Dinsdag 15/10/2013 - Het leuke weekend is geëindigd in mineur.  Zaterdag was er het personeelsfeest van mijn werk.  Geen diner met dansavond maar een nieuw concept : gezinsbarbecue met springkasteel voor de kinderen en een goochelaar tijdens het eten en nadien muziek en dans.  Omwille van het nieuwe concept waren we heel benieuwd.  Het kwam mij heel goed uit dat het geen avondfeest was.  Ik maak het 's avonds liever niet meer laat.  Dit feest begon om 17u.  Tegen 19u konden we aan tafel.  Na het eten heb ik nog wat leuke babbels gehad met enkele collega's en de nieuwe directeur kwam kennis maken.  Heel sympathiek van hem want dit was de eerste keer dat ik hem zag.  Tegen 21.30u waren we al thuis en konden we nog wat TV kijken voor het slapen gaan. 
De fietstraining van zondag viel letterlijk in het water door het slechte weer.  's Middags werden we verwacht op de brunch (eigenlijk lunch) van de wereldwinkel.  Die heb ik 20 jaar geleden mee uit de grond gestampt, ze hadden dus wat te vieren (mijn ouders waren daar toen ook bij betrokken).  Mijn moeder moest voor die maaltijd passen omwille van ziekte (buikgriepje).  Ik ben in de wereldwinkel actief geweest als vrijwilliger (boekhouding/aansturen winkeliers/toezicht kassa/verslaggeving vergaderingen e.d.) tot 2003 ongeveer.  Toen ik in 2001 begon te werken, kon ik me daar niet veel meer in engageren maar ik volg de werking nog van op afstand.  Van de medewerkers uit die beginperiode zijn er niet zoveel meer actief.  Er waren dus veel nieuwe gezichten.  Nadien gingen we met de oudste zoon op bezoek bij de tweede (die heeft een moeilijke periode doorgemaakt).  Hij evolueert goed en we hopen dat hij met de feestdagen er weer bij is.  Die zondag eindigde in mineur met een lichte aanval van epilepsie.  Ik mocht 6 maanden na de schedeloperatie de medicatie tegen epilepsie afbouwen.  Die was deze maand gehalveerd en nu wou ik die volledig stoppen.  Ik voelde die aanval opkomen maar realiseerde me dat niet direct en trachtte Marcel nog te verwittigen.  Ik kon echter al niet meer spreken en riep dan maar wat om de aandacht te trekken.  Marcel zag direct wat er aan de hand was en belde de 100.  Die moet in de buurt geweest zijn want die was hier heel snel.  Toen de ambulanciers binnen kwamen, was ik weer helder en was het niet nodig om naar het ziekenhuis te gaan.  Ik heb die zware pillen dan maar weer ingenomen.  Na overleg van mijn huisarts met de neuroloog moet de medicatie aangepast worden.  Dit wil zeggen andere (lichtere) pillen.  Dat kan in het begin wat nevenwerkingen hebben waardoor ik voorlopig de conditietraining niet kan verder zetten.  Ik was nu juist zo goed bezig !

Woensdag - 09/10/2013 - Ik kreeg het daarnet even benauwd : ik kon niet meer op mijn nieuwe blog 'nieuwe start' geraken.  Ik heb de laatste keren de reacties op mijn oude blog allemaal doorgenomen en die gegevens laten onthouden door mijn pc en daardoor kwam ik nu steeds automatisch op de oude terecht.  Gelukkig heeft Seniorennet een hulplijn waardoor ik een nieuw paswoord kon opvragen.  Bij deze ben ik er weer bij geraakt en kan ik verder met mijn verhaal.  Nogmaals een dankwoord aan iedereen die reageert op mijn blogs (de trouwste onder hen lag van mij een mailtje verwachten).  Ik voel me weer enorm gesteund en gedragen door velen !  De conditietraining van dinsdagavond was weer stevig.  Deze keer heb ik me echt in het zweet gestapt door ook de eerste opwarming al te voet te doen.  Alleen benen stretchen in de rolstoel lijkt me niet zo'n goed idee.  Bij het armen stretchen heb ik mijn grenzen moeten stellen.  Van mijn linkerarm moeten ze af blijven.  Daar heeft Jozefien mij vorige week gelukkig voor gewaarschuwd.  Vorige week bleven ze daar gewoon af maar die begeleider van deze week wou die arm ook doen en dat heb ik geweigerd.  Ik zal hem volgende keer wel eens uitleggen waarom.  Straks gaat Anouk er nog mee werken, dan kan ik haar nog eens vragen hoe dat zit met dat stretchen.  Van Jozefien weet ik alleen dat je die arm niet gestrekt mag heffen.

Vrijdag - 04/10/2013 - na de week van de eerste keer volgde de week van 'goed bezig' !  Bij de tweede conditietraining was het bittere ernst : opwarming = rondjes lopen/stappen rond het speelveld zo groot als een basketterrein.  Vermits ik niet kan lopen, reed ik de rondjes in de rolstoel.  Na afloop noteerden ze hoeveel rondjes we gedaan hadden.  Als je met slechts 1 hand en 1 been je rolstoel kan voortduwen, kom je niet snel vooruit.  Ik had er maar 2.  In de volgende maanden wordt de evolutie opgevolgd.  Zo kunnen we zelf nagaan of we erop vooruit gaan.  Na de opwarming, met muziek op de achtergrond om de boel wat op te vrolijken, volgden nog een hele reeks oefeningen, individueel en in groep, met om de 3 kwartier een pauze van 10 minuten om iets te drinken en even te rusten.  Daarbij heb je dan ook de kans om eens iets te zeggen tegen de andere deelnemers.  Ondertussen wordt het materiaal voor de volgende oefeningen klaargezet.  Om niet alles met de rolstoel te moeten doen, kreeg ik de suggestie om achter mijn rolstoel aan te stappen.  Dat was een goed idee want ik voelde de vermoeidheid al in mijn schouder.  Zo kon ik het afwisselen.  Ik denk dat ik, in totaal, ruim een uur gestapt heb.  Daar kom ik thuis nooit aan op een hele dag !  Mijn conditie moet er dus wel bij varen...  De vrouw, die de vorige keer veel aan de kant zat, was er niet meer bij.  Mijn vermoeden, dat ze het niet zou volhouden, kwam dus uit. 

Mijn kinesistes lijken mij te willen belonen voor mijn inzet.  Als de praktijk verhuist, willen ze me nog een tijd blijven opvolgen door op huisbezoek te komen.  Dat kost voor de patiënt niet veel meer en lost voor mij een groot deel van mijn kineprobleem op.  Nu ze al zoveel bereikt hebben bij mij laten ze me niet graag vallen.  Bij een andere kinesist loop ik het risico dat ik niet op de goede manier behandeld wordt.  Neuropatiënten zoals ik vragen een bijzondere aanpak en niet alle kinesisten zijn daarmee vertrouwd.  Zij schijnen niet het risico te willen nemen dat al mijn inzet teniet gedaan wordt door een foute opvolging door een andere kinesist.  Als ze mij geen andere kunnen aanwijzen bij wie ik in goede handen ben, zal ik die huisbezoeken met plezier laten doorgaan.  Dan is het voor Marcel al wat minder druk en krijg ik toch de kine die ik nodig heb. 

