Donderdag 2 maart, wateroverlast. 05

De paddestoel, beter bekend als de bolder (hier maakt men de scheepstrossen aan vast voor het aanmeren) staat nog alleen met zjn hoofd bovenwater.

en dan begint een eerste golf over de kademuur te stromen. Golf na golf zal nu als een invasieleger dieper en dieper doordringen op het haventerrein.

Ook het pijpenorgel op de linkeroever geeft al haar kleuren en details bloot. De wind staat wel vrij strak maar op het eerst zicht geen vuiltje aan de lucht.

Bayer lijkt te liggen genieten van eerste heerlijke zonnestralen, de oeverbegroeiing kleurt goud, en het lijkt een perfecte dag.

Zoals ik reeds vroeger vermelde is door de samenwerking van verschillende natuurwetten en externe krachten de Schelde in staat uit haar normale bedding te treden, en voor menig ontij en bange uurtjes te zorgen.
De grote reden is de welgekende springtij, De stand van de maan zorgt dan dat er extra water van de zee naar het binnenland stroomt, en dat de normale meterstand soms in vrij hoge mate word overschreden. Een bijkomende kracht die net zoals in 1953 de grootste overstroming in onze gebieden en grote stukken van Nederland heeft laten overspoelen is de wind. De wind die in dat jaar ervoor zorgde dat door haar hoge snelheid het tij zich niet kon keren en er water de Schelde bleef instromen was een echte doder.
De hoge waterstand van deze week is niets vergeleken bij wat toen gebeurde, maar water stijgt zo snel dat zelfs ervaren mensen de dood vonden in het land van Saeftinge omdat zij een slechte inschatting maakte en waardoor ze op een gegeven moment geen onderscheid meer konden maken van wat de kreken en wat de hoger gelegen delen waren.
Ook nu zal deze photoshoot u toelaten te zien wat er in Lillo toe kan leiden dat nachtelijke evacuaties en uren van angst, ondergelopen kelders en drankgelegenheden, en zoals in 1953 de dood van verschillende inwoners en god weet hoeveel dieren.
Foto
Onder en stralende zon zie je de door het hoge tij aangespoelde riet en vuil afkomstig uit de Schelde. Het is bij de vorige vloed, 12 uur geleden achtergebleven.

Geen levende ziel gezien, alleen met mijn gedachte, fototoestel en een gelukkig gevoel.

Een voorschoot groot, maar een verleden dat met bloed geschreven, ons de kans geeft hier te staan op een der meest bevochte en gewilde vestingen in onze vaderlandse geschiedenis. Een monument. Het jongste plekje van België, 9 jaar na de onafhankelijkheid van ons land opnieuw bij Lillo dorp gevoegd.  Fort Lillo.

De Schelde, winderig, koud, doordringende geur, een winterse zonnestraal.

De scheepjes op het droge, gaan weldra weer het water in.

De poorten welke de inwoners van Lillo moeten beschermen van natte kelders en voeten, ondanks de goede werking en controle was geen 24 uren geleden een toch onverwachte hoogte bereikt tijdens een springtij, waardoor het water zich een weg baande in het fort. Het onverwchte waterpijl ws de reden dat de poorten waren gesloten. Gelukkig werden door enkelen de juiste acties uitgevoerd zodat alles nog binnen de perken bleef. Ja de zee geeft zich nooit gewonnen, erger nog, de zee wint steeds al duurt het eeuwen.

De donkerste wolken schuiven over de kerktoren heen wanneer de zon even komt gluren, prachtige kleuren en dramatische look zijn het gevolg.

De kazerne, slaapplaats ooit van meer dan 600 manschappen. Ze zijn momenteel omgebouwd en worden te koop aangeboden voor hou u vast 10 tot 15 miljoen oude Belgische franken, per stuk. Uniek, uiteraard, ook zeker zo uniek, de verbouwers waren stille hard werkende onverstaanbare Europeanen. Een nieuw land dat opnieuw de kazematten had ingenomen.

De inwoners van Lillo blijken meer genot te hebben van de vlam in de kachel dan van het uitzicht. Geen levende ziel, lijkt even op een spookstadje uit een film.

De dreef, kastanjebomen ongeveer een eeuw oud, geelbruin in de herfst, schaduwdak in de zomer. In het putje van de winter een web van takken, bruin en soms wit, maar altijd mooi om door te wandelen, of te fotograferen.

Het licht speelt een een spel met de raagfijne spleetjes tussen de besneeuwde takken van de bomen, 1maart was wit dit jaar, 20 dagen voor de lente. Hopelijk een laatste stuiptrekking.

De daken van de oude officierswoningen steken net boven de dijk uit, ook zij liggen onder een fijn laagje sneeuw.

Wind doet het water in lichte golfjes voorbijtrekken.

Genieten in stilte