De doodsangst in de Hof van Gethsemani - 3

De gruwelbeelden van ondankbaarheid, ongetrouwheid en de zonden mensen in de toekomst, wier schuld Hij op zich had genomen en in wier plaats Hij nu gestraft wilde worden, bestormden Hem steeds vreselijker. Zijn strijd tegen de menselijke afkeer van het lijden duurde voort. Meermalen hoorde ik Hem uitroepen: Vader, is het mogelijk te lijden voor mensen als dezen? O Vader, indien de kelk mij niet voorbij kan gaan, dat dan Uw Wil geschiede! In en tussen die veelheid van beelden en voorstellingen van het misbruik van Gods barmhartigheid zag ik de satan, naar de aard van de voorgestelde misdaden in verschillende, afwisselende afschuwelijke gedaanten het toneel betreden.

Nu eens verscheen hij als een grote zwarte mens, dan weer als een tijger, vervolgens als een vos, als een wolf, en een draak of een slang. Hij had niet geheel de vorm van deze dieren, maar geen enkele dierenverschijning vertoonde zich daar in zijn echte onvervalste natuur. Het waren allemaal vervallen, misvormde, gruwelijke, afzichtelijke, tegenstrijdige wangestalten, beelden van de zonde en van de mismaakte duivel. Jezus zag hoe de duivelsfiguren ontelbare mensenmassa’s aandreven en verleidden, verscheurden en verslonden. En Jezus was nu de verlossing uit satans macht begonnen en Hij ging de weg naar de bittere kruisdood. In het begin ontwaarde ik de slang niet zo vaak; maar op het laatst zag ik haar, reusachtig groot, met een kroon op de kop, met vervaarlijk geweld op Jezus toespringen en met talrijke benden trawanten uit elke stand en uit ieder geslacht van alle zijden tegen Hem aanstormen.

Gewapend met alle mogelijke foltermiddelen, instrumenten en aanvalstuigen vochten die benden op sommige ogenblikken deels tegen elkander en dan met verbeten woede eensgezind tegen de Heer. Het was een ontzettend schouwspel. De aanhangers van de slang scholden en vloekten, spuwden, gooiden en goten met vuilnis, slingerden, staken, hieuwen en sloegen met hun wapens op Jezus in. Hun wapens, zwaarden en spiesen gingen op en neer als de vlegels op een onmetelijke dorsvloer. Al die razenden verenigden hun woede tegen het hemelse tarwegraantje, dat op aarde was neergedaald en in de aarde was gestorven om in het oneindige vermenigvuldigd allen eeuwig te voeden met het Brood des Levens en in hen vruchten van eeuwigen leven zonder einde voort te brengen.

Ik zag Jezus te midden van die woeste scharen, zo ellendig en geschokt, alsof Hij werkelijk door hun wapens getroffen werd. Ik zag Hem wankelen van de ene kant naar de andere. Nu eens richtte Hij zich weer op, maar zonk daarna weer neer, en ik zag hoe die slang die legers telkens opnieuw ten aanval aandreef en ondertussen met haar staart in hun gelederen heen en weer sloeg. En allen die zij omwierp of omver slingerde, dan wurgde, verscheurde en verslond. Mij werd te kennen gegeven dat de benden die Hem zo verscheurden, diegenen waren, die Jezus Christus in het aanbiddelijk mysterie van het H. Sacrament op de meest verschillende wijzen mishandelden. In dat sacrament van zijn liefde, waarin Hij onder de gedaanten van brood en wijn waarachtig tegenwoordig is met zijn lichaam, bloed, ziel en Godheid.

Ik herkende onder die vijanden van Jezus alle klassen van beledigers van het H. Sacrament, dat levend onderpand van zijn voortdurende, persoonlijke tegenwoordigheid in de Katholieke Kerk. Ik zag al die mishandelingen met ontsteltenis: vanaf de nalatigheid, oneerbiedigheid, geringschatting en onverschilligheid tot de verachting, het misbruik en de gruwelijke ontheiliging; vanaf het zich afwenden van dit sacrament naar de afgoden van de wereld, naar de eigenwaan en de valse wetenschap tot de dwaalleer en het ongeloof toe, tot de dweepzucht, de haat en de bloedige vervolging. Onder die vijanden zag ik mensen van alle soort, ja, zelfs blinden en lammen, doven en stommen en ook kinderen.

