lieve groetjes.

Wenskaart

Het zijn enkel maar woorden op prentbriefpapier 

Er worden zo wel duizend kaartjes verstuurd

Met warme hartelijke wensen

Voor kerst en nieuwjaar

Het is en blijft een mooi gebaar

Dat men met die dagen toch niemand vergeet

Maar het mooiste is denk ik maar

Dat men ook gedurende

Het ganse jaar aandacht blijft schenken aan elkaar

Even bellen

Doet zo goed om elkaars stem weer eens te horen

Zomaar niet omdat het moet

En echt ,bellen is niet zo duur

Als je weet dat je gratis kan bellen

Tijdens de daluren

Ach weet je wij zijn allen mensen

Met een druk bestaan

Maar laat nooit een vriendschap vergaan.J.D.Z.

Vroeger

Dezer dagen was niet anders dan nu

Er werd door de kinderen naar geschenkjes gezocht

Hier werden die niet met kerst maar met nieuwjaar gegeven

Kleine geschenkjes weliswaar

Nuttige, het speelgoed kregen zij al met Sint Maarten

Wij zongen ook liedjes mee

Die dan op de radio werden gespeeld

Ook het oude jaar

Werd zo afgesloten

Van het nieuwe werd zoveel verwacht

De nieuwjaarbrieven werden op school geschreven

en zaten veilig opgeborgen

Zo dat wij ze niet op voorhand konden lezen

Plechtig werden ze dan voorgelezen

Lieve Ouders, Lieve Meter ,Lieve Peter

Ze eindigden met

“ Ik wens je een gelukkig nieuwjaar”

Ik heb ze nog allemaal

van de eerste met onhandige handjes met hier en daar een vlek

Want ze werden nog met de inkt pen geschreven

God waar is die tijd  gebleven.

Donker

Donker zijn de dagen

‘s Ochtends hoor ik alleen de kraaien

Ze roepen “ Spaar ,spaar,spaar”

Akelig klinkt die kreet,zo naar

Net alsof ik mijn geld zomaar over de toonbank smeet

Heb jij al ooit een kraai van dicht bij gezien

Nare vogels zijn dat

Laatst zag ik die ... Een gewonde kraai

Misschien die wat heil en rust zocht

In het verlaten kiekenkot

Ik ging gewoon de ganzen voeren

En ik hoorde dat akelig gekraai

Zo dicht bij mijn oren

Mens wat was ik bang

Toen van die kraaienogen

Van dichtbij zijn die ook zo groot

Ze verroerde niet

Alleen dat oog  van haar 

Hield mij wat bang in dwang

Ik heb dan heel langzaam de deur wat verder opengezet

Door de luchtverplaatsing zag ze een uitweg

Ik keek haar na bij het wegvliegen

Laag scherend over de haag en zonder de kreet van spaar

Weer op zoek naar een oorden waar geen mens als ik ze schrikken kan.

De winterjasmijn

Begint zijn gele jas te dragen

Net nu alles grauw is en verdort

Zie je die gele bloempjes

De natuur uitdagen

Ze twinkelen zo fel

Op hun achtergrond

Van diepgroene blaadjes

Net of ze de winter om vergiffenis vragen

Omdat zijn net nu bloeien

Als alles koud en bladloos staat

Zij dagen de winter uit

Met hun felgele kleur

Die vorst of regen

Niet tegen kunnen houden

Die gele jas van de jasmijn

Heeft bijna geen geur

Maar ze straalt en geeft hoop

Ook jij Herfst

Gaat weer verdwijnen

Laat ons de herinnering

Van gouden zonneschijnen

Op de schakeringen

van gele boombladeren

Ook wij gaan mee hoor Herfst

Terwijl langzaam buiten alles sterft

Om Jou van uit onze warme huizen

Uit te wuiven

De kille winter die jou als een schaduw volgt

Hier welkom te heten

Om te genieten van alle

Winterpret

Wat bang voor het uitglijden

Bij een witte kerstJ.d.Z.

Geen tijd hebben,

is kostbare tijd van jezelf verliezen

Wachten op het rinkelen van de telefoon

Er is toch de gsm waarop iedereen

je bereiken kan.

Als je hem al niet vergeet zoals ik dat al zoveel deed.

Weet je het mooie van je tijd

Is hem te gebruiken,

Te genieten

Van al het moois dat je omringt.

