Ik heb niet elke dag al te veel inspiratie tot schrijven hier. Ik schrijf hier ook al sinds half november 2009. Misschien omdat ik een beet…
Ik heb niet elke dag al te veel inspiratie tot schrijven hier. Ik schrijf hier ook al sinds half november 2009. Misschien omdat ik een beetje met het gevoel eindig hier aldoor alleen maar nuttige interpretaties of info voor mensen met deze problematiek te schrijven of voor professionals, studenten en nu ook GGZ-werkers.
Vanochtend kwam bij mij weer de nieuwsgierigheid op ietsje te bladeren door boeken van Alexander Lowen, in dit geval in de italiaanstalige versie van het boek 'Physical dynamics of character structure' (The language of the body).
Tijdens mijn schrijf-, verdere leer- en bewustwordingsproces heb ik echt enorm veel inspiratie gevonden in de boeken van Lowen, die voor mijn geluk in het italiaans vertaald hier voor handen waren. Dit soort lectuur in een taal lezen, die je niet 100% beheerst, vermoeilijkt natuurlijk het begrip ervan, vooral als het dan ook nog om zelfbegrip gaat.
Nog steeds lees ik - steeds met een verder inzicht of ook meer afstandsvermogen - hoezeer Lowen gelijk heeft met het beschrijven van het 'schizofrene karakter' in het 16e hoofdstuk van bovengenoemd boek.
En dan vind ik zelf weer verbanden met lecturen die ik in Jung's boeken heb opgedaan. Hiertussen ook het italiaanstalige boek 'La dimensione psichica'.
Te vaak eindigt de persoon met deze (ex-)problematiek van zijn lichaam en al het materieele van deze wereld verwijderd, wat dus zeker op een tendens aan gebrek aan evenwicht duidt. Balanceren!
Voor een ontmoeting met die nieuw-zeelandse vriendin hebben wij vandaag in het centrum van de stad afgesproken. Wij eten wel ergens wat en …
Voor een ontmoeting met die nieuw-zeelandse vriendin hebben wij vandaag in het centrum van de stad afgesproken. Wij eten wel ergens wat en praten natuurlijk behoorlijk bij. Het is al een paar maanden dat wij elkaar niet zien en alleen af en toe via mail horen.
Natuurlijk maak ik dan van de gelegenheid gebruik om in winkeltjes te kijken. Hier in Turijn is het merendeel van de winkels juist op maandagsochtend dicht, maar ik wandel er dus in de middag. Leuk vooruitzicht.
Later op de dag: lekker twee uurtjes met mijn vriendin bijgekletst. Zij is sinds langer dan anderhalf jaar ook actief bezig geweest met haar persoonlijke studie voor autobiografieen aan de Università van Anghiari. En momenteel helpt zij mensen binnen Turijn, samen met nog een andere vriendin van mij, in een autobiografische schrijfcursus. Interessant en zeker stimulerend voor velen. Het verhoogt je identiteitsgevoel en het helpt je ook vaak gevoelens te verwerken. Sommigen ontdekken zelfs een verborgen talent.
Maar als erg lastige noot werd ik juist vandaag overvallen door een soort hooikoortsje, de eerste verschijnselen van dit jaar. De regen heeft er het begin dit jaar van vertraagd, maar sinds ik mijn radicale waterkuur ben begonnen (mei 2009) heb ik er toch minder last van. Maar ook de airconditioners binnen de winkels bezorgen mij vele niesbuien.
Iets wat mij uit het lezen van de boeken van Jung en het boek 'Droomwerk' van Aad van Ouwerkerk tegen de borst stuitte in mijn interesse voo…
Iets wat mij uit het lezen van de boeken van Jung en het boek 'Droomwerk' van Aad van Ouwerkerk tegen de borst stuitte in mijn interesse voor mijn eigen dromen, was de raad (of alleen het vernemen van deze procedure van Jung) om een tekening te maken van je eigen dromen.
Daar ik vanwege mijn ex-problemen al op mijn 18e jaar plotseling kompleet geblokkeerd raakte in mijn tekenplezier - het kwam precies overeen met mijn vertrek uit huis - is dit mij zo'n beetje bijgebleven.