Met het koor zijn we al weer goed bezig.  Het jaarprogramma krijgt vorm en wordt tamelijk druk : kerstconcert (half-december), kerstviering, op tweede kerstdag : kerstzang ter ondersteuning van een activiteit van het Davidsfonds, in maart Provinciaal Tornooi, in april ons jaarlijks concert, tussendoor ongeveer maandelijks een misviering in Blauwput, tenzij er een feestdag in die maand valt.  We gaan weer weten wat doen !  Mijn voormiddagen gaan weer goed gevuld zijn met partituren uitvlooien en beluisteren/meezingen ( nu mijn computerprogramma weer geluid geeft, kan dat ook weer) en ik zal het nodig hebben.  Als ik mijn stem nog verder wil laten evolueren en krachtiger maken, moet ik die ook meer trainen.  De stijgende trent van vorig jaar zou ik graag verder zetten.  Een echte sopraan wordt ik waarschijnlijk nooit meer maar een diepe alt is nu al verleden tijd en dat wil ik zo houden !

Vrijdag - 27/09/2013 -  Ik heb weer iets bijgeleerd over mijn blog : reacties van lezers komen niet allemaal in mijn mailbox terecht !  Sorry Sandra, Bert, e.a..  Ik heb ze nu pas gelezen en schaam me weer diep, maar ben ook blij dat ik ze gevonden heb.  Elke reactie doet deugd.  Bedankt daarvoor.  Zoals ik al zei : "dit is de week van de eerste keer !"  Ook dit hoort daar bij.  En we zijn nooit te oud om te leren, dat blijkt nog maar eens ! 
De conditietraining van dinsdag was geen meevaller over de hele lijn maar : "verandering van spijs doet eten !"  Hoe zou dat klinken in het Frans ?  Mijn meter, tante Denise, en haar zoon, Robert, vertalen deze blog naar het Frans ten behoeve van onze Franstalige familie in binnen- en buitenland.  Daar ben ik ze zéér dankbaar voor !  Zij helpen mij op hun manier om contact te houden met de familie in Frankrijk, die we sowieso niet veel zien, maar toch vooral niet willen vergeten.
De conditietraining dus : we waren met een 15-tal waarvan slechts 2 in een rolstoel.  Normaal splitsen ze de groep op (rolstoelen apart) om gerichte oefeningen te doen.  Omdat we maar met 2 waren (ik en nog een andere vrouw) deden ze dat niet en werden we verplicht met de mobiele groep mee te doen.  Het nieuwe werkjaar begint uiteraard met kennismaken, dus werd er een spel gespeeld om elkaars namen te leren kennen :  er wordt een ballon omhoog gegooid terwijl iemands naam geroepen wordt.  Die moet dan zo snel mogelijk die ballon opvangen en weer opgooien en een andere naam roepen.  Eén van de 'mobiele' vrouwen haakte onmiddellijk af en ging aan de kant zitten, ze had misschien ook beter een rolstoel genomen.  Of we die nog gaan terugzien, is nog de vraag want ze bleef meestal aan de kant zitten.  Ik deed zo goed mogelijk mee met de rolstoel.  Ik kan wel stappen maar helemaal niet snel en al zeker niet als iedereen door mekaar gaat lopen.  Na een korte drankpauze werden matten op de grond verspreid en gingen we grondoefeningen doen.  Vooral voor de buikspieren.  Voor mij was het op de grond gaan liggen en weer opstaan al een hele klus.  Dat kan ik niet zonder hulp maar misschien leer ik dat nu wel !  Ik ga dus zeker terug.  Sterker zal ik er alleszins van worden.  Terwijl ik aan het trainen ben, heeft Marcel een uurtje vrij om te fitnessen in het fitnesscentrum van de universiteit, ook daar in het 'Sportkot'.  Zo hebben we er allebei wat aan en is het meteen ook een gezamenlijke activiteit zoals de fietstrainingen op zondag.  Na afloop gaan we dan ergens iets eten en hebben we ook een gezellig moment samen.  Dat durft er al eens overschieten de laatste jaren.

Dinsdag - 24/09/2013 - Het is de week van de nieuwe start : zondag was de eerste training Join 2 Bike en vandaag is er de eerste maal conditietraining in het Centrum Aangepast Sporten. 
Ik hoop dat het nog even blijft nazomeren want binnenkort (na nieuwjaar) verhuist de neuro-kinepraktijk naar 5 km van hier en dan is het afgelopen van met de scooter naar de kine te gaan.  Ik ga proberen om toch hier vlakbij bij een andere kinesist te gaan en dan nog 1 à 2 maal/week bij die van nu.  Anouk geeft mijn arm nog niet op, zei ze vorige week.  Dat loont dus nog de moeite.  Voor het stappen kan een andere kinesist mij ook wel verder helpen.  We gaan hier links en rechts eens op prospectie en zien wel bij wie we terecht kunnen.  Mijn huidige kinesisten doen daar niet moeilijk over en zijn bereid met hun opvolger samen te werken (info uitwisselen).  Dat kan nog interessant worden ! 

Donderdag - 19/9/2013 - Weer hoopvol nieuws gekregen van de kine.  Mijn arm evolueert goed en mijn stappen ook.  Ik moet nu leren om niet te snel te willen stappen zodat ik mezelf de tijd gun om vol op mijn linkerbeen te steunen en mijn arm wordt stilaan sterker (dankzij mijn dagelijkse training met de handpedalo).  Keerzijde van de medaille : de kinepraktijk verhuist binnenkort naar Wilsele Putkapel.  Dat is zo'n 5 km van hier en nu vrees ik dat ik de kine van woensdagmiddag niet ga kunnen aanhouden.  Daar ga ik met de scooter naartoe, als Marcel gaat werken, maar de weg daar naartoe is nogal druk en dat zie ik niet goed zitten.  Waarschijnlijk is die verhuis nog niet voor volgende maand, dus dat zien we nog wel hoe dat verder moet.  Vanaf volgende dinsdag begint de aangepaste conditietraining in het Sportkot, dan ga ik al een dag minder naar de kine.
Vorige zaterdag zijn we mosselen gaan eten op het tuinfeest van het Woon-, zorgcentrum 'Ter Vlierbeke', waar mijn moeder woont.  Vorig jaar hebben we dat ook gedaan.  Het was voor veel mensen de eerste keer dat ze me terug zagen.  Dankzij mijn schedelreconstructie zie ik er niet alleen veel beter uit maar kan ik ook weer genieten.  Door de vooruitgang in het stappen loop ik nu ook beter.  Mijn moeder kreeg dan ook veel complimentjes voor haar dappere dochter.  Dat doet toch deugd !  Nu heb ik nog meer zin om te oefenen en loop ik weer wat meer rondjes in huis.  Ik moet wel oppassen voor mijn enkel.  Jozefien, de kinesiste, vindt dat ik die niet correct belast.  Ik ga dat eens laten bekijken door mijn orthopedist.  Vreemd dat je orthopedische schoenen moet laten voorschrijven door een neuroloog terwijl die orthopedisch niet onderlegd is !?  Dat moet ik toch eens uitzoeken.

