In plaats van het hier aanhalen van vertaalde stukjes tekst, schrijf ik liever een verwerking van de gelezen tekst, wat de begrippen iets duidelijker maakt. Waar ik mij hier op baseer zijn deels mijn niet volledige kennis van de hechtingstheorie van John Bowlby, nog wat andere lectuur en nu, in dit geval, ook het boek ‘Attachment in Psychotherapy’ van David Wallin.
Er bestaan verschillende manieren van ‘de-werkelijkheid-beleven’, die tijdens onze prille jeugd al ontstaan en ook vaak nog terug gaan op een preverbale (= voorwoordelijke) fase. Preverbale/voorwoordelijke fase niet alléén omdat wij toen nog geen grote beschikking over de taal hadden om die belevenissen in taal te begrijpen en uit te drukken, maar ook omdat die belevenissen – óók in latere periodes – nooit met en door onze ‘caregivers’ (ouders en/of verzorgers) verwoord of begrepen zijn (ge)worden. En als dit proces niet plaats vindt, blijven onze belevenissen ons lastig vallen, zonder dat wij er echt greep op krijgen en er afstand van kunnen nemen.
Zo is het een algemeen verspreid verschijnsel dat mensen de ‘werkelijkheid’ op verschillende manieren beleven, ook díe personen die zogenaamd geestelijk gezond zijn. Ook tijdens het normale, ‘geestelijk gezonde’ leven zijn er fasen, die zich afwisselen, waarin wij óf ‘ondergedompeld’ zijn in onze persoonlijke belevenissen óf er meer afstand van kunnen nemen om verschillende gezichtspunten te kunnen beschouwen en beter te kunnen handelen. David Wallin haalt er toevallig drie aan, die ik hier aanhaal: het ondergedompeld zijn terwijl wij van muziek genieten, terwijl wij sport beoefenen of terwijl wij ‘de liefde bedrijven’.
Dat wat met velen met psychische problemen gebeurt is juist een op dat moment volledig ondergedompeld zijn in eigen onverwerkte en nog preverbale/voorwoordelijke (of nog onuitgedrukte) fasen. Bijvoorbeeld: een persoon met ‘schizofrene’, ‘borderline’ of andere problemen bevinden zich tijdens hun respectievelijke delirium, overwelmende fantasie-fasen of ‘crisis’-momenten juist nog in zo’n preverbale/voorwoordelijke of nog onuitgedrukte en dus onverwerkte fase, iets wat je verhindert er greep op te hebben, er afstand van te kunnen nemen en beter te kunnen handelen. Dat wat zij dan beleven, staat voor hen gelijk als álle mogelijke werkelijkheid.
En dat wat een goede psychotherapie je nu biedt is juist het preverbale, voorwoordelijke of onuitgedrukte naar boven te halen, uitdrukbaar te maken, beter te kunnen begrijpen en er zo afstand van te kunnen nemen om beter te kunnen handelen. Het ‘dringende’ of overwelmende effect van onverwerkte gevoelens verdwijnt en je raakt in staat de, daarmee verbonden gevoelens te verwerken, andere gezichtspunten in te kunnen nemen. Kortom veranderen binnen jezelf – na een goede therapie – je denk- én gedragspatronen. Dit is kortom wat men ook wel mentaliseren of mindfullness noemt en wat noodzakelijk is om psychisch op een gezondere manier door het leven te gaan.
Een ander uitzicht voor mijn blog. De hele rechterkolom is verwijderd, vele foto's ook (van Turijn, van mijn zoontje als kind, van mijn ouders, een kleuterschoolfoto enzovoort) en ieder die het van nu af bezoekt vindt alle gegevens - archief inbegrepen - in de linkerkolom.
Voor wie hier net binnenkomt: klik op de maand van mijn archief en je zult alle teksten van die maand op het scherm zien verschijnen.
