goedemorgen

Het was afschuwelijk koud, het sneeuwde en het begon donker te worden. Het was ook de laatste avond van het jaar, oudejaarsavond. In die kou en in dat donker liep erop straat een arm, klein meisje, zonder muts en op blote voeten. Ze had wel pantoffels aan gehad toen ze van huis ging, maar dat hielp niet veel: het waren heel grote pantoffels, haar moeder had ze het laatst gedragen, zo groot waren ze, en het meisje had ze bij het oversteken verloren, toen er twee rijtuigen vreselijk hard voorbijvlogen. De ene pantoffel was niet te vinden en met de andere ging er een jongen vandoor: hij zei dat hij hem als wieg kon gebruiken als hij later kinderen kreeg.

Daar liep dat meisje dus op haar blote voetjes, die rood en blauw zagen van de kou. In een oud schort had ze een heleboel zwavelstokjes en één bosje hield ze in haar hand. Niemand had nog iets van haar gekocht, de hele dag niet. Niemand had haar ook maar een stuivertje gegeven. Hongerig en koud liep ze daar en ze zag er zo zielig uit, dat arme stakkertje! De sneeuwvlokken vielen in haar lange, blonde haar, dat zo mooi in haar nek krulde, maar aan dat soort dingen dacht ze echt niet. Uit alle ramen scheen licht naar buiten en het rook ook overal zo lekker naar gebraden gans; het was immers oudejaarsavond en daar dacht ze wel aan.

In een hoekje tussen twee huizen, waarvan het ene een beetje vooruitstak, ging ze in elkaar gedoken zitten. Haar beentjes trok ze onder zich op, maar ze kreeg het nog kouder, en naar huis durfde ze niet, want ze had geen zwavelstokjes verkocht en ook geen stuivertje gekregen. Haar vader zou haar slaan en thuis was het trouwens ook koud. Ze woonden vlak onder het dak en daar blies de wind doorheen, ook al waren de ergste kieren met stro en oude lappen dichtgestopt. Ze had bijna geen gevoel meer in haar handjes van de kou. O, wat zou een zwavelstokje lekker warm zijn! Zou  ze er ééntje uit het bosje durven trekken en het tegen de muur afstrijken om haar handen te warmen? Ze trok er één uit. Ritsss, wat vlamde dat, wat brandde dat! Het gaf een warm, helder vlammetje, net een kaarsje, toen ze haar handen erom heen hield. Een wonderlijk licht gaf het. Het meisje dacht dat ze voor een grote, ijzeren kachel zat met glimmende koperen ballen en een koperen trommel. Het vuur brandde zo heerlijk, het was zo lekker warm. Maar wat was dat? Het meisje strekte haar voetjes al uit om die ook te warmen- toen ging de vlam uit, de kachel verdween- en zij zat met een stompje van het afgebrande zwavelstokje in haar hand.

Ze stak er nog één aan. Het brandde, het gaf licht en waar het schijnsel op de muur viel, werd die doorzichtig, net als een sluier. Ze keek zo de kamer in, waar de tafel gedekt was met een spierwit tafelkleed, met het fijnste porselein. De gebraden gans, gevuld met pruimen en appeltjes, stond heerlijk te dampen. En wat het allerheerlijkst was, de gans sprong van de schaal en waggelde met een vork en mes in zijn rug over de grond. Hij kwam recht op het arme meisje af: toen ging het zwavelstokje uit en was alleen de dichte, koude muur er nog.

Ze stak er nog één aan. Toen zat ze onder de mooiste kerstboom, nog  groter en nog rijker versierd dan de boom die ze door de glazen deur bij de rijke koopman had gezien, vorig jaar met Kerstmis. Er brandden wel duizend kaarsjes aan de groene takken, en gekleurde prentjes, zoals je die in etalages ziet, keken haar aan. Het meisje strekte haar beide handen uit toen ging het zwavelstokje uit, de vele kerstkaarsjes gingen de lucht in en veranderden in sterren zag ze. Entje viel er en liet een lange streep van vuur achter aan de hemel.

“Nu gaat er iemand dood”, zei het meisje. Want haar oude grootmoeder, de enige die lief voor haar was geweest, maar die nu dood was, had gezegd: als er een ster valt, gaat er een zieltje naar God.

Ze streek weer een zwavelstokje af tegen de muur, het gaf licht en in het schijnsel stond haar oma, heel duidelijk, heel stralend, heel vriendelijk en lief.

“Oma” riep het meisje, “O neem me mee! Ik weet dat je weg bent, als het zwavelstokje uitgaat. Weg, net als de warme kachel, de gebraden gans en die prachtige, grote kerstboom”. Haastig streek ze de rest van de zwavelstokjes uit het bosje af, want ze wilde oma vast houden. De zwavelstokjes gaven zoveel licht dat het klaarlichte dag leek. Oma had er nog nooit zo mooi en zo groot uitgezien. Ze nam het kleine meisje op haar arm en ze vlogen, stralend en blij, heel, heel hoog. Er was geen kou, geen honger, geen angst- ze waren bij God.

Maar in het hoekje bij het huis zat in de koude wintermorgen het kleine meisje met de rode wangen-dood, doodgevroren op de laatste avond van het oude jaar. Het werd nieuwjaarsochtend en de kleine dode zat daar met haar zwavelstokjes, waarvan één bosje bijna was opgebrand. Ze heeft zich willen warmen, zeiden ze. Niemand wist wat voor moois ze had gezien, hoe stralend ze met oma de vreugde van het nieuwe jaar was ingegaan.

