Hier deel II van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen: "Ik veronderstel dat het moment dat …
Hier deel II van het artikel dat Janice Jordan in 1995 in Schizophrenia Bulletin heeft laten plaatsen:
"Ik veronderstel dat het moment dat ik begon te genezen aankwam toen ik hulp begon te vragen om met de schizofrenie om te gaan. Tot op dat moment had ik geweigerd toe te geven dat ik een ernstige ‘geestesziekte’ had. Gedurende mijn adolescentie dacht ik enkel een beetje vreemd te zijn. Ik was voortdurend bang. Ik had mijn eigen fantasiewereld en ik verloor er vele van mijn dagen mee. Ik had één speciale vriend. Ik noemde hem de ‘Controller’. Hij was mijn geheime vriend. Hij nam al mijn slechte gedachten op zich. Hij was de totale opsomming van al mijn negatieve gevoelens en achtervolgingsideeën. Ik was in staat hem te zien en te horen, maar dat konden anderen niet. De problemen werden ingewikkelder toen ik het college verliet. Plotseling begon de Controller al mijn tijd en energie op te eisen. Hij strafte mij zodra ik iets deed wat hem niet beviel. Hij bracht aardig wat tijd door met mij uit te schelden en met mij slecht te laten voelen. Ik wist niet hoe ik hem kon stoppen met mij toe te schreeuwen en mijn leven te overheersen. Ik kwam op een punt terecht waarop ik niet langer onderscheid kon maken tussen de werkelijkheid en dat wat de Controller mij toe schreeuwde. En zo begon ik mij van de mensen en de werkelijkheid terug te trekken. Ik kon niemand vertellen wat er gebeurde omdat ik bang was als ‘gek’ te woden aangezien. Ik begreep niet wat er binnen mijn hoofd aan de gang was. Ik was er van overtuigd dat de andere ‘normale’ mensen ook hún Controllers hadden.”
Nu de dag van de 'Herdenking' van de Holocaust nadert, wordt er op de massmedia ook meer aandacht aan besteed en zo heb ik gisteravond de fi…
Nu de dag van de 'Herdenking' van de Holocaust nadert, wordt er op de massmedia ook meer aandacht aan besteed en zo heb ik gisteravond de film L'ultimo treno (Edged of the Lord) van Yurek Bogayevicz gezien. Ik ben er niet 100 % enthousiast over, maar ik heb de film toch tot het einde toe willen zien. Volgens mij is hij toch wel de moeite van het bekijken waard.
Sinds mijn puberteit herinner ik mij al dat ik vaak documentaires in Nederland zag, vaak samen met mijn vader, die er meer over wilde weten. Daarna heb ik enorm vele films en documentaires gezien, boeken en nog eens boeken gelezen hier in Italië, van allerlei soort: dagboeken, boeken over de processen in Nuernberg, boeken - en verhalen - van mensen die zelf in concentratiekampen hadden gezeten, over het levenslange werk van Simon Wiesenthal enzovoort.
En toch zijn er vaak nog onverwachte positieve verhalen uit naar voren gekomen, vooral in de laatste tientallen jaren, waaronder het verhaal dat Thomas Keneally geschreven heeft (Schindler's lijst) en dat ook verfilmd is.
In Italië heb ik jaren geleden met verbazing het verborgen verhaal van Giorgio Perlasca vernomen:
hij was een italiaanse functionaris en handelsman, die zich ten tijde van de Tweede Wereldoorlog te Budapest bevond en er dáár er in geslaagd was zich voor te doen als een vervanger van de spaanse Consul (als 'Jorge Perlasca'). Men rekent dat hij met valse paspoorten (opgesteld met de medewerking van een paar andere ambassades) ongeveer 5.200 joden van de deportatie gered heeft, ook met de hulp van de 'nunzio apostolico' Mons. Angelo Rotta en van de zweedse Raoul Wallenberg. Hierover zijn ook zo'n drie boeken verschenen en in 2002 werd zijn verhaal ook in een italiaanse televisieserie uitgezonden. Het zou de moeite van een vertaling echt waard zijn! Een pracht verhaal.
En nóg horen wij vaak ongekende verhalen en bijzonder gedrag van mensen tijdens die periode. Lichtjes in een donkere nacht van de geschiedenis.
