Archief

Wind doet het water in lichte golfjes voorbijtrekken.

De daken van de oude officierswoningen steken net boven de dijk uit, ook zij liggen onder een fijn laagje sneeuw.

Het licht speelt een een spel met de raagfijne spleetjes tussen de besneeuwde takken van de bomen, 1maart was wit dit jaar, 20 dagen voor de lente. Hopelijk een laatste stuiptrekking.

De dreef, kastanjebomen ongeveer een eeuw oud, geelbruin in de herfst, schaduwdak in de zomer. In het putje van de winter een web van takken, bruin en soms wit, maar altijd mooi om door te wandelen, of te fotograferen.

De inwoners van Lillo blijken meer genot te hebben van de vlam in de kachel dan van het uitzicht. Geen levende ziel, lijkt even op een spookstadje uit een film.

De kazerne, slaapplaats ooit van meer dan 600 manschappen. Ze zijn momenteel omgebouwd en worden te koop aangeboden voor hou u vast 10 tot 15 miljoen oude Belgische franken, per stuk. Uniek, uiteraard, ook zeker zo uniek, de verbouwers waren stille hard werkende onverstaanbare Europeanen. Een nieuw land dat opnieuw de kazematten had ingenomen.

De donkerste wolken schuiven over de kerktoren heen wanneer de zon even komt gluren, prachtige kleuren en dramatische look zijn het gevolg.

De poorten welke de inwoners van Lillo moeten beschermen van natte kelders en voeten, ondanks de goede werking en controle was geen 24 uren geleden een toch onverwachte hoogte bereikt tijdens een springtij, waardoor het water zich een weg baande in het fort. Het onverwchte waterpijl ws de reden dat de poorten waren gesloten. Gelukkig werden door enkelen de juiste acties uitgevoerd zodat alles nog binnen de perken bleef. Ja de zee geeft zich nooit gewonnen, erger nog, de zee wint steeds al duurt het eeuwen.

De scheepjes op het droge, gaan weldra weer het water in.