Monchou = Lissa

Dagboek van een Griekse opvanghond!

Vrijdag 24 januari 2014

Eindelijk

Ik woon nu precies een jaar in Mortsel met mijn baasjes en ben ik oktober 8 jaar geworden. Mijn baasjes zijn opa en oma geworden van een tweeling, twee meisjes Sam en Emma, en die zijn geregeld bij ons. Ze zijn op 2 januari 1 jaar geworden en kruipen overal rond. Maar dicht bij mijn nest durven ze niet, omdat ik dan grom: ik wil gerust gelaten worden!!! Ik kom toch ook niet naar hen? Dus nu zijn ze dol op me vanop afstand. Ze kraaien (amai mijn oren!) en wijzen naar mij en vinden mij heel interessant (terecht!), maar komen niet meer dichtbij.

Als we gaan wandelen met de dubbele kinderwagen, mag ik altijd mee. Mijn baasje rijdt met de kindjes en ik wandel er met mijn vrouwtje naast. En met zo'n tweeling heb je heel wat bekijks, hoor! Maar als mensen te dicht bij MIJN kindjes komen of in de kinderwagen willen kijken, grom en blaf ik! Niks daarvan!

We zijn in juli ook weer 3 weken aan zee in het vissershuisje met de gigantische tuin vol konijnen geweest in de duinen. En de kindjes en hun ouders waren er ook bij. Zooooo'n mooi weer dat het was! Iedereen was alleen 's nachts binnen, de kindjes sliepen overdag in een bedje buiten en ik lag daar dan voor te waken. Maar ja, toen kropen ze nog niet rond en had ik het niet zo druk...

Op 1 september gaat mijn vrouwtje met pensioen en ik vrees dat mij dan veel lange wandelingen te wachten staan... Het is nog altijd niet mijn hobby, wat zeg ik: 't is corvee!

Het liefst lig ik in mijn nest (of in de zomer op het terras) te dromen van mijn pot eten van 's avonds. Ik heb in mijn nieuwe straat al voorzichtig een paar 'vrienden'. Elke ontmoeting gaat mijn vrouwtje een beetje dichter bij de andere hond en als het dicht genoeg is, grom ik. En dan zijn we weer weg tot de volgende ontmoeting. Ik vertrouw niet rap iemand, maar als ik het wèl doe, worden we altijd dikke maatjes.

Het gaat dus goed met mij, zeg dat maar tegen mijn mama. Er is inderdaad niets fijner dan in je eigen gezin te mogen leven! Mijn baasje speelt een beetje mondharmonica en samen vormen we dan een duet met mij als zangeres, echt heel mooi! En elke ochtend ga ik aan mijn vrouwtje mijn hondenstokje vragen (ik geef in ruil een poot) en dan loopt de kwijl al op voorhand uit mijn bek... Ik heb in de zomer een grote open wonde aan mijn poot gehad, die maar niet wilde genezen omdat ik er altijd 's nachts aan beet. Maar met een flinke dosis antibiotica is alles weer helemaal hersteld. Een heel lieve dierenarts trouwens die we nu hebben. Die mocht mij al direct strelen, al had mijn vrouwtje mij voor alle zekerheid een muilband aangedaan. Maar die dokter moest erg lachen, omdat mijn domme vrouwtje zo'n grote muilband gekocht had, dat ik er gemakkelijk iemand mee kon bijten. Ik had dat zelf ook al direct gevoeld, maar ja, naar mij luistert niemand natuurlijk!

Dag lieve fanclub, ik ga nu slapen! Tot de volgende keer.

Grrrrrrrr......poot, poot, poot, Lissa Monchou

Reageer op dit bericht

Zaterdag 28 juli 2012

28 juli 2012

Dag iedereen,

zoals jullie kunnen zien, word ik er met het jaar knapper op! Ik ben dus in juli weer 2 weken meegeweest naar Koksijde, naar het huisje in de duinen.

Maar helaas heb ik wéér geen enkel van de honderden konijnen, die daar rondlopen kunnen vangen. Ik zal zelfs meer zeggen, ik doe geen moeite meer!

