avondgroetjes.

Mei

Komt stilaan naderbij

De mooiste maand van een jaar voor mij

April

Heeft haar voorbereid

De stille werker in het groen

Om Mei te laten stralen

Als vermiljoen

Nieuw is alles nog in Mei

In al haar kleurentalen

Jeugdig en zo fris

Is Mei

Zo dat alles en iedereen

Wat doet stralen

Vogels denken niet

Zij kunnen alleen maar zingen

Of het nu van verdriet is of niet

Bij een mens gaat het vaker om heel andere dingen

Aan bouwen ben ik niet meer toe

Daarvoor ben ik al te oud

En voel ik me veel te moe

Om steeds weer te herbeginnen

In mijn leven kreeg ik alles wat ik wou

Zonder er ooit om te moeten vragen

Misschien kreeg ik wat te veel mee

Van het wel en wee

Ik leerde het te dragen

Ik ben geen vogel die alleen maar zingen kan

Ik ben een mens die ook denken kanJ.d.Z.

April

Is niet alleen een gril

Van zonneschijn en regen

Zij laat ook de bomen bloesems dragen

Ondanks al haar plagen

Een maand vol van onzekerheden

Dat is wat April wil

Het te veel om het echt te vragen

Wat voor weer krijgen wij vandaag

Je kijkt en voelt

Welke kleren je moet dragen

Warme leg ze niet te ver

Je kan ze ook nodig hebben

één dezer dagen

Dat is nu April

Je mag ze echt niet vertrouwen

Een bloem in een wei
met spelende kinderen erbij.
Het gras oh zo groen.
Dat doet me denken aan
de tijd van toen.
Er waren toen voor
mij nog geen zorgen.
En was je weer blij
met de dag van morgen.
Voor mij was er toen
geen angst of pijn.
Ach kon dat nu ook nog maar zijn.
Alles was zo mooi en pril.
Precies zoals de mens dat graag wil.
Dan wordt ik opeens heel stil.
Rust is alles wat ik nu
nog alleen maar wil.

Een tuiltje bloemen

Word je zomaar gegeven

Een lief gebaar,dat zeg ik maar

Een tuiltje bloemen

Kunstig bij elkaar geregen

geven vrolijkheid aan ‘t leven

In het voorbij gaan ruik je heel even

De fijne geur van ander leven

Een tuiltje bloemen

Zomaar uit vriendschap gegeven

Brengt leven in je levenJ.d.Z.

Vandaag

Ik begroette die met een lach

Een echt mooie dag was dit

En neen niet alles was wit

Het was een dag heel fijn

Om er echt bij , en aanwezig te zijn

Ik weet het echt niet

Waaraan en waarom

Enkel ik was gelukkig vandaag

misschien vind jij dat dom

Maar voor mij was het de eerste lentedag dit jaar.

Op 20 maart begint de lente

De eeuwige dingen dezer aarde zijn onrustig: lente, zomer, herfst en winter, dag en nacht. Hoe graag kwamen de jaargetijden op aar­de en hoe rustig wachtte ieder jaargetijde tot het zijn beurt was om te verschijnen! Maar nu zijn de jaargetijden onrustig; als dieren, die onrustig zijn voor een aardbeving, zo is de hele natuur onrustig. Er is geen vertrouwelijkheid meer tussen de jaargetijden. Stukken lente steken in de winter en de winter drijft een stuk koude en ijs in de zomer. De jaargetijden wantrouwen elkaar. Het voorjaar aarzelt om te komen. Hoe lang moest de winter wachten voor hij mocht gaan, maar dan verschijnt het voorjaar plotseling, als iemand die wil doen vergeten dat hij te laat kwam, heviger dan anders en alles in bezit nemend.

vrij naar M. PICARD, 'De vlucht voor God'

In het voorjaar, wanneer de natuur tot leven komt, kan je er niet naast kijken. Prachtige bloesems sieren het straatbeeld. De bijen zwermen van bloem tot bloem om zichzelf en hun kolonie te voorzien van honing. Tegelijk zorgen ze voor de bevruchting van de appelbloesems, en dus voor de appeloogst.

'n Gele krokus en een witte hyacint
Stonden te vrijen op een plekkie uit de wind
Ze waren gelukkig, zo blij als een kind
Hij zoende die krokus en zij de hyacint

Hij wilde haar trouwen, die witte hyacint
En ging naar d'r vader om de hand van dat kind
Pa wilde niet weten, dat zijn kind werd bemind
En hij sloeg z'n krokus, z'n bloedeigen kind

En vader zei:
Daar kan niks van kommen, weet wat je begint
Want de kleur van 'n krokus is heel anders als van 'n hyacint
Dat wordt niks als ellende, waar je je ook bevindt
Maar alle geliefden slaan die raad in de wind

Ze trouwden heel stiekem en ze kregen 'n kind
Dat leek op 'n krokus en op 'n hyacint
En alle bollen negeerden de familie hyacint
Maar ach, die hadden daar geen oog voor, want je weet:
Liefde maakt blind

Toen, toen kwam er een expositie 'Van narcis tot hyacint'
Ons echtpaar, dat schreef gelijk in en natuurlijk ook voor hun kind
En kijk, dat kreeg nou als beloning 'n krans met 'n lint
Vanwege z'n stamboom en z'n originele kind

Tekst: Tom Manders

De lente heeft de mooiste kledij

Bloemenknopjes pas ontloken

Sieren haar in wit blauw  geel

en groen allerlei

Wollige schapen lammenvachtjes

Gedrapeerd om haar frisgroene Lijf

Maken de lente tot het mooiste

Wijveke die er bestaat

Lente is een Vrouw, een jonge vrouw

Vol mooie zoete beloften

Wij drinken haar

Als was 't zuiverst water van een bron

Bekijk, ruik en smaak haar

Laat ze je gedachten

En zinnen beroven

Want ooit is ook deze lente

Eens voorgoed  voorbij.