Donderdag 21 januari 2010
Vandaag heb ik, na mijn wekelijkse etentje met X, in wat boekhandels gesnuffeld en ook een boek van Bruno Bettelheim in handen gehad met d…
Vandaag heb ik, na mijn wekelijkse etentje met X, in wat boekhandels gesnuffeld en ook een boek van Bruno Bettelheim in handen gehad met de italiaanse titel 'Sopravvivere' (= Overleven). Het is een boek dat, geloof ik, door zijn vrouw en kinderen recent is opgesteld en verschillende artikelen bevat, waaronder artikelen over zijn eigen ervaringen in een concentratiekamp, zijn eigen werkervaringen met psychotische mensen, artikelen over het nazisme en nog wat.
Eén artikel handelde duidelijk over de 'schizofrenie', door Bettelheim gezien als een extreme reactie, als een soort 'overlevingsmechanisme'.
Al elders in dit blog heb ik wat over Bettelheim geschreven met betrekking tot dit argument.
Er echter nu eventjes over nadenkend, is volgens Bettelheim de 'schizofrenie' (= zijnde een overlevingsmechanisme) méér een verschijnsel overeenkomstig de hechtingstheorie van John Bowlby, veronderstel ik.
Donderdag 21 januari 2010
Mensen met psychiatrische problematiek In mijn verschillende ontmoetingen binnen en buiten de psychiatrie heb ik tot nu toe nogal wat 'opmer…
Mensen met psychiatrische problematiek
In mijn verschillende ontmoetingen binnen en buiten de psychiatrie heb ik tot nu toe nogal wat 'opmerkelijke' mensen gevonden, waarvan ik hier voor de kennis van sommigen ietsje bloot wil geven:
Een man van ca. 41 jaar oud, die ik maar een klein beetje ken vanwege mijn schaarse deelname aan bepaalde uitstapjes. Hij is enig kind. Hij staat bijna nooit stil, rookt enorm veel en heeft bijna geen stof voor en interesse in gesprekken. Hij heeft ook vaak een afwezige blik. Hij werkt niet, maar woont nog bij zijn ouders. In zijn uiterlijk is hij niet al te verzorgd. Je zoudt kunnen zeggen dat hij een beetje een gegroeid kind lijkt. In mijn ogen heeft hij tenminste niets mannelijks en ook niets volwassens, buiten zijn gegroeide lichaam om. Hij is mager (heeft dat belang?) en schijnt een beetje in zijn kleren te 'hangen'. Hij hangt voortdurend aan je lippen als je over bepaalde argumenten aan tafel of elders wat meer vertelt, alsof hij deze ‘voeding’ van aandacht en uitleg nooit heeft gehad. Hij kan niet al te goed met de mensen omgaan: hij vraagt, indien mogelijk, voortdurend sigaretten aan iedereen, terwijl wij allen weten dat zijn vader hem voor bepaalde trippen direct ook wel 100 euro toestopt, dus het geld ontbreekt hem zeker niet. Zo heeft hij mij ook een paar keer om het gebruik van mijn mobieltje gevraagd, terwijl hij die zelf ook zeker bezit. [Het lijkt wel of hij moet hamsteren… te wijten aan ontbering?]
Hij komt voornamelijk naar de uitstapjes vanwege de lekkere maaltijden (! – voedingsbehoefte? Behoefte aan menselijkheid, al met al?). Monumenten bezoeken interesseert hem niet al te veel.
Een van de argumenten waar hij nogal sterk in is, is het praten over buitenlandse reizen, die hij samen met zijn ouders maakt. Van andere personen ben ik te weten gekomen dat hij het merendeel van zijn tijd met computerspellen doorbrengt.
Recent ben ik te weten gekomen dat zijn vader een rechter en zijn moeder een advokaat in carrière zijn.
Donderdag 21 januari 2010
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik dit stukje tekst ook aan. Hoofdstuk VII…
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik dit stukje tekst ook aan.
Hoofdstuk VII, geschreven door C. Conforto en G. Frangini
(Setting e pazienti gravi: le regole del gioco)
Blz. 121: “Iedere setting is aanvaardbaar indien die in de interesse van de patiënt gestructureerd is.
Als nu, zoals wij geloven, alle patiënten in de setting fantasieën met betrekking tot hun primitieve symbiotische verhouding projecteren, dan zal dit nog duidelijker zijn met de psychotische (patiënten), voor welke die verhouding bijzonder gestoord is geweest of, om het met de psychologen van het Zelf uit te drukken, vol is van empathische fiasco’s.”