Dinsdag - 10/09/2013 - Zou de zomer nu echt voorbij zijn ?  Zondag leek het er even op dat het nog zou gaan nazomeren maar die hoop is nu vervlogen.  (Gelukkig heeft mijn 'dolend' kuiken nu onderdak).  Hopelijk wintert het nog niet te snel zodat ik nog een tijdje met mijn scooter naar de kine kan.  Ik probeer al wat meer stapoefeningen te doen in huis om te voorkomen dat ik teveel stil zit.  Daar wordt ik toch alleen maar stijf en stram van.  Die conditietraining komt net op tijd (over 2 weken) !  We hebben genoten van het gezelschap van onze buren en de Join 2 Bikers in een stralende zon, hoewel het 's morgens nog flink geregend had.  We kunnen er weer tegen !  Nu kan ik me weer op mijn partituren storten.  Die schreeuwen om wat aandacht.  Ik heb nu een nieuwe versie van het partiturenprogramma en dat moet ik nog onder de knie krijgen : een hele uitdaging !  Vooral als de partituur, die ik eerst wil aanpakken een ongewone triolennotering heeft.  Een triool bestaat normaal uit 3 nootjes die in je 1 tijd moet zingen : bv. 3 achtste noten op de tijd van 1 vierde noot.  In deze partituur werd dit genoteerd als de combinatie van een vierde en een achtste met de aanduiding van een triool.  Zoek dat maar eens uit !  Ik ga dat waarschijnlijk niet op dezelfde manier gefkst krijgen.  Als ik het op de klassieke manier doe, wel natuurlijk, maar dan ziet het er weer heel anders uit dan het origineel.  Het belangrijkste is dat ik een kortere partituur heb waardoor ik minder papier moet hanteren.  Het zingen gaat dan vanzelf vlotter.  Wat een koorzanger met een beperking lijden kan !

Woensdag - 04/09/2013 - Ik heb bericht gekregen dat de conditietraining van het CAS (Centrum Aangepast Sporten, zie link : http://www.casvzw.be/) start op 24/9.  Onder begeleiding van kinestudenten kan je dan aan je conditie gaan werken.  Dat is weer iets om naar uit te kijken.  Een nieuw element in mijn revalidatie.  Ik vervang dan 1 beurt kine door die aangepaste conditietraining.  Je moet daarvoor een sportkaart kopen van de KUL maar als personeelslid krijg ik daar korting op.  Marcel sluit zich daar ook bij aan, dan kan hij ondertussen gaan sporten in het fitnesscentrum van de KUL op de campus van het sportkot.  Zij houden nu zondag ook een BBQ maar die valt samen met deze van onze wijk en de Benefiets tvv de fietsotheek van Join 2 Bike.  We gaan overal onze neus laten zien en een hapje eten met onze buren zodat we ertegen kunnen voor de winter begint en ons weer allemaal binnen houdt.  Druk weekend wordt dat ! 

Donderdag - 29/08/2013 - Het koorweekend was een succes !  Het deed deugd om nog eens een weekend samen te zijn en vele uren (15 !) te zingen.  Het is vermoeiend, zeker na 2 zangloze maanden, maar je haalt er zoveel energie uit dat je dat er graag voor over hebt.  Tussen de repetities door zijn er dan ook de gezellige babbels aan tafel en bij de koffiepauzes.  Het koor bestaat nu 29 jaar.  Volgend jaar moet er dus gevierd worden !  Het feest comité begint te brainstormen over de mogelijkheden.  Bij de viering van 25 jaar Canzonetta zat ik in het feest comité.  De gekste ideeën kwamen toen naar boven : o.a. welness (blijkbaar het enige dat mij bij gebleven is).  Bij wijze van uitstap zijn we toen met de trein, die achter ons verblijf doorrijdt, gaan rijden.  Ik wou wel eens weten waar die naartoe ging en de anderen zagen daar ook wel iets in.  Het werd een leuke dag.  Met als kers op de taart het bericht aan onze voorzitter dat hij opa geworden was van zijn eerste kleinzoon !  We hebben toen in het station een paar liedjes gezongen terwijl we op de trein stonden te wachten.  Stefke is nu 4 jaar en heeft onlangs een zusje, Ana, gekregen.  Dit jaar werd er niets gevierd dus verliep alles zoals gewoonlijk : 7 repetities, een sport- en spelmoment, een wandeling, maar vooral een Free Podium !  Deze keer kwam de grote verrassing van onze voorzitter die een duet zong met onze leading lady, Lieve.  Zij zingt op concerten nogal eens een solo met haar mooie, dragende stem.  Zij en ik en Magda, mijn zus en dirigente, zijn de enigen die van bij het begin bij het koor zijn.  We kennen elkaar al heel lang want als kind waren wij buurmeisjes.  Destijds speelde ik vooral met haar jongste zus en kleinste broertje.  Zij heeft mooie herinneringen aan mijn oudste zus, Gitta, en de volleybalploeg die haar grote broer, met de oudere kinderen opzette.  Ik hoorde daar niet bij omdat ik door hem bij de kleintjes werd gerekend. Een feestjaar betekent ook een feestweekend.  Dan maken we er 4 dagen van.  Deze keer zal dat op een andere locatie zijn omdat onze vertrouwde stek op donderdag nog niet vrij is.  We wijken dan uit naar een andere plaats, in eigen land deze keer.  Daar hebben we enkele jaren geleden een prachtig weekend beleefd.  Dankzij het mooie weer konden we in open lucht repeteren.  De akoestiek van de vallei was buitengewoon !  We genoten volop van onze eigen echo.  Hopelijk zitten de weergoden ons volgende zomer een beetje mee want binnen is er niet zoveel plaats.  De eetzaal is de enige grote ruimte en die was toen al aan de krappe kant.  Vermits we al jaren in Troisvierges op weekend gaan, kennen we de omgeving daar al vrij goed.  Toch was er dit jaar bij de wandeling nog een verrassend element.  De groep had zich opgesplitst in een sportieve groep, die uit was op een stevige wandeling, en een andere groep die, met mij in  de rolstoel, langs de weg ging wandelen.  Daarbij zag ik voor het eerst het Mariabeeldje langs de kant van de weg tegen een rotswand.  Door de begroeiing er rond zag je het bijna niet staan en waar de 2 andere 'vierges' dan waren, wist niemand mij te vertellen.  Het was in alle geval een goede gelegenheid om wat te praten en te lachen want mede daardoor is Canzonetta zo'n hechte vriendengroep : er mag gelachen worden !  Niet in het minst dankzij/door mijn vrolijke zus.  Haar spontane vrolijkheid maakt elke repetitie weer tot een leuk evenement.  Met al de nieuwe partituren, die we nu aan het instuderen zijn, heb ik nu weer veel werk om daar een beknopte versie van te maken die voor mij hanteerbaarder is dan de ellenlange versies met slechts 4 lijnen op 1 bladzijde die we nu gekregen hebben.  Als ik daar mijn partij uit haal, hou ik 1 pagina over en hoef ik niet te bladeren, wat op zich al niet gemakkelijk is met 1 hand.  Werk aan de winkel dus.  Met het partiturenprogramma dat ik daarvoor gebruik, kan ik ze dan ook beluisteren.  Een bijkomend voordeel als je geen piano kan spelen !  De nieuwe versie van dat programma heb ik nog niet onder de knie.  Daar moet ik mij volgende week dringend eens aan zetten. 

Donderdag - 22/08/2013 - Dinsdag heb ik enkele trikes/driewielers uitgeprobeerd in het fietsadviescentrum van Pellenberg.  Mijn voorkeur : een gewoon fietsmodel met 2 wielen achteraan, valt af omdat ik daar niet zelfstandig op geraak (ik moet nog steeds mijn linkervoet vastmaken en dat kan ik op zo’n fiets niet zelf).  Wat zij mij aanraden is een sportief ligfietsmodel (zie foto op Facebook).  Ik plaats geen foto's op mijn blog om mijn privacy te bewaren.  Nu moet ik nog een test gaan doen in het verkeerspark om te zien of ik klaar ben voor een verkeerssituatie.  Misschien niet slecht want vanop zo'n ligfiets ziet alles er toch heel anders uit.  Daarna kan ik met Join 2 Bike bespreken voor het huren van zo'n fiets.  Voor ligfietsen krijg je geen tussenkomst (dat valt dus wat tegen).  We zien nog wel hoe het nu verder gaat. 

