Genezen van 'schizofrenie' is mogelijk!

Donderdag 22 april 2010

sprookjes en hun verband met het onbewuste

Uit de meest geliefde sprookjes uit je eigen jeugd kun je zelf - als je er al in slaagt jezelf een beetje op een afstand te bekijken - ook wel wat over je eigen problemen opmaken.

In mijn boek haal ik ook als één van mijn favoriete sprookjes - het ontroerde mij en ik kon mijzelf er in terug vinden - uit mijn jeugd dat van het 'Meisje met de zwavelstokjes' van Andersen aan.

Wat mij recent ook te binnen kwam was een ander geliefd sprookje: Het lelijke eendje.

Wel, nà mijn jaren psychotherapie ben ik eindelijk een zwaan geworden en heb dus mijn besef van eigenwaarde behoorlijk hersteld.
Voor de rest: wel, er blijft altijd wel iets om binnen jezelf aan te werken, maar dat geldt evenzo voor psychotherapeuten, psychiaters enzovoort.

Tussen mijn 'schizofrene' fantasieen had ik tijdens een zomerreis in Zuid-Frankrijk ook iets betreffende zwanen gedacht, maar ik kan mij de preciese inhoud ervan niet meer herinneren.

Ha, ha: voor wie hier op mijn blog leest, zouden wij de titel van het sprookje 'Zwaan-kleef-aan' toe kunnen passen...? [Zonder enige verwijzing naar de inhoud van dat sprookje, waarvan ik de betekenis of onbewuste verbanden niet eens ken.] Zal ik de titel van mijn blog veranderen?

Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Donderdag 22 april 2010

mijn huidige creatieve bezigheid

Ik heb verschillende brei-, haak- en borduurperiodes in mijn leven gehad, maar merk nú tijdens het borduren pas het effect van kleuren en achtergronden.
Voorheen was ik meer bezig om preciese technieken, modellen of produkten te verkrijgen, ook wel met behulp van mijn eigen fantasie, hoor.

Maar nu merk ik dat ik ook erg het effect van kleuren en achtergronden op prijs begin te stellen of - wie weet - nú pas klaar ben om aandacht te schenken aan dit soort details. Ik houd niet meer zo erg van felle kleureffecten, ook al kunnen enkele exemplaren mij wel bevallen.
Ik houd nu erg van pastelkleuren, eenkleurig borduursel of dat wat ik ook wel het antieke effect noem (donkerrood, donkerbruin of crémekleur enzovoort op beige of ecrù achtergrond).
Ook 'open' borduurwerk, dat wil zeggen: niet geheel gevulde figuren vind ik erg mooi.

Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 22 april 2010

Hechtingstheorie, psychotherapie enzovoort

Ik ben nu het erg interessante hoofdstuk 8 in het boek ‘Attachment in Psychotherapy’ van David Wallin aan het lezen, over de niet verbale ervaring en het ‘niet-gedachte-bekende’, dat deel uitmaakt van de emotieve kern van het Zelf.

Om even kort ietwat aan de lezer hier uit te leggen:
alle mensen doen een enorm belangrijk deel – zo niet het merendeel - van hun prille ervaringen op tijdens de zogenaamde pre-verbale fase, ervaringen die wij in ons geheugen opslaan zonder ze nog te kunnen bewoorden, maar die ons evengoed enorm bepalen in ons gedrag.

Tijdens de psychotherapie poogt de goede therapeut juist deze ervaringen van de patiënt, die nog niet tot een verwoordbare fase behoren leefbaar en uitspreekbaar te maken en zo binnen de persoon (patient) tot verwerking en integratie ervan te komen.

Wat D. Wallin hierin beschrijft over meerdere soorten patiënten roept bij mij de lectuur van hoofdstuk 6 van Searles (‘Collected papers on Schizophrenia’) terug, waarin hij schrijft over de communicatie op een onbewust niveau.
Het schijnt dus bij vele problematieken voor te komen, dit soort communicatie.
Erg interessant argument.