Terwijl ik voor die leeftijd aardig wat plezier kon putten uit het vrije tekenen, kon ik dat daarná niet langer. Dit is trouwens ook een obstakel geweest in de beginperiode van mijn therapie, toen ik, waarschijnlijk vanwege de té hoge psychofarmacadosis, plots bijna geen woord meer uitbracht en men met mij toen de kunsttherapie uitprobeerde. Voor mij was dat gewoon géén mogelijkheid meer tot vrije uitdrukking van mijn gevoelens.Vandaar toen ook het gelukkige gezamenlijke besluit om de medicijnen te verminderen.
Ik bloeide dan ook op en begon opnieuw te praten, te herinneren, beter te dromen enzovoort.
In twee andere boeken ('Droomsymbolen, wegwijzers in je leven' van A. van Ostaden-de Jong en ook achter in het 'Handboek der droomsymbolen' van K. Vollmar) lees ik nu ook een andere procedure beschreven en wel: je eigen droom- en levenssymbolen ontdekken door ze op schrift uit te werken. Dit staat mij al meer aan. Sinds een aardige poos schrijf ik mijn dromen dan ook al in beknopte versie op en maak er mijn aantekeningen bij.
Je kunt dus ook tot beter begrip van je eigen droomsymbolen komen, door duidelijk te omschrijven wat alles in jou zelf oproept aan herinneringen, belevenissen en associaties (ook beelden, muziek enz.).
Ik zal dit zelf ook dus gaan uitbreiden.
Gisteren dus met de trein naar Milaan voor een andere reünie voor de organisatie van de Derde Nationale Dag voor Stemmenhoorders (dit keer 2…
Gisteren dus met de trein naar Milaan voor een andere reünie voor de organisatie van de Derde Nationale Dag voor Stemmenhoorders (dit keer 2 dagen), die op 12 en 13 november 2010 te Milaan plaats zal vinden.
Eindelijk weet ik nu ook de preciese data.
Daar ik in een buitenwijk van Turijn woon ging ik eerst 15 minuten lopend naar een wijkstation en nam de trein van 10.50 uur naar Milaan vanaf het Centrale Station (Porta Nuova). Ik was al om 12.50 uur in Milaan, nam de metro richting Abbiategrasso en stapte een paar stations eerder uit.
Té vroeg voor de afspraak, maar dat is voor mij nooit een probleem. Ik verken de wijk dan wel, vermaak mij met het bekijken van etalages, mooie uitzichten enzovoort.
Dit keer heb ik daar voor het eerst de Naviglio-zone gezien: ik had er al wel over gehoord, maar was er persoonlijk nooit geweest. De Naviglio is een rivier, waaroverheen ook van die typische omhoogstijgende bruggetjes staan en in feite leek die buurt (waarvan ik maar een deel gezien heb) ook wel wat op Chioggia, een erg pittoresk stadje vlak voor Venetië. Het zat propvol toeristen, het merendeel in restaurantjes of 'osterie' (ook restaurantjes, hoor), er waren wat straatmuziekbands en vele kraampjes van kettingen, sieraden, tassen enzovoort.
Daarna van 14.30 tot ongeveer 18.15 uur vergaderd binnen de zetel van een organisatie (Gruppo Itaca), die verschillende activiteiten organiseert (ook bijscholing en contacten met werkadressen) voor mensen met een GGZ-achtergrond. Vier mensen, waartussen ik zelf, kwamen van buiten Milaan en wij waren er in 11 personen. Ik was eind 2009 al naar 2 reünies geweest, heb voor de rest veel mails uitgewisseld, maar veel hadden de mensen uit Milaan in de tussenliggende maanden al geregeld.
Veel informatie uitgewisseld, nog ideëen opgedaan, details bijgevuld...
Zeker komen uit het buitenland Marius Romme en zijn vrouw Sandra Escher. Verder komt Rufus May en een zekere men. Topor.
Rufus May, ook een stemmenhoorder, die buiten de psychiatrie om zelf een manier heeft gevonden om met zijn 'stemmen' om te gaan, daarna ook psychologie heeft gestudeerd en nu in Engeland met de psychiatrie samenwerkt, zal hoogstwaarschijnlijk ook apart tijdens die twee dagen een eigen workshop houden over zijn persoonlijke benaderingswijze met 'stemmenhoorders'.