Morgen vertrekken we op koorweekend.  Gisteravond was er nog een voorbereidende repetitie waarop we weer een heel pak nieuwe partituren kregen.  Ik werd zodanig goed voorzien dat ik er nu enkele dubbel heb.  Daar moet ik op weekend nog iemand voor zien te strikken om die er weer uit te halen.  Eerst moet ik zelf alles uit mijn map halen wat we daar niet nodig hebben.  Dan weegt die map toch al wat minder zwaar en vind ik alles vlugger terug.  Papieren hanteren met 1 hand blijft moeilijk.  Ik vind achteraf wel iemand om die oude partituren te klasseren.  Straks eerst mijn huiswerk maken en dan ben ik klaar om te vertrekken !

Maandag - 19/08/2013 -  Wat een deugddoende vakantie was dat in Nederlands Limburg.  We logeerden er in een gerieflijke vakantiewoning in een bugalowpark in Arcen bij Venlo, aan de Duitse grens.  We hebben er de weide fietsomgeving rond Venlo verkend.  Alle dagen gefietst, op 1 na waarop de dreigende bewolking ons onterecht binnenhield.  Die dag hebben we de fiets laten staan, wat voor mij eerder een straf is.  Als ik moet stil zitten, krijg ik na een half uurtje al last van verkrampte spieren in mijn rechterflank.  Die moeten dan dubbele kracht leveren omdat de linkerflank niet meer meewerkt.  Op de fiets voel ik dat niet dankzij de armsteun die het gewicht van de linkerarm opvangt en mij helpt bij het rechtop zitten.  Tegen de middag was ik dringend aan beweging toe.  Gelukkig was er nog het zwembad met een aangename watertemperatuur.  Onze reisgenoten waren daar wel voor te vinden, dus trokken we voor de afwisseling naar het zwembad.  Daar mochten we gelukkig met de rolstoel tot aan het water (anders hadden ze me tot daar moeten dragen want op blote voeten kan ik niet meer gaan).  Het was er gelukkig niet al te druk.  Vanuit het zwembad zagen we de mensen buiten met paraplu's rondlopen.  De bui waar we 's morgens voor vreesden was er dan toch nog gekomen.  De volgende dagen hebben we altijd minstens 1 fietstocht gemaakt.  Slechts één lekke band, gevolgd door een fikse regenbui, heeft de pret wat bedorven.  De 4 windstreken en alles wat daar tussen ligt, hebben we verkend.  We kregen ook nog een VIP rondleiding in een plaatselijke brouwerij.  Daar heb ik voor gepast omdat brouwerijen nu eenmaal niet rolstoelvriendelijk zijn.  Het bier (Hertog Jan) zal ik later wel eens proeven, als mijn alcoholdrempel nog wat beter is.  Sinds mijn ziekenhuisperiode verdraag ik dat niet goed meer.  Ik probeer er weer wat aan te wennen want Nieuwjaar vieren zonder bubbels is maar goed voor één keer.  Alleen echte Champagne gaf geen ongewenst effect als plots vuurrood zien en jeuk in de halsstreek.  Cava lukt nog niet.  Ik ben een tijdje geleden begonnen met weer half en half (half pils, half tafelbier) te proberen.  Daar reageer ik toch al niet meer op.  Nu kan ik ook al lichtere bieren drinken zoals Kriek en Ginder Ale.  Als ik kan afwisselen met water lukt witte wijn ook.  Vorige zaterdag kwamen de doctoraatsstudentes dan weer langs voor de laatste test van mijn linkerarm.  Die verliep zeer goed en ze lieten mij ook de grafieken zien van de vorige tests.  Zij waren zeer tevreden over de stijgende trend en zullen me later de resultaten van de laatste test nog doorbellen.  Spijtig genoeg mogen zij maar één spier testen.  Achteraf kan dat in klinische situaties verder uitgebreid worden naar meerdere spieren maar deze studie is dus beperkt tot eentje.  Ze vonden dat ik flink wat kleur had gekregen tegenover de laatste keer dat ze me zagen.  Morgen heb ik dan die afspraak met het fietsadviescentrum om een driewieler te gaan proberen.  Ik hoop dat dat wat meevalt want achterop zitten begint zijn charmes te verliezen.  Ik kan de oneffenheden in de weg niet vermijden of erop anticiperen zodat ik elke put of bult lijdzaam moet ondergaan.  Erg leuk is dat niet.  Hoe het met de armsteun moet op de driewieler moeten we ook nog bekijken.  Ik ben weer benieuwd.  Volgend weekend is er dan weer het koorweekend in onze vertrouwde stek in Cinq Fontaines in het noorden van Luxemburg bij Troisvierges.  Ook iets om naar uit te kijken ! 

Donderdag - 08/08/2013 - Gisteren eerste trainingssessie gehad voor de doctoraatsstudie.  De studentes begonnen met het hertesten van mijn arm.  Daarbij haalde ik niet dezelfde score als bij de eerste test en deze keer was dat te zwak om mee te kunnen doen en zouden ze over een maand wel eens terugkomen.  "Hoe kan dat nu", dacht ik, "de kinesiste Anouk zegt dat mijn arm juist sterker geworden is nu ik dagelijks met de handpedalo werk".  Toen ik hen erop wees dat bij de eerste test mijn arm steviger werd vastgehouden, begonnen ze opnieuw.  De resultaten waren nu beter.  Ze dankten mij voor deze opmerking en begonnen aan de training.  Alles verliep naar wens maar als ze vanavond terug komen, ga ik ze toch nog op een paar punten wijzen.  Hun methode verschilde nog op een paar vlakken : ander steunkussen, geen druk op mijn elleboog.  Eigenlijk vond ik het nogal amateuristisch hoe ze te werk gingen.  Bij een wetenschappelijke studie moet je toch op alle details letten.  Hoe kan je nu een degelijk onderzoek voeren als je wat nonchalant bent ?  Ze gaan me nog leren kennen !  Nog 2 trainingen te gaan en dan, op zaterdag, vertrekken we op fietsvakantie met de 5 koppels van de kookploeg van het koor.  Ik hoop dat ik die handpedalo niet mag meenemen, dan is het echt vakantie.  Zo niet neem ik hem zeker mee : 'geen tijd laten verloren gaan'.  De leuze van 'less is more' gaat voor mij niet meer op !  'Time is money' en uitstel kan ik mij nu niet meer permitteren. 