- blinden die hun ogen voor de waarheid hardnekkig gesloten hielden,

- lammen uit luiheid, die geen stap wilden doen om haar te volgen;

- doven die haar waarschuwingen en bedreigingen niet wilden horen,

- stommen die haar zelfs met het zwaard van het woord niet wilden verdedigen;

- kinderen, door wereldgezinde en dus godvergeten ouders slecht opgevoed en ten gevolge van hun bedorven opleiding vol aardse begeerlijkheid en ijdele waanwijsheid, vol afkeer en walg voor Hemelse zaken of, onbekend met deze, volkomen ontaard en eeuwig ervoor ongeschikt. Onder die kinderen, en te bedenken dat Jezus de kinderen zo liefhad, bemerkte ik vooral vele onwetend gelaten, slecht opgevoede, oneerbiedige misdienaars, wier dienstwerk Christus eerder tot oneer strekt. Hun schuld kwam voor een deel neer op hun onderwijzers en nalatige kerkbestuurders.

- Met afschuw zag ik dat ook talrijke priesters van hogere en lagere rangen. Deze hielden zich voor gelovig en godvruchtig, maar droegen bij tot Jezus’ mishandeling in zijn H. Sacrament.

Van de velen die ik op die manier zo ongelukkig zag, wil ik slechts één categorie vermelden. Ik zag er velen die in de wezenlijke tegenwoordigheid van de levende God in het H. Sacrament geloofden, haar aanbaden en die waarheid aan anderen aanleerden, maar zichzelf aan die heilige tegenwoordigheid niet veel gelegen lieten liggen.

Zij verwaarloosden de kerk, het altaar, het tabernakel, de kelk, de monstrans van de levende God. De dienst van de levende God werd slordig uitgevoerd en als het niet was ontheiligd, dan toch ten minste uitwendig onteerd, van waardigheid beroofd. Dit alles was het gevolg van onverschilligheid, luiheid, sleur, kwijnend geloof, overtollige bezorgdheid voor ijdele en wereldse belangen en bijzaken, waar men vol van was. Vaak ook waren zij het gevolg van zelfzucht, gebrek aan innerlijk leven of zelfs van de dood van de ziel.

Ik zag dat de belediging welke Christus in zijn allerheiligste sacrament werd aangedaan, nog vermeerderd werd door de vele kerkbeheerders die onbekommerd waren om de Zaligmaker op het altaar tegenwoordig, met Hem die zijn leven voor hen gegeven heeft en zich nog dagelijks geheel aan hen wegschenkt in het sacrament van zijn liefde. Hoe diep griefde deze ondankbaarheid van de mensen Jezus, die zich als voedsel aan hen had weggeschonken. Ik zag de zwakken geërgerd, het sacrament onteerd, de kerken verlaten en de priesters geminacht. De onachtzaamheid gingen ook op de zielen van de gelovigen over.

Zij gaven niet meer om het heiligdom van hun hart rein te houden. Wanneer zij de levende God er in moesten ontvangen, lieten zij het even bezoedeld achter. Als het er op aankwam wereldse wensen te bevredigen, dan zag ik die zelfde dwaze kerkbeheerders ijverig en onvermoeid alles in het werk stellen om hun doel te bereiken. Ondertussen lag de Koning van hemel en aarde als een arme Lazarus aan de deur van hun kerken, verlangde en bedelde te vergeefs om de kruimeltjes van liefde, die Hem niet gegeven werden.

Hij bezat niets dan zijn wonden, die wij Hem geslagen hadden en die de honden kwamen likken. Het zijn de zondaars die telkens in hun zonden hervallen en als onreine honden braken en hun eigen uitwerpsel weer opeten. Al vertelde ik een jaar lang, nog zou ik niet klaar zijn met het verhaal van de beledigingen en verschillende mishandelingen, die Jezus in het H. Sacrament worden aangedaan. Ik zag de beledigers in groot getal op Hem toeschieten en Hem met verschillende wapenen, overeenkomstig de aard van hun beledigingen, velerhande wonden toebrengen. Ik zag oneerbiedige kerkbedienden en Christenen uit alle tijden, lichtzinnige, onwaardige priesters, die in staat van zonde heiligschendend het hoogheilig Misoffer opdroegen en de heilige communie uitdeelden.

