Elk zwart wordt langzaam grijs

De uilen gluren door het bos
eerst één oog en dan twee
gewekt door zacht geluid
van het groene bed met mos
waar een koppeltje neervleit

Het bladerdek schudt vastberaden
alle druppels van zich af
als kreten door de kronen gaan
en het stel zich onbespied blijft wanen
terwijl bosbewoners zich gaan vragen
en vanuit hun schuilen blijven waken

Het bosbed trilt heel ritmisch waar
Het diep verscholen in de glooiing
alles verhullend maar ook niets
aan de verbeelding overlaat

En zie: de specht een boompje verder
roffelt in hetzefde tempo mee
zijn holte in een oogwenk klaar

Curaçaos suikerdiefje

In ruil voor haar prachtige kleuren en muziek

plaatste ik een schoteltje suiker

op ons terras

en ze wist direct

waar dit voor was.

Vloog af en aan

en twinkelde: “ik geniet.”

Was het wellicht daarom

dat zij op onze laatste vakantiedag

naast het restje suiker

een donsveertje

achterliet?