Heerlijk rustig hier waar wij zitten, bij mijn schoonmoeder. 's Zomers stromen er zovele emigranten en hun buitenlandse familieleden binnen, maar in deze periode van het jaar is dit dorp rustig.
Vanochtend begonnen met een ontbijt met die heerlijke zelfgemaakte sinaasappeljam, waar ook stukjes sinaasappelschil in verwerkt zijn. Sinds ik mijn radicale waterkuur ben begonnen, begon ik circa na één maand ook al het voedsel beter te smaken, dus geniet ik er nu meer van. Mijn zwager is gaan sporten: hardlopen. En ik heb zitten genieten van de vogelvluchten rondom het huis. De vogels schieren (? *) om de daken heen om de insecten op te vangen. Heerlijk rustig...
Mijn schoonzus heeft gisteren ook nog twee taarten gebakken, waartussen één sinaasappeltaart. Ook best lekker.
(* = Is het nederlandse woord 'schieren' wel correct? Ik heb hier mijn Van Dale woordenboek niet, dus ik kan het niet controlleren.)
Heerlijk rustig een dag thuis tussen de familieleden van mijn man doorgebracht.
Ook weer eens een avondmaal gegeten bovenal op basis van gekookte 'reinigende' (*) groenten, waar ik de nederlandse naam niet voor weet: op Sicilie heet deze 'scarola'. Het is een donkergroene, langwerpige groentesoort.
Maar het komt helemaal niet overeen met een slasoort, die in Noord-Italie ook 'scarola' wordt genoemd.
Het lijkt op een soort groente, die je ook wel in de velden kunt plukken, zoals ik nog vaak in Zuid-Italie maar ook Noord-Italie vaak heb zien doen. Maar deze wordt verbouwd (coltivata).
Al toen ik in tegen 1974 op Sicilie aankwam heb ik deze gewoonte leren kennen en door de jaren heen erg op prijs gesteld, deze gewoonte van vers geplukte groente - ook in het wild groeiend - te eten. Ik geloof er in februari hier op dit blog ook al iets over te hebben geschreven.
Een zwager van mij ging als tijdverdrijf vaak in de velden groenten plukken, die hier dan door mijn schoonvader of door anderen schoon werden gemaakt en 's avonds gekookt werden opgegeten, vaak met een beetje van het kookwater en, natuurlijk, een scheutje olijfolie erover.
Zo heb ik de wilde groenten van de paardebloem gegeten ('tarassaco'), maar ook wilde spinazie en andere groentesoorten.
Vaak hebben zij ook - niet allen - een ietwat bittere smaak.
Vandaag heb ik ook met plezier een mail uitgewisseld met mijn ex-psychotherapeute.
(* = Zij schijnen heel goed te zijn voor maag en darmen, reinigend dus.)
De groente van de paardebloem ('tarassaco') moet op vertrouwde schone terreinen geplukt worden zelfs nog voordat de bloem er van verschijnt.
Zo heb ik ook wel meer dan eens, door mijn zwager verzamelde heel kleine slakjes gegeten, met een heerlijk tomatensausje voorbereid. 'Bavalucce' noemen ze die op zijn siciliaans.
Wat ik echter nooit op prijs heb kunnen stellen zijn die uitgebreide familiebanden en de daaruit zogenaamd volgende 'verplichtingen'. Sociale verplichtingen hebben wij binnen de Goversfamilie altijd nogal aan onze laars gelapt. En bovendien blijf ik een liefhebber van mijn privacy. Die heb ik enorm vaak broodnodig.
Hoi, bloglezers. Wij zijn gisteravond pas om 21.50 uur bij mijn schoonmoeder op Sicilie aangekomen. Ik was echt doodmoe, ook omdat ik er tijdens de reis niet in slaagde te slapen. Gelukkig géén vlucht misgelopen zoals bloglezers in mijn archief van de maand februari kunnen lezen. Het vliegtuig vertrok vanaf het Caselle vliegveld (vlakbij Turijn) met een half uur vertraging, wat ons een busverbinding te Catanië (Sicilië) mis deed lopen. Vreemd genoeg was het te Catanië zelfs ietwat frisser dan in Turijn. Ook in het dorp, waar mijn schoonmoeder woont is het ietsje frisser, maar voor mij des te beter.