Drie personen op de reünie van gisteren - mij inbegrepen - hebben zo'n workshop van hem afgelopen maand september te Maastricht bijgewoond: het was echt interessant!
De zaal met zijn workshop zat toen trouwens propvol: elk gaatje ruimte werd gevuld en velen zaten op de grond, vóór en achter hem.
Gisteren was ook Cristina Contini er, een andere overbekende italiaanse stemmenhoorster (al sinds 23 jaar), die ook haar eigen weg buiten de psychiatrie om gevonden heeft om met haar stemmen om te gaan en nu binnen Italië velen persoonlijk helpt, zelfs aan psychologen onderwijst, maar ook helpt zelfhulpgroepen op te zetten. Zij heeft niet altijd positieve ervaringen opgedaan in haar nu 5-jaar lange contacten met de psychiatrie en psychologie. Ik sta nog steeds verbaasd over haar enorme energie in zovele activiteiten. Zij geeft een heel andere uitleg aan het verschijnsel van haar stemmen, ook al is alles mij nog niet geheel duidelijk.
Deze twee dagen beginnen nu eindelijk meer vorm aan te nemen, maar eerlijk gezegd moet ik bekennen dat ik de enorme mailuitwisseling, die de eerste maanden plaats heeft gevonden, verschrikkelijk (overdreven) vond.
Weer terug met de trein van 19.15 en om 21.55 uur was ik weer thuis.
Al met al toch een prettige dag!
Tijdens de treinreis heb ik ook nog aardig wat gelezen in het recent gekochte boekje 'Droomsymbolen, wegwijzers in je leven' van A. van Ostaden-de Jong: héél erg interessant, maar daarover misschien later op de dag nog wat.
Nog eventjes voordat ik naar Milaan vertrek een paar tipjes voor het eten van pizza thuis. Ik veronderstel dat vele lezers - met of zonder d…
Nog eventjes voordat ik naar Milaan vertrek een paar tipjes voor het eten van pizza thuis. Ik veronderstel dat vele lezers - met of zonder deze problematiek - ook alleen wonen en alleen voor hun eten moeten zorgen.
Bovendien zullen vele mensen in Nederland of België niet al te veel de gewoonte hebben bijvoorbeeld pizza thuis te eten. Of italiaanse eetgewoontes kennen.
Let wel: ik houd niet al te veel van koken en ik ben geen goede kokkin, maar snelle of nuttige eettips vind ik zelf ook vaak prettig.
De diepvriespizza is ook een heerlijk produkt om thuis te eten. Er bestaan vele merken van. Welke nu het meest aan jouw eigen smaak overeenkomt is iets wat iedereen zelf uit moet zoeken en vaak hangt het ook af van wat de supermarkt aanbiedt zodra jij er zin in hebt. Om maar iets op te noemen, houd ik bijvoorbeeld niet van de Cameo-merken. Dat kan ik hier op een persoonlijk blog toch best kwijt. Lekker zijn meestal zeker die pizza's waarop staat aangegeven dat zij in een echte op hout gestookte oven (forno a legna) zijn voorbereid, maar dat hoeft niet persé zo te zijn.
Vele pizza's zijn echter schaars voorzien van etenswaar - en dus smaak - erop.
Tips voor het verrijken van pizza's, natuurlijk vóórdat je ze opwarmt:
- snipper er stukjes ansjovis over - dit voor wie van pittig en zout houdt;
- snipper er stukjes salami over;
- verrijk de pizza met kleine stukjes kaassoorten en op het laatst wat geraspte kaas;
- snipper er extra stukjes tomaat over;
- verrijk de pizza met wat meer simpele tomatensaus, vooral op de randen (bijvoorbeeld 'salsa rustica').
En zo kan iedereen er eigen variaties op bedenken.
In Noord-Italië, Turijn inbegrepen, hebben wij weer eens de typische meiregenbuien. Vanochtend liep ik door een park en was er tegelijkertij…
In Noord-Italië, Turijn inbegrepen, hebben wij weer eens de typische meiregenbuien.
