Afgelopen zaterdag vertelde mijn bevriende ex-psychiater mij dat aanstaande 29 juni, tijdens het 'convegno' (= een soort congres) over 'Psychose en ontwikkelingstrauma' te Turijn ook een andere persoon - buiten mij om - zal spreken, maar alleen via een anonieme filmopname. En hij vertelde mij iets over de belevenissen van die man. Verschrikkelijk, wat bepaalde mensen in hun leven wel niet mee moeten maken.
Hoe dan ook schijnt het typisch te zijn voor vele stemmenhoorders dat hun 'stemmen' van dierbare personen uit hun jeugd afkomstig zijn. Bij deze man schijnen die door de figuur van zijn moeder tot hem te komen. Dat was bij mij dus niet het geval. Bij mij kwamen de 'stemmen' van allerlei personen om mij heen, maar daarvoor kan men beter mijn verhaal lezen. Mijn moeder of vader hadden nooit een verpersoonlijkte stem in mijn delirium. Over hen heb ik méér gedroomd in die tijd. Typische droomgewaarwordingen, die tijdens deliria-periodes méér tijd in je leven bezetten. Tijdens een intens 'schizofrene' periode ben je trouwens kompleet ondergedompeld in gewaarwordingen in direct contact met je onbewuste...
Het is echt heet in Turijn. Binnenhuis 27° Celsius.
Ik heb vanochtend ook aan de aankoop van een digitale fotocamera besteed en heb besloten voor een Fujifilm-camera. Het Nikon-merk, waarvan een zus van mij - die die fotocamera voor haar werk gebruikte - twee exemplaren gebruikt heeft, werd mij zo'n beetje afgeraden. De fotocamera, die mijn man van zijn collega's cadeau kreeg (een Minolta) toen hij een paar jaar geleden met pensioen ging, is mij té zwaar en té ingewikkeld. Dit is een lichtgewicht fotocamera, maar nu is mijn tijd nog te verliezen in het lezen van het handboek, dat deels op een CD staat. Iets weet ik er al van omdat ik de camera van mijn man en van zussen ook al deels gebruikt heb. Ik had ook nog de Canon en Olympus in beschouwing genomen, maar heb toch maar voor deze Fujifilm gekozen.
En hier een ander klein detail, dat ik persoonlijk wel leuk vond:
de bruidegom is nogal erg handig met kunstzinnige uitingen. Dit is een deel van de bruidsuikers, die in dit geval als onderscheidingsteken voor je plaats aan tafel ('segnaposto') werden gebruikt. Het decor er boven op heeft de bruidegom zelf gemaakt met 'pasta di sale' : een mengsel van zout, meel en nog wat ingredienten, die na een korte periode van 'verharding in een lauw-warme oven ook geverfd kunnen worden.
Het is me nogal een gepriegel al die blaadjes enzovoort met de hand vorm te geven, maar persoonlijk vind ik handwerk bijna altijd mooier dan gekochte spullen, waarvoor je alleen maar geld uitgeeft (en weinig persoonlijke moeite doet).
Zonet eventjes alleen in de wijken rond onze flat gewandeld. Wij wonen 6-hoog, op de laatste verdieping van een U-vormige flat, die aan de twee andere kanten tot aan 9-hoog stijgt.
Onze randwijk is echter erg groen en dat stellen wij allen echt op prijs.
De laatste week is het hier echter aardig warm. Ik wandel al bijna met mijn dunste kleding hier. Kun je je voorstellen.
Mijn man blijft nog twee weken bij zijn familie op Sicilie, zoals de laatste jaren vaker gebeurt.
Zoonlief is bezet met de eindfase van zijn eindproefschrift: kommentaar onder, in het laboratorium genomen foto's van zijn werk, kommentaar onder statistieken enzovoort.
Vanavond eten wij heerlijk rijst met kip en kerriesaus. Daar kunnen wij met zijn tweetjes heerlijk van genieten. Mijn man houdt totaal niet van 'vreemde' spijzen.
Heerlijk rustig hier.
Wij genieten gewoon...
Ik ben ook weer aan het haken geslagen en mijn handwerkblog vordert in opstelling en zelfs volgers.
Ik doe af en toe over de hele wereld ideetjes op of bewonder de kunstzinnigheid van sommige personen met haaktechnieken.
Het haken is zo heerlijk ontspannend, vind ik, vooral als je niet al te veel op het design moet letten.
Mijn blikken, ook tijdens mijn dagelijkse leven zijn nu ook op dit soort details gericht. Gisteren zag ik in de bus in Turijn een prachtig gebreid truitje met vrolijke kleuren van een vrouw van ongeveer mijn leeftijd en zelfs te Ivrea was er binnen het park van de Fiera della Parola een jongere vrouw met een mooi wit gehaakt hesje.
