aantekeningen bij Searles

Dinsdag 16 maart 2010

Het is al een poos dat ik hier niets meer over mijn lecturen in het boek ‘Collected Papers on Schizophrenia and Related Subjects’ van Harold Searles schrijf.
Buiten het feit om dat dit echte studieboeken zijn, ik natuurlijk géén examens meer heb af te leggen – alleen met mijzelf! – en dus mijn eigen ritme bepaal, ben ik met het lezen van hoofdstuk X en XI een beetje gestrand.
[Hoofdstuk X en XI hebben respectievelijk als titels ‘Integratie en differentiatie in de schizofrenie’ en ‘Integratie en differentiatie in de schizofrenie: een globale visie van het probleem’]

Hoofdstuk XI heb ik nog niet geheel gelezen, maar in bijna alle beschrijvingen van deze twee hoofdstukken kan ik mijn eigen ervaringen niet terug vinden.
Zoals ik dit in mijn eigen boek ook al aangeef, heb ik mij ook nooit in vele andere beschrijvingen van ‘schizofreen’ gedrag terug kunnen vinden, waartussen vele van een hoge Ik-zwakte of erg gefragmenteerd Ik van Gaetano Benedetti, M. Sechehaye en anderen of die van Ronald Laing (Het verdeelde zelf) over het ‘niet-ware-Ik’. Er is ook zo’n groot verschil in verschillende vormen en uitingen van deze gedragsproblematiek, zoals volgens mij ook in de manier waarop en periode waarin die ‘begint’.

Wat Searles bijvoorbeeld ook op blz. 305 over het ‘Super-Io’ schrijft, kan ik voor mijzelf niet zozeer vaststellen. Searles heeft het daar over een ‘Super-Io’ dat als een tiran tegenover het ‘Ik’ (Io) staat. Voor zover als ik er zelf mee in contact kan komen, ben ik nogal ‘gemoedelijk’ met mijzelf en ‘vergeef ik mijzelf’ ook nogal wat. Ik weet dat ik fouten maak, dat ik niet perfect ben.
Het zal ook wel te maken hebben met wat ik al eerder in dit weblog schreef over de ‘bad me’ en de ‘poor me’ paranoia. Daar ik in die 4 jaar van mijn delirium voortdurend aan een ‘poor me’ paranoia leed en dus uiteindelijk méér zelfvertrouwen had, heeft dit ook zijn duidelijke verband met een andere verhouding binnen jezelf tussen deze genoemde instanties.

Verder merk ik ook duidelijk uit bepaalde beschrijvingen van Searles dat hij daar mensen met deze problematiek beschrijft, die op elk momentje van hun leven geheel door deze problematiek openlijk (voor andere zichtbaar) geconditioneerd worden. Daar ik op mijn 18e jaar de stemmen maar 1 week hoorde en daarna 25 jaar lang niet meer, was mijn levenswijze toch wel heel anders. Zeker had ik ook voor mijn 18e jaar en tijdens al die 25 jaar mijn ‘niet-al-te-zichtbare’ problematiek, maar bij mij was die niet zo vér ingrijpend als ik over andere mensen lees.

Met mijn ex-psychotherapeute hebben wij ook wel eens gesproken over het feit dat bijvoorbeeld al mijn levenservaringen tijdens die 25 jaar - vóór mijn 43-jarige leeftijd - mij toch ook gevormd hebben.

Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 15 maart 2010

middeleeuwse kunst en het collectieve onbewuste

Ik heb toevallig binnen de Koninklijke Bibliotheek zonet een kijkje kunnen nemen binnen prachtige middeleeuwse miniaturen. De link is deze:

http://www.kb.nl/manuscripts/

Prachtige tekeningen uit die tijd, ook inspirerend.

Bepaalde miniaturen doen ook denken aan de schilderkunst van Brueghel of H. Bosch.

Het doet mij trouwens ook denken aan mijn voorkeur voor bepaalde kunst, vooral in gotische stijl, bij mijn toeristische bezoeken aan kerken.