Om hier voor bepaalde lezers wat voorbeelden van pre-verbale communicatie aan te halen: de gezichtsuitdrukkingen, de toon van de stem, de houding van het lichaam en de gebaren, het ritme en type van het gesprek en gedrag.
Of om tot de prille jeugd terug te gaan: de nabijheid of afwezigheid van de zorgende persoon en de aard van de eventuele aanwezigheid...

Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 22 april 2010

vandaag

Vanmiddag ga ik de stad in, deels om wat te winkelen, maar ook om opnieuw aan een bijeenkomst van de nieuwe zelfhulpgroep hier deel te nemen.

Ik ben benieuwd wat ik er vandaag zal meemaken.
Niet alles schijnt er op rolletjes te verlopen, naar ik gisteren van één persoon van de groep vernam.

Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 21 april 2010

vandaag

Vanochtend iemand een beetje geholpen met een vertaling.
Toch zo gek nog niet: af en toe klusjes te vertalen. Het worden vaak deels ook uitdagingen.

Maar op hoeveel verschillende manieren kun je zinnen wel niet opstellen of meer 'bloemend' opschrijven...

Zo herinner ik mij - en dat werk zou ik niet graag herhalen - dat ik tijdens bepaalde vertaalklussen, waaronder ook enkele voor de Europeze Gemeenschap hier in Italië in botsing kwam met ietwat 'gehaaide' nederlandstalige personen, die met behoorlijke eigendunk beweerden dat bepaalde vertalingen maar op één (hun) manier vertaald konden worden.

Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 20 april 2010

hechtingstheorie en toepassing

Gistermiddag ben ik nog wat verder gegaan met het lezen in het interessante boek 'Attachment in Psychotherapy' ('Psicoterapia e teoria dell'attaccamento') van David Wallin. Ik ben nu bezig met het zevende hoofdstuk.
Het is verbazingwekkend hoeveel ik ook hierin ontdek en dan ook in mijn omgeving in het gedrag van zovele mensen terugvind, daarbij niet ten laatste ook de familie van mijn man.

Hoeveel méér mensen dan ik ooit had gedacht zijn, zonder het zelf te weten, voortdurend 'geblokkeerd' in hun gedrag omdat ze voortleven met gedrags- en denkpatronen die tijdens hun prille jeugd zijn ontstaan.

Het duurt nog wel een poos voordat ik dit boek uit zal hebben en bepaalde hoofdstukken zal ik nog eens moeten herlezen omdat er zovéél in is verwerkt: Bowlby's hechtingstheorie, maar ook alles wat er daarna met het werk van anderen uit is voortgevloeid.
Het werpt ook een heel andere blik op al dat wat ik met behulp van mijn universiteitsstudie en verdere zelfstudie had geleerd of begrepen. Erg interessant, in ieder geval!

In bepaalde beschrijvingen van Wallin over de werking van de psychotherapie vind ik natuurlijk ook beschrijvingen van Searles terug.

Kommentaar voor de lezers die hier niet veel van begrijpen: dat wat in psychotherapie gegeven of toegereikt wordt is dat wat dus eigenlijk de zogenaamde 'optimale' ouders hadden moeten aanbieden.
Of zoals Bettelheim ook wel eens schrijft: 'the good enough parents'.

Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 19 april 2010

zomaar wat

Vanochtend eerst lekker aan de telefoon met een familielid in Nederland gekletst.

Daarna naar buiten gegaan, om boodschappen te doen en tegelijkertijd van de lente hier te genieten: heerlijke zon, verschillend groen gebladerte op de bomen bewonderd, merels bekeken die wormen uit de grond trekken en mooie heldere contouren van alle ramen en bomen gezien vanwege de heldere lucht enzovoort.

Ik heb ook lavendel gekocht bij een 'erboristeria' (hoe heten die op zijn nederlands? Winkels waar je schoonheidsprodukten, maar ook kruiden en gedroogde bloemen kunt vinden.) en thuis al heerlijk een paar geurzakjes ermee gevuld en verpakt.

Mijn ochtend is al goed.

Vanmiddag lezen, eten koken, borduren, sporten...