Om nog eens iets betreffende het verborgen (onbewuste) minderwaardigheidsgevoel (of minderwaardigheidscomplex) van personen met de 'schizofrene' problematiek aan te halen, hier een kort stukje tekst uit het boek 'Ik heb je nooit een rozentuin beloofd':
blz. 217: "Toen ze (de protagoniste, Deborah) de trap op liep bedacht ze plotseling dat ze misschien - nee, misschien was te veel gezegd - heel, heel, heel misschien, meer zou kunnen zijn dan een ex-zogenaamde (ingebeelde) moordenares. Ze zou misschien wel bijna - ze durfde haast niet verder te denken, maar ze moest - ze zou misschien wel bijna goed kunnen zijn."
Dit detail heb ik gisteren te Ivrea tijdens de presentatie van mijn boek ook nog benadrukt. Omdat jij als persoon zelf tijdens je jeugd niet bejegend bent als een waardevolle persoon, eindig je - onbewust - er zelf van overtuigd te zijn.
Vandaag ben ik dus met mijn bevriende ex-psychiater Tibaldi naar Ivrea geweest, naar de Fiera della Parola, waar wij een soort 'standhoek' hadden om over genezingsverhalen binnen de psychiatrie te praten. Ook mijn eerste boekexemplaren daar verkocht, terwijl er ook een ander boek in de publiciteti werd gezet. Ook een bevriende psychotherapeute was er, wiens overleden man (en psychiater) samen met dr. Tibaldi in 2006 en 2007 de schrijfwedstrijd op nationaal niveau heeft opgezet, juist om de genezingsgevallen binnen de psychiatrie aan een breder publiek bekend te maken. De beloonde bijdragen van die schrijfwedstrijd (Concorso Letterario Storie di Guarigione - Biella) zullen binnenkort ook op nationaal niveau in een bundel verschijnen, rondom oktober.
Mijn verhaal, in een erg verkorte versie, zat toen alleen tussen de 15 finalisten. Maar ik heb er daarna nog lang aan gewerkt, ook door nog vele boeken en first person accounts te lezen en mijzelf daarmee te confronteren. Zo'n proces eindigt uiteindelijk nooit. Des te meer ik lees, des te meer ik ook zou kunnen schrijven. Nog veel meer details. Maar ik geef al genoeg van mijn leven bloot in mijn autobiografie.
Ik ben een uurtje geleden bekaf terug gekomen uit Milaan. De heenweg was nog prettig tot aan bestemming (de uitgever vlak buiten de stad), maar de terugweg met een rugzak en tweede zware tas...
Met een behoorlijk hete dag in Milaan en ook in Turijn.
Ik heb vandaag dus op de terugweg zo'n beetje als vrachtezeltje dienst gedaan.
Niet iets om te herhalen, hoor.
Maar ja, morgen is een andere dag.
Nu genieten van rust en van het onderonsje-avondje met mijn zoon.
Ik heb in de trein ook nog aardig wat gelezen uit het boek 'Attachment in Psychotherapy'. Steeds interessante lectuur, waarvan ik de volgende week waarschijnlijk wel stukjes zal vertalen.
Olè, bloglezers. Ik ben net aangekomen en waarschijnlijk ben ik morgen alweer op reis...
Het italiaanstalige boek is namelijk geprint en hoogstwaarschijnlijk moet ik persoonlijk de eerste exemplaren in Milaan af gaan halen. Ik was vanochtend al aardig bezet met boodschappen en huishoudelijke klussen. En ik was nog zò moe achteraf dat ik ook net een 'tukkie' heb gedaan.
Morgen hoogstwaarschijnlijk al weer op stap...
Zaterdag ben ik vast en zeker afwezig: ik zal dan met mijn ex-psychiater te Ivrea, tijdens de Fiera della Parola, een speech houden daar en tegelijkertijd het boek deels presenteren.
Later in de middag: Ja, morgen een dag naar Milaan, dus, om de eerste boekenexemplaren op te halen.
Ik ben terug van weg geweest. Gisteravond laat in Turijn aangekomen en nog wat uurtjes met mijn zoon bijgekletst. Echt een prettig verblijf en ook een mooie huwelijksviering geweest, ook al heb ik voorlopig voldoende bijgetankt voor wat betreft continue familieaanwezigheid. Hier in Turijn heb ik eindelijk weer mijn dagelijkse privcay, die mij ook broodnodig is.
Ik heb thuis bij mijn schoonzus, moeder van de bruidegom, heerlijk gegeten en zal in de komende dagen ook nog wat visreceptjes plaatsen hier. Zij is, wat ons betreft tenminste, de beste kok(kin) die wij kennen. Samen met haar man brengen zij vaak zelfs te véél tijd door met het verwennen van hun gasten. Te véél volgens mij, tenminste. En de gezondheid van mijn zwager zou dit nu eigenlijk wat af moeten remmen.
De huwelijksviering nà de burgelijke ceremonie ergens in een stadhuis vond plaats in een landelijk kasteel (17-eeuws misschien?) te Serravalle, vlakbij Lentini (Catanië) in het Castello Xirumi. Erg mooi en ook heerlijk door groen omgeven. Voor wie ooit zulke ideeen mocht hebben. Niet mijn idee of portefeuille, maar het was echt mooi en suggestief.
trauma's en stemmen horen