Tijdens mijn 'schizofrene' periode ontdekte ik in Noord-Frankrijk met véél interesse tussen Brest en Roscoff tijdens een bustrip dat ieder dorp op het pleintje naast de kerk prachtige Kruizigingsgroepen had staan. Maar tijdens diezelfde reis bekeek ik ook met enorm veel interesse de mythologische celtische figuren, die de kerken daar versierden.
Hoogstwaarschijnlijk sprak die kunst toen enorm tot mijn onbewuste. En dat gebeurt ook vandaag de dag nog.

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 maart 2010

beelden

Op 13 maart schreef ik over een mythologisch beeld uit China.

De gedachte dat die uit China afkomstig was schoot mij de vorige nacht bij het zicht ervan te binnen.

Gisteren en vandaag heb ik het beeld weer waargenomen, terwijl ik wakker was. Alsof mijn gedachten daar onbewust over verder breiden.

Maar ik slaag de figuur nog niet te achterhalen. Hij (?) was donkerblauw van kleur en het bovenlijf scheen mij vogel- of griffioenachtig, terwijl het onderlijf mechanisch leek of een soort onderdeel van een schip.

Wie weet waarom deze figuur mij in het geheugen terugkeert?

Gisteravond heb ik ook weer - tijdens een relaxmoment - een beeld waargenomen, dat op een miniatuur uit de middeleeuwse boeken leek: een vierkant beeld met links en rechts een groen veld. Dicht langs de linkerkant loopt een kronkelende weg (omhoog?) en vlak bij die weg staat (nog steeds links op de figuur) een vrouw, geheel in het rood gekleed, die een bloem plukt en aanbiedt.

Ik weet dat ik die vrouw ben - of er mee te vergelijken ben - en ook waarom ik dat gebaar uitvoer.

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 maart 2010

mijn vader's kunstwerken

Ik geloof dat hij er vlak ná het overlijden van mijn nooit gekende broer ('grote Hans') mee begon:
mijn vader heeft toen twee bas-reliëf-schilderijen gemaakt: één van de Emmausgangers en één van Het Laatste Avondmaal.
Als kunstresultaat ook nogal behoorlijk knap, volgens mij. Van het Laatste Avondmaal heb ik nog een fotootje hier thuis. Het schilderij heb ik zelf nooit gezien.
Een paar jaar geleden heb ik van een neef van mij gehoord, dat dit schilderij in de huiskamer van mijn grootvader van moeder's kant hing.

Het schilderij van de Emmausgangers is op deze wijze kapot gegaan: mijn vader had het pas beeïndigd, maar het was daarna vlak bij de kinderbox geplaatst waar ik als klein kind in stond. Ik heb het toen omver gegooid, vanuit de box.
Dit werd mij natuurlijk pas jaren later door mijn vader verteld, die er echter ook aan toe heeft gevoegd dat dit hem eigenlijk nooit al te veel gestoord heeft. Voor hem zelf was het belangrijk dat hij het beeïndigd had.
Ik geloof dat deze activiteit hem in die crisisperiode van het verlies van zijn geliefde zoon ook wel geholpen zal hebben.

Wat wel in onze woning voor een lange periode te bewonderen is gebleven, was een bas-reliëf van een mooi, groot zeilschip dat mijn vader op de schoorsteenmantel in gips had gemaakt.
Juist op de grond vóór deze schoorsteen vergaderde hij ons, kinderen, om zich heen om op zijn mondharmonica te spelen. Mooie herinneringen...

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 maart 2010

video su Jung - in het italiaans

Hier een link waar, in 6 korte video-clips en alleen in het italiaans, iets over Jung's ideëen en leven te bekijken. Interessant, ook met een paar interviewstukken aan twee van zijn dochters en één kleinzoon.

http://museamiche.blogspot.com/2009/05/architetture-dello-spirito-jung-edifica.html

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 14 maart 2010

stukje tekst van Jung

Door mij in het nederlands vertaald stukje tekst uit het hoofdstuk ‘La funzione trascendente’ opgenomen in het boek ‘La dimensione psichica’ van C.G. Jung:

blz. 117:

“Het is verschrikkelijk te merken hoe gebrekkig de mogelijkheid van de mens is om de argumentaties van anderen te accepteren, ook als deze mogelijkheid de onvervangbare grondvoorwaarde van iedere menselijke gemeenschap is. Iedereen die de mogelijkheid overweegt om met zich zelf in het reine te komen zal met deze algemene moeilijkheid rekenschap moeten houden. In dezelfde maat waarin hij de ander niet accepteert, herkent de mens het bestaansrecht aan het “andere” in zichzelf niet en omgekeerd. De mogelijkheid een innerlijke dialoog te voeren is de toetssteen voor de uiterlijke objectiviteit.”

Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 maart 2010

mijn moeder

Het archetype van de Grote Moeder, zoals Jung er over schrijft...

Tijdens onze laatste ontmoetingen heb ik weleens tegen mijn ex-psychotherapeute gezegd dat ik er niets aan kan doen, maar het begrip 'mijn moeder' is voor mij een zo leeg begrip gebleven. En daar verandert geen moedertjelief wat aan. Ik weet dat zij op haar manier van mij hield, maar voor andere herinneringen en voor een ander begrip binnen mijzelf v.w.b. 'mijn moeder' hadden er vele andere dingen 'gevuld ' moeten worden - op hun juiste tijd.

Zie ook mijn gedicht 'Betreuren'

Noodzakelijke rouwprocessen, verwerkingen.

Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 13 maart 2010

mijn moeder en nog wat

Op 11 maart schreef ik dat ik 's nachts tussen de oude tekststukken, die ik in mijn dromen zag, ook een stukje oude tekst zag dat met 'arme mama' begon.

Mijn leven lang heb ik mij in haar ingeleefd en had ik medelijden met haar.
Zovele mensen hebben over dit gevoel 'medelijden' ook verkeerde ideëen. 'Medelijden' kan ook de betekenis hebben dat jij met die persoon 'meeleeft', je 'in kunt leven'.
Maar ik heb nooit of héél weinig het gevoel gehad dat zij met mij of met ons meeleefde, zich in óns in kon leven. Zo vaak heb ik negatieve oordelen van familieleden, vrienden of kennissen moeten horen over mijn gevoelens ten opzichte van mijn moeder. Mensen die oordelen en niet weten...

Maar moet het een kind zijn die zijn moeder moet begrijpen of vooral omgekeerd? Moet het een kind zijn dat liefde aan zijn moeder uit moet drukken of vooral omgekeerd?

En als volwassene draag je die bagage van het kind in jezelf met je mee. En daar zat Lia: met haar eigen, nooit door haar moeder beantwoorde behoeftes en ook altijd met dat 'medelijden' met haar moeder.
Oh ja, ik hield van haar, maar altijd met die boventoon van 'medelijden' met haar.
Voor de rest van mijn gevoelens - en belevenissen - t.o.v. mijn moeder verwijs ik naar mijn boek en naar dit blogarchief.

Nog steeds heb ik vreemde beelden voor en tijdens het slapen gaan. Gisteravond had ik voor het inslapen ook weer zovéél beelden in zicht: verschillende gezichtsbeelden van Jung, mythologische beelden (één merkwaardige figuur uit het oude China, die mij vanochtend niet meer te binnen schiet) enzovoort. Waar haalt een mens al die innerlijke beelden vandaan? Van vele beelden herinner ik mij persoonlijk niet die ooit van mijn leven zelf te hebben gezien.

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 maart 2010

hechtingstheorie

Wat ik vanochtend heb geschreven over het gedrag van de personen binnen de zelfhulpgroepen heeft ook zijn duidelijke verband met wat ik hierover lees in het al genoemde boek van Wallin 'Attachment in Psychotherapy':

het afstand kunnen nemen van de directe 'hier-en-nu' belevenis en het kunnen nadenken over eigen belevenissen, ook op het moment zelf dat je je er over uitdrukt of met iemand erover spreekt, is verbonden met de denkpatronen die tijdens onze prille jeugd ontstaan.

