Dinsdag 28 september 2010
Hier, voor eventueel hierin geinteresseerden, de tekst die zopas op het iinternationale site INTERVOICE geplaatst is om het Derde Italiaanse…
Hier, voor eventueel hierin geinteresseerden, de tekst die zopas op het iinternationale site INTERVOICE geplaatst is om het Derde Italiaanse Congres voor stemmenhoorders aan te kondigen:
"The Italian Hearing Voices Network ((supporters: Marcello Macario, Cristina Contini, Alessandra Santoni, Lia Govers, Giuseppe Tibaldi) together with the help of Giuseppe Tissi and various mental heath associations in Milan, has organised the 3° National Hearing Voices Meeting that will take place in Milan rhe 12th and 13th of november 2010.
The meeting is structured as follows:
- Stories of voice hearers and relatives about their esperiences and recovery process.
- 1 session focused on recovery .
- 1 session on h.v. self help groups
- 1 session on the italian H.V.Network
- 1 session on overcoming stigma
- plus an half a day workshop especially addressed to voice hearers and some facilitators of v.h.groups on dialogue with voices and working on emotions connected with hearing voices.
A special thanks to Prof. Marius Romme., Sandra Escher, Rufus May, Alain Topor who will share with us during our meeting their precious knowdledge and experience . "
Maandag 27 september 2010
Gisteren heb ik de vriendin ontmoet, waarover ik in dit blog al vaker geschreven heb en die recent een I.B.S. heeft opgelegd gekregen, ook v…
Gisteren heb ik de vriendin ontmoet, waarover ik in dit blog al vaker geschreven heb en die recent een I.B.S. heeft opgelegd gekregen, ook via aanvraag van haar enige nabije familielid.
Zij is weer naar haar werk teruggekeerd en krijgt dagelijks haar medicijnendosis onder directe controle van de (geestelijke) ziekenfondsdienst van haar zone.
Wat is de omgang met haar op dit moment moeilijk! Met elk woord dat je uitspreekt over haar persoonlijke 'moeilijkheden' moet je uitkijken, omdat zij opeens radicaal haar ggz-ervaringen - waar ik al aardig wat over wist - ontkent.
Klaarblijkelijk verkeert zij nog in de 'roes' van haar problemen en overtuigingen, die haar tot deze recente I.B.S. hebben gebracht.
Toen wij elkaar leerden kennen, hoorde zij mij al aardig uit over mijn ervaringen, maar ook over wat zij waarschijnlijk als persoonlijke tactieken beschouwt om binnen jezelf de krachten te vinden hetzij om zonder medicijnen te kunnen leven, hetzij voor wat betreft andere innerlijke ervaringen.
Zij wilde zo graag van de medicijnen af en geloofde in de hulp van de zelfhulpgroep, maar plots ontkent zij dit alles, zoals ook het feit dat zij zonder de medicijnen de 'stemmen' weer begon te horen en ook opnieuw de psychotherapie hernam.
Zij beschouwt zichzelf nu als 'genezen'...
Zij heeft nog een lange weg af te leggen om dat echt te kunnen beweren.
Het niet willen beseffen 'ziek' te zijn of, beter, 'serieuze problemen' te hebben, schijnt deel uit te maken van vele ervaringen, zoals ik ook al schreef over die vrouw (K.), die maandenlang met mij een kamer deelde binnen de therapeutische woongemeenschap..
Zaterdag 25 september 2010
Gisteren een lange avond doorgebracht in gezelschap van vele mensen die met de psychiatrie in contact zijn gekomen - velen op een negatieve …
Gisteren een lange avond doorgebracht in gezelschap van vele mensen die met de psychiatrie in contact zijn gekomen - velen op een negatieve manier - daar ik samen met Paola Minelli naar de presentatie van haar boek was gegaan, iets wat plaats vond binnen een kleine club van een psychoanalytische leeskring.
Prettige avond, al met al, ook al hebben wij minstens een uur in de file gestaan om aan de andere kant van de stad dit plaatsje te bereiken.
Paola had mij juist uitgenodigd vanwege een ander ervaringspunt met de psychiatrie.
Ik ben nogal vaak tussenbeide gekomen, omdat velen mij ook vragen hebben gesteld, hetzij over mijn ervaringen van de eerste jaren tijdens het gebruik van psychofarmaca (kompleet gestopt in de zomer van 2002) en de negatieve effecten, hetzij over mijn persoonlijke ervaringen, die je zeker niet in een paar minuten kunt vertellen.
