kust. Dit is niet "op de vlucht slaan", maar bittere noodzaak om buiten het bereik van de Iraanse antischip-raketten te blijven.

De reden dat de Lincoln momenteel op meer dan 1.100 kilometer van de Iraanse kust vaart (terwijl dat eerder 350 km was), is simpelweg omdat de Iraanse kustraketten te gevaarlijk zijn geworden.

Dit creëert een militair probleem: als het vliegdekschip zo ver weg moet blijven om veilig te zijn, kunnen de gevechtsvliegtuigen aan boord hun doelen in Iran nauwelijks bereiken zonder kwetsbare tankvliegtuigen. Hiermee wordt het vliegdekschip in feite geneutraliseerd zonder dat er een schot op gelost hoeft te worden.

Voor de kosten van één enkele Amerikaanse interceptor-raket ($2 miljoen) kan Iran honderden goedkope aanvalsdrones lanceren. Het vliegdekschip wint elk gevecht, maar verliest de economische oorlog.

De vergelijking met het slagschip uit de Tweede Wereldoorlog dringt zich op. Ooit waren zij de onbetwiste machthebbers, totdat het vliegtuig hen kwetsbaar maakte vanaf grote afstand. Vandaag de dag doen drones en hypersonische raketten hetzelfde met het vliegdekschip.

De Amerikaanse marine is momenteel in een diepe crisis over de vraag of het einde van de vliegdekschepen nabij is. De huidige doctrine leunt zwaar op de vliegdekschepen, maar de praktijk in de Perzische Golf en de Rode Zee laat zien dat de tegenstander (Iran) de zwakke plekken feilloos heeft gevonden.

Het Pentagon probeert nu snel te schakelen naar kleinere, onbemande schepen, maar dat duurt jaren. Voorlopig zitten ze vast aan deze reuzen die steeds vaker als "liabilities" (lastposten) in plaats van "assets" worden gezien.