Vanmiddag weer een stuk gelezen in het boek 'Psicoterapia e teoria dell'attaccamento' ('Attachment in Psychotherapy') van David Wallin. Héél erg interessant, omdat alle menselijke manieren van beleven uiteindelijk te maken hebben met hoe wij in onze prille jeugd gehecht zijn geraakt en hoe onze 'caregivers' er in geslaagd zijn ons te begrijpen en ons mentaliseringsproces goed of onvolledig te vormen. Misschien haal ik er morgen wel stukjes tekst uit aan.
En wat er tijdens de psychotherapie plaats vindt is vaak een vervangingsproces van dat wat wij tijdens onze jeugd niet hebben kunnen beleven. Iets wat ons dus helpt om alle gevoelens en belevenissen beter te mentaliseren, nieuw denk- en gedragspatronen op te bouwen. En mindfullness en zijn consequenties te bereiken. Misschien morgen dus nog stukjes gekozen en vertaalde tekst.
Wat is alles toch enorm betrekkelijk: op zich zal ieder dit vaak beseffen, maar als wij nu eens focaliseren op de thematiek van een verleden met de 'schizofrene' problematiek, die mij - en anderen - tientallen jaren verhinderd heeft mijn hele potentieel als mens te ontplooien en beter van het leven te genieten.
Pijnen - lichamelijke en geestelijke - heb ik nog en zal ik ook in de toekomst nog hebben, ook al kan ik mijzelf als 'goed genezen' beschouwen. En ik zit steeds beter in mijn vel.
Maar pijnen heeft ieder mens, des te meer des te bewuster hij leeft. Aan alle facetten van het leven zitten positieve en negatieve kanten.
Maar ik heb een partner, wat niet voor alle mensen - met of zonder deze problematiek - is weggelegd. En ik heb een zoon, wat ook niet alle mensen - met of zonder deze problematiek - toevalt. En beiden schijnen voorlopig geen al te grote problemen te hebben.
Wij zitten er economisch goed bij, wij wonen in een van de rijkste landen van de wereld enzovoort, enzovoort.
Ik heb géén ziektes. Ik lijd alleen aan een auto-immuniteit van mijn schildklier, waar ik nu levenslang een medicijn (Eutirox) voor moet slikken. Dit is vanzelf binnen mijn lichaam ontstaan nadat ik vóór 1981 in een periode aan hyperthyroidisme (overfunctionering van de schildklier) leed, wat een familiekwaaltje is gebleken.
Vanmiddag zag ik bij de bushalte een vrouw van mijn leeftijd, die minstens twee hoofden kleiner was, haar hele ruggegraat was scheef gegroeid en ik geloof dat zij dit probleem haar leven lang heeft gehad. Ik heb nog wel andere mensen gekend met deze en andere problemen.
Ik heb niet de neiging te klagen, maar wat is mijn ex-problematiek uiteindelijk in vergelijking met een leven, waarbij anderen je uiteindelijk instinctief uit de weg gaan?
Ik heb vandaag wel 4 - 4 en een half uur gewandeld, al met al.
Ik zat dan ook eventjes bek-af in de bus naar huis.
Wij hebben in 4 personen in een ander restaurantje gegeten en daarna met zijn drietjes nog gewandeld, voor zover je in bepaalde overvolle straatjes vlakbij de Domkerk - waar vlakbij het Sindone-laken vandaag en morgen nog te bezichtigen is - over 'wandelen' kunt spreken.
Onverwacht kwamen we in Piazza San Carlo een prachtige tentoonstelling van Old Timers en andere elegante auto's tegen. Jaren geleden heb ik er nog meer ook door de stad zien rijden.
Toch mooi, hoor.
Alle auto's met zijn drietjes bekeken: met 2 mannen en 1 vrouw in ons groepje had ieder natuurlijk zijn kommentaar en was ieder door andere auto's of details geboeid.
Jaren geleden heb alleen ik ook nog met mijn zoon het auto-museum in de stad bezocht. Dat was toch ook echt een bezoek waard.
Ik heb vanochtend niet al te veel inspiratie tot het schrijven.