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 18 april 2010

over 'eenzaamheid'

Over het thema 'eenzaamheid' gezien vanuit psychoanalytisch perspectief:
Hier denk ik nu aan het al genoemde boek 'Solitude' (Solitudine felice) van Franςoise Dolto, maar ook aan het boek van Judith Viorst ('Necessary losses' of 'Noodzakelijk verlies'):
ons hele leven, vanaf de geboorte is een continue weg van zich-losmaken, van grenzen overschrijden, van hierover 'rouwen' en er rijper of wijzer van worden.
En in ons blijft altijd het verlangen bestaan naar die oer-eenheid, die symbiose met moeder, dat geheel een-zijn met elkaar.

En de psychische problemen van eenieder ontstaan daar waar deze weg niet al té perfect is verlopen, stagnaties of fixaties gevormd heeft.

Juist in de volle 'schizofrenie'-beleving wordt de bestaans-eenzaamheid enorm geaccentueerd. Ik verwijs hiervoor bijvoorbeeld ook naar mijn gedicht 'Vervreemd', elders in mijn blog-archief vindbaar.

Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 april 2010

zomaar wat

Ik heb toch nu, ná het afzakken van die enorme lentemoeheid dit jaar (hoorde dat mijn zus, haar man en vriendinnen er ook last van hadden. Ja, het 'bioritme' van de mens! ), ook weer zin om te lezen, hoor.

Ik las zonet een hoofdstuk in het boek 'Solitude' (Solitudine felice) van Françoise Dolto. Dit is nu al het vierde boek dat ik van haar lees, natuurlijk in het italiaans. Een voordeel van het wonen in een land met méér bevolking: de vertalingen worden gemakkelijker gedaan, hetzij van films hetzij van boeken.

Dolto is, voor mij persoonlijk, héérlijk in het in gemakkelijke taal weergeven van voorbeelden of toepassingen van de psychoanalyse, bovenal in de opvoedingspraktijk - en mensontwikkeling.

Ik wacht nu ook nog op een paar in Nederland bestelde boeken.

Vanochtend ook weer extra gewandeld en wat cadeautjes voor een familielid bedacht en georganiseerd.

Leuk ook alleen al om ook daar mee bezig te zijn, ook in gedachte.

Kommentaar voor vandaag: ik weet dat ik ondanks alles altijd erg optimistisch ben geweest. Ik geloof dat dit toch wel een erfelijke trek is. Van de kant van mijn vader of van mijn moeder?

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 16 april 2010

vanochtend

Vanochtend heerlijk minstens twee en een half uur op mijn gemak gewandeld, terwijl ik ook de taalcorrecties met de post verstuurde.

Heerlijk genoten van allerlei kleine dingetjes vandaag: zoonlief, die uit eigen initiatief thuis dingen op orde brengt (meehelpt); bomen met nieuwe bladeren; een superefficiënte en vriendelijke postbediende; koopjes op een grote wijkmarkt; een praatje met een barman; winkelen.

En pas thuis weer ontdekken waarom manlief gisteren speciaal een ragout à la bolognese voor vandaag had voorbereid: het is vandaag 33 jaar geleden dat wij op Sicilie trouwden.

Was ik helemaal vergeten, dit jaar.

Zijn het bijna niet altijd de vrouwen, die daar hun man of partner aan herinneren?

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 16 april 2010

mijn creatieve bezigheid

Ik ga momenteel nog steeds regelmatig verder met mijn borduren als een van de bijna dagelijkse ontspanningsbezigheden.
Vele dingen van mijn productie zullen als cadeautje eindigen, anderen zullen in ons huis pronken - voor zover ik door het vaak mopperende kommentaar van mijn man door kan prikken en hierin mijn zin krijg.
Hij wil altijd originele dingen zien hangen (houdt niet van posters), maar vanwege deze overtuiging van hem hangen er hier in huis nog steeds meerdere, enorm donkere pasteltekeningen uit zijn adolescentie en die kan ik gewoon niet meer verdragen!

Heb zopas een mooi antiek decor geborduurd in de vorm van een hart, dat eigenlijk groter uit had moeten vallen. Misschien maak ik hier wel een serie met varierend decor van omdat ze echt mooi uitvallen.
Misschien ga ik voor een vriendin ook nog een tas - waarop al een strook borduurstof zit - borduren. Vele, kleine ideetjes waarvan ik ook geniet.

Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 april 2010

verwachtingen en nog wat

Morgen gaat de eerste italiaanse tekstcorrectie van mijn verhaal naar de uitgever terug. Daarna zal er minstens nóg een controle volgen.

Met de hulp van mijn ex-psychiater heb ik nog wat zinnen veranderd en details beter toegelicht.

Zijn hulp stel ik hiervoor echt ook wel op prijs.

Perfect is iemand toch nooit en je zoudt alles - mijn verhaal inbegrepen - wel oneindig kunnen verbeteren.

Ondertussen is de lentemoeheid wat afgezakt, maar is er nog steeds de bezorgdheid binnen de familie voor een 'ziek' familielid.

Wat dit betreft stuit ik persoonlijk nog steeds binnen bepaalde communicatie op andere familieleden, die wie weet wat wel niet van mij verwachten. Alsof ik op de een of andere manier de oplossing zou moeten zijn voor hún niet opgeloste spanningen of levensproblemen...

Gelukkig kan ik er nu op een betere manier afstand van nemen.

Dit is mij ook al zo'n beetje voorgevallen binnen de zelfhulpgroep. Het schijnt mij dat een persoon daarbinnen mij graag voortdurend aanwezig ziet omdat ik meer nuttige informatie en input kan geven dan andere 'stemmenhoorders' met hun problemen.

Maar ik heb géén zin mij voor een ieder daar in te zetten. Ik heb al voldoende bezigheden en in de keuze of het volgen ervan is het belangrijkste criterium nu toch wel wat ik echt wil doen.

Mijzelf zijn, ná bijna een leven lang hierin vanwege mijn ex-problematiek niet geheel te zijn geslaagd...

Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 13 april 2010

ontmoeting

Tijdens mijn trip van vanochtend heb ik bij mijn ex-psychiater ook weer een vriend ontmoet, die weer eens helemaal zijn humeur in zijn schoenen heeft zitten.

De laatste tijden gebeurt er ook wel aardig wat in zijn leven: zijn grootmoeder overleden (zijn moeder leeft al jaren niet meer), sinds een jaar last van pijn in zijn schrijfhand en arm, weinig werk voor hem op de markt (hij werkt freelance); zijn verkering - en samenwoning - is uit; een dierbaar familielid komt hem na jaren opzoeken met desbetreffende consequenties.

Alles schijnt hem zo ongeveer tegen de wind te gaan of zwaarder te wegen, over het algemeen beschouwd.

En hij is persoonlijk ook al op de radicale anti-toer - overal tégen - wat hem de verwerking van alles zeker niet vergemakkelijkt.

Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 13 april 2010

activiteiten in deze dagen

Ik ben nu aardig bezet ook vanwege de correctie van de italiaanse tekst van mijn verhaal.

Mijn ex-psychiater heeft mij nog wat suggesties gegeven, die ik liever van hém aanneem dan van mijn man, dit tenminste wat betreft vertaalde tekst of hier tekstcorrecties.

Jaren geleden, rond 1992-1994, toen ik ook nog artikelen voor de Europeze Gemeenschap vertaalde, heb ik mij aardig geïrriteerd toen mijn man zijn neus er tussen stak - en ik dat toeliet. Het werd avonden lang werk op de computer en/of elektrische typmachine.

Hij herschreef vaak hele zinnen, paragrafen, en daar gingen wij avonden lang over in de klins.

Sindsdien vraag ik zijn hulp desbetreffend gewoon niet meer. Liever van de kant van anderen. Door hoevele handen is mijn tekst nu wel niet gegaan?

Eerst de hulp van een bejaarde journalist, die mijn tekst 'interpreteerde', d.w.z. een andere uitleg gaf dan die had. Later hebben nog zeker mijn psychotherapeute, mijn psychiater, een andere vrouw (methodologe in autobiografieen) en nog wel iemand hem gelezen en suggesties gegeven.

Ook mijn zoon gaf mij nog een of andere suggestie.