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 maart 2010

Jung ... en achtergrondcultuur op school

Ik zou van Jung wel zoveel meer willen lezen, maar zijn komplete werk is echt té uitgebreid om geheel door te werken. Ik zal zeker nog wel boeken van hem lezen (ben nu aan mijn 5e boek), maar eventjes dit hier:

wat ik in de opleiding op de nederlandse scholen heb gemist en waar ik nog steeds het gebrek van voel is de hele geschiedenis en cultuur (vooral Romeinen en Grieken) van vóór de tijd van de aankomst van het christendom in Nederland.
Ik ben altijd op katholieke scholen geweest en 'de geschiedenis' scheen pas met de bisschop Willibrordus in Nederland te beginnen. Ook op het lyceum te Alkmaar en het Havo-deel plus de Pedagogische Akademie te Bergen ontbrak dit als leerstof.
Terwijl ik heb gemerkt dat de klassieke cultuur in Italië heel wat meer aandacht toebedeeld krijgt.

Ik geloof oprecht dat men in Noord-Europa (en Noord-Amerika) méér een pragmatische instelling heeft ook qua lesprogramma's. Wel jammer.
Het zal zijn voor- en nadelen zeker hebben, maar het blijft een gebrek...
Je kunt er als volwassene wel aan bijspijkeren, maar het effect is nooit hetzelfde.

Ook onze zogenaamde begin-inwijding tot de psychoanalyse was op de Pedagogische Akademie trouwens beperkt tot Sigmund Freud.

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 12 maart 2010

zelfhulpgroep in Turijn

Gisteren de tweede bijeenkomst van de nieuwe zelfhulpgroep in Turijn.
Er waren drie nieuwe personen bijgekomen, maar twee hiervan hadden er behoorlijk moeite mee om in stilte naar de anderen te luisteren.

En men is daar niet voor individuele gesprekstherapie of om alléén het woord te voeren, alsof het hier om een persoonlijke uitlaatklep gaat.
Men moet een bepaalde groepsdiscipline volgen: iedere persoon de beurt geven om tussenbeide te komen. Men moet ook kunnen luisteren en daar schijnt niet iedereen toe in staat te zijn.
Ik weet niet zeker of iedere persoon hier zomaar aan deel kan nemen: er is ook een bepaalde gesteldheid voor vereist.

De huidige leidster van de groep, een vriendin van mij, en een psychiatrische verpleegkundige zullen in de maand april elders in Italië een cursus volgen om dit soort groepen te leiden.

Ik zal voorlopig nog aan deze zelfhulpgroep deel nemen, maar het zal niet continu in de tijd zijn.

Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 11 maart 2010

zomaar wat

Vanmiddag weer de bijeenkomst van de in Turijn pas geborene zelfhulpgroep. Ik zal er eventueel morgen wel wat over schrijven.

Ik wil niet vervelend worden voor de bezoekers hier met mijn verhalen over dromen, beelden enzovoort.
Een paar dagen geleden had ik al een beeld voor ogen, tijdens het uitrusten, van een meer midden tussen de bergen en dat schijnt ongeveer precies over een te komen met foto's, die ik via Internet achterhaal over de woonplaats van Jung, Bollingen.

Vannacht heb ik echt vreemde gewaarwordingen gehad in een soort korte beelden: zicht op 2 zinnen die Jung schreef en waar ik niets van begrijp (met het woord 'cocrans' erin); een datum, die - als ik mij niet vergis - 23 januari 1602 was; beelden met oude (en toekomstige?) teksten; een tekst die begint met de aanhef 'Arme mama'; zicht van het woord 'Edron' (?).

Net alsof ik in contact was met oude teksten, ook uit andere eeuwen. Is dat mogelijk?

En vlak voor het inslapen een beeld van een oude man, die op zijn buik in bed ligt, en waarvan ik 'weet' (of denk) dat het om Jung zelf (?) gaat. En dat hij is overleden. Gekleed met alleen een gestreepte pyjamajas en onderbroek aan. Hij ligt er wat gekronkeld, opgetrokken in: met hoofd en benen naar links en middenlichaam ietwat naar rechts.
Vreemd, allemaal zo vreemd, ook al is het interessant.
.

Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 maart 2010

Ontdekkingsreis binnen dromen

's Ochtends

Vannacht weer zoiets vreemds.
Ik was heerlijk relaxed gaan slapen gisteravond, na ook een speciale voet-, hand- en gezichtmassage met een heerlijke amandelcrème.

De hele nacht door heb ik de sensatie gehad van het woord 'Vijfde element', zoals ook dat ik aldoor boven op een enorm bouwgeraamte zat, op een soort hoge steigers, die nogal veel gelijkenis hadden met de tekening 'Kubische ruimteverdeling' van Escher, maar meer omhooggaand als geraamte.