Onder de middag zal ik mijn wekelijkse ontmoeting en etentje met vriend X in het centrum van de stad hebben. Het schijnt dat er vandaag ook andere personen bij zullen zijn. Daarna wordt er een pauze ingelast: ik ga zelf 6 dagen naar Sicilie en de week erop zal ik het ook te druk hebben, terwijl vriend X twee vakantietrips in uitzicht heeft, waarvan één met de Il Bandolo-organisatie naar Gubbio en Assisi, geloof ik (heel érg mooi stadjes, waar ikzelf voor 1994 ook met mijn man en zoon ben geweest).
Mijn mailbox wordt, ná die reünie op 15 mei jl. te Milaan, op een onverdraagbare wijze gevuld met onnodig leesmateriaal dat enkel tot bepaalde deelnemers gericht is. Ik had het een paar dagen geleden over 4-5 mails per dag, maar eergisteren en gisteren zullen er wel in totaal zo'n 22 of meer binnengekomen zijn. En daar ik nu - had ik mij mij maar niet voor de organisatie ervan gemeld! - deel van de organisatie uitmaak, moet ik minstens iets ervan lezen en begrijpen of het ook mijzelf betreft. Het is om er 'dol' van te worden en dit ook nog van de kant van GGZ-medewerkers. Hun onderlinge kommentaartjes kunnen ze toch wel op een privé-terrein uitvechten? Ze schijnen er niet al te veel bij stil te staan.
Bovendien meldde zich in deze dagen ook dagelijks per mail een vrouw - met een dochter met deze problematiek - die graag tegen half juni in een randstadje hier mijn getuigenis van genezing voor hun organisatie van familieleden wil hebben. Ik kan het heel moeilijk verdragen als mijn mailbox met zovele berichten gevuld wordt.
Vandaag eventjes een ander argument. Zoals misschien sommige lezers van dit blog, van mijn boek of anderen die mij persoonlijk kennen weten, heb ik altijd veel van kinderen kunnen genieten.
Zo schoten mij vanochtend weer een paar herinneringen van mijn zoon te binnen toen hij nog héél klein was, herinneringen die duidelijk aangeven hoe gevoel voor humor al ingeboren is. Nu is dit al een karakteristiek die mijn vader en vele Govertjes bezitten, maar ook mijn man heeft een behoorlijk gevoel voor humor.
Onze zoon ging vanaf zijn 7e – 8e maand voor halve dagen naar een crèche, zoals er in Noord-Italië velen bestaan. ‘s Ochtends stond ik toen altijd als eerste op, zorgde dan meteen voor Claudio en ging dan eindelijk mijzelf wassen en/of het ontbijt voor ons voorbereiden. Om Claudio dan veilig te stellen, maar ook om mijn man wakker te maken, werd Claudio gekleed bij hem in bed gezet. En Claudio bedacht toen – 1 of anderhalf jaar oud - zijn eigen humoristische spelletje. Vanaf papa’s borst wipte hij met zijn beluierde kontje boven op zijn vader’s gezicht en ging hij er op zitten en stond dan weer op en dan maar lachen… Een soort kiekeboe spelen met zijn vader’s gezicht. Niemand had het hem aangeleerd.
Een ander zelfbedacht humoristisch tijdverdrijf vond hij samen met Laura, een speelkameraadje op de crèche, ook zelf uit. Hij zal toen net zo oud geweest zijn. Zij trapten op elkaars tenen en schaterden het uit van het plezier. En dat spelletje herhaalde zich natuurlijk ook thuis.
Rond zijn tweede jaar begon hij ook langzaamaan met de taal te spelen. Hij vermaakte zich dan vaak door mij de voorwerpen als anders voor te stellen. Als ze bijvoorbeeld groot waren, beweerde hij dat ze klein waren of omgekeerd. Natuurlijk werd dat ook een spelletje met reactie van beider kanten.
Wat een pracht periode is het geweest en hoe kan ik nog steeds van kinderen genieten. Zeker heeft mijn studie mij ook geholpen meer van kinderen te begrijpen en mij meer voor ze open te stellen.