Vanochtend liep ik door een park en was er tegelijkertijd de zon en de regen.
'KERMIS IN DE HEL', zei mijn moeder altijd, zodra deze twee verschijnselen tesamen aanwezig waren. Ik kan er echt met plezier aan terug denken.
Meteen schoot mij bij deze herinnering ook een duidelijk fotografisch beeld in het geheugen: ik kom als 9- of 10-jarige lopend van school terug, op de Loudelsweg van Bergen richting de Kogendijk, vlak voorbij het retraitehuis van de St. Ursulinenzusters en de zon schijnt en het regent ook en er is zelfs een prachtige regenboog aan de horizon in zicht. En dit gezegde van mijn moeder schoot mij toen te binnen en het zicht was zo mooi.
Lia met haar herinnering aan iets moois van toen, ook in verband met haar moeder.
Lia, die toen bewust niets wist van haar diepste gevoelens en behoeftes.
Op zich toch ook wel een vrolijke gedachte: Kermis in de hel.
Ook al waren wij behoorlijk katholiek opgevoed, kon de gedachte van een verdoemenis mij maar niet verschrikken. Ook een kind kan zich daar met zijn diepste wezen tegen verzetten. Zoals ik al elders in mijn blogarchief heb geschreven (december of januari), ben ik wel gelovig geweest, maar nooit echt katholiek.
Een vreemde gewaarwording heb ik nu: de droom van 7 mei jl., die men terug kan vinden door rechts boven op de maand mei te klikken (dan word…
Een vreemde gewaarwording heb ik nu:
de droom van 7 mei jl., die men terug kan vinden door rechts boven op de maand mei te klikken (dan worden alle berichten van mei zichtbaar), heb ik eigenlijk binnen mijzelf opgeroepen!
In de weken ervoor had ik vele gedachten, waren er belangrijke familiegebeurtenissen, was er ook binnen mij iets wat mij een paar keer qua gedrag van 3-4 personen in die zelfhulpgroep stoorde enzovoort en uiteindelijk heb ik mijn eigen onbewuste ondervraagd en kreeg ik uiteindelijk die droom.
Het verbaast mij nog steeds zovele ontdekkingen te doen voor wat betreft de vermogens van onze psyche!
Na al mijn geintensifeerde lecturen sinds juni 2006 - toen mijn schrijfproces begon - en na zo'n lange psychotherapie als de mijne, plus mijn persoonlijke interesse in de argumenten, wordt dit natuurlijk wel vergemakkelijkt.
Ook dit maakt deel uit van het individuatieproces, waar Carl Gustav Jung over schrijft en dat hij binnen zovele mensen en culturen heeft bestudeerd.
Individuatieproces: iets wat lezers met ietwat kennis van Jung ook zeker in de fantasieën uit mijn delirium - zie mijn boek - zullen herkennen.
Olé, lezers. Hier een vrolijke noot - à la Winnie the Pooh - van Lia.
Zoals al eerder hier geschreven, was ik van plan een apart blog te…
Olé, lezers. Hier een vrolijke noot - à la Winnie the Pooh - van Lia.
Zoals al eerder hier geschreven, was ik van plan een apart blog te starten voor mijn zogenaamde creatieve bezigheden.
Het is rechts vindbaar tussen de link-lijst: Lia's handwerkblog.
Maar ik moet daar alle kneepjes nog leren kennen om het op te stellen.
Grotendeels wil ik daarin over borduur- en haakwerkjes schrijven.
Het lijkt mij géén geschikt argument voor dit blog hier.
Geduld dus voor eventuele volgers: ik zal alles op mijn gemak bekijken, instellen en er foto's en kommentaar schrijven.
Meteen maar eventjes de link hier geplaatst zodat ik hem ook zelf terug kan vinden.
Bij ons thuis bestaat namelijk regelmatig het volgende probleem. De computer wordt hier door drie personen gebruikt en er bestaat een aparte sector voor Lia, eentje voor onze zoon en een voor mijn man. Het voortdurende overschakelen van een sector naar een andere is een vervelend en tijdberovend iets. Vandaar dat ik bepaalde dingen volg of start terwijl ik onder mijn man's sector ben, die dan niet altijd gemakkelijk terug te vinden zijn zodra ik onder mijn sector kom.
