Archief

Afgelopen vrijdag hadden wij de film 'Minority Report' van Philip Dick moeten bekijken (zie elders in mijn archief), maar daar die 2 ½ uur duurt hadden wij daar geen tijd meer voor.
En zo besloten wij gezamenlijk het korte verhaal 'Precious Artifact' (Il gatto) te lezen en er kommentaar op te leveren. Ik ben wel geïnteresseerd in dit soort verhalen in de stijl van Philip Dick.
Verder hebben wij een geprinte kopie van Minority Report mee naar huis genomen en zullen wij daar op 29 januari de film van bekijken.
Ik heb er al een groot stuk uit gelezen en kan, uit eigen ervaring en vele gelezen verhalen, ook wel de verbinding vinden met bepaalde schizofrene fantasieën.
 

In het boek 'A Fight to Be' uit 2007, bekent Ronald Bassman, nu al jarenlang een erkend psycholoog en psychotherapeut (misschien al met pensioen?), ook tot tweemaal toe opgenomen te zijn geweest met de diagnose 'schizofrenie'. Hij is al tientallen jaren zonder gebruik van medicijnen en zonder een terugval. En toch is hij niet genezen met behulp van psychotherapie, maar met behulp van vele andere personen en werkwijzen. Zie hiervoor maar de beschrijving die ik er zelf van geef op het site mijn boekenplank.nl.

De titel 'A Fight to Be' is op zich al érg geschikt, want wat is de zogenaamde 'schizofrenie' anders dan een gevecht om zichzelf te zijn, een gevecht om een persoonlijke identiteit, om de zgn. individuatie, om zich op psychoanalytisch niveau los te vechten van een ingewikkelde en vreemde soort psychische symbiose met zijn eigen moeder? Dit benadruk ik in mijn eigen boek ook op verschillende punten, zoals ook in mijn gedichten 'Vervreemd' en 'Schreeuw om vrijheid' .

In het bovengenoemde boek schrijft Bassman op blz. 19:
"What is the relationship between madness and altered states of consciousness? John Weir Perry, a psychiatrist who studied with Carl Jung and founded the alternative treatment center, Diabasis, suggests that madness may be nature's way of providing one with the means for renewal and the capacity to reorganize the self on a higher level."
En hier verwijs ik ook naar wat ik elders in dit weblog schrijf over de betekenis van het stemmen horen, iets wat Carl G. Jung trouwens zelf ook in zijn boeken beweert..     

Nog een stukje tekst uit het boek 'De geschiedenis van mijn gekte' (The Center cannot hold) van Elyn Saks.

Blz. 96: " Een ander bevel (of gedachte, of boodschap) dat ik voortdurend ontving, was om mezelf te mutileren. Mijzelf pijn te doen, want meer was ik niet waard. Dus brandde ik mezelf, met sigaretten, aanstekers .... , straalkacheltjes, kokend water. Ik bracht brandwonden aan op plekken op mijn lichaam waarvan ik dacht dat niemand ze ooit zou zien."

Dit soort zelfbeschadigingsgedrag dat bij velen zelfs uit kan lopen op zelfmoordideëen of pogingen - zie ook het verhaal van Ken Steele - is iets veel voorkomends bij deze en andere problematieken, zoals depressie.
Zoals ik al elders hier heb geschreven, heb ik met uitzondering van kleine episodes zulks nooit gehad.  

Hier een gedicht van MariaVasalis (pseudonym van Margaretha Droogleever Fortuyn-Leenmans).

FANFARE-CORPS

De lucht scheen blinkend door de blaaren,
bleek en volmaakt als glas geslepen.
Met vaste manlijke gebaren
werden de horens aangegrepen,
en luidkeels, zonder eenig schromen
spoot de muziek tusschen de boomen;
heldhaftig en trots. Een onverbloemde
voor elk verstaanbare muziek,
die aan het ademloos publiek
ieder gevoel met name noemde.

En even plots werd dit geklater
gedempt, twee koopren kelen weenden …
- over het donkergroene water
gleden twee smalle witte eenden
geluidloos als een droombeeld voort –
De horens, smeekend en gesmoord
schenen hen dringend iets te vragen
hen volgend met haast menschlijk klagen.

Een warm en onverwacht verdriet,
eerbeid voor de gewoonste dingen,
neiging om hardop mee te zingen,
en dan te huilen om dit lied
ontstond in mijn verwend gemoed.
Ik voel me bedroefd en goed.

Uit het boek ‘Come se finisse il mondo. Il senso dell’esperienza schizofrenica’ van Eugenio Borgna (bekende italiaanse psychiater en fenomenoloog).