Ik zag massa’s lauwe en onwaardige Christenen die het onwaardig ontvingen. Ik zag talloze zondaars voor wie de bron van alle zegening, het geheim van de levende God, een verwensing, een vloekformule geworden was. Ik zag woedende krijgslieden, dienaren van de duivel, die, om de heilige vaten te kunnen stelen, er het H. Sacrament uitwierpen, of dit zelfs gruwelijk beledigden, onteerden, of, wat erger is, het meenamen en in een helse duivelsdienst heiligschennis ermee pleegden. Naast die baldadige en vreselijke misdaden zag ik nog ontelbare, maar meer geraffineerde goddeloosheden, die niet minder afschuwelijk waren. Ik zag er velen die, door slechte voorbeelden en ketterse leer misleid, het geloof aan de wezenlijke tegenwoordigheid van Jezus in het H. Sacrament verloren hadden en opgehouden hadden Hem daar in nederig geloof, in liefdevolle onderwerping te aanbidden.

Onder die menigten zag ik verder een groot aantal zondaars, die door hun zonden tot ketterij gebracht waren. Eerst vochten en woedden zij tegen elkander, om dan, als met vereende krachten Jezus in het Sacrament van zijn Kerk aan te vallen. Ik zag dat de menigte talrijk was van die ketterse kopstukken en apostaten die het priesterschap van de Kerk beledigden en de tegenwoordigheid van Christus in het H. Sacrament, zoals Hij het heeft bedoeld en zoals de Kerk het trouw en gehoorzaam voort leert, ontkenden. Ik zag hen talloze mensen voor wie de Heer zijn Bloed had vergoten, verleiden en van zijn Hart losscheuren.

Die aanblik was vreselijk, want ik zag de Kerk als het lichaam van Jezus, waarvan Hij de afgescheiden verspreide ledematen ten prijze van zijn Bloed verenigd had; en het was mij of al die gemeenschappen, die families en hun nakomelingen, welke van de Kerk gescheiden werden, als grote stukken levend vlees smartelijk en bloedig van zijn teder trillend lichaam werden afgescheurd. Ach! hoe treurig keek Hij de van Hem losgerukte en wegvluchtende zielen na. Hij, die om de eindeloos verdeelde en verstrooide mensheid in het éne lichaam van Zijn Kerk, het lichaam van zijn Bruid, nauwer te verenigen, zichzelf in het H. Sacrament tot voedsel had gegeven. Hij zag dat lichaam, zijn Bruid, uiteengerukt en versplinterd worden door de bittere vruchten van de boom der onenigheid, door de kinderen der verdeeldheid.

Luther

Calvijn

Zwingli

Het altaar van de vereniging door het H. Sacrament, zijn hoogste liefdewerk en -gave, waarin Hij eeuwig met de mensen wilde blijven, werd door de dwaalleraars gemaakt tot een grens- en scheidingslijn. Bij het mysterie waarin het alleen waardig en heilzaam is dat velen zich in eensgezindheid verenigen, in het H. Sacrament, waarin de levende God zichzelf tot voedsel wegschenkt, daar voelden zijn kinderen zich genoodzaakt zich af te scheiden van de ongelovigen en de ketters, om zich niet aan zonden schuldig te maken. Ik zag hoe hele volkeren van zijn Hart zo losgerukt werden en niet langer genoten van al die voordelen en schatten van genaden, die Hij zijn Kerk had nagelaten.

Het was verschrikkelijk om te zien, hoe de weinigen die zich eerst van Hem hadden losgerukt, tot hele volken aangegroeid waren. Hoe er de meest tegenstrijdige meningen op nahielden en dan ook tegenover elkander als vijanden stonden. Tenslotte zag ik allen die zich van de Kerk afgescheiden hadden, ontaard en verbitterd, vervallen in ongeloof, bijgeloof, dwaalgeloof, eigenwaan, valse wetenschap. Ik zag hen hun krachten verenigen en als legerbenden tegen de Kerk stormen en woeden. Inmiddels was de slang onder hen bezig met er velen te wurgen. Ach! het was als zag en voelde Jezus zichzelf in duizend fijne vezels uiteengescheurd worden. De Heer zag en voelde in deze benauwdheid de hele giftboom van de scheiding met alle takken en vruchten, die zich steeds verder verdelen en vermenigvuldigen tot het einde van de dagen, tot de tijd waarin de tarwe zal worden binnengehaald in de schuur en het kaf in de vlammen geworpen.