Ik word in oktober 7 jaar en heb recht op mijn rust, vind ik. In augustus gaan we nog een weekje, joepie! In het binnenland was het slecht weer met veel regen, maar wij hebben aan zee alle dagen buiten kunnen zitten, zoals je op de foto kan zien. Wel af en toe een bui, maar nooit een hele dag geregend.

Zoals jullie misschien wel weten: ik kan (durf) geen trappen op of af en toch zat ik vorige maand hier thuis ineens boven te bibberen... Ik was met geen stokken naar beneden te krijgen, want die grote open draaitrap... ik snap nog niet hoe ik daar OP geraakt ben en ik was zeker niet van plan er zelf terug AF te lopen. Ook mij oppakken was geen optie, want ik verzette me met man en macht. Uiteindelijk heeft mijn vrouwtje de brandweer gebeld en die zijn met 10 (!) sterke mannen én een grote brandweerauto mij komen 'redden'. Ik had van de dierenarts wel 4 pilletjes gekregen, dus ik was té moe om met grommen en blaffen indruk te maken op die kerels. Ze hebben mij in mijn nest naar beneden gedragen: ze hadden een erehaag gemaakt op de grote draaitrap met aan elke kant 5 brandweermannen en zo hebben ze mij doorgegeven tot ik beneden was... Toen ben ik op wankele poten eerst en vooral in de tuin een plasje gaan maken, want dat was geleden van de vorige avond en de brandweer was er pas om 19.30 u de volgende dag...

Een paar nachten heeft mijn vrouwtje toen een stoel voor de trap gezet om herhaling te voorkomen, maar ze moeten niet bang zijn: nooit ga ik nog naar boven, brrrr...

Zo, dat was het grootste avontuur dat ik meegemaakt heb. O ja, ik heb nog met een loslopende hond 'gevochten' op de wandeling. Ik was netjes aangelijnd en ineens komt die uit zijn tuin gelopen en valt mij aan! Dat heb ik niet over mijn kant laten gaan: ik heb mij geweerd en hij droop al direct terug af met de staart tussen zijn benen. De volgende dag vroeg zijn baasje of ik geen letsel had. Nee hoor, niks! Maar hij (de hond dus) had wèl 3 krabben op zijn kop!

Ik ga nog wat genieten in de tuin, want het is hier eindelijk heel warm weer. Groetjes aan al mijn vriendjes!

Lissa Monchou

Reageer op dit bericht

Vrijdag 17 juni 2011

17 juni 2011

Hallo allemaal,

Hier ben ik na een jaar afwezigheid in mijn dagboek nog 's terug. Zoals je kan zien, gaat alles prima met mij. Ik ben aan de fles, getuige de foto: ik heb hier namelijk een jobke. Ze gooien de lege plastic waterflessen hier in de tuin en ik moet er dan de stop afbijten en de fles klein maken, zodat ze minder plaats inneemt bij het sorteren. Best vermoeiend karweitje, hoor! Met dat mooie weer van de laatste weken wordt hier wat water afgedronken!

Alhoewel we ondertussen naar Zandhoven verhuisd zijn, ga ik nog bijna alle dagen 's middags naar mijn oude hondenwei spelen met mijn vriend de golden retriever, Max! Die heeft nu een nieuw vriendinnetje, Leila, een cocker van 10 maanden. Maar die wil altijd wilde spelletjes doen en daar moet ik niks van weten: dus dan grom ik naar die kleine en dan gaat die lekker lopen! Ik ben zooooooo gevaarlijk!

't Is bijna vakantie voor mijn baasjes en dan gaan we 2 weken naar het vissershuisje in Koksijde! Konijnen: here I come! Want ik ben een hele luie hond, dat beken ik, maar als ik een KONIJN gezien heb, word ik wild! Ik loop al wat ik kan en piep ondertussen bij elke stap van frustratie omdat die langoren ALTIJD rapper zijn. Maar ooit komt mijn gloriemoment en GRIJP ik er één...