Ik heb wel aardig wat gelezen tijdens de reis en heb het boek 'Ik heb je nooit een rozentuin beloofd' nu bijna uit en zal er hier ook nog stukjes tekst uit aanhalen in de komende dagen of week. Ook mijn man was vrolijker gestemd tijdens de reis. De trouwpartij schijnt zich te hebben uitgebreid tot ca. 80 personen! Iets wat mijn neef en zijn toekomstige vrouw zeker niet wilden. Wat een enorm gedoe hier met al die familie die er bij betrokken wordt.
Misschien ga ik vanmiddag al met een schoonzus weg om bij het 'gedoe' een handje te helpen. Dit keer gelukkig alleen een burgerlijk huwelijk. Neef en aanstaande vrouw woonden ook al een aardig poosje samen. Iniden dit mocht gebeuren, zal ik tot aan dinsdag niet meer bloggen.
Hier een fotootje waar lezers van mijn blog genoegen mee kunnen nemen, terwijl ik ca. 6 dagen zo'n beetje blogstilte zal houden vanwege de trip naar Sicilie. Deze boom is wel geen teken van dit seizoen, maar hij heeft zeker karakter. Een mooie boom om bij 'stil' te staan. Ik vind het tenminste een mooie boom.
En het is nog steeds een foto, die ik met mijn mobieltje heb genomen. Daar ik wel iets voor fotograferen voel, zal ik binnenkort ook met foto's op de proppen komen. Na mijn terugkomst uit Sicilie koop ik mijn eigen digitale camera, omdat de camera die mijn man cadeau heeft gekregen toen hij een paar jaar geleden met pensioen ging eigenlijk exclusief door hem gebruikt wordt en mij ook ietsje té ingewikkeld is.
Boom vlakbij het Valentinopark van Turijn, dat aan de Po-rivier grenst. Op de achtergrond de heuvels rond Turijn. Aan bijna alle overige kanten is bij mooi weer de Alpen-keten zichtbaar, wat een pracht zicht is.
Vandaag vertrekken wij dus opnieuw naar Sicilië. De tweede trouwpartij in één jaar. Dit keer gelukkig met een redelijk normaal aantal personen: circa 50 - 55. Vorig jaar zomer waren het er liefst ca. 187 ! Heerlijk intiem, dus. Iets waar ik zó enorm van houd... (?)
In tegenstelling tot onze trip in februari (zie blogarchief) is mijn man er nu wel van overtuigd alles iets meer op ons gemak te doen en maar belegde broodjes (hij haat ze!) mee te nemen naar het vliegveld. Dus zou de vliegreis normaal moeten verlopen. Al met al ben je er toch een hele dag zoet mee. Het vliegveld ligt geheel aan de andere kant van de stad, in een dorp buiten Turijn (Caselle) en het vliegveld op Sicilië (Catanie) ligt op ca. anderhalf uur - twee uur rijden van bestemming. Wij vertrekken dus met een bus rond 13.00 uur van huis en zullen hopelijk voor 20.30 uur bij mijn schoonmoeder zijn. Je raakt er evengoed erg vermoeid van.
Maar wat een verschil met de reizen, die ik vanaf ongeveer 1974 regelmatig met mijn man - toen nog verloofde - ondernam in de trein. De afstand is circa 1300 km., dus groter dan tussen Turijn en Amsterdam. Regelmatig zaten wij minstens 24 uur in de trein en dit alleen maar volgens het reisprogramma. Kun je je voorstellen hoe dat reizen met onze zoon verging... Iets wat vaak nooit door de massmedia werd aangekondigd is dat wij ook regelmatig vertraging hadden. Acht, zes uur vertraging bijvoorbeeld was nog behoorlijk normaal. Wij hebben zelfs één keer, ook vanwege storm in Zuid-Italie de recordvertraging van 24 uur gehad! Wij aten toen de hele dag fruit dat wij ook mee hadden genomen.
Voor mij nooit meer, die ellenlange treinreizen! Ze komen mijn keel uit.
