22/3 Wordt Duitsland via Ramstein de oorlog met Iran in getrokken? - Niburu

De Iraanse ambassadeur in Duitsland heeft Berlijn om opheldering gevraagd over de rol van de vliegbasis Ramstein in het huidige conflict.
De vraag was messcherp en direct: wordt de grootste Amerikaanse militaire installatie in Europa gebruikt voor het coördineren, plannen of ondersteunen van aanvalstochten tegen Iran?

De implicatie van die vraag is fundamenteel. Als dat namelijk het geval is, is Duitsland niet langer een neutrale toeschouwer die een oorlog vanaf de overkant van de Middellandse Zee gadeslaat.
In dat scenario is Duitsland een actieve deelnemer wiens grondgebied de bombardementen faciliteert.

De ambassadeur baseerde zijn verzoek op VN-resolutie 3314. Deze resolutie stelt dat een staat zich schuldig maakt aan agressie wanneer hij toestaat dat zijn grondgebied door een andere staat wordt gebruikt om agressie te plegen tegen een derde partij.

De juridische inkadering is uiterst precies: als het Combined Air Operations Centre op Ramstein verantwoordelijk is voor targeting-data, tankbeurten in de lucht of de distributie van inlichtingen voor aanvallen op Iraans grondgebied, dan is Duitsland een onmisbare schakel in de zogeheten 'kill chain'.
Volgens de VN-definitie hoeft Duitsland zelf geen schot te lossen; het beschikbaar stellen van de basis waarvandaan de wapens worden aangestuurd, is voldoende.

De Duitse minister van Defensie, Boris Pistorius, reageerde diplomatiek ontwijkend. Hij stelde dat er "op dit moment" geen reden is om te twijfelen aan de rechtmatigheid van het gebruik van Ramstein. Die toevoeging — op dit moment — dient hetzelfde doel als de vage bewoordingen in eerdere internationale verklaringen: het houdt alle opties open zonder iets toe te geven. Pistorius voegde eraan toe dat Duitsland niet aan deze oorlog zou deelnemen, "hooguit op het gebied van bescherming of materiële steun." 

Mario Nawfal: Iran heeft zojuist bewezen dat zijn raketten veel verder kunnen reiken dan het Midden-Oosten. Iran vuurde twee ballistische raketten met middellange reikwijdte af op Diego Garcia, een gezamenlijke Amerikaans-Britse militaire basis op 4000 kilometer afstand, midden in de Indische Oceaan. Geen van beide raketten raakte de basis, maar de boodschap kwam harder aan dan welke kernkop dan ook. Teheran heeft altijd publiekelijk beweerd dat het bereik van zijn raketten maximaal 2000 kilometer is. Deze aanvalspoging verdubbelt dat aantal in één nacht.

De Khorramshahr-4, die waarschijnlijk de aanval uitvoerde, kan ook clusterbommen afvuren, dezelfde munitie die al drie weken lang Israëlische steden verwoest. Kijk maar naar de kaart. Een straal van 4000 kilometer vanuit Teheran beslaat een gebied dat Parijs, Londen en het grootste deel van Europa omvat. Elke NAVO-hoofdstad die dacht dat deze oorlog een ver afgelegen probleem in het Midden-Oosten was, beseft nu dat Iraanse raketten theoretisch gezien hun voordeur kunnen bereiken.

Hoe Iran de "onkwetsbare" straaljager uitschakelde:

De F-35 is onzichtbaar voor radar. Hij was echter nooit onzichtbaar voor hitte.

Iran gebruikte waarschijnlijk infraroodvolgsystemen die uitlaatgassen detecteren in plaats van radarsignalen.

Omdat deze systemen geen energie uitzenden, waarschuwden de waarschuwingssystemen van de F-35 de piloot nooit dat hij werd aangevallen.

Het vermoedelijke wapen: de Iraanse 358-raket, een hybride tussen een drone en een grond-luchtraket die jaagt met behulp van optische en infraroodsensoren en stealth volledig omzeilt.

Stealth domineert radar.

De natuurkunde trekt zich daar niets van aan.

Bron: AiTelly

De zinsnede "hooguit materiële steun" is opmerkelijk. In het internationaal recht bestaat het onderscheid dat Pistorius probeert te maken — tussen deelname aan een oorlog en het verlenen van materiële steun aan een partij die vanaf jouw grondgebied luchtaanvallen uitvoert — simpelweg niet. Het is een onderscheid dat alleen bestaat voor de bühne van de binnenlandse politiek. Het stelt de Duitse regering in staat om tegen de kiezer te zeggen: "Dit is onze oorlog niet," terwijl ze tegelijkertijd het operatiecentrum huisvesten dat diezelfde oorlog mogelijk maakt.

Kaja Kallas, het hoofd van het buitenlands beleid van de EU, maakte deze spanning op 19 maart pijnlijk zichtbaar. Ze verklaarde dat de oorlog was gestart door de VS en Israël zonder overleg met de EU en ondanks oproepen tot terughoudendheid.

Daarna volgde de zin die de Europese positie eerlijker samenvatte dan welk diplomatiek communiqué dan ook: "Dit is niet de oorlog van Europa. We zijn bondgenoten van Amerika, maar we begrijpen hun recente stappen niet echt."

Deze bekentenis is onthutsend. De hoogste diplomaat van Europa stelt publiekelijk dat de belangrijkste bondgenoot van het continent een grote oorlog is gestart zonder de strategische logica ervan uit te leggen aan zijn partners. Europa werd niet geraadpleegd, begreep de zetten niet, maar incasseert nu wel de klappen: verdubbelde gasprijzen, stijgende voedselprijzen, een vluchtelingenstroom uit Libanon die de miljoen nadert, en een Iraanse diplomaat die vraagt of Duitse bodem onderdeel is van de aanvalsstructuur.

Ramstein is geen kleine legerplaats. Het is het hoofdkwartier van de Amerikaanse luchtmacht in Europa en Afrika. Het huisvest het 603rd Air Operations Centre, dat de controle voert over alle Amerikaanse en NAVO-luchtoperaties. Of de basis specifiek wordt ingezet voor operaties tegen Iran is een feitelijke vraag die de Duitse regering weigert direct te beantwoorden.

De 'firewall' tussen Europa en de oorlog met Iran heeft een Amerikaanse deur. Die deur bevindt zich in Rijnland-Palts. Hij heet Ramstein. En Iran heeft de wereld publiekelijk gevraagd wie er precies door die deur naar binnen loopt.