Ik heb hier een paar maanden geleden 's nachts een dief in de tuin betrapt en heb zo luid geblaft, dat mijn baasjes kwamen kijken en de politie gebeld hebben. Die vonden 2 dieven, die gevlucht waren bij een homejacking, in onze tuin!!! Gevangen dankzij MIJ! Ik heb met dat verhaal nog in de krant gestaan!

Dus je leest het goed: ik heb het hier voor mijn doen héél druk! Maar het gaat mij goed af, er blijft nog voldoende tijd om te rusten.

Dag allemaal, tot de volgende keer!

Uw grommende grollende waakhond, Lissa Monchou

1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 12 juli 2010

Hallo vriendjes, ik ben met vakantie geweest naar Koksijde in de duinen. Het zit daar vol konijnen en sindsdien zit mijn kopje ook vol langoren. En dromen! En piepen! En trappelen met mijn poten in mijn slaap! En zeker zijn dat ik er één gevangen heb en dan... wakker worden... Een diep teleurgestelde Lissa Monchou!

2 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 11 juni 2010

Hallo! Hallo!

Hier ben ik dus eindelijk weer: dat is lang geleden, hè? Er is dan ook veel gebeurd in mijn leventje. Wij zijn namelijk verhuisd. Wij wonen nu in Zandhoven en de ouders van mijn vrouwtje wonen nu bij ons in en ook de broer van mijn vrouwtje. We wonen hier nu dus met 5 volwassenen (oma, opa, baasje, vrouwtje en nonkel) in een groot huis met tuin. Zandhoven is heel groen en er zijn veel bossen en daar mag ik dan altijd loslopen. Mijn vriend Max, de golden retriever, is hier al op bezoek geweest, maar als hij bij ons binnen is, moet hij braaf zijn, want anders grom ik lekker naar hem. Ik kan zien dat hij dan niet op zijn gemak is en mijn vrouwtje heeft dan compassie met hem, maar ik vind dat ik mijn plicht doe als grote, gevaarlijke waakhond!

Ik lig hier hele dagen op het terras of in de tuin en heb het verschrikkelijk naar mijn zin. We wonen vlak bij een bos, dus doe ik daar een paar keer per dag een klein toertje en draai dan om om terug naar mijn nestje te kunnen. Daar plof ik vervolgens met een diepe zucht in. Er zijn hier altijd mensen rond mij en dat vind ik superleuk. In het begin vond ik het niet fijn dat ik beneden moest slapen en mijn baasjes boven: dat was ik niet gewend, dus heb ik twee nachten heel 't kot bijeen gejankt. . In mijn vorige appartement was alles gelijkvloers en sliep ik in de hall, vanwaar ik mijn baasjes in hun bed kon zien liggen en nu zag ik ze nergens meer. Ik durf namelijk nog altijd geen trappen doen en hier is het dan nog een open trap: GEVAARLIJK!!!

Maar nu ben ik het al gewoon en kruip 's avonds stiekem in alle zetels in plaats van in mijn nest. Dat zien ze toch niet. Alleen vergeet ik er tegen de ochtend terug uit te komen... zodat ik in het begin met mijn meest slachtofferige kop 's morgens betrapt werd in de zetel. Maar ze zeggen er niks van: ik heb ondertussen zelfs mijn EIGEN zetel met uitzicht op de straat, zodat ik flink kan blaffen als er een hond voorbijkomt. Mijn vrouwtje noemt het 'mijn teevee', hihi. Betere programma's dan op de echte teevee!

Mijn vrouwtje heeft op de site van Sosstrays gelezen over de kenmerken en karaktertrekken van de Mastin Espanol mixen en ze heeft ook alle foto's bekeken van geadopteerde mastins. Er zijn er een paar bij die helemaal op mij lijken (maar natuurlijk niet met dat mooie witte maanoogje van mij, hè). Ik probeer haar te vertellen dat ik helemaal niet 'espagnol' ben, maar Grieks, maar ze zegt dat dat geen toeval kan zijn en dat ik dus waarschijnlijk ook zo'n mastin ben.