Het praatje met de buren

Al zit ik niet door het gordijn te gluren.

Doet steeds zo’n deugd

En geeft wat vreugd.

Als je weet hoe het daar aan toe gaat.

                                     Ik hou van mensen en zoveel andere dingen

Dat ik soms niet weet waar eerst aan te beginnen.

Het enige waar ik echt de pest aan heb

En bang van ben,

zijn ziekenhuizen en verzorgingsinstellingen.

Ik heb er al te veel ,ondanks dat ik niet ziek was,

Al te veel van mijn kostbare tijd  versleten.

Je helpt alleen maar te pijn wat te verzachten

Die stervenden verwachten.

Ik kijk liever naar de grijze lucht

die af en toe de zon laat zien

Die hoop laat rijzen.

Mijn gevederde vriendjes,

Zij wonen in mijn haag

Maar ook in die van de buren

Hun gekwetter kan ik af en toe horen

Net of ze stellen elkaar een vraag

Ik zie ze haastig heen en weer fladderen

Als ik de ganzen eten draag

Ze komen dan zitten op hun uitkijkpost

En kijken vragend ,spiedend op mij neer

Van op die hoge essen tak

Waar ik de ganzen hun eten strooi

Ik hoor ze dan tjilpend vragen

Wat eten wij vandaag of

Is het een dankjewel

Voor de gratis kostJ.d.Z.

< Nu de winter eraan komt en ze nog moeilijk zaadjes vinden op de grond hang ik een zaadbol aan de paal die er stond >

Bijna Halloween

Spoken en geesten die

Je zouden kunnen komen kwellen

Vroeger rond deze tijd

Werden er griezelige verhalen vertelt

Van dwaallichtjes in de donkere nacht

Die zouden van de kerkhoven komen

En die bestonden echt

Je zag ze over velden en door bossen dwalen

Eeuwenoude verhalen

Zoals van die man die de trap af kwam met zijn houten been

Dat steeds tok ,tok deed

Ach dat was bangelijk vertellen

Er ontstonden verhalen door de tijden heen

Enkel om de lange avonden te vullen

De clou van die verhalen ben ik al lang kwijt

Ik weet alleen nog

Nog even

Genieten van de laatste zonnestralen

Zeer ijle

Priemend door de ochtendmist

Geeft ze lauw haar warmte weer

Het is nog even genieten

Kuierend ritselend tussen de bladeren

Die de bomen hebben verlaten

Terug denkend hoe het allemaal begon

Het najaar stuurt zijn laatste

Mooie dagen naar ons toe

Maar het wordt ook zo stilaan moe

Voor ze het zelf al wist

Gaan wij langzaam naar de

Hoe mooi

Is’t leven door een roze bril bekeken

Als je de gekartelde randjes

Er van hebt glad gestreken

ijle woorden

Zijn als blaadjes naast mij gegleden

Ik ben ook maar een mens

Die vergelijken kan

Er het beste van te nemen

Van dingen waar ik mee leven kan

Plichten wegen

Beter is het mogen

Dingen doen zomaar uit vrije wilJ.d.Z.

Een tikkeltje

Een tikkeltje zomer ,

Een tikkeltje Herfst

Een tikkeltje zon

Een tikkeltje regen

De Herfst op zijn best

Net als de zomer werden wij lomer

Toen de herfst begon

Wij suften heel even

Heel even weer wennen

Aan die verandering in de natuur

We weten alleen

Dat nu , nu de zomer langzaam sterft

De aarde de zaden

Zonder mensenhanden

Dankbaar ontvangt , hen beschermt

Met bontgekleurde bladeren

Dik staat te verwennen

Opdat ze zonder schade

Zonder vrees voor de winter die er volgt

Weer zullen kiemen  in de lenteJ.d.Z.

Najaar

Wind en regen

Langs hoeken en langs wegen

Bladeren die in kringetjes dansen

De kruinen van de bomen

Worden als maar lichter

Ze worden door de wind

Bewogen en gebogen

Al wat niet vast meer zit

Word er in een beweging afgerukt

De zomerpracht en praal

Is gevlogen

Het is de herfst gelukt

Ruw maar warm zijn intrede te doen

Laat ons wat noten kraken

Rustig in ons huis

Om even na te denken

Wat voor goeds

De voorbije zomer

Ons wel brachtJ.d.Z.