Al het ontzettende dat ik daar te zien had gekregen, was zo ongehoord en huiveringwekkend, dat mijn hemelse Bruidegom aan mij verscheen en in erbarming zijn hand op mijn borst legde en zei: Nog niemand heeft dit alles zo volledig gezien; je hart zou breken van ontsteltenis, indien Ik het niet belette. Nu zag ik het bloed in dikke druppels van het bleke gezicht van de Zaligmaker druipen. Zijn haar dat anders met een scheiding glad op zijn hoofd lag, was met bloed in elkaar gekleefd en verward. Zijn baard was van bloed doordrenkt. Na dit laatste tafereel, ijlde Hij als vluchtend weer uit de grot naar zijn leerlingen. Zijn onzekere tred was als van iemand die onder een zware last gebukt gaat en die, door bloedverlies verzwakt, door de knieën zakt en bij iedere stap schijnt te vallen. Toen Hij bij de 3 apostelen kwam, waren ze op hun hurken en hadden ze hun hoofd bedekt. Door droefheid, benauwdheid en vermoeidheid overmand waren zij weer ingesluimerd.

Terwijl Jezus, sidderend, zuchtend en kermend tot hen naderde, ontwaakten zij. Toen zij Hem zo bij de bleke schijn van de maan bij zich zagen, naar hen gebogen, met zijn bleek en bebloed gezicht, en van angst ingetrokken borst en kortademig, herkenden ze Hem niet onmiddellijk, want Hij was onbeschrijfelijk ontsteld. Terwijl Hij zich de handen wrong, richtten zij zich op, namen Hem onder de armen en ondersteunden Hem met medelijden en liefde.

Helemaal onthutst zei Hij dat men Hem morgen ter dood zou brengen, en dat men zich over een uur van Hem meester zou maken, dat men Hem voor de rechtbank zou slepen, dat Hij mishandeld, verguisd, bespot, gegeseld en eindelijk aan de wreedste dood zou overgeleverd worden. Hij verzocht hen zijn Moeder te troosten. Hij somde hun met grote smart en droefheid alles op, wat Hij van nu tot morgenavond zou te lijden hebben en Hij herhaalde zijn verzoek dat zij zijn Moeder en ook Magdalena zouden troosten.

Zo had Hij daar enige minuten bij hen gestaan en hen toegesproken, maar zij gaven Hem geen antwoord, want ze vonden geen woorden; zozeer waren zij onder de indruk van hetgeen zij aan Hem zagen en uit zijn mond hoorden. Zij vreesden dat Hij niet goed meer bij zinnen was. Maar toen Hij nu naar de grot wilde terugkeren, voelde Hij zich daartoe onmachtig. Ik zag dat Joannes en Jakobus Hem ondersteunden tot bij de grot en dat zij terugkeerden, nadat Hij de grot binnengestrompeld was. Het was toen ongeveer 23.15u.

OLVrouw van Smarten

Gedurende deze doodstrijd zag ik de H. Maagd eveneens door droefheid en angst overstelpt, in het huis van Maria Markus. Zij vertoefde met Magdalena en met Maria Markus in de tuin naast het huis en lag daar op een stenen bank op haar knieën ineengedoken. Herhaaldelijk verloor zij het bewustzijn en bleef zonder kennis van de dingen rondom haar, want zij aanschouwde in de geest veel van het lijden van haar Zoon. Zij had reeds boden uitgezonden om inlichtingen over Hem in te winnen. Maar omdat het te lang duurde, was zij met Magdalena en Salome op weg gegaan naar het dal van Josafat. Zij was gesluierd en herhaaldelijk zag men haar de handen vóór zich uitsteken in de richting van de Olijfberg.

Want in de geest zag zij Jezus met bloedig zweet overdekt en het had de schijn dat zij met haar uitgestrekte handen het gezicht van haar Zoon verlangde af te drogen. Door deze onweerstaanbaar verlangen van haar ziel naar haar Zoon zag ik ook Jezus door de gedachte aan haar bewogen en ontroerd en ik zag Hem naar haar zien als verwachtte Hij hulp. Deze deelneming in elkanders smart zag ik in de vorm van stralen die zij elkander toezonden. De Heer dacht ook aan Magdalena en was gevoelig voor haar smart. Ook naar haar zag Hij en Hij was getroffen door haar hevig leed. Daarom beval Hij zijn leerlingen haar te troosten, want Hij wist dat zij, na zijn Moeder, Hem het meest van allen beminde. Hij voorzag dat zij nog veel uit liefde tot Hem te lijden zou hebben en dat zij tot haar dood toe Hem nooit meer door de zonde zou beledigen.