Vanochtend zat ik nog steeds boven op die steigers en schiet mij het woord 'Buigingsleer' ('piegologia') te binnen.

Kommentaar:
Ik heb nooit bewust eerder wat gehoord over dit 'vijfde element', maar bij mijn zoeken zonet schijnt dit overeen te komen met de 'levenskracht zelf', het vijfde principe of prana.
De 4 elementen zijn dus vuur, lucht, water en aarde.

Deze 4 elementen zijn ook die die Aad van Ouwerkerk in zijn boek 'Droomwerk' als de vier elementen van de droom aanduidt. Zit ik er, met een 'vijfde element' soms buiten? Ontdekkingen?

Gaat het soms om een andere benaderingswijze? Of om andere zaken?

En v.w.b. 'buigingsleer' schiet mij alleen te binnen dat die waterwezens ('dolfijnen) uit mijn recente, hier kort beschreven droom juist zich bogen als enig mogelijke beweging, beweging waar anderen rechts in de droom (in het bewuste veld?) wat van konden leren.
Vreemde gewaarwordingen. Ontdekkingsreizen.

Ik ga de laatste week nogal behoorlijk buiten het thema van mijn blog om...?
Of niet?
Ik ga gewoon door met mijn manier van schrijven, gedachtes, beschrijvingen, belevenissen enzovoort.
Met wat mij bezig houdt.

's Middags:

'Bollingsruimte' schiet mij nu zonet te binnen. Dit is zeker een gedachte in verband met het woord 'buigingsleer'.

Ook omdat ik als andere beelden tijdens relaxende lichaamsmassages (rugmassages) wel gotische gewelven en mandala waarneem.

Wat mij nu ook nog te binnen schiet is de tekening van Escher, waarin hij op een hand een bol houdt, waarin hij zichzelf spiegelt.

En dan maar puzzelen over de betekenis ervan...

Gebouwen met bollingsruimte? Of een nieuwe soort gewaarwordingen of manier van bekijken?

Of gaat het om de ruimte te Bollingen, daar ik juist in deze dagen het hoofdstuk 'De Toren' in het boek van Jung 'Herinneringen, dromen, gedachten' beeindigd heb...?

Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 10 maart 2010

vraag voor 'n interview

Zoeven vraagt een zweedse journaliste, die ook al een 'story' over mij op de World Mental Health Organization heeft geplaatst, of ik eind maart misschien vanuit Turijn naar Trieste wil reizen (alleen tegen reisvergoeding) om door haar geïnterviewd te worden over 'het stemmen horen' en ook over mijn ervaring erover binnen en buiten de psychotherapie om.

Zij heeft ook recent mijn boek gelezen. Zij heeft jaren geleden ca. 5 jaar lang in Nederland gewoond heeft en bezit nog een 'behoorlijke' kennis van de nederlandse taal en onderhoudt nog contacten met nederlandse mensen.

Interessant zou het wel zijn, maar de treinsreis duurt - indien alles meewerkt - minstens 8 uur héén en weer 8 uur terug.

Te veel moeite, volgens mijn gezichtspunt.

Had het nu in Milaan of Bologne geweest, had ik ook nog op één dag heen en terug kunnen reizen.

Toch wel leuk om af en toe contact met haar te onderhouden.

Ik heb haar voorgesteld een interview via een Skype-verbinding te doen.

Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 9 maart 2010

gedachten

Steeds Jung lezend, in het zoeven genoemde boek, op blz. 273 in hoofdstuk VIII - De toren - waar hij zo intens goed beschrijft hoe hij zich te Bollingen 'in modest harmony with nature' voelde en van alles had gedaan om dit ook waar te maken met de langzame constructie van de toren en het omgevende terrein, hoe hij zichzelf in direct contact met de 'simpele' mens in zich wilde brengen, schiet mij nog even dit te binnen:

al elders in dit weblog schreef ik over de ervaringen van mensen met de zgn. 'schizofrene' problematiek die zich vaak terug kunnen vinden in ervaringen van het zich-één-voelen-met-de-natuur.