Af en toe gebeurt het hier nog wel, ook al ben ik eigenlijk helemaal radicaal op de italiaanse taal ingesteld, dat ik woorden hoor uitspreken die mij nederlandse woorden herinneren en doen glimlachen. Vreemde associaties, die vanzelf ontstaan. Ik help er tenminste niet gewild aan mee. Zo zat ik net met mijn man tijdens de etenspauze naar een of andere tv-.uitzending te luisteren en vaak gebeurt het dat hij vraagt 'Waar hebben ze het nu over?' of 'Wat zei hij nu?' of 'Ik begrijp het niet'. Wat wil je: wij twee worden ouder, man inbegrepen. Je hebt niet voortdurend je aandacht overal en dat lijkt mij normaal. Zo hoorde ik vanmiddag het woord 'Fuji' of 'Futsci'? En dan schiet mij het woord 'foetsie' te binnen, dat wel geen beschaafd nederlands is, maar toch in de volksmond gebruikt wordt. Foetsie = weg, verdwenen.
En dan beginnen bepaalde associaties in mijn hoofd: toen ik nog in Nederland op school zat en aardrijkskunde studeerde. Ik herinner mij dat ik altijd zo moest glimlachen bij het horen van de riviernaam Po. Het deed mij aan de 'pispot' denken: die oude pot, die - toen ik nog kind was - nog in gebruik was op de bovenverdieping thuis. Het toilet bestond bij ons toen alleen nog maar op de begane vloer. Ook mijn man kent dit gebruiksvoorwerp nog wel en heeft daar ook bepaalde jeugdherinneringen aan. Nu woon ik al tientallen jaren in Turijn, ken ik de Po-rivier als een vertrouwde aanwezigheid en komen die associaties gewoon niet meer in mij op.
Zo is het ook erg vreemd geweest als volwassene op een bepaald moment naar Bergen terug te keren en alles zo in klein formaat te zien: de huizen, de straten.... Het leken mij poppenhuizen. Natuurlijk speelde hierin mijn kindherinnering een rol. Als opgroeiend kind staken die huizen boven mij uit, wat als volwassene in perspectief verandert.
Af en toe gebeurt het nog wel dat woorden andere woorden oproepen, ook in andere talen. Als je er meerdere kent en al vaker op en neer gaat tussen de ene en de andere taal, komen er wel wat verwarringen naar boven... Voeg daar dan ook nog de nog vage kennis van mijn man bij, die zo'n 2 à 3 keer een boek met nederlandse grammatica bestudeerd heeft (maar nooit praktijk heeft kunnen doen) en gelooft zich het een of andere woord te herinneren.
Ik heb eventjes een momentje gevonden om een betekenisvol stukje tekst uit het boek ‘Attachment in Psychotherapy’ van David Wallin te vertalen, ook al schreef ik in de afgelopen dagen al ongeveer iets soortgelijks, voordat ik gisteravond dit stukje las.
Blz. 239: Het eerste stadium van dit proces (bedoeld is hier de mogelijkheid (goed) na te kunnen denken) omvat regulatie-interacties van de affecten met een hechtingsfiguur, die het kind iets over de gevoelens leert. Daar de emotie in het nucleaire centrum van het Zelf tijdens de ontwikkeling ligt, maken interacties als deze die met doeltreffendheid de affecten regelen, de integratie (in plaats van de afscheidingsreactie* (‘scissione’) van de vele emotieve ervaringen van het kind mogelijk en, op deze wijze, maken zij de groei van het kind tot het gevoel van een coherent Zelf ook mogelijk. Net zoals het kind tijdens de ontwikkeling, heeft een patiënt (in psychotherapie), in een verband dat de kern van de intersubjectiviteit is zoals die van de psychotherapie, de gelegenheid te leren (of zich te herinneren) dat de gevoelens herkend, samen met anderen gedeeld, object tot nadenken en veranderd kunnen worden.”
* = afscheidingsreactie is misschien niet het juiste nederlandse woord hiervoor. Het italiaanse woord is ‘scissione’ en het staat in dit geval voor de instintieve reactie om met een soort psychische ‘black-out’ te reageren op bepaalde affecten, zoals bijvoorbeeld heel duidelijk tijdens ‘schizofrene’ fantasieën of een delirium gebeurt. Men raakt dan totaal weg van de werkelijkheid. Deze ‘afscheidingsreactie’, dit zich geestelijk losmaken, is wat vele (misschien alle?) psychische problemen karakteriseert. Het integreren van dat wat nog geen deel uitmaakt van je eigen bewustere denkprocessen is ook eigenlijk het wezen van de psychotherapie en van iedere genezing van psychische problemen.
Vandaag weer wat bureaucratische berichten in mijn mailbox, waardoor ik ook weer wordt afgeleid.