[Velen stonden trouwens versteld van mijn ervaring.]
Ik was pas on 01.00 uur thuis, na veel bijpraten met vrienden van Paola en Paola zelf.
Vrijdag 24 september 2010
Bij het lezen van het voorwoord en een artikel in het recente septembernummer van het tijdschrift Deviant, kwamen bij mij al (opnieuw) deze …
Bij het lezen van het voorwoord en een artikel in het recente septembernummer van het tijdschrift Deviant, kwamen bij mij al (opnieuw) deze gedachten naar boven:
volgens mij zullen vele zogenaamd 'verstandelijk gehandicapten' in werkelijkheid personen zijn, die tot 'stilstand' zijn gekomen tijdens hun prille jeugdjaren vanwege verkeerde aanpak, opvoeding enzovoort, dus uiteindelijk steeds vanwege hechtingsproblematiek.
Hetzelfde geldt ook voor vele gevallen van mensen die wel of niet binnen de geestelijke gezondheidszorg belanden.
Iets hierover schreef ik al in het begin van mijn blog, dààr waar ik het had over het feit dat de mens binnen onze maatschappij uiteindelijk beoordeeld wordt naar zijn efficientie-graad of als producent.
Het gewoon 'zijn' wie jij bent is niet voorzien.
En zo eindigen de mensen om je heen ook met hun handelen met en oordelen over anderen en, hoogstwaarschijnlijk, ook over hunzelf.
Heerlijk idee, niet waar? Je raakt buiten de (acceptabele) 'banen', die de maatschappij voor je opstelt, vanwege problemen in de opvoeding en/of binnen de maatschappij en je moet daar uiteindelijk zo mogelijk ook maar buiten blijven of vaak 'door-medicijnen-versuft' maar in door blijven draaien. (*)
Een eenvoudigere maatschappij met héél wat minder consumentenbehoeften zou uiteindelijk beter draaien ook voor bovengenoemde personen.
Misschien zou die op zich zulke gevallen al niet eens doen ontstaan.
Erg waarschijnlijk.
(* = Je draait er in mee, je draait erin 'door' (=je wordt er 'gek' van), je moet er in blijven draaien (wil je 'acceptabel' blijven. Of je draait er in 'stil' (zgn. verstandelijk gehandicapten of ongeneeslijke gevallen in de ggz)
Donderdag 23 september 2010
Ik ben vandaag de hele dag weg geweest: eerst vriend X en Y ontmoet, samen gegeten, veel bijgepraat en gewandeld. Daarna heb ik Paola Minell…
Ik ben vandaag de hele dag weg geweest: eerst vriend X en Y ontmoet, samen gegeten, veel bijgepraat en gewandeld.
Daarna heb ik Paola Minelli ontmoet, die morgenavond het boek 'Sorvegliato mentale' in Turijn zal presenteren, waar ik ook bij zal zijn en op aanvraag ook tussenbeide zal komen.
Wij hebben elkaars boek uitgewisseld.
Haar boek, samen met een andere persoon geschreven, gaat vooral over de nadelige gevolgen van de psychofarmaca. Ik geloof dat het een herziene of vernieuwde heruitgave is van een al eerder verschenen boek.
We hebben samen aardig wat gekletst en ook plezierig.
Morgenavond dus deels opnieuw.
Ik heb trouwens ontdekt dat zij een pracht illustrator is van kinderboeken, maar ook andere kunst heb ik van haar bewonderd.
Dinsdag 21 september 2010
Voor wat betreft wat ik gisteren hier schreef: in feite heeft Ron Coleman samen met andere mensen een methode ontwikkeld om met de eigen 'st…
Voor wat betreft wat ik gisteren hier schreef:
in feite heeft Ron Coleman samen met andere mensen een methode ontwikkeld om met de eigen 'stemmen' om te gaan, en ze zo te leren 'beheersen'.
Wel, ik heb nooit een persoonlijke kracht ontwikkeld om met mijn 'stemmen' om te gaan, maar juist om alle achtergrond (binnen mij zelf, binnen mijn onbewuste) daarachter te verwerken.
Een kompleet ander proces, dus.
Wel heb ik door de jaren heen, met behulp van twee professionals en de gesprekstherapie, mijn Ik enorm verstevigd.
Ik hoorde mijn stemmen al meteen niet meer, circa 3-4 dagen nadat ik Haldol kreeg toegediend in mei 1998 binnen de psychiatrische afdeling van het turijnse ziekenhuis, ook al had ik ze daarvoor langer dan drie jaar gehoord.