Blz. 80:
“De klinische symptomatologie van de schizofrenie is veranderlijk en kameleontisch: er bestaan schizofrenie-soorten (schizofrenieën) gekenmerkt door het als in een maalstroom elkaar opvolgen van delirante ervaringen en hallucinatie ervaringen, of door het zich verbreiden van ontbindings-ervaringen (fragmentering) van het Ik, en er bestaan schizofrenie-soorten (schizofrenieën), die als thema de aanwezigheid van een storing van vrijwillige bewegingen hebben: van een storing in de functionele en expressieve gewrichten (articulatie) van het lichaam dat zijn spontaniteit en zijn bewegingsfuncties begint te verliezen: tot aan een versteende onbeweeglijkheid.”

Hier een stukje engelse tekst uit het boek 'Dante's Cure' van Daniel Dorman: In dit boek maakt Dorman pas in 2003 aan een lezerspubliek bekend hoe hij tientallen jaren ervoor hoofdzakelijk met behulp van gesprekstherapie een 19-jarige 'schizofrene' Catherine door de jaren heen naar de genezing toe begeleidt. Binnen het ziekenhuis volgt Catherine ook ergotherapie. Catherine is later als psychiatrisch verpleegkundige gaan werken. 

The DSM and schizophrenia
Blz. 242:
“Catherine did hear voices, which qualified her as suffering from hallucinations (Criterion A-2). But her voices were not just hallucinations-meaningless symptoms; they spoke the range she dared not acknowledge. Her speech was “disorganized” (Criterion A-3) only to an outside observer who could not determine the nature of her internal logic. The DSM says, “Because mildly disorganized speech is common and nonspecific, the symptoms must be severe enough to substantially impair effective communication” (p. 276). Catherine’s silences were not “impaired” communication. They communicated her need to protect herself. Her catatonia (Criterion A-4) was also not just another symptom. It was her attempt to shut herself down in order to survive experience that overwhelmed her.”      

Hier het derde gedicht dat er bij mij, tijdens het schrijven van mijn verhaal, uitkwam. Het is zeker geen vrolijk gedicht, maar het is en blijft een erg belangrijk deel van de noodzakelijke verwerking voor wie deze problematiek heeft. Ik had dit gedicht ook ingestuurd voor eventuele publicatie in de bundel 'Nevelslierten in het hoofd', maar daar kozen ze alleen 'Vervreemd' en 'Schreeuw om vrijheid'.

BETREUREN                    (april 2007)

Sinds 2 jaar of ietsje minder
heb ik eindelijk, mama,
jouw foto naast die van pa gezet.

Maar die draai ik nog om.
Ik wil je nog niet teveel zien, uiteindelijk.

Ik moet nog bittere tranen huilen
tussen mij en mijzelf,
dit gemis betreuren,
in privé mijn ziel nog legen
en erin berusten.

Al veel woede voor jou heb ik gelucht
tijdens jaren en jaren van praten.

Ik weet dat,
met jouw kinderhart,
jij ook van mij hield.

Maar ik had mijn hart zó boordevol,
zó overvloeiend en zovele,
zovele dingen verwachtte ik van jou
en zoveel, zoveel had ik je willen geven.

Nog moeten de tranen
die ik terughield vloeien
en moet ik die vreemde
melancholie van mij af schudden
die ik mijn leven lang
meesleepte.

Vaarwel, mama, vaarwel,
jij die niet zozeer moeder voor mij was.

Vaarwel aan die liefde,
die nooit werkelijkheid werd.

En jij, dochter van haar,
troost je met dat
wat in het leven je nog overblijft.

Troost je, want
een moederband haal je niet meer in,
nooit meer. 

Lia Govers

Onze hond Spencer was echt dol van Ruud en omgekeerd. Vaak, zodra Ruud uit zijn werk thuis kwam, raakte Spencer zo enorm opgewonden, was die zó blij dat zij vanuit vreugde liefst tot aan drie keer om onze woning heen rende! Het was echt een lust voor het oog die twee van elkaar te zien genieten. Spencer zat in de huiskamer ook steevast naast Ruud's stoel.

Mara was merendeels met Spencer bezet zodra Ruud er niet was of voorgoed buitenshuis was gaan wonen. Zij zorgde voor zijn schoonmaak, voor wandelingen, voor zijn eten, eventuele medicijnen enzovoort. Ik speelde met haar, knuffelde haar en ging ook wel vaak met haar wandelen.
Van hond Spencer hebben wij ook nog twee keer puppies beleefd, waarvan ik Wendy en Sandy herinner, die jammer genoeg door auto-ongelukken zijn overleden.

Hoe belangrijk Spencer ook voor mij was kan wel blijken uit het feit dat ik mij herinner dat ik tijdens de zwangerschap van mijn zoon een droom maakte, die ik opschreef, maar waarvan ik de aantekening niet meer slaag te vinden. Ik weet dat ik in die droom aan zus Mara, maar ook aan  Spencer (ook moeder) vertelde over mijn zwangerschap en dat zij beiden mij daarin op de een of andere manier bevestigden of zo iets. Ik droomde dus niet mijn moeder maar hén.