En het kan nog altijd wel beter, hoor. Maar ja, dan zeg je op een bepaald moment toch wel stop òf omdat je er van begint te balen of omdat je er gewoon geen zin meer in hebt.

Hoe meer vakliteratuur ik hoe dan ook lees, hoe meer details ik ook zou kunnen schrijven, maar ik geef zo al genoeg bloot van mijn privéleven, vind ik...

Nu moet voor de italiaanse versie ook nog de tekst voor de achterkant worden opgesteld, wat ik in Italië liever aan anderen over wil laten.

Na deze correcties zal de tekst van de uitgever nog een keer gecontroleerd moeten worden.

Vanochtend heb ik vanwege bovengenoemde reden ook weer 3 1/2 uur tijd in reizen binnen de stad verloren.

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 april 2010

creatief en ontspannen bezig zijn

Ik ben sind een poosje opnieuw enorm geïnteresseerd in creatieve handarbeid, zoals sommige lezers van dit blog al wel gelezen zullen hebben.

Wel, met het 'ouderwetse' borduren heb ik al 3 geurzakjes, één schilderijtje (in delfts-blauw effect) en één pannelap geborduurd.

Natuurlijk moet het een en ander nog gevuld, dichtgenaaid en in een frame met passepartout verwerkt worden, maar dat komt mettertijd nog wel.

En ik heb al aardig wat andere ideëen opgedaan voor het werken met stof.

Het is gewoon een héérlijk gevoel voor jezelf iets uit je handen te zien komen, handarbeid te doen, van wat voor aard dan ook: knutselen, koken, het huis een bepaalde orde geven, tuinieren, schilderen enzovoort.

Dat is juist deel van die dingen, die de mensen voor het begin van de industriëele revolutie normaal deden: in contact blijven met wat er uit hun handen kwam.

Met de industrialisering is er dus ook een 'vervreemdingsproces' voor de mens van start gegaan, dat iedere persoon juist met creatief bezig zijn óók met zijn handen tegen zou moeten werken. Balanceren dus, uiteindelijk.

Erg belangrijk en enorm ontspannend.

Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 april 2010

gisteren en nog wat

Gisteren was het centrum van Turijn aardig vol, ook vanwege de opening van de nieuwe tentoonstelling van de ‘Sindone’, het laken waarvan men veronderstelt dat Jezus er na zijn dood in gewikkeld was.

Ook in het restaurantje, waar ik met vriend X en 36-jarige vriend Y at, zat het propvol toeristen. Wij hebben echter heerlijk gegeten.
Na het etentje ging vriend Y snel weg vanwege een afspraak met zijn ‘verliefde’, een nieuwe recente story van hem.
Met X bezocht ik de wijkmarkt om hem ook te helpen bij de aankoop van voorwerpen en hem tussen het zicht op verschillende soorten gordijnen uit te leggen welke nu het meest geschikt zijn voor een keuken. Hij zal er nog over nadenken vóór ze ook te kopen.

Ik heb dit jaar weer wat moeite gehad mij snel aan de nieuwe ‘zomertijd’ aan te passen.
Zal het hiervan een nasleep geweest zijn? Ik was de laatste dagen namelijk behoorlijk moe en heb gisternacht en vannacht dan ook lang uit moeten slapen.

Of zal het zijn oorzaak gehad hebben in gedachten rondom de ‘ziekte’ van een dierbaar familielid en nog wat andere zaken die mij deze week bezig hielden?

Ook mijn man schijnt in deze dagen meer moeheid te hebben dan voorheen. Zal het toch moeheid vanwege de overgang tot de zgn. zomertijd zijn?

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 9 april 2010

nog zomaar wat

Gisteren ben ik vanwege tijdgebrek, maar ook gebrek aan zin niet naar de vierde reünie van de eerste zelfhulpgroep hier gegaan.
Ik verlies ook elke keer minstens 4 - 4 1/2 uur omdat de reünie zeker anderhalf uur duurt, je nog apart wat bijpraat en ik met de bus of tram van mijn buitenwijk naar het stadscentrum moet gaan en omgekeerd.

