12 03 2005, 02

De zon geeft prachtige lentekleuren, ze blijft ,als ze komt, ook al enkele uurtjes langer.

De kou is nu bezig mij langzaam te nekken, ik moet eruit of ik ga erin, mijn put dan wel, wanneer ik terug in de auto zit is ze volledig weg, ik draai de verwarming op 4 en bol richting home, was een mooie week, een week dichter bij de zomer.
Word vervolgd maar hoe, en met wat?

Even plots als ze verscheen, kwam ook de ondoordringbare wolk welke de gele gloed volledig weer begon te verstoppen.

Ik bemerk deze luchtbel in de ijslaag die meer rood bevat en mij doet denken aan de afdruk van een dier, \" Het monster van de vest\". moet kunnen.

Onze vlammende ster zet haar best beentje voor en lijkt zich een weg te branden doorheen de takken en bomen die zich tussen ons bevinden.

het wachten loont de moeite, de zon komt op tussen de takken van de bomengordel op de Scheldelaan. De vochtigheid in de lucht zorgt voor een filter die een bijna wazig effect geeft, de kleuren zijn zacht, toch voor even.

Net zeven uur en nog geen zon te zien, opnieuw wandel ik door een spookstad, niks anders dan de reuk van koffie levert het bewijs van leven.

de koude is nog intensiever dan de vorige dagen. Het water in de vestinggracht is bevroren en de lucht is gewoon blauw van de koude.
Een eenzame straatverlichting weerkaatst op het ijs.

Richting huiswaarts, schonk de ondergaande zon, haar beste kleurenpallet aan de molen, het monument langs de Schelde, ons soort vrijheidsbeeld, vrijheid die wij hebben moeten inruilen voor wat eens de toekomst van ons Anwerpse economie zou zijn.

Een laatste schot, opnieuw een bevroren moment in die duizenden jaren van evolutie langsheen de oever van de SCALDIA, Was toch opnieuw de moeite er getuige van te zijn geweest.

De zon en ik, we kennen elkaar reeds 50 jaar, ik kan haar echter steeds minder gemakelijk slaapwel wensen.

Ondanks de onheilspellende duisternis die richting Antwerpen trekt, toch een prachtig zicht.

De enige woning die met de tenen onder water kwam is het oude douanehuisje aan de dijk, decenia lang heb ik het reeds meegemaakt, het is en blijft het eerste gebouw dat getroffen word.
Het staat echter nog steeds even fier over de kade en vaargeul te staren.
Moest het kunnen spreken, en U kunnen vertellen over de mensenlevens die verloren gingen op deze stroom, de grote ontploffing op het munitieschip, de stormen en ontij, we zouden menig dag en nacht moeten luisteren.

Bijna het volledig haventje staat nu onderwater, aan de maatlat kan je zien dat bijna de 6.30m hoogte is bereikt. Zeker een ramp daar de poort gesloten was en voorien van zandzakjes.Het water kon dus het dorp niet in.
Ik zal proberen van de volgende springtij bij de aankondigingen te plaatsen met uren van hoogtij, een toch niet te missen schouwspel, voor wie het intreseert.

Het water vervolgt letterlijk en figuurlijk zijn weg richting fort.

Achter mij begint nu ook de oude weg naar de vroegere aanlegstijger onder te lopen, de zon begint een laag standpunt in te nemen en schenkt aan de aanwezigen een prachtig als geschildert kunstwerk ten toon.

Geen bolders meer, volledig onder water verdwenen, je kan aan de overzijde zien dat het hele achterste deel van het heventerrein nu blank staat. Het water stijgt nog steeds, rekords zullen wel niet worden gebroken, angstzweet zal ik alleen verliezen wanner ik te lang blijf hangen met de mensen van natuurpunt en de pattatjes koud op de tafel zullen verschijnen, maar ik kan het niet laten.