Totaal geen probleem om toe te geven, dat ik van de moderne techniek weinig begrijp, maar dit is mij ondertussen toch wel duidelijk geworden.
Kleine dingetjes, die het dagelijkse leven regelmatig een vrolijke toon geven. Vanochtend: - eerst een leuk site ontdekt van een australiaan…
Kleine dingetjes, die het dagelijkse leven regelmatig een vrolijke toon geven.
Vanochtend:
- eerst een leuk site ontdekt van een australiaanse kunstenares, die een groen wormpje aan een tak had gehaakt. Prachtig! En op nog andere wijzen had zij bomen versierd, ook met stukken gebreide wol. Zomaar speels: héérlijk;
- daarna extra wandelend boodschappen gedaan en kleine vogeltjes bekeken en horen fluiten. Ik heb ook nog in een tuintje verschillende gekleurde viooltjes bewonderd en er vanochtend - voordat ze uitbloeien - fotos' van gemaakt;
- heerlijke spulletjes gekocht om te eten;
- lekkere groente op de wijkmarkt gevonden, ook al vraagt dat minstens 4 à 5 keer in een bak omspoelen, maar heel wat minder tijdverlies dan voor verse spinazie vereist is;
- thuis genieten van een lekkere kop 'groene' thee;
- en daarna nog grappige voorvallen opgehaald met mijn man, die pas was opgestaan.
Gisteren kwam ik tijdens een koffiepauze op dat Congres één van de twee vrouwelijke psychiaters tegen, die in de therapeutische Gemeenschap…
Gisteren kwam ik tijdens een koffiepauze op dat Congres één van de twee vrouwelijke psychiaters tegen, die in de therapeutische Gemeenschap waar ik tussen ’98 en ’99 13 maanden heb doorgebracht, aanwezig waren.
Deze psychiater was de leidinggevende van die Gemeenschap, terwijl ik voortdurend – voor mijn geluk! – te maken heb gehad met een andere psychiater, een erg rustige vrouw. De leidinggevende psychiater is namelijk ietwat agressiever, iets wat mij in de staat waarin ik tóen verkeerde niet al te veel geholpen zou hebben.
Hoe dan ook kreeg ik gisteren van haar het compliment te horen dat ik er verjongd uit zie.
Hoeveel dingen zijn er sindsdien ook gebeurd of, zoals men in Italie als gezegde gebruikt ‘hoeveel water is er niet onder de brug doorgegaan’?
Als ik mijzelf op de weinige genomen foto’s van dat jaar – ‘98-’99 – terugzie, zie ik een versufte Lia – een aardig beetje Zombie - met heel weinig zorg voor haar uiterlijk. Maar hoe diep zat ik nog innerlijk in de knoop, ook nog tijdens de eerste jaren erna, toen ik al weer thuis was. Het komt echter ook overeen met de periode, dat ik nog te véél psychofarmaca slikte, die mij niet in staat stelden helder te denken, associaties te maken, herinneringen op te roepen en thuis en buitenshuis beter te functioneren.
Pas nadat ik kompleet met de medicijnen heb gestopt (zomer 2002), voelde ik mij langzaamaan ook beter, herinnerde ik mij dromen, sliep ik beter, slaagde ik beter na te denken.
En nog wat jaren later het schrijf- en enorme leesproces, dat echt enorm bevrijdend heeft gewerkt en nog werkt.
Zoals een psychiater – ook psycho-oncoloog - gisteren op het Congres nog herhaalde, zijn vele mensen met psychotische problemen intens op zoek naar echte, diepmenselijke contacten. Ze accepteren geen huichelarij. Juist daarin zijn zij - ongewild - al zo vaak verwond geraakt... (zie ook wat Luc Ciompi hierover schrijft)
Wat je na je/zo'n genezingsproces ook gaat zoeken, zijn juist dit soort contacten: je leeft niet meer oppervlakkig.
Waar ik aan toevoeg: juist contacten die aan mensen met deze problematiek in hun prille jeugd ontbraken.
lecturen enzovoort