Daar het toch al is opgenomen in de bundel 'Nevelslierten in het hoofd' van het Markante Klanten Project en ook al sinds een poos is geplaat…
Daar het toch al is opgenomen in de bundel 'Nevelslierten in het hoofd' van het Markante Klanten Project en ook al sinds een poos is geplaatst op het Netwerk voor dichters, hier een van mijn laatste gedichten, in mij opgeweld tijdens de eindfase van het schrijven van mijn boek.
SCHREEUW OM VRIJHEID (april 2008)
Dit hier
is een pamflet,
een protest,
een schreeuw om vrijheid,
een akte
van beschuldiging
want sinds ik
in aankomst was,
bevrucht ei,
daarna foetus,
kortom een mens,
wat was er voor vreemds
in mijn simpele wens,
mijn hardnekkige
wil er op in te staan
precies te zijn
zoals ik was,
in mijn eis
tot natuurlijk
erkenningsbewijs?
Mijzelf zijn
en hierdoor
bemind?
Die erkenning
was mij nooit
gunstig gezind
- vooral niet als kind.
Ik ben ontkend,
genegeerd
en overweldigd
door de liefde,
arrogantie
en door hardhorendheid.
Hupsakee!
Op de aarde
tel ik ook mee
met mijn gepiep,
met mijn stem,
die ik niet meer rem.
Het is niet meer zo zwaar.
Het is ook een genot,
waarmee heb ik
jullie bedot?
Hupsakee!
Hier ben ik
en hier blijf ik.
Niemand kan mij
meer ontkennen.
Aan het feestmaal
van de mensheid
zullen jullie
aan mij moeten wennen.
Er is niets aan te doen:
ik wil niet meer vertrekken.
Ik zal het
van nu af aan
verrekken.
Ik ga er niet meer vandoor,
niet met mijn lichaam,
noch met mijn geest.
Nu is het genoeg geweest.
En jullie
zullen zeker nog
van mij horen.
Dit is een feit.
Van nu af aan
schreeuwt
mijn stem
om vrijheid.
Lia Govers
In ‘Collected Papers on Schizophrenia and related subjects’ schrijft Harold Searles in hoofdstuk 2 wat volgt: blz. 106: “Als een persoon zic…
In ‘Collected Papers on Schizophrenia and related subjects’ schrijft Harold Searles in hoofdstuk 2 wat volgt:
blz. 106:
“Als een persoon zich zo bedrukt voelt door zijn gedachten, zal hij ook een steeds intensere behoefte voelen om gedachteprocessen te vereenvoudigen. Deze behoefte wordt ten slotte voldaan door het zich structureren van het delirium (of, nog vaker, door verschillende deliria), omdat de patiënt nu kan horen: “Dit [het delirium] is echt zó; de rest is niet belangrijk en kan dus opzij gelegd worden.” Vervolgens zal hij zich dit moment herinneren als dat “waarop iedere zaak op de juiste plaats ging staan.”
Zeker was dit waar voor mij. Zie hiervoor in mijn autobiografische boek de beschrijving van mijn delirium maar. Alles was op een gegeven moment zo overduidelijk. Ik kwam echt op een moment van een soort ‘Eureka’ binnen mijn eigen delirium, ook al is dit preciese (Eureka)moment er niet met details beschreven.
Uit het boek ‘Come in uno specchio oscuramente’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog) haal ik dit aan: Blz. 33-…
Uit het boek ‘Come in uno specchio oscuramente’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog) haal ik dit aan:
Blz. 33-35:
“Wat leert de waanzin ons?” ….
“De psychiatrie als plaats van de ziel, van de verwonde ziel en van de ziel die intens verlangt naar een luisteren en naar de saamhorigheid.”…
“Nogmaals de psychiatrie als plaats voor de vrijheid: voor de verwonde vrijheid en voor de gewenste vrijheid, voor de gefragmenteerde vrijheid en voor de vrijheid die herwonnen wordt binnen de mogelijke en onmogelijke dialoog.” ....
"Er zijn andere waarden in de waanzin, die niet altijd herkent zijn (worden) in hun trillende en pijnlijke zijnsreden en die niet altijd nog aanwezig zijn in het leven van elke dag: trouwe en vervormde spiegel van de voortdurende deserties en van de voortdurende onverschilligheid waaraan wij niet slagen te ontvluchten."
En op blz. 99:
"Als in ons de woorden van de stilte en van de hoop er niet zijn, als de gebaren van het onthaal en van het begrip er niet zijn, is het zo gemakkelijk de onophoudelijke golven van de dodelijke ziekte en die van de vrijwillige dood te verwijden, die in de psychiatrie op de achtergrond van ieder psychisch lijden staan: ook al is het dan, natuurlijk, in verschillende zijnswijzen en met verschillende intensiteit."
