Berichten van 25 april 2005 tot 1 mei 2005

Laat ons je kleurtjes zien
Geef ze aan deze wereld
op weg naar volwassenheid.
Droom maar......

Niet langer blijf ik nog alleen
Met va en moeke om me heen,
Want in mijn wiegje mooi en zacht
Slaapt nu een broertje blij verwacht.

Kleine beentjes
Mini teentjes
Pamperkontje
Lachend mondje
Welkom lieve ukkepuk
Jij bent ons meesterstuk.

Een stille wens
werd een verlangen
naar jou, een klein mensje
jij hebt onze hoop
nu door geluk vervangen.

Wij breken het brood in een deeltje meer
Werken wat harder en komen er weer
Waar liefde woont is geen last te zwaar
Wij bidden wat meer en leven er naar.

Ons kindje lief !
Gij zijt;
de zon,
de weelde,
de rijkdom.
het geluk,
de liefde,
het leven,Lievekes lief!

Uit onze liefde en onze Dromen!
Uit God's handen zijt Gij gekomen.
Eerstelinkske,Liefdewonder!
Welkom,zijt Gij gans bijzonder.

Kotertje, blotertje
Pas gestart motertje
Roze garage van dons en katoen
Nog lekker niet deuken
Op tijd even tanken
Ga maar op weg schat, het licht staat op groen.

(Martine Bijl)

Wat lees ik nu in het blaadje van de gemeente?
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Het voeren van eendjes is vaak een leuke bezigheid.Samen met vader en moeder of opa en oma wandelen naar het park en vervolgens de eendjes voeren word gezien als een leuke uitstap voor de kinderen.En daar is ook niets op tegen,mits de wilde eenden, waterhoentjes en meerkoetjes niet overvoerd worden.Maar dat is wel het geval.Het overmatig voeren van wilde eenden heeft tal van nadelige gevolgen.Zo neemt het aantal wilde eenden te snel en te rigoureus toe.Bovendien lokt het vele voer ook ratten naar de vijvers.En als gevolg van de toenemende ontlasting komt er een overschot aan ammoniak in het water waardoor de waterkwalteit sterk afneemt.Dat heeft dan weer nadelige gevolgen voor het leven in de vijvers, zoals de vissen en de waterplanten.
Beter geen brood en etensresten in het park dus!

Het licht van trouw
tussen man en vrouw,
straalt uit de oogjes
hunner schattebouw

Wees welkom in het huizeken
waar leed en liefde smelt.
Wees welkom,madelieveken
in 't dorre distelveld.
(Alice Nahon)

De vlaamse dichteres Alice Nahon(1896-1933) werd in Antwerpen geboren.
Haar vader had daar een boekhandel.Als schoolmeisje dichte ze al.Ze werd verpleegster en toen haar gezondheid achteruitging,werd ze korte tijd bibliothecaresse.Ze leed aan astma en chronische bronchitis,zodat ze veel in sanatoria verbleef.Ze werd beroemd met de bundeltjes Vondelingske (1920) en Op zachte Vooizekes (1921).Haar derde en vierde bundel, Schaduw en Gedichten verschenen in 1928 en 1930.Na haar vroege dood verschenen nog de nagelaten gedichten.
Haar verzen vertolken een grote liefde voor natuur en de seizoenen.Maar ook voor de mensen om haar heen.Ze heeft grote aandacht voor de kleine dingen van het leven.Haar waarachtige vroomheid wordt dieper naarmate het einde van haar leven nadert.
(Uit het boekje ,de mooiste gedichten van Alice Nahon: verzamelt door Sipke van der Land , en uitgegeven door J.H.Kok-Kampen)

Voor na de dood
Spreken we een plek af
Ergens in een tuin
Waar altijd bloemen zullen zijn

SAMEN
********

Samen zijn
Samen lachen
Samen huilen
Samen zijn.

**********

Afscheid
*******
Je blijft met lege handen achter

je zou zo graag nog wilen zorgen
de tijd van waken en wachten
is voorbij en morgen
brengt nu een lege dag vol pijn
er rest alleen herrinneringen
aan in-gelukkig zijn.

Mijn weg

*********

De weg die ik zoek
Ligt aan de kim
Waar de aarde eindigt
En de hemel begint.

*********

Goedenavond ,goedennacht en als't God belieft tot morgen.

Zonder woorden

'Zie ,Ik sta voor de deur
en ik klop.
Als iemand mijn stem hoort
en de deur opent
zal ik bij hem binnen komen
en maaltijd met hem houden
en hij met Mij.'

Mooi
****

Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe 'n beetje
en alle beetjes die je stierf,
't is vreemd, maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelf ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op 'n keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.

Toon Hermans

Dat nu die sterke handen rusten,
ze hebben toch zoveel gedaan,
ze droegen 's levens last en lusten,
maar brachten altijd liefde aan.

Wat een mens tot mens maakt,
is wel zijn eenvoud,zijn goedheid en liefde,
zijn rechtschapenheid naar geest en hart.

Toen ben je onverwacht heengegaan,
stil en heel diskreet,
als wilde je niemand storen.

"Zingt de Heer een nieuw lied,
zingt de Heer ,gij ganse aarde.
Zingt de Heer, prijst zijn naam,
boodschapt zijn heil van dag tot dag"
Ps. 96

De laatste uren voor het einde,
dan word de grote wereld klein,
is plotseling alles onbeduidend,
tot aan het laatste beetje pijn.

Wat wij zo indrukwekkend vonden,
verliest zijn glans,
verliest zijn zin,
maar achter de gesloten ogen,
glans een gigantisch groot begin.
Toon Hermans