Goedemorgen

Een nieuwe week die begint

met regen en wind

dat is slecht voor de Sint.

wens iedereen toch een fijne dag

en doe alles met een lach

zeker op een regendag.

Sinterklaas is weer in aantocht
Wat zou hij nu weer voor ons hebben uitgezocht
Zwarte Piet is er ook weer bij
Die is nog bezig met zijn jachtpartij
Voor ons allemaal een kadootje in onze schoen
deze tijd is voor hun het productieseizoen
Alle kinderen weer reuze blij
Sint en Piet weer terug met een grote wortelpartij
Weer terug in Spanje het mooi land
helemaal uitgeput en opgebrand
Nou Sint en Piet tot volgend jaar
Kom dan weer terug, ik heb geen bezwaar

Vriendschap.......

Vriendschap is soms moeilijk uit te leggen
tja ... das echt iets moois, en niet in enkele woorden hier neer te zetten
Vriendschap komt vanuit je hart
dan deel je samen die vreugde maar ook de smart
het kan soms zijn dat je alletwee ineens hetzelfde wil zeggen
dat soort momenten......... die blik dan..... ik kan 't niet mooier aan jullie uitleggen
Vriendschap is ook de warmte en liefde samen delen voor die mooie en liefdevolle dingen
JA, ik bedoel, dat ook jou hartje dan vrolijker en mooier gaat zingen
Vriendschap........... het zit vaak in een heel klein hoekje stilletjes te wachten
maar geloof me....... 't is iets waar wij ALLEMAAL stilletjes op hopen en naar smachten

Ogen waarin je verdrinken kunt
kijken je vragend aan,
ze willen begrip, respect,
anders kun je beter gaan.

Ogen waarin je verdrinken kunt,
kijken je vol liefde aan,
ze vragen je voorzichtig,
of je met ze mee wilt gaan.

Ogen waarin je verdrinken kunt,
kijken je dankbaar aan,
ze zijn blij met jou,
blij dat je ze bij zal staan.

Als ik soms alleen ben en ik aan jou denk,
ontsnapt spontaan een gulle lach,
ik denk dan aan momenten,
waarin we samen mogen zijn,
waarin we rollen van het lachen,
of huilen van verdriet.
Het maakt niet uit, het zijn juist die momenten,
waarop ik zo geniet.
Waarin we heel dicht samen zijn,
tevreden met dat moment,
niet eens verlangen naar wat meer.
Of als ik weer eens druk ben
en jij praat rustig op me in,
zodat ik weer mezelf word,
weer denken kan voor zolang het duurt,
ademhaal en lief kan hebben.
Ik ben met jouw vriendschap reuze blij
en door het groeien naar elkaar,
hoor je er steeds meer bij.

In een plastic rubber bootje,
vaar je naar jouw horizon,
over de golven,
van de grote, woeste, grauwe oceaan,
je valt haast uit je bootje,
voelt je net een drenkeling
vertwijfelt, of je echt verder moet gaan.
Maar dan opeens een eiland,
zomaar vanuit het niets,
een strohalm om uit te rusten,
van het verdrinken
en de zorgen,
je mag ze vergeten,
als ze meegaan met de wind,
je moet wel om te overleven,
een nieuwe dag begint.
Je vaart weer rustig verder
en de golven lijken minder,
minder hoog en minder grauw,
want diep in je hart weet je,
ergens houdt een mens van jou.

Hallo lieve vrienden

ik wens jullie allen een heel fijne zaterdag toe,

en geniet ervan vooral als je vrij bent, heerlijk he ?.

Liefs ....

Ik mag wezen wie ik ben,
soms het zonnetje, of de sneeuw,
soms een donderwolk met veel kabaal,
ik mag wezen wie ik ben
en soms ben ik het fijn allemaal.
Ik mag wezen wie ik ben,
dat vindt denk ik iedereen,
maar waarom voel ik me dan juist,
soms bij mezelf zo verdomd alleen.
Ik mag wezen wie ik ben,
ik mag boos zijn of juist blij,
het mag van iedereen,
maar......
mag het ook van mij?

Ben jij mijn echte vriend?
Kan ik je bellen in de nacht?
Of ben jij zo iemand,
die wel zegt ik help je,
maar in werkelijkheid nooit wacht?

Ben jij mijn echte vriend?
Die als ik honger heb of nood,
mij eten geeft. Of ben je
zo een die 't wel weer zegt,
maar geeft geen kruimel brood?

Ben jij mijn echte vriend?
Die ook naar mij goed luistert
en niet alleen maar horen wil,
wat is het leuk, wat ben je lief,
maar ook harde woorden fluistert.

Ben jij mijn echte vriend?
Die als ik niet veel puf heb,
me op mijn sodemieter geef
en zo mijzelf weer doet vinden
en zegt doe af die stomme oogklep.

Aan deze eisen voldoet mijn vriend,
hij zal mij steunen in mijn strijd
en wat ik doe, of wie ik ben,
hoe ik zeg in welke taal.
Die echte vriend raak ik nooit kwijt.

Weet,

dat een echte vriend

in goede 
en 
slechte tijden

er altijd 
voor je zal zijn

weet,

dat op de hele aarde

niets van grotere waarde

is dan een vriend

die jij verdient

en weet,

zolang de zon

zijn warmte stuurt

 zo’n echte vriendschap

een eeuwigheid duurt