Ik heb wel met meerdere mensen gesproken over boeken of films over de 'schizofrenie'-beleving of over andere psychiatrie-onderwerpen. Zo bi…
Ik heb wel met meerdere mensen gesproken over boeken of films over de 'schizofrenie'-beleving of over andere psychiatrie-onderwerpen. Zo bijvoorbeeld ook over de film 'A beautiful mind'.
Vanuit het gezichtspunt van wie ervaring heeft opgedaan met schizofrenie-belevenissen, ofwel via therapeutisch werken met mensen met deze problematiek ofwel vanuit persoonlijke schizofrenie-beleving - zoals voor mij persoonlijk geldt - is de weergave van de gehoorde (beleefde) stemmen van de hoofdpersoon in rondlopende personen, maar ook de hele verdere trama niet al te geschikt om aan een publiek duidelijk te maken wat het nu in feite echt inhoudt 'schizofrenie' te beleven.
Maar een feit is wel dat op deze wijze een enorm groot publiek minstens een glimp opvangt van deze belevenissen, ook al wordt in bovengenoemde film amper iets verteld over de oorsprong of reden ervan.
Het is mij al meermaals voorgevallen oproepen te lezen of te ontvangen om zelf verzonnen verhalen over 'schizofrenie' door te lezen en suggesties of verbeteringen desomtrent te leveren. Waarom moeten deze mensen nu eigenlijk verzinnen, met hun fantasie aan de gang gaan of zich baseren op eigen jeugdherinneringen als het heel wat beter en zinvoller zou zijn eerst meerdere verhalen van mensen te lezen, die dit persoonlijk wél beleefd hebben?
Een jaar of twee geleden las ik het boek 'Living Outside Mentall Illness' van L. Davidson, waar ik ook deze zin op onderstreepte: Pag. 163:…
Een jaar of twee geleden las ik het boek 'Living Outside Mentall Illness' van L. Davidson, waar ik ook deze zin op onderstreepte:
Pag. 163: "People with schizophrenia may feel at times that there is no place for them, at least not among the community of human beings into which they were born."
Wat heb ik vaak gemerkt hoe waar dit is in mijn contacten met vele mensen met deze problematiek, hier in Turijn en elders! Ook in vele first person accounts kan men dit wel lezen. Maar ook alleen al uit de blikken van mensen met deze problematiek kan men het vaak merken.
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik hier dit stukje tekst aan. Hoofdstuk I…
Uit het boek ‘Quale psicoanalisi per le psicosi?’ , verzorgd door A. Correale en L. Rinaldi, haal ik hier dit stukje tekst aan.
Hoofdstuk II, geschreven door A. Correale
(Le terapie analiticamente orientate delle psicosi: la nozione di campo e la funzione dell’empatia)
Blz. 33: “De functie van de empathie is in feite uiterst nuttig gebleken, als men uitgaat van het idee dat de oorspronkelijke schade van de psychotische patiënt hoofdzakelijk afkomstig is van een ontberingservaring van belevenissen van ‘met-anderen-delen’, van ‘met-anderen-deelnemen’ en van emotief contact, die de functie hebben opnieuw hele gebieden van subjectieve belevenissen, die zogezegd vreemd gebleven zijn aan het zelf-gevoel, als eigen-zijnde te beleven.”
Gedicht afkomstig van http://www.openthedoors.com/english/04_ 05.html Nowhere (a poem by D. from the United States): Everywher…
Gedicht afkomstig van
http://www.openthedoors.com/english/04_ 05.html
Nowhere (a poem by D. from the United States):
Everywhere I am is the place I do not want to be in this life of misery.
Accepted the doctrines of the depressed that life equals pain. Everything I do in such vain.
In somber silence I sit, with a mind that they say is split.
In days of fresh air, I breathe it in with despair.
In a room full of strangers I feel their daggers of danger.
Neither lost nor found. I try to find meaning instead of being buried underground.
To imagine what it is like to live in a country this is poor; aids me to fight this life of war.
Friend few and far between; hanging out with them like a light beam.
High times uncovering the root; eating prescription pills like fruit.
Bowling for better days, hoping to use this anger in constructive ways.
Food forever my vice, fill my stomach with avarice.
My mother's love keeps me alive. Surprised I made it till twenty-five.
(Poëzie van een ‘schizofrene’ persoon)
Bruno Bettelheim en de 'schizofrenie'