Donderdag 2 maart, wateroverlast. 16

De zon en ik, we kennen elkaar reeds 50 jaar, ik kan haar echter steeds minder gemakelijk slaapwel wensen.

Ondanks de onheilspellende duisternis die richting Antwerpen trekt, toch een prachtig zicht.

De enige woning die met de tenen onder water kwam is het oude douanehuisje aan de dijk, decenia lang heb ik het reeds meegemaakt, het is en blijft het eerste gebouw dat getroffen word.
Het staat echter nog steeds even fier over de kade en vaargeul te staren.
Moest het kunnen spreken, en U kunnen vertellen over de mensenlevens die verloren gingen op deze stroom, de grote ontploffing op het munitieschip, de stormen en ontij, we zouden menig dag en nacht moeten luisteren.

Bijna het volledig haventje staat nu onderwater, aan de maatlat kan je zien dat bijna de 6.30m hoogte is bereikt. Zeker een ramp daar de poort gesloten was en voorien van zandzakjes.Het water kon dus het dorp niet in.
Ik zal proberen van de volgende springtij bij de aankondigingen te plaatsen met uren van hoogtij, een toch niet te missen schouwspel, voor wie het intreseert.

Het water vervolgt letterlijk en figuurlijk zijn weg richting fort.

Achter mij begint nu ook de oude weg naar de vroegere aanlegstijger onder te lopen, de zon begint een laag standpunt in te nemen en schenkt aan de aanwezigen een prachtig als geschildert kunstwerk ten toon.

Geen bolders meer, volledig onder water verdwenen, je kan aan de overzijde zien dat het hele achterste deel van het heventerrein nu blank staat. Het water stijgt nog steeds, rekords zullen wel niet worden gebroken, angstzweet zal ik alleen verliezen wanner ik te lang blijf hangen met de mensen van natuurpunt en de pattatjes koud op de tafel zullen verschijnen, maar ik kan het niet laten.

Alleen de meerpalen, geven nog de boordlijn van de kade weer, de bolders zijn bijna allemaal onder de golfjes verdwenen.
Het water staat me voor de tenen en ik verdwijn nu richting dijk.

De schelde dekt de zware ijzeren bolder volledig af, het water staat nu bijna een halve meter boven de kademuur, we verplaatsen ons voor meer overzichtfoto's

Nog even en de rode kleur verdwijnt tot de vloed volledig is onder water,

De paddestoel, beter bekend als de bolder (hier maakt men de scheepstrossen aan vast voor het aanmeren) staat nog alleen met zjn hoofd bovenwater.

en dan begint een eerste golf over de kademuur te stromen. Golf na golf zal nu als een invasieleger dieper en dieper doordringen op het haventerrein.

Ook het pijpenorgel op de linkeroever geeft al haar kleuren en details bloot. De wind staat wel vrij strak maar op het eerst zicht geen vuiltje aan de lucht.

Bayer lijkt te liggen genieten van eerste heerlijke zonnestralen, de oeverbegroeiing kleurt goud, en het lijkt een perfecte dag.

Zoals ik reeds vroeger vermelde is door de samenwerking van verschillende natuurwetten en externe krachten de Schelde in staat uit haar normale bedding te treden, en voor menig ontij en bange uurtjes te zorgen.
De grote reden is de welgekende springtij, De stand van de maan zorgt dan dat er extra water van de zee naar het binnenland stroomt, en dat de normale meterstand soms in vrij hoge mate word overschreden. Een bijkomende kracht die net zoals in 1953 de grootste overstroming in onze gebieden en grote stukken van Nederland heeft laten overspoelen is de wind. De wind die in dat jaar ervoor zorgde dat door haar hoge snelheid het tij zich niet kon keren en er water de Schelde bleef instromen was een echte doder.
De hoge waterstand van deze week is niets vergeleken bij wat toen gebeurde, maar water stijgt zo snel dat zelfs ervaren mensen de dood vonden in het land van Saeftinge omdat zij een slechte inschatting maakte en waardoor ze op een gegeven moment geen onderscheid meer konden maken van wat de kreken en wat de hoger gelegen delen waren.
Ook nu zal deze photoshoot u toelaten te zien wat er in Lillo toe kan leiden dat nachtelijke evacuaties en uren van angst, ondergelopen kelders en drankgelegenheden, en zoals in 1953 de dood van verschillende inwoners en god weet hoeveel dieren.
Foto
Onder en stralende zon zie je de door het hoge tij aangespoelde riet en vuil afkomstig uit de Schelde. Het is bij de vorige vloed, 12 uur geleden achtergebleven.

Geen levende ziel gezien, alleen met mijn gedachte, fototoestel en een gelukkig gevoel.

Een voorschoot groot, maar een verleden dat met bloed geschreven, ons de kans geeft hier te staan op een der meest bevochte en gewilde vestingen in onze vaderlandse geschiedenis. Een monument. Het jongste plekje van België, 9 jaar na de onafhankelijkheid van ons land opnieuw bij Lillo dorp gevoegd.  Fort Lillo.

De Schelde, winderig, koud, doordringende geur, een winterse zonnestraal.