Bovendien was ik totaal niet van plan zo'n groep te leiden, maar alleen in het begin bij te wonen en er af en toe naar toe te gaan.
Ik zal als ervaringsdeskundige wel nuttig zijn daar, maar ik voel mij ook niet altijd tot alles bereid.

Morgen ga ik weer met vriend X uit eten, die ná het eten samen met mij zijn keukengordijnen wil gaan zoeken op een wijkmarkt.

Gisteravond ben ik te weten gekomen dat er in Turijn op 12 mei een soort congres gehouden zal worden over het thema 'La diversità che fa paura..' (= Het anders-zijn dat beangstigt), waar men dan over het stigma van de 'geestesziekte' zal spreken. Ik heb er ook een uitnodiging voor gekregen en het kan wel zijn dat ik er naar toe ga.

Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 9 april 2010

activiteiten gisteren

Ik ben gisteren begonnen met de tekstcorrectie van de italiaanstalige versie van mijn verhaal, waar ik nog wel een paar dagen mee bezig zal zijn.
Verder heb ik hier in deze dagen ook meer andere bezigheden, die mij van het blog weg houden.

Gisteren ben ik toevallig door een ander park vlak in mijn woonbuurt gegaan en heb ik daar bij een grote vijver lange tijd staan kijken naar iets wat ik al een paar jaar niet meer tegenkwam: een eend met kleintjes. Wat een prachtig schouwspel!
Ik telde maar 7 of 8 kleintjes, maar twee wat oudere mannen dáár hadden er liefst 13 geteld, die allen op Paasdag zijn geboren. Het was zó vertederend om te zien!
Een paar kleintjes, die te ver van de groep af waren gezwommen, leken in hun plotselinge pogingen hun moeder te bereiken wel over het water 'te rennen'. Hun hele piepkleine lichaampje schoot omhoog en je zag daarna nog hun twee palmvoetjes boven het watervlak héél snel bewegen: bijna 'rennen'.

Ik kan in dit soort en andersoortige spektakels echt volledig opgaan en er heerlijk van genieten, hoor.
Het kan vaak mijn hele dag goed stemmen.

Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 7 april 2010

genieten van de natuur enzovoort

Ik heb zonet boodschappen en andere zaken gedaan, maar ik stond om de haverklap stil om van de lente en haar natuurverschijnselen te genieten.

Prachtige mimosastruiken, japanse kersbomen, stilstaande merels op het gras, af en toe een eekhoorntje (jà, zelfs in de stad sinds een paar jaar!), kleine gekleurde vogelsoorten waar ik de naam niet van weet...

Het genieten van het zicht van kleine kinderen, van hun taaltje, maar ik kan ook vertederd raken door oudere mensen, hoor.

Als iemand genoeg de tijd heeft en neemt om te leven, kan van alles en nog wat een geluksmomentje zijn of een zgn. 'oppepper'.

Kleine dingen vaak...

En de natuur gadeslaan was ook een geliefde bezigheid zélfs tijdens mijn 'galopperende schizofrene' periode.

Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 7 april 2010

activiteiten hier

Gistermiddag samen met mijn ex-psychiater en drie vrouwen, die deel uitmaken van de eerste zelfhulpgroep hier in Turijn, een soort reünie gehouden over argumenten die deze groep betreffen.
Ook wat gesproken over toekomstige GGZ-activiteiten, zoals die op 29 juni, waar dr. John Read uit Nieuw-Zeeland de hoofdgast zal zijn.

Bij de gelegenheid heb ik ook weer eens een paar personeelsleden binnen die ziekenfondszone ontmoet, waar ik door de lange jaren heen echt wel aan gehecht ben geraakt.
Diep menselijke contacten, bovendien in een periode van innerlijke behoefte, zijn echt geen zaken die je in je koude kleren gaan zitten.
Af en toe maak ik dààr en elders (therapeutische woongemeenschap en psychiatrische afdeling) ook wel eens een bezoekje.

Verder zal ik in de komende dagen wat bezet zijn met tekstcorrectie en misschien een vertaalklusje voor een bevriende persoon.

Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van 'Schizofrenie'