Ik heb heel recent dit gedicht van Toon Hermans ontdekt: Ikke.............. ze zeggen altijd - zoek jezelf maar ik weet niet wie ik ben er w…
Ik heb heel recent dit gedicht van Toon Hermans ontdekt:
Ikke..............
ze zeggen altijd - zoek jezelf
maar ik weet niet wie ik ben
er wonen mensen diep in mij
die ik nog nauw'lijks ken
er leven er belach'lijk veel
onder diezelfde huid
en als ik zoek naar wie ik ben
zoek ik de beste uit
(Uit 'Alles is heimwee', Toon Hermans)
Hier nog een First Person Account, die in 1995 in Schizophrenia Bulletin geplaatst is en waarvan ondertussen al de vrije reproductie is toe…
Hier nog een First Person Account, die in 1995 in Schizophrenia Bulletin geplaatst is en waarvan ondertussen al de vrije reproductie is toegestaan:
deel I
“De schizofrene ervaring kan een verschrikkelijke reis door een waanzinnige wereld zijn die niemand kan begrijpen, in het bijzonder de persoon die die zelf ervaart. Het is een reis door een wereld, die verwarrend is, leeg, en ontbloot van steunpunten met de werkelijkheid. Je voelt je echt intens alleen. Je vindt het gemakkelijker om jezelf terug te trekken dan om met een werkelijkheid te doen te hebben die géén coherentie heeft met jouw eigen fantasie-wereld. Je voelt je geteisterd door vervormde waarnemingen. Je slaagt er niet in te onderscheiden wat werkelijk is en wat niet. Schizofrenie doordringt ieder aspect van je leven. Je gedachten draven en jij voelt je gefragmenteerd en zo enorm alleen met jouw ‘gekte’.
Ik heet Janice Jordan. Ik ben een persoon met schizofrenie. Ik ben ook een student …. op weg naar een master degree. Ik heb drie artikelen in nationale kranten gepubliceerd en heb een fulltime werk als technische bewerker binnen een soort technisch ingenieur bedrijf voor de documentatie.
Ik heb meer dan 25 jaar aan deze ernstige geestesziekte geleden. In feite kan ik terug denken aan een periode, waarin ik gekweld werd door zinsbegoochelingen, waanideeën en achtervolgingswanen. Af en toe voel ik mij als diegene die vanuit zijn eigen hersenen niet in staat is de boodschap naar de juiste mensen over te brengen. Het kan erg verwarrend zijn met verschillende mensen binnen mijn hoofd te maken te hebben. Zodra ik gefragmenteerd begin te denken, beginnen ook mijn ergste problemen. Ik ben vanwege deze ziekte meermaals opgenomen geweest, soms zelfs van 2 tot 4 maanden lang.”
Ik heb zonet met interesse opnieuw een kijkje genomen op dit site onder Seniorennet: https://blog.seniorennet.be/hechtingsprobleem/ Erg inte…
Ik heb zonet met interesse opnieuw een kijkje genomen op dit site onder Seniorennet:
https://blog.seniorennet.be/hechtingsprobleem/
Erg interessant! Ik vond daar tussen de artikelen trouwens een boek terug, dat ik juist de afgelopen week gekocht heb en waaruit ik al interessante stukken gelezen heb in de afgelopen dagen. Het is het boek van David Wallin 'Attachment in Psychotherapy', wat ik natuurlijk in een italiaanstalige versie gekocht heb, bijna vers van de pers. Binnen de boekhandel heb ik het wel eerst rustig een half uurtje doorgebladerd voordat ik besloot dat het echt interessant voor mij was.
Het is - voor mijn leesvaring en gewoonte - erg verduidelijkend geschreven, iets wat ik niet zomaar samen kan vatten. Maar er wordt veel verduidelijkt over de werking van de hechtingstheorie van J. Bowlby in de klinische praktijk, over het mentaliseren enzovoort, met het aanhalen van praktische gevallen.
Aanstaande donderdag en vrijdag, 28 en 29 januari, zal ik afwezig zijn om - op uitnodiging van mijn ex-psychiater - deel te nemen aan een so…
Aanstaande donderdag en vrijdag, 28 en 29 januari, zal ik afwezig zijn om - op uitnodiging van mijn ex-psychiater - deel te nemen aan een soort congres te Genua over de research in psychiatrie. Er zal ook een deel gewijd zijn aan het argument van de deelname van (ex-)patiënten aan de research, waar ik dus tussenbeide zal kunnen komen.
Ik schrijf er daarna misschien nog wel iets over.
In al mijn jaren van ervaring met een menselijke psychiatrie hier in Italië ben ik altijd op een manier benaderd die ik zó zou willen omsch…
In al mijn jaren van ervaring met een menselijke psychiatrie hier in Italië ben ik altijd op een manier benaderd die ik zó zou willen omschrijven:
alsof ik ten allereerste een mens tussen andere mensen ben, een gelijke en niet iemand met een problematiek, een handicap of wat dan ook. En daar ik door deze benadering er ook volop versterkt en, naar mijn en andermans manier van zien, GENEZEN uit ben naar voor gekomen, zou ik misschien deze raad door kunnen geven aan anderen?