Vrijdag - 02/08/2013 - Na een bewogen dinsdag kreeg ik 's avonds een superleuk telefoontje van de universiteit.  De doctoraatsstudentes hebben navraag gedaan over het effect van metaal op hun testresultaten.  Daaruit blijkt dat titanium niet zo'n probleem vormt.  Dat is namelijk niet zo'n goede geleider en zal de testen niet storen.  Daardoor ben ik weer 'in de running' voor de studie en kan het trainingsprogramma volgende week al starten.  Ze komen op woensdag, donderdag en vrijdag 90 min. krachtoefeningen doen.  Zaterdag vertrekken wij voor een week op fietsvakantie en als we terugkomen, komen ze mijn arm opnieuw testen om te zien wat het effect is.  Ik ben even benieuwd als zij !  Enkele dagen later heb ik een afspraak met het fietsadviescentrum om een driewieler te proberen.  Daar kijk ik al naar uit.  We gaan niet direct weer een nieuwe fiets kopen, daar hebben we de plaats niet voor.  Waarschijnlijk kunnen we via Join2Bike een driewieler uittesten (zij kopen die aan en wij huren die voor 1 €/maand, dat is het opzet de fietsotheek van Join2Bike : revalidanten de mogelijkheid bieden om te blijven sporten door materiaal ter beschikking te stellen).  Als dat meevalt, kunnen we daarna uitkijken naar een eigen fiets.  Op die manier kunnen we nog samen fietsen zonder dat Marcel mij op de tandem moet hijsen.  Dat zou op de lange duur niet langer haalbaar zijn.  Ik begin al de kriebels te krijgen.  Gaat dat nog lukken ?  Het voelt zo veilig achter Marcel op de tandem.  Woensdag reden we aan 30 km/uur langs de Diestsesteenweg.  Dat durf ik nooit alleen.  Ik ben ook bang dat er op smalle paadjes niet te fietsen valt met een driewieler.  Stel dat ik overkop ga als het ene achterwiel hoger komt dan het andere.  Stoepranden lijken mij ook heel gevaarlijk en hoge bergen, daar zal ik zwaar voor moeten trainen.  Daarom ook dat ik liefst een driewieler wil.  Dan kan ik thuis blijven trainen op mijn hometrainer.  Een ligfiets is ook een mogelijkheid maar vraagt een aangepaste training omdat je daar andere spieren voor gebruikt dan wanneer je rechtop zit.  Het kan even duren voor Join2Bike die fiets ter beschikking heeft.  Nog wat geduld oefenen dus.  Gelukkig start in september de conditietraining.  Daar zal ik me wel kunnen afreageren.  Ook daar kijk ik naar uit.  2014 belooft boeiend te worden !

Maandag - 29/07/2013 - Een verjaardag als geen andere !  Al heel vroeg berichtjes via gsm en Facebook (waarvoor dank iedereen).  55 worden is leuk.  Het heeft 1 nadeel : ik kan de cijfers nu niet meer omdraaien om er jonger op te worden.  6 jaar wachten voor ik weer 16 ben !  Vorige week donderdag leek het alsof ik aangevallen werd : een luide knal op onze avondwandeling : een klapband links vooraan.  Marcel zou Marcel niet zijn als hij dat niet snel zou verhelpen.  Vrijdag had hij al andere wieltjes meegebracht (afdankertjes van karren van het ziekenhuis).  Nu weten we waarom die karren zoveel lawaai maken.  Die wielen zijn gewoon keihard.  Zaterdag moest hij voor een boodschap naar Vivantia, de thuiszorgwinkel van het ziekenfonds.  Daar heeft hij andere tweedehands wielen meegekregen uit het atelier, volle, geen luchtbanden, deze keer.  Deze rijden even zacht als luchtbanden, qua geluid en vering een hele vooruitgang en… ze kunnen niet afgaan of knallen !  Eens zien hoe lang het duurt eer we die op rijden.  Vermits we die rolstoel alleen gebruiken voor wandelingen in de buurt zal dat wel een hele tijd zijn !  Van de fietssimulator in Pellenberg kreeg ik vorige week het bericht dat die ten vroegste in 2014 operationeel zou zijn.  Ik kan er wel terecht in het fietsadviescentrum.  Daar hebben ze me, toen ik er nog opgenomen was, enkele ligfietsen en tandems laten proberen.  In september ga ik er eens een driewieler proberen.  Marcel dacht dat het opstappen nog een probleem zou zijn.  Ik heb hem zaterdag bewezen dat ik dat wel kan.  Alleen zelfs!  September wordt dus heel interessant : driewieler testen, eerste conditietraining op maat.  Van de sociale woningmarkt in Leuven hebben we nog steeds geen nieuws.  Wij denken dat dat voor volgend jaar zal zijn.  Ondertussen oefen ik ijverig verder met de handpedalo (dagelijks al een kwartier).  Het geeft me voldoening omdat ik dat zonder hulp kan doen.
Door de onweersdreiging zijn we dit weekend 's avonds niet op stap geweest.  Zondagmiddag zijn we met de kinderen op restaurant gaan eten voor mijn verjaardag.  Nu zijn zij heel de week druk, druk, met hun werk en zo, zodat we dat in het weekend moeten doen.  Mijn 55ste wordt dus een 2-daagse, eigenlijk een 4-daagse.  Mattias had op vrijdag al een kaart bij van mijn schoonfamilie.  Het kan niet op dit jaar !  In Pellenberg heb ik er 2 jaar geleden per vergissing een 2daagse van gemaakt.  Ik verjaarde toen op vrijdag en mijn zus had mij op woensdag al voorzien van het nodige snoepgoed om mee te trakteren. "Niet vergeten, hè ": zei ze nog voor ze wegging voor de koorrepetitie.  Dus de volgende dag ging ik, met mijn kamergenote, al op ronde en kreeg ik van iedereen gelukwensen en kussen.  De volgende dag stond er bij het middagmaal een stuk verjaardagstaart op mijn bord.  Dat heb ik toen met een rode kop opgegeten !  Ik had niet door dat het dan pas de 29ste was.  Maar 't was leuk !

Woensdag - 24/07/2013 - Hopelijk hebben we gisteren de warmste dag van het jaar gehad.  Dit was genoeg voor mij.  Nu het weer wat heeft geregend gaat het gras weer groeien en krijgen we weer last van het lawaai van grasmaaiers.  Het weekend begon voor mij op vrijdagmorgen.  Mijn zus Magda kwam mij oppikken voor onze zussendag (dat was zeker 2 à 3 jaar geleden).  Wij proberen jaarlijks 1 dag samen door te brengen.  3 jaar geleden was dat een dagje shoppen op de Meir in Antwerpen.  Het vestje dat ik toen kocht, draag ik nog altijd.  Dat was een goede investering.  Deze keer kozen we voor de zoo van Planckendael.  Met dit warme weer zou het daar in de voormiddag zalig moeten zijn (en dat was het ook !).  Voor mijn verjaardag (volgende week maandag) deed ze mij een abonnement cadeau.  Mindervaliden krijgen daar gelukkig een serieuze korting.  De grote verrassing kwam echter maandag : mijn vaste begeleider krijgt een gratis abonnement !  Daarvoor moest Marcel zelf eens gaan met zijn paspoort.  Nu zijn wij officieel abonnees van de zoo van Antwerpen en Planckendael !  De parking voor mindervaliden is een paradijs voor rolstoelgebruikers (veel schaduw en ruim plaats tussen de auto's zodat je gemakkelijk in en uit de auto kan om plaats te nemen in de rolstoel)  Daar hebben we wel 7 € voor over !  Zodoende is mijn weekend begonnen en geëindigd in Planckendael !  Marcel had maandag toevallig een vrije dag (omdat onze nationale feestdag op een zondag viel).  We hebben niet veel gezien van de kroning van onze nieuwe koning maar we hebben wel genoten van het dierenpark.  Zaterdag werd een buurvrouw, Hilde, begraven (61 jaar, longkanker).  Toen ik haar vorig jaar sprak, zei ze nog : "We hebben allebei een slecht lotje getrokken".  In vergelijking valt het mijne dan nog mee.

