Archief

Sinds een paar jaar ben ik mij steeds meer bewust van conflicten om mij heen.
Conflicten tussen samenwonende personen, conflicten tussen vrienden/innen, conflicten tussen familieleden, die bijna allen terug gaan op het feit dat vele personen zich niet voldoende van hun eigen gedrag bewust zijn en de personen om hun heen uiteindelijk willen 'dwingen' of 'overtuigen' hún gedrag of gedachtenwijze te volgen of goed te keuren.

Uiteindelijk is het probleem aldoor dat men al té vaak de andere personen het (zichzelf-) zijn vermoeilijkt of onmogelijk maakt.
Men respecteert de ander niet in zijn manier van zijn, juist omdat men zich daar zelf ook niet bewust van is.


Voor personen, die , zoals ik, uit een lange psychotherapie naar boven komen en dus een innerlijke groei hebben verwerkelijkt, wordt het dus uiteindelijk moeilijker zich nog aan andermans 'maatstaven' aan te passen.

Ik heb hier tenminste nu meer moeite mee: kortom ik pas niet langer in andermans keurlijfje!
Dit 'moeite' noemen is betrekkelijk, hoor. Ik merk dat ik bepaalde gedragingen, die ik mij jaren geleden wel liet 'welgevallen', gewoon niet langer verdraag. Maar dit brengt mij dus meer in conflict met het samenleven met diezelfde en andere personen...

De andere vriend (die ik nu W. noem; ca. 34 jaar oud), die gisteren aanwezig was, terwijl ik vriend X ontmoette heb ik ook al twee jaar geleden leren kennen tijdens trips, die de Il Bandolo-organisatie hier georganiseerd had. 
Ook toen al merkte ik vaak op dat hij ongewassen haar had.
Steeds een jonge man met dezelfde problematiek, die een ietwat oudere broer heeft, die
samenwoont en ook werkt. 

W. woont nog met beide ouders samen en heeft nooit gewerkt. Wel heeft hij in de afgelopen jaren wat bijscholingscursussen gevolgd voor een eventuele kantoorbaan. Ook heeft hij mij toen al eens gezegd dat hij iets aan de Universiteit wilde studeren, maar het is er niet van gekomen.
Hij heeft nooit therapie gevolgd.

Wel heeft ook hij mij meermaals uitgevraagd over wat de 'schizofrene' problematiek inhoudt en wat 'psychoanalyse' is, maar hij blijft altijd oppervlakkig en hoe kun je dit alles nu ook in korte gesprekken uitleggen? Onmogelijk.
Verder lezen vele mensen (hij leest ook boeken van U. Galimberti), maar begrijpen niet alles wat zij lezen (het overkomt ook mij wel: vaak begrijp ik iets beter bij een volgende lectuur).

Hoe dan ook had hij ook begin van dit jaar al meermaals vet haar en gisteren opnieuw. Maar merken zijn ouders dat niet eens om er iets over op te merken? Klaarblijkelijk niet.
En hij zal zelf - dit leid ik er uit af - niet al te veel zelfbewustzijn bezitten.

Bovendien heb ik de sterke indruk dat hij te veel altijd van de mening van anderen af laat hangen. Hij hangt zogezegd aan je lippen om je alles te vertellen wat hij op zijn hart heeft of om jou honderduit te vragen,  maar in de korte tijd dat ik vriend X ontmoet kan ik ook niet voortdurend mijn aandacht op hem richten. 
Zo sprak ik gisteren over de noodzaak niet aldoor alleen te lezen, maar ook iets lichamelijks te doen: wandelen, sporten of nog andere activiteiten. 
Ja, daar was W. het wel over eens, maar zijn bewustzijn betrof alleen de omringende dagen: geen uitzicht op langer termijn. Deze houding heb ik ook al in andere tijden in hem opgemerkt.
Hij neemt geen initiatieven en heeft ook géén uitzicht - naar het blijkt - op een breder toekomstperspectief. Hoogstwaarschijnlijk zal dit ook wel met zijn onopgeloste problematiek te maken hebben, maar ook met persoonlijke karaktertrekken, volgens mij.  

Tijdens mijn trip vandaag in het centrum van de stad - ook om vriend X met een andere vriend weer te ontmoeten - ben ik in een boekhandel een tijdje bezet geweest met het doorbladeren van het boek 'Re-visione della psicologia' (Re-visioning psychology) van James Hillman, waarin hij juist ook beweert wat ik via andere bronnen al neerschreef in de beginmaanden van mijn blog en wel:   

dat de psychopathologie - in het geval van dit blog hier dus de 'schizofrene' problematiek - duidelijk de mens terug roept tot een beter contact met zijn onbewuste, dat uiteindelijk de psychopathologie een manier is waarop de mens geroepen wordt zijn 'anima' te onderzoeken (ofwel zijn individuatieproces te verbeteren).
In de bewoordingen van andere experts (bijvoorbeeld Umberto Galimberti) zou de 'anima' die zijn individuatieproces verbeterd (of voltooid) wil zien ook wel het 'bestaansontwerp' genoemd kunnen worden.  

Interessant boek... Te veel interessante argumenten die nog verdiept kunnen worden...
En wie heeft er zoveel tijd ter beschikking? 

Ik begin langzaamaan ook meer overtuigd te raken van de doorgave van hechtingsproblemen tussen de verschillende generaties.

Zo is mijn man een duidelijk bezorgde persoon (= hechtingsproblematiek), net zoals een twee jaar jongere zus, die beiden mijn schoonmoeder 7 dagen per week tijdens de allereerste levensjaren volop beleefden (dag en nacht), bijna zonder tussenkomst van mijn schoonvader.
Mijn schoonvader werkte in de zwavelmijnen en tijdens hún eerste levensjaren kwam hij alleen in de weekenden thuis, omdat de mijnen zich nog op een te verre loopafstand (toen bijne enig vervoermiddel voor de mijnwerkers) van huis af bevonden.
Mijn schoonmoeder is met al haar vijf kinderen altijd overbezorgd geweest.

En mijn man was en is het nog steeds, té bezorgd.
En zo had hij tijdens de eerste levensjaren van onze zoon ook een bepaald gedrag met hem, waarover ik een volgende keer nog wel in detail zal schrijven.