Als men dit koppelt aan het feit dat de 'schizofrenie' een diepe duik in je eigen (en het collectieve) onbewuste is, zou men eigenlijk dit kunnen concluderen:

de 'oermens' in ons is midden in de natuur in zijn element. Hij vindt er zielsrust.

Dit zou ook tot bepaalde richtlijnen voor de juiste of een betere woonomgeving voor mensen met deze en andere GGZ-problemen moeten leiden.

[In de afgelopen maand september ben ik na mijn deelname aan het Intervoice-congres ook nog bijna 12 dagen lang bij mijn zus Patricia vlak bij Aken (Hammer) midden in de bossen te gast geweest. Wat een pracht: dit leven ondergedompeld in de natuur! Bij mijn terugkeer in Turijn heb ik ook nog zo'n 3 dagen lang moeite gehad mij weer aan de stad aan te passen, alsof ik aan een 'jetlag' of een 'greenlag' had geleden.]

Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 9 maart 2010

'dejà vu'-ervaring

Ik lees zonet op blz. 278 en 279 van het boek 'Herinneringen, dromen, gedachten' van Jung over zijn vreemde ervaring van de voorbijgang van een stoet mensen tijdens een droom, die hij deels toeschrijft aan het verschijnsel van de synchroniciteit.

Ik vraag mij af of onze ervaringen van 'dejà vu' - die mij af en toe ook wel eens zijn overkomen - die de personen vaak niet kunnen plaatsen ook niet te maken hebben met een soortgelijke ervaring. Zullen die ook als synchroniciteitsverschijnselen verklaarbaar zijn?

Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 maart 2010

Mysterien van Eleusis

Op Wikipedia lees ik dat de Mysteriën van Eleusis inwijdingsrituelen zijn voor zgn. 'uitverkorenen'. (?)

En dat ze plaats vinden in de lente en herfst.

Zullen deze te maken hebben met de voorafgaande droom in de nacht betreffende die waterwezens, die mij duidelijk een soort dolfijnen leken?

Mysteriën...

Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 maart 2010

vreemde dromen

Het zal zijn omdat ik gisteren in een synagoge en Hebreeuws museum ben geweest.
Het zal zijn omdat ik 's avonds nog wat in Jung's boek 'Herinneringen, dromen, gedachten' las...

Het zal zijn dat ik er de laatste tijd mee bezig ben.
In ieder geval heb ik er nog veel over te leren, te lezen en na te denken.

Vannacht weer 2 vreemde dingen gedroomd en herinnerd.
In het begin van de nacht een vreemde droom met mengeling van aanwezigheid van water-wezens (dolfijnen?) samen mét mensen waar ik zelf ook tussen ben, allen links in de ruimte.
Rechts, achter een scherm (televisie?, computer?) een waterwezen (dolfijn?), dat van de bewegingen van de waterwezens links iets zou kunnen leren.
Als een soort telepathische communicatie, omdat het wezen rechts niet ter plaatse aanwezig was.
Of contact tussen het onbewuste en het bewuste?

Later in de nacht word ik wakker door een duidelijke woord-sensatie: 'Mysteriën'.
En meteen komt in mij de associatie op : Mysteriën - Eleusis ?

Mysteriën waarover ook Jung zoveel bestudeerd heeft.
[Ook te Eleusis in Griekenland heb ik in ca. 1980 samen met mijn man een bezoek gebracht.]

Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 8 maart 2010

toer van gisteren

Ondanks het onverwachte slechte weer (sneeuw en sterke wind) ben ik gisteren toch met de 'Il Bandolo'-organisatie naar Casale Monferrato geweest, waar wij bovenal een synagoge - bouwjaar 1595 - hebben bezocht met het bijbehorende Hebreeuwse museum. Wij hebben het bezoek daar wel moeten reserveren.
Interessant, met een goede gids voor het kleine, maar interessante museum.
Ik was nog nooit in een synagoge geweest.

Mijn interesse gaat niet zozeer uit naar hun godsdienst - waarvan vele bezoekers de details niet kenden - als wel naar hun rituelen en de betekenis ervan.

Ook lekker gegeten daarna in een agritoerisme en met veel nieuwe mensen daar gepraat.
Hoevelen nemen er niet uit eenzaamheid aan deel...

Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van 'Schizofrenie'