Ik heb vroeger nog toneel gespeeld met haar man, Herman, als tegenspeler (de ingebeelde zieke van Molière).  Hij speelde mijn zangleraar.  Ik was de dochter van de ingebeelde zieke.  Dat was mijn eerste toneelervaring (mijn ouders hadden de leiding : moeder regie, vader decor, licht en geluid in het kader van het toneeltornooi van KWB).  Ik heb Marcel er toen bij gevraagd om te helpen met de belichting.  Qua kennismaking met mijn ouders kon dat tellen (hoewel we toen nog geen koppel waren).  We wonnen dat tornooi en mochten nog een voorstelling geven in de stadsschouwburg van Leuven.  Ik kreeg van de jury een pluim voor mijn stil spel (in een hoekje zitten pruilen omdat ik van mijn vader moest trouwen met iemand die mij niet aanstond, ik was namelijk verliefd op de muziekleraar natuurlijk, maar dat wist mijn vader niet).  De kostumering was prachtig !  Mijn moeder maakte die zelf.  Ik heb er nog een mooie foto van (mèt schmink en pijpenkrullen !).  Marcel bewaart die, als een relikwie bijna.  Ik was toen 21 en pas afgestudeerd.  Mijn toneelcarrière was kort (2 seizoenen).  Daarna zijn wij getrouwd en kwamen er kinderen en die gingen voor natuurlijk !  Ik herinner mij nog flarden van de tekst die ik toen moest zingen (zangles met de zangleraar natuurlijk) :"O, Daifilo, één grote zorg heeft mij bevangen, door 't dreigend huwelijk dat men mij bereid."  Dat was meteen ook mijn enige solo-zangoptreden.  Hij noemde mij Dorilea (we moesten echt wel toneel spelen voor mijn vader) dat de tekst niet op papier stond, viel hem gelukkig niet op.  Hij zag mij liever trouwen met een dokter, die had hij graag in de familie om zijn ingebeelde ziektes te behandelen. 

Toen de vrouw van Herman een dik jaar geleden, ze was net met pensioen, te horen kreeg dat ze longkanker had, was iedereen stomverbaasd.  Ze heeft nooit gerookt, leefde gezond, fietste altijd naar haar werk (net zoals ik eigenlijk).  Hij heeft daarop ook zijn pensioen aangevraagd om haar bij te kunnen staan.  Ook zij zijn een Chirokoppel van Chiro Blauwput, net zoals wij.  Zij wonen hier net om de hoek.  We zagen hen af en toe op straat of in de supermarkt, hier vlakbij en praatten dan wel eens.  Ik kende haar niet zo goed.  Marcel kent Herman beter.  Hij heeft hem nog als leider gehad in de Chiro.  De kerk van Vlierbeek was overvol, veel volk van Blauwput uiteraard (hun kinderen gingen daar ook naar de Chiro, zoals de onze).  Er waren stoelen tekort, gelukkig was daar veel staanplaats en kon iedereen toch binnen.  Na de stemmige uitvaart waarin Herman persoonlijk afscheid nam van zijn 'toffe madam' (blijkbaar hield Hilde van tango en Fadomuziek, dat was nog eens een verrassing !) gingen wij naar huis.  Ze ligt nu begraven op het nieuwe kerkhof van Kessel-Lo (niet vlak naast de kerk).  Daar gaan wij 's avonds al eens wandelen.  Het is ingericht als een park met mooie wandelpaden met goede klinkers.  Veel aangenamer met de rolstoel dan de uitgesleten paden in Heuvelhof, het gemeentelijke park, hier vlakbij.  Daar zagen we gisteravond dat ze in het zelfde perk ligt als onze buurman Piet, die vorig jaar overleed, na een gevecht van 5 jaar tegen darmkanker.  Nu het graf van mijn zus er niet meer zal zijn, weten we waar naartoe met Allerheiligen.  Marcel was goed bevriend met Piet (elektronica en klussen waren hun raakpunten).  Toen ik pas thuis was uit Pellenberg, kwam hij vaak aanbellen om ons uit te nodigen voor een pintje en een babbel.  Daar gingen we dan graag op in.  Hij drong ook altijd aan dat ik mee kwam.  Dat plezier gunde ik hem graag ook al moest ik bij hem de trap op (hij woonde in hetzelfde type huis als wij).  Zo ondervond ik dat trappen geen onoverkomelijk probleem zijn en ging mijn zelfvertrouwen weer wat omhoog.  Dank u, Piet.  Dat is een mooi souvenir !  Zijn kleinzoon studeerde voor piloot.  Ook in de luchtvaart vonden ze elkaar (de vergelijking met mijn vader, gewezen vliegtuigtechnieker in het leger, ligt voor de hand).
Voor de Beleuvenissen trokken we vrijdagavond weer naar Leuven (goed op tijd deze keer) we vonden vlot een parkeerplaats (met een gehandicaptenkaart parkeer je gratis in Leuven) en een plaatsje in een sushibar in de Tiensestraat.  We bestelden een sushimenu voor 2 en kregen het niet op.  De rest konden we meenemen, maar met het warme weer en omdat we nog wat naar de optredens wilden gaan kijken, deden we dat liever niet.  Weer miste ik verhoogde plaatsen voor rolstoelgebruikers.  Daarom bleven we niet te lang in de stad rondhangen en gingen moe maar voldaan naar huis.  Wat een weekend vol uitersten !  Zondag was er rommelmarkt in Blauwput.  We trokken, in de koelte van de morgen, op verkenning.  Daarbij kwamen we langs de Chirolokalen.  Toevallig vertrok die dag de eerste groep (de meisjes) op kamp.  Voor de laatste keer apart, vanaf volgend jaar gaan de groepen (jongens en meisjes) samen.  Bij gebrek aan leiding worden de 2 groepen samengevoegd en wordt Chiro Blauwput gemengd (zoals de meeste groepen tegenwoordig).  Een mijlpaal in de geschiedenis van Blauwput !  Hun lokalen liggen nu nog op aparte locaties.  Hoe het daarmee verder moet, zien we nog wel.  Op 1 ervan stonden vroeger klaslokalen van de vroegere meisjesschool.  Die lokalen zijn enige tijd geleden afgebroken en verkocht (dat was prefab uit de jaren 60).  Ze hebben ruim 30 jaar dienst gedaan.
Op de rommelmarkt zagen we op een affiche dat Kloezo kwam optreden.  Dat is een groepje Chirojongens die de echte Clouseau nadoen.  Ze doen dat heel goed.  Wij kennen ze van op een Chirofeest van dik 10 jaar geleden.  Toen we hoorden dat ze 's avonds om 20u30 optraden, was ons avondprogramma snel ingevuld.  Lekker chillen (letterlijk dan) na een warme zomerdag.  Er was niet erg veel volk en Marcel vond al gauw een stoel zodat hij naast mij kon zitten.  Zo was ons weekend weer goed gevuld en kunnen we er weer tegen voor een week. 