Een bestond ook uit het nu officieële programma voor aanstaande 29 juni te Turijn: een soort congres over het thema 'Psychosen en ontwikkelingstrauma' (Convegno Psicosi e traumi evolutivi), waar dr. John Read uit Nieuw-Zeeland de hoofdpersoon zal zijn. Elders in mijn blog heb ik hier al over geschreven. Hoogstwaarschijnlijk zal ook ik er voor het publiek praten, heel kort.
In deze dagen en de volgende week schiet het blog hier er een beetje bij in. Net als andere bloggers ben ik momenteel ook op de relaxtoer: veel ontspannen met andere activiteiten, waaronder ook het haken valt. Verder zijn er een soort voorbereidingen op gang vanwege ons vertrek naar Sicilie a.s. vrijdag. Op 3 juni zou ik weer (?) volledig van de partij moeten zijn. Tot op dan sporadische berichten, geloof ik.
Nou, ik heb buiten die eerste dag om, waar ik ongeveer anderhalve week geleden over schreef, totaal geen last meer gehad van mijn lente-allergie of 'hooi-koorts'! Zal het toch echt kompleet te danken zijn aan mijn radicale waterkuur? Ik geloof zeker van wel.
Een raad voor wie er nog steeds of sinds kort aan lijdt: typisch is in deze tijd ook de foto-fobie. Je verdraagt het licht dus slecht. Natuurlijk heeft in de afgelopen jaren een zonnebril mij ook veel geholpen of ook gewoon mijn normale bril.
Verder, voor wie energieke massages met olie uit laat voeren of zelf uitvoert. Ik heb persoonlijk gemerkt dat ik ze beter verdraag door ze overdag toe te passen, niet vlak voor het slapen, dus. Zal het zijn omdat je door masseren ook de giffen in je lichaam helpt weg te voeren en dus met zo'n proces in gang probeert te slapen, wat moeilijker valt? Ik geloof het echt wel, ook daar ik zelf nog - nadat eindelijk mijn gezwollen enkels met mijn waterkuur zijn verdwenen - ná jaren tijd op en in mijn lichaam merk dat ik nog steeds de gif afvoer van medicijnen, die ik ook nog voor 2002 slikte. Ik voel mij dan ook steeds fitter.
Maar daarover meer details zodra alles nog meer verbeterd zal zijn...
Dit zijn zaken - ik heb het over de waterkuur en gifafvoer - die huisartsen en ook psychiaters, die toch ook eerst medicijnen gestudeerd hebben, je nooit zullen vertellen. Daar moet je zelf naar op zoek gaan. Velen staan er niet eens bij stil.
Detail: met de waterkuur en hydraterende babyolie-massages schijnen nu ook de 'wallen' onder mijn ogen te verdwijnen.
Natuurlijk is de hele uitleg, theoretische en praktische achtergrond van wat ik gisteren - én elders in mijn blog - al schreef over mentaliseren en psychische problemen wat ingewikkelder, maar de essentie is zo ongeveer wat ik er over weergaf.
Uiteindelijk had onder ideale condities dit alles al tijdens ieders jeugd plaats moeten vinden, maar - ahimé - het leven doet zich ook anders voor. Wat de meeste mensen met psychische problemen, vooral de meest diepgaande, is ontbroken is een intieme herkenning van henzelf als persoon, van je eigen gevoelens, behoeftes en belevenissen ten opzichte van bepaalde familiesituaties. Wat in ietwat idealere condities plaats vindt is het 'jezelf in een ouder of caregiver' kunnen spiegelen', dat wil zeggen dat zij dus begrijpen en gehoor geven (misschien ook nog verwoorden) wat jouw gevoelens, behoeftes, angsten enzovoort zijn. Dat is dus wat velen niet tijdens hun jeugd hebben gehad en ... zo blijven zij er uiteindelijk in vast steken.
En in een goede psychotherapie wordt aan de patiënt/client virtueel dát aangeboden wat eigenlijk jaren tevoren tijdens hun jeugd had moeten gebeuren. Natuurlijk zijn wij mensen niet zo enorm elastisch dat wat er uit naar boven komt, precies hetzelfde resultaat geeft. Het verloren terrein blijft ook wel deels verloren terrein. Maar je raakt van je diepste problemen af en je slaagt erin beter van het leven te genieten. Ook vaak beter dan mensen die zogenaamd 'geestelijk gezond' genoemd worden.
zomaar wat