En ook nog 1 week lang op mijn 18° jaar.
Maandag 20 september 2010
Er zijn hier mensen in Turijn die geloven dat ik, als ex-stemmenhoorster, ook best geschikt zou kunnen zijn om een zelfhulpgroep te leiden. …
Er zijn hier mensen in Turijn die geloven dat ik, als ex-stemmenhoorster, ook best geschikt zou kunnen zijn om een zelfhulpgroep te leiden.
Misschien heb ik hierover al wat in de vorige maanden geschreven.
Maar tijdens mijn aanwezigheid dààr de eerste 5 of 6 keer werd ik uiteindelijk zo'n beetje uitgehoord. En dat is zeker niet de bedoeling. Het zijn juist de deelnemers die binnen zichzelf moeten werken, met de hulp van anderen.
Gisteren heb ik ook nog gesproken met een vrouw, die ik zo'n beetje ken (wiens moeder al jaren- en jarenlang aan psychoses lijdt en pas sinds kort, op 68-jarige leeftijd, ook in therapie gevolgd wordt en verder de zelfhulpgroep hier volgt), die hier zo ongeveer in een anti-psychiatriebeweging actief is. Zij vroeg mij of ik niet bereid was zo'n soort cursus, zoals Ron Coleman die rondom over de wereld geeft, te volgen en zo een groep in Turijn op te zetten - mogelijk zonder enkel contact met de psychiatrie.
Maar ten eerste ken ik Ron amper en weet ik niet eens precies hoe hij echt te werk gaat. Ten tweede ben ik niet bereid zo regelmatig ter beschikking van derden te staan.
En verder heb ik hier Cristina Contini al enige malen horen praten (die ook cursussen geeft voor leiders van zelfhulpgroepen). Maar ik vind mijzelf totaal niet terug in het weinige dat ik over hààr belevenissen hoor.
Volgens Cristina kwamen de stemmen bij haar op na een coma rond haar 20° jaar, toen ook haar oma was overleden. Over alles wat ik tijdens mijn lange psychotherapie en nog intensiever tijdens mijn schrijf- en leesproces heb ontdekt en verwerkt, praat zij totaal niet. Zij geeft, klaarblijkelijk, een totaal andere uitleg aan haar 'stemmen horen' (die zij trouwens nog steeds hoort).
Ik weet niet eens of wat zij beleefde en beleeft wel als 'psychose' beschreven kan worden.
Ik heb zo ongeveer, vooral de laatste jaren sinds mijn schrijfproces nog intensiever, mijn ziel binnenste buiten gelegd en dit is mij voorlopig meer dan voldoende.
Volgens mij zijn alleen personen met een heel ander belevingspunt en standpunt geschikt voor dit soort taken. Buiten het feit om dat ik er niet veel voor voel ook, mij via een speciale scholing voor zulke groepen in te zetten.
Voor de italiaanstaligen onder de lezers hier een berichtje, indien al geinteresseerd: mijn verhaal is bij de uitgever Mimesis (Milano) vers…
Voor de italiaanstaligen onder de lezers hier een berichtje, indien al geinteresseerd:
mijn verhaal is bij de uitgever Mimesis (Milano) verschenen, tesamen met de tweede druk van het boek van Ken Steele ('E venne il giorno che le voci tacquero' = 'The day the voices stopped. A Schizophrenic's Journey through Madness and Hope'), nu echter in een serie die 'Storie di guarigione' (= Genezingsverhalen) is genoemd.
In deze serie van genezingsverhalen bij Mimesis zal vòòr begin november 2010 ook het boek verschijnen met daarin - nu op nationaal niveau - de bijdragen van de winnaars van de schrijfwedstrijd 'Concorso Storie di Guarigione', dat in 2007 vanuit de provincie Biella werd georganiseerd.
Hierin staan verschillende soorten bijdragen: autobiografische (kortere, in vergelijking met mijn verhaal) verhalen, gedichten en fantasieverhalen.
Tot op heden waren deze bijdragen enkel op lokaal niveau uitgegeven.
De titel ervan ken ik echter nog niet, ook al heb ik als deelnemer aan deze wedstrijd de bijdragen al wel gelezen.
Verder zal er ook nog een boek, dat Marius Romme met vele anderen vorig jaar in het engels gepubliceerd heeft, in het italiaans verschijnen, steeds binnen deze serie.
(Note: mijn verhaal zat, tussen de 199 binnengekomene autobiografien, tussen de 15 finalisten, maar niet tussen de winnaars. Ik heb mijn verhaal echter daarna nog zo'n 40 % uitgebreid en verfijnd.)