Er zijn mensen, zelfs tussen de professionals, hulpverleners, familieleden en/of ervaringsdeskundigen die je bejegenen als iemand die (altijd) nog een geestelijke oppepper nodig heeft, op een soort paternalistische manier.
Als iemand zich zo al persoonlijk niet voelt, eindigt men hiermee hem dan dan wél zo te laten voelen (als zijnde: ondergeschikt, inferieur of als een soort 'kind'), juist door dit te benadrukken. Volgens mij bewerkstelligt dit juist het tegenovergestelde effect! En bovendien is het nog verschrikkelijk storend ook. Dit is mij in de laatste maanden al meermaals persoonlijk voorgevallen, ook van de kant van mensen die deel uit maken van zelfhulpgroepen voor stemmenhoorders.
Uiteindelijk geloof ik dat dit vereist dat ieder een beetje meer zelfkennis en bescheidenheid als mens zou moeten verwerven.
Op blz. 316 van het boek 'Wie is van hout?' schrijft Jan Foudraine wat volgt: "Aan het overweldigende gevoel van ik-zwakte moet m.i. een cen…
Op blz. 316 van het boek 'Wie is van hout?' schrijft Jan Foudraine wat volgt:
"Aan het overweldigende gevoel van ik-zwakte moet m.i. een centrale betekenis worden toegekend voor het ontstaan van een steeds groter wordende passiviteit en overgave aan fantasie-activiteit, die zo de weg baant naar waan-oplossingen, wanneer de levensproblematiek vraagt om reële en doelgerichte actie."
Mijn kommentaar:
Ik was een nogal stil kind, dat zeker 'teruggetrokken' was in de zin van vaak-in-de-buurt-van-mijn-moeder-willen-blijven en bijna geen vriendschappen hebben onder mijn 10e jaar, maar ik hield nogal van spelen en lezen.
Ik had persoonlijk echt géén enorme fantasie-activiteit, hoor!
Wél andere karakteristieken, maar daarover schrijf ik misschien over een jaar of twee wel wat.
Gisteren heb ik ook nog twee zakjes zoute drop-soorten in het centrum van de stad gekocht. Iets wat mij persoonlijk typisch naar Nederland t…
Gisteren heb ik ook nog twee zakjes zoute drop-soorten in het centrum van de stad gekocht. Iets wat mij persoonlijk typisch naar Nederland terug brengt.
Het is nooit iets geweest wat je hier in Italië kon vinden, maar in één enkel winkeltje in de stad hier (binnen de Rinascente op de vierde verdieping) is het sinds een paar jaar ook vindbaar. Het schijnt iets typisch van de noord-europeze landen te zijn. Finland, Zweden, Denemarken, Nederland, België en misschien nog wat andere landen.
Als kind waren wij zondags zo vaak al gelukkig met een 'ding van vijf': verschillend snoepgoed gekocht op de Loudelsweg te Bergen voor vijf cent per stuk. Ook wel grote dropstukken, die wij dan vasthielden met een knijper om er aan te likken. Of zoet hout, waar laurierdrop van wordt gemaakt.
Die heeft mijn grootmoeder op Sicilië als kind - als familiebijverdienste - nog wel eens in grote hoeveelheden schoon gemaakt. Andere tijden.
Een paar jaar geleden heb ik wel wat gesurft op verschillende internetsites betreffende schizofrenie, waaronder ook op het overbekende www.s…
Een paar jaar geleden heb ik wel wat gesurft op verschillende internetsites betreffende schizofrenie, waaronder ook op het overbekende www.schizophrenia.com, waar ik trouwens met bepaalde bijdragen van mijn kant niet al te veel heb bereikt en dus maar niet meer tussenbeide kom.
Maar ja, als je bedenkt dat de overheersende cultuur de 'schizofrenie' als een brain disease, als iets kompleet organisch beschouwt en dit des te meer in Amerika.
Af en toe neem ik daar nog wel eens een kijkje en vanochtend las ik weer zo'n verschrikkelijk verhaal van een engelse moeder met 4 kinderen, allen onder de leeftijd van 10 jaar. Haar dochter van 10, die al symptomen van psychische problematiek vertoont vanaf haar 2e jaar, schijnt nu een gevaar te zijn geworden voor al haar andere kinderen én voor haarzelf, natuurlijk. Zij is nu opgenomen in een kliniek. Verhaal bijvoorbeeld vindbaar onder de 'For childhood-onset 'schizophrenia' (where on earth do I get help for my ten year old daughter?).
Verschrikkelijke situaties!
deel II van het artikel van 'schizofrenie'-beleving