Donderdag - 18/07/2013 -  Ik heb net 2 kinestudentes van de KULeuven op bezoek gehad.  Ze kwamen testen afnemen in het kader van een doctoraatsstudie.  Daarmee testen ze of er nog leven in mijn linkerarm zit.  Dat er iets inzit, weet ik al lang, van bij kinesiste Anouk, dat dat niet veel is (6 % tov mijn rechterarm weet ik nu pas).  Het hoopvolle is dat die 6 % er is en verder kan ontwikkeld worden.  Omdat de studie ook electrostimulatie inhoudt, mag de kandidaat geen metaal in het lichaam hebben.  Nu is het, spijtig genoeg, zo dat ik in 1996 een kaakcorrectie heb gehad waarbij vijzen in titanium werden gebruikt.  Daardoor val ik af als kandidaat proefpersoon omdat dit de resultaten zou verstoren.  Ik kom eventueel nog in aanmerking voor andere testen waarvoor ze me eventueel later nog zullen contacteren.  Helaas, maar niks aan te doen.  Toen ze mijn handpedalo zagen staan waren ze direct opgetogen omdat ze daaruit afleiden dat ik gemotiveerd ben om te oefenen.  Bij de proeven zouden ze 3 dagen langs komen om telkens 90 minuten oefeningen te doen om de arm te versterken wat mij zeker zou helpen om het functioneren van die arm te verbeteren.  Ik zal dus verder moeten zoals ik bezig was.  Gisteren vroeg ik nog aan Anouk wat ik zou moeten doen om ooit mijn linkerhand weer omhoog te kunnen steken.  Dat wordt zwaar gewichtheffen om die spieren weer te ontwikkelen zodat ze het gewicht van die arm en/of hand kunnen dragen.  Door dagelijks met die handpedalo te werken, ben ik al goed bezig.  Wat daar extra nog bij komt, zou mooi meegenomen zijn.  Dat zal dus niet gebeuren of toch niet zo intensief.  Heel spijtig.  Dat hadden ze beter vooraf gevraagd voor ze ook maar de moeite namen om langs te komen en mij blij maakten om een dode mus.  Maar, niet getreurd.  We doen gewoon verder en we zien wel waar we uitkomen.  Misschien komen ze toch nog terug voor de training, zonder electrostimulatie, die mogelijkheid bestaat, zeiden ze.  Ik hoop dus nog van hen te horen.  De testen waren op zich al interessant om zien.  Met elektroden op mijn arm maten ze de aanwezige spierkracht en moest ik proberen genoeg spanning in mijn armspieren te ontwikkelen om een bepaald doel te halen.  Dat lukte vrij goed.  Ze waren alleszins enthousiast over het resultaat.  Maar die titanium gooit roet in het eten.  Het gaat dus voorlopig niet door.  Toen ik indertijd last kreeg van mijn onderkaak (problemen bij het kauwen) ben ik in behandeling gegaan bij een orthodontist.  Zij stelde vast dat mijn onderkaak niet volledig uitgegroeid was waardoor mijn tanden van boven- en onderkaak niet goed correspondeerden.  Om dit te verhelpen was een operatie nodig.  Bij kinderen (onder de 14 jaar) kunnen ze die groei nog stimuleren (vraag maar aan onze Wim), bij volwassenen niet, vandaar die operatie.  Daarbij hebben ze mijn onderkaak verlengd en vastgezet met vijzen in titanium.  Die spelen mij nu dus parten.  De behandeling werd dan afgerond met het recht zetten van mijn tanden (met blokjes).  Daardoor ben ik verlost van een chronische gevoeligheid van 2 snijtanden.  Die stonden niet netjes in de rij, door plaatsgebrek, waardoor ik daar steeds tandpijn aan kreeg.  In mijn kindertijd stond de orthodontie nog nergens en heeft mijn tandarts zijn best gedaan om mij te helpen, zonder resultaat.  Desalniettemin ben ik heel blij dat ik die kaakoperatie destijds gehad heb en dat ik nu een mooie tandpasta-smile heb (zoals ze dat in het koor noemden).  Als ik blijf werken met die arm zal er ook wel wat verbeteren.  We zien wel waar we uitkomen.  Gisteren zat er een doodsbrief in onze brievenbus.  Een buurvrouw (61 jaar) is overleden aan longkanker.  Zij heeft nooit gerookt, fietste altijd naar haar werk en was net met pensioen toen ze die diagnose te horen kreeg.  Met chemo hebben ze haar leven nog wat kunnen rekken, tot vorige maandag...  Ik ben al blij dat ik niet ongeneeslijk ziek ben.  Het mijne is ook niet min, maar ik leef nog en ik heb nog vooruitzichten.  Wij leven erg met dat gezin mee.

Maandag - 15/07/2013 - Spijtig dat het vrijdag nog wat frisjes was.  De Franse chansons op de Beleuvenissen misten wat warmte.  De gereserveerde plaatsen voor rolstoelen waren ook niet denderend : helemaal vooraan, vlak voor het podium, amai mijne nek !  Dat ze een voorbeeld nemen aan de grote festivals.  Die voorzien een klein verhoogd podium tegenover of achteraan het terrein.  Zo zie je en hoor je alles (mits oordoppen) veel beter.  Als ze dat op de grote markt voorzien, tegen de muur van de Sint-Pieterskerk aan, dan heeft niemand daar last van.  Kan iemand dit doorseinen aan de bevoegde instantie zodat het de volgende keer in orde is ?  Waarvoor nu reeds mijn oprechte dank !!!  We zijn vrijdag niet al te lang blijven hangen in de stad.  Door een late bezoeker waren we niet tijdig weg geraakt; we vonden niet direct een geschikte parkeerplaats (de lift van de ondergrondse parking onder het Ladeuzeplein werkte niet, gelukkig moesten we niet betalen, na het nodige gefoeter tegen de arme parkingbewaker).  Zodoende parkeerden we uiteindelijk op een in extremis nog gevonden onverhoopte gehandicaptenplaats (ik zeg niet waar om ze de volgende keer nog vrij te vinden !).   Zaterdag gingen we naar Tienen om een vriendin te bezoeken die daar in het ziekenhuis is opgenomen.  Zij heeft last van bloeddrukvallen waardoor ze minder stevig te been is.  Zo gauw de medicatie op punt staat, kan ze weer naar huis.  Daarna gingen we nog langs bij een nicht van Marcel in Budingen.  Zij heeft enkele weiden met wat paarden achter haar huis.  Hele mooie dieren !  Haar dochter is nu niet meer zo fel bezig met paardrijden (jumping) zodat ze nu nog wel de mooie dieren hebben waar ze voor moeten zorgen.  Met haar hogere studies (orthopedagogie in Hasselt) heeft ze ook al genoeg te doen, zodat ik wel kan begrijpen dat ze niet veel tijd meer heeft voor de paarden.  Gelukkig hebben zij daar thuis de ruimte voor om ze zelf te houden.  Op weg naar huis gingen we dan nog iets eten bij Pallieter in Bekkevoort.  Een gezellig restaurant dat gekend is voor zijn verse frieten (geen diepvries).  Er was tamelijk wat volk maar de bediening vlotte nogal, op het eerste zicht, zodat we nog niet direct in de gaten hadden dat er iets niet klopte.  Toen we, na een uur, nog steeds geen eten hadden gekregen en 2 andere tafels, die later bezet waren dan de onze, wel, hebben we het personeel toch maar eens aan de mouw getrokken.  Blijkbaar hadden wij hetzelfde besteld als de volgende klant en hadden ze die, per vergissing, eerst bediend.  Binnen de 5 minuten werd ons eten opgediend en het was gelukkig heel lekker, maar het lange wachten eiste zijn tol, mijn rechterflank liet zich weer voelen, zodat het geen gezellig tafelen meer was.  We hoefden gelukkig niet lang te wachten om af te rekenen zodat we snel verder konden.  Moe maar voldaan plofte ik die avond in mijn zetel en konden we even later van een welverdiende nachtrust genieten (had ik gehoopt) want, wie was er om 24u30 al weer wakker ?  Ik natuurlijk.  Gelukkig heb ik tegen de morgen nog een paar uur geslapen zodat ik zondagmorgen toch nog tamelijk fris was.  Gisteren was het zo'n prachtig weer dat we het niet konden laten om nog een fietstochtje te gaan maken.  Marcel zocht op de fietskaart de beste fietsknooppunten uit om in de brasserie 'Gempemolen' te geraken.  Daarvoor rij je haast langs het kasteel van Horst maar daar zijn we onlangs nog geweest zodat we toch liever naar de Gempemolen doorreden.  Onze tandem had daar weer veel bekijks, zoals gewoonlijk...  Na een lekker, alcoholarm pintje op het aangename terras, konden we weer verder.  Mattias en Robbe waren ondertussen thuis gekomen zodat we samen konden eten (die hadden we van heel het weekend nog niet veel gezien en niet alleen omdat we zelf veel op stap waren).  Ze waren allebei een verjaardag gaan vieren (de ene van zijn lief, de andere van zijn neef).  Deze week belooft ook weer interessant te worden : donderdag komen de kinestudenten mijn arm en hand testen in het kader van een doctoraatsstudie (ik ben heel benieuwd wat ze gaan doen) en vrijdag ga ik met mijn zus een half dagje op stap naar de zoo van Plankendaal.  We proberen jaarlijks toch één dag er samen op uit te trekken.  Dit zal de eerste keer zijn NA mijn CVA !  Ook daar kijk ik naar uit.  De zomer vliegt weer voorbij.  Gelukkig dat het mooie weer wat aanhoudt zodat we er volop van kunnen genieten, zelfs in een rolstoel !  De 2000ste lezer van deze blog was mijn oudste zoon !  Bedankt Wim, voor het melden.