Zaterdag 18 september 2010
Zomaar wat, over creativiteit en herinneringen. Het is niet alleen enorm relaxend er een hobby bij te hebben, waarbij je je handen gebruikt.…
Zomaar wat, over creativiteit en herinneringen.
Het is niet alleen enorm relaxend er een hobby bij te hebben, waarbij je je handen gebruikt.
Sinds ik een paar maanden geleden weer eerst het borduren en daarna - nu volop - het haken heb opgenomen, is er een echt voortdurend creatief proces binnen je aan de gang.
Je ziet het werk van anderen of doet elders ook inspiratie op.
Je bekijkt de dingen vanuit meerdere gezichtspunten, je combineert mentaal de dingen (voorwerpen) op verschillende, vaak ongewone manieren.
Het lijkt vaag ook wat op het schrijfproces, dat ik vanaf juni 2006 met het schrijven van mijn autobiografie, ook was begonnen.
Af en toe heb ik vanzelf zicht op beelden van nieuwe, te combineren of uit te proberen dingen.
Af en toe teken ik ook ideetjes op kladblaadjes op om ze toch maar niet te vergeten. Neer schrijven en je denkt weer aan wat anders.
Ik zou er eigenlijk een kleine blocnote voor in mijn tas moeten hebben en thuis bijvoorbeeld een schrift bij kunnen houden, net zoals ik sommige designers zie doen.
Af en toe denk ik dat ik (en wat zussen) op mijn tante Han (Kops) lijken: dat was een heel origineel typetje, die met vreemde, bontkleurige zelfgemaakte (vaak gehaakte) kleding rondliep, zelfverzekerd. Ze had lak aan de mening van medeburgers, maar ja, ze was ook vrijgezelle.
Ik heb bij haar thuis ook nog wel eens tips gekregen voor het knutselen en haken toen ik rond mijn 11e of 12e jaar een jaar lang een soort knutselcursus volgde binnen het Raadhuis te Bergen N.H.
Maar ook mijn vader was behoorlijk creatief, zoals later ook een broer en meerdere zussen.
Vrijdag 17 september 2010
Wat bestaat er nog een hoop onbegrip over hoe een persoon met deze problematiek zich wel niet kan gedragen. Tijdens dat soort congres over '…
Wat bestaat er nog een hoop onbegrip over hoe een persoon met deze problematiek zich wel niet kan gedragen.
Tijdens dat soort congres over 'Psychosen en ontwikkelingstrauma's', waarop dr. John Read als hoofdgast hier eind juni jl. te Turijn was uitgenodigd, kwam er ook een vrouw (familielid van mensen met deze problematiek? psychiatrisch verpleegkundige?) naar voren met de vraag of er soms een neurologisch defect kon bestaan achter het gedrag van personen die 'stemmen' hoorden en tegelijkertijd het strottehoofd bewogen...
Daar ikzelf ook een soortgelijk gedrag heb gehad toendertijd, nam ik het woord om ietsje op te helderen.
Ongeveer al 1 jaar nadat ik 'stemmen' hoorde, begon ik overtuigd te raken van het bestaan van de telepathie. En hoe begon vanaf die periode alles om mij heen steeds heviger te worden binnen mijn persoonlijke belevingswereld, daar het toch enkel binnen de geest van de 'schizofrene' persoon is dat alles zich afspeelt, ook al gelooft hij dat alles buiten zich plaats heeft (omdat hij 'projecteert') en dat alle andere mensen dit ook waar kunnen nemen, net zoals hijzelf.
Ik heb zelfs op momenten gedacht dat ik mijn eigen gedachten hardop uit kon schreeuwen en dat die zo dus ook door anderen gehoord konden worden.
Zo dacht ik ook dat ikzelf de telepathische communicatie kon vergemakkelijken door mijn mond soms half open te houden of ietwat te bewegen!
Denken, mijn gedachten doorgeven aan anderen, denken dat ik ook de gedachten van anderen kon horen (waarnemen) en daarbij mijn mond (of strottehoofd) bewegen was alles één zaak (ding)!
In plaats van gewoon te denken of af en toe iets hardop te mijmeren of uit te spreken, zoals ieder normaal mens wel eens gebeurt...(!), was alles bij mij (en andere personen) verhevigd, alsof het een luidspreker-effect had.
Alsof wij neurologische defecten in het strottehoofd hebben!
Wij zijn en wij waren geen marsmannetjes!!!
info