Archief

Richting huiswaarts, schonk de ondergaande zon, haar beste kleurenpallet aan de molen, het monument langs de Schelde, ons soort vrijheidsbeeld, vrijheid die wij hebben moeten inruilen voor wat eens de toekomst van ons Anwerpse economie zou zijn.

de koude is nog intensiever dan de vorige dagen. Het water in de vestinggracht is bevroren en de lucht is gewoon blauw van de koude.
Een eenzame straatverlichting weerkaatst op het ijs.

Net zeven uur en nog geen zon te zien, opnieuw wandel ik door een spookstad, niks anders dan de reuk van koffie levert het bewijs van leven.

het wachten loont de moeite, de zon komt op tussen de takken van de bomengordel op de Scheldelaan. De vochtigheid in de lucht zorgt voor een filter die een bijna wazig effect geeft, de kleuren zijn zacht, toch voor even.

Onze vlammende ster zet haar best beentje voor en lijkt zich een weg te branden doorheen de takken en bomen die zich tussen ons bevinden.

Ik bemerk deze luchtbel in de ijslaag die meer rood bevat en mij doet denken aan de afdruk van een dier, \" Het monster van de vest\". moet kunnen.

Even plots als ze verscheen, kwam ook de ondoordringbare wolk welke de gele gloed volledig weer begon te verstoppen.

De kou is nu bezig mij langzaam te nekken, ik moet eruit of ik ga erin, mijn put dan wel, wanneer ik terug in de auto zit is ze volledig weg, ik draai de verwarming op 4 en bol richting home, was een mooie week, een week dichter bij de zomer.
Word vervolgd maar hoe, en met wat?

De zon geeft prachtige lentekleuren, ze blijft ,als ze komt, ook al enkele uurtjes langer.