Ik kreeg zonet een verhalenmail binnen, waarvan ik hier eventjes de link vermeld:
http://www.verhaallijnen.nl/
Ik heb zelf de ervaring opgedaan via het schrijven van mijn verhaal, proces waarmee ik iin juni 2006 ben begonnen. Voor wie eens wat meer duidelijkheid binnen zichzelf wil krijgen, bóvenal mensen die moeilijke periodes hebben meegemaakt, is er over schrijven iets erg waardevols. Je krijgt echt meer overzicht over je eigen leven en grip erop. Je wordt er door verrijkt en raakt eindelijk ook in staat op een afstand je eigen leven, de betekenis van bepaalde ervaringen, maar ook andere mensen beter te begrijpen.
De vrouw die bovenstaand site leidt, geeft ook waardevolle suggesties voor het schrijven. Ze schijnt ook begeleiding aan te bieden voor wie hulp wil hebben. Ik heb zelf ook waardevolle hulp gehad tijdens mijn schrijfproces, bovenal aan het einde nog van de kant van een bevriende vrouw, die ook een studie voor de opstelling van autobiografieën had gevolgd.
Experimenten... Iets funktioneert er niet goed, omdat ik hier ook die 'smile'-gezichtjes aanklik, maar deze niet zichtbaar worden. Dan maar mijn eigen Winnie the Pooh-fotootje.
Heb vannacht weer vreemde droomgewaarwordingen opgedaan en opgeschreven. Ik heb er wel vaag wat uit begrepen, ook door het raadplegen van dat 'Handboek der droomsymbolen' dat ik al elders in mijn archief genoemd heb. Maar ik verdiep mij er niet al te zeer in. Ik laat alles gewoon op mij afkomen.
Na de laatste reünie te Milaan voor de organisatie in november van die twee dagen voor het Derde Congres van stemmenhoorders hier, is het spelletje van het vullen van mijn mail-postbus weer begonnen. Er komen per dag van hun kant wel ongeveer 4 of 5 mails binnen. Té veel om alles te lezen, hoor. Er is géén doorkomen aan. Bovendien zijn niet alle berichten tot iedereen gericht, maar dat moet je dus eigenlijk zelf uitzoeken.
Ik heb zonet ook nog samen met mijn ex-psychiater kleine verbeteringen van de kafttekst voor mijn boek naar de uitgever gestuurd.
Vanochtend heerlijk ongeveer twee en een half uur gewandeld, ook langs een wijkmarkt die verder van huis af ligt. Vreemd genoeg was er aardig wat wind, maar heb ik totaal géén last gehad van mijn zogenaamde lente-allergie of 'hooikoorts'. Koorts heb ik toch nooit gehad vanwege deze allergie. Wel kwam hij zijn hoofd pas opsteken toen ik al 32 jaar en pas 2 jaar moeder was. Ook mijn zoon leed er al snel aan. Ik heb dagen gehad, vooral toen mijn zoon nog klein was, dat ik gewoon verlof van mijn werk moest nemen omdat ik een enorme last kreeg van niesbuien, voortdurend tranen en 'neuswateren': op bepaalde dagen werden mijn ogen dan zo erg rood,dat ik gewoon geen normaal leven meer had in die periode. Wel ken ik mensen, die er voor in bed lagen, met een soort koorts. Ik heb er nooit een injectiekuur voor gevolgd, maar gewoon mijn eigen lichaam meer immuun gemaakt door er normale 'weerstand' tegen te bieden. Vooral sinds het begin van mijn radicale waterkuur lijd ik er nog minder onder dan voorheen. Dit jaar alleen eergisteren dus, gemengd met irratie voor de airconditioners.
Ik heb bij thuiskomst samen met mijn zoon de kaft en kafttekst van de italiaanstalige versie van mijn boek kunnen bekijken. Ben er wel blij mee.
mentaliseren en psychische problemen