Woensdag - 10/07/2013 - Gisteren bij kine Jozefien vroeg ik wanneer de doctoraatsstudie over de hand- en armfunctie zou beginnen.  Nog geen kwartier later werd ik gebeld door een studente van de universiteit om een afspraak te maken voor de eerste test !  Volgende week donderdag komen ze daarvoor langs.  We moesten er allebei om lachen : "Ze hebben ons daar gehoord !"  Dat wordt weer een interessante week !  Vorige week vrijdagavond zijn we naar de Beleuvenissen geweest.  In Leuven zijn er sinds enkele jaren elke vrijdagavond van de maand juli gratis muziekoptredens in een bepaald thema, verspreid over een 6-tal pleinen in de stad.  Vorige week was het folkmuziek.  Gezien het mooie weer trokken we daar naartoe.  Dat was 2 jaar geleden.  Vorig jaar had ik nog teveel hoofdpijn om daarvan te kunnen genieten.  We waren vroeg vertrokken om een goede plaats te zoeken voor de auto en een terrasje om iets te eten voor de optredens begonnen.  Dat eerste was niet simpel omdat vele straten dan afgesloten zijn voor het verkeer.  Na wat rondjes zoeken, vonden we toch iets in de buurt waar we eens gingen kijken of we daar nog een plaatsje vonden om iets te eten.  Op het grote plein achter de St. Pieterskerk leek het al goed vol te zitten.  Na wat rondkijken in de buurt vonden we aan de overkant van dat plein achter de tent met de technische installatie toch nog plaats om te eten.  Even later kwam de groep die daar nog aan het soundchecken was daar ook eten.  We waren dus goed op tijd en zouden de start zeker niet missen.  We zaten daar blijkbaar heel strategisch want iedereen die dat plein overstak, konden we zien langs komen.  Op deze manier zagen we een enkele bekenden van het koor en van Join2Bike langskomen.  Het werd een leuk weerzien.  In de zomer zijn er geen activiteiten van beide dus is het leuk om zo eens iemand tegen komen die ook tijd heeft voor een praatje en/of een drankje.  Na die groep liepen we nog even over de Grote Markt.  We hadden gehoord dat daar nog iemand van Join2Bike zat.  We zagen hem al gauw zitten en zijn bij hem aangeschoven om nog wat na te praten over ons exploot in Oostenrijk.  Hij vertelde mij dat het veel mensen in de groep was opgevallen dat ik er dit jaar veel beter uitzag en dat ik vaak lachte.  Dat hadden ze me vorig jaar bijna niet zien doen.  Zij wisten blijkbaar niet dat ik toen zoveel hoofdpijn had dat het lachen mij verging.  Gelukkig ben ik daar nu van verlost en kan ik weer een beetje genieten.  Die vrijdagavonden in Leuven zijn altijd heel gezellig, als het droog weer is, zodat we gewoonlijk pas in augustus op verlof gaan.  De volgende weken staan er nog Franse chanson, gezongen door Vlaamse artiesten, Special (ook Vlaamse artiesten die hun nieuwste albums komen voorstellen) en The Best of (nog geen idee wat dat inhoudt).  In tegenstelling tot Marktrock (3 dagen na mekaar in de helft van augustus) dat uit zijn voegen barstte tot ze daar voor een paar jaar ook overschakelden op Belgisch en gratis werd èn op meerdere podia op verschillende pleinen.  Naast Rock Werchter, dat het seizoen opent einde juni, is er heel wat te doen in de Vlaamse steden.  We mogen niet klagen ! 

Maandag - 08/07/2013 - De zon, een nieuwe laptop (even wennen nog), de zomer is in het land.  Het kan niet meer stuk.  Uiteraard hebben we gisteren onze tandem uit de garage gehaald en zijn we gaan fietsen.  Via het fietsknooppuntennetwerk reden we langs rustige wegen naar Leefdaal.  Daar was het dorpsfeest van de 'Jefkes'.  Een jaarlijks evenement dat heel het dorp op stelten zet (een beetje zoals de jaartallen in Leuven).  Alle mannen van een zekere leeftijd zijn dan 'Jefke' en worden op een praalwagen (deze keer was het een bus) door het dorp gereden onder begeleiding van een fanfare.  Het eindpunt is de taverne van het nichtje van Marcel.  Daar is dan een grote BBQ en een feestelijk einde van de dag.  Een 4-tal jaar geleden zat ik daar nog mee aan de kassa.  Nu zijn we de familie Nolmans gaan begroeten (zij waren bijna voltallig, meestal als er te feesten valt).  We waren deze keer zonder fietskledij vertrokken (niet ver, geen bergen) maar dat hebben we toch gevoeld !  Een fietsbroek is toch veel comfortabeler voor een klein uurtje fietsen door bos en veld. 
De dagelijkse routine herneemt zich.  Nu Marcel en de jongens weer aan het werk zijn, de kine weer aan de orde is, kunnen we ons weer koesteren in de herinneringen van ons avontuur in Oostenrijk.  We krijgen bijna dagelijks foto's in onze mailbox van reisgenoten.  Via de kine werd ik uitgenodigd om deel te nemen aan een doctoraatsonderzoek over het functioneren van de hand na een CVA.  Dat houdt een paar testen in en daarna een experiment met elektrische impulsen op de hersenen bij het uitvoeren van enkele opdrachtjes.  Tot nu toe werd dat getest op gezonde mensen.  Nu is de doelgroep (mensen met een CVA) aan de beurt.  Wie weet wat dat geeft !  Baat het niet dan schaadt het niet en als ik er iets mee win, is dat mooi meegenomen.  Het is een Chinese studente die Nederlands spreekt !  Waar gaan we dat schrijven ?  Ik verwachtte me aan gebroken Engels, maar Nederlands (met Exotisch accent uiteraard) hoe gaat dat klinken ?  Naar het schijnt, is het even wennen maar dan gaat het vlot.  Ik ben benieuwd wanneer ze me gaat bellen.  Vanaf september ga ik ook naar de conditietraining voor revalidanten in het Sportkot.  De kinestudenten geven daar oefeningen op maat aan revalidanten.  Een lotgenote, die hier in de buurt woont, is daar voor de zomer al naartoe geweest en is daar zeer tevreden over.  Zelfs het vervoer (met rolstoel) heeft zij al voor mekaar.  Op deze manier zou Marcel één avond per week vrijgesteld zijn van de kine, tenzij hij mee wil om te gaan fitnessen, daar vlakbij in de fitnesszaal.  Dan zijn we toch weer samen op gang maar hoeft hij mij niet te begeleiden en heeft zo ook eens een uurtje voor zichzelf.  We zien nog wel wat het gaat geven.  Nu eerst genieten van het mooie weer en hopen dat het nog lang blijft zomeren.  Gisteravond hebben we nog genoten van een avondwandeling (met rolstoel) in het park hier vlakbij.  Daar kikker je echt wel van op na de warmte van de namiddag op de fiets.