Bij de 3 foto's die gewonnen hadden bij de fotowedstrijd van Sosstrays was er ook al eentje bij waar ik sprekend op leek.

Eén keer ben ik weggelopen in het bos van Zandhoven, hihi. Dat kwam zo: er zat zomaar ineens een konijn in de struiken en die bangerik ging lopen voor mij. Ik dus full speed erachter, want als ik een konijn zie ben ik een rappe hoor! En mijn vrouwtje maar roepen, maar ik zag of hoorde niks meer. Mijn vrouwtje heeft toen een paar bange momenten meegemaakt, want ze rende al wat ze kon door het bos en riep: Lissa! Lissa! Tot ze bijna boem! op mijn botste, want ik stond daar ergens rustig wat gras te eten en begreep niet waar zij al die drukte om maakte.

Ik zal 's aan mijn vrouwtje vragen of ze 's een foto van mij maakt in het bos: ik zie er daar uit als een echte wolf!!! Ik heb al een paar keer andere loslopende honden ontmoet, maar die moeten niet in mijn buurt komen, hoor! Ik grol en grom erop los en al mijn haren staan recht op mijn rug. Zèlf kom ik niet dichter, maar ZIJ ook niet meer als ze mij zo zien staan: ze blijven op eerbiedige afstand en begrijpen meteen dat het er niet inzit dat ik zou SPELEN met hen. Behalve één cockertje, daar ben ik dol op. 't Is een reu van twee jaar oud en die jankt al van ver als hij mij ziet komen en ik ben ook dol op hem. We staan dan wat te snuffelen aan mekaar, want hij snapt dat ik geen speelvogel ben. We kwispelen en snuffelen en draaien wat rond mekaar en gaan dan elk onze eigen weg: zo heb ik het graag. Nog een dikke twee weken en mijn baasjes hebben grote vakantie. Dan gaan we weer naar de zee in die reusachtige tuin vol konijnen. Pfffffff, wat zal ik weer moe zijn als ik terug ben.

Veel grollen, grommen, likjes, pootjes en extra droevige blikken van de enige echte Mastin Espagnol

Lissa Monchou.

Reageer op dit bericht

Woensdag 4 november 2009

4 november 2009

Hallo iedereen!!!

Rita, mijn pleegmama van vroeger, heeft een berichtje achtergelaten om te vragen hoe het met mij gaat. Da's lief, hè, dat ze mij nog altijd niet vergeten is, ook al woont ze nu in Spanje.

Met mij is het heel goed: ik ben vorige maand 4 jaar geworden en dat hebben we gevierd met hele lekkere worst!

Voor de rest gaat mijn leven zijn gewone gangetje: in de voormiddag ga ik naar de hondenwei spelen met mijn vriendjes Urko (grote zwarte Duitse herder) en Ursi (grijze schnauzer). Daar wandelen we dan een uurtje, enfin, de anderen wandelen een uurtje, ik vijf minuten of zo en dan ga ik liggen kijken hoe de anderen wandelen. Het zijn geweldige uitslovers! Ze BLIJVEN maar wandelen en babbelen (de mensen toch) en de honden blijven maar achter ballen lopen en die dan terugbrengen. Dààr doe ik allemaal niet aan mee. Ik kijk wanneer mijn vrouwtje naar het poortje loopt om naar huis te gaan en dan kom ik 'rap' afgelopen om lekker terug mee naar huis te gaan. Daar ga ik dan uitgebreid zuchtend in de zetel liggen en slaap heerlijk lang. Dat moet ik wel, want rond 1 u gaan we terùg naar de wei om te spelen met grote Max (golden retriever), kleine Max (kruising), Mauss (vier maanden oud prutske, wordt later een grote Duitse staander, denk ik). Die kleine pup is heel wild, maar dat moet ze met mij niet proberen, hoor. Ik heb haar al van de eerste dag duidelijk gemaakt dat ik niet gediend ben van: in mijn poten bijten, aan mijn oren hangen, in mijn staart bijten, proberen op mijn rug te rijden, enz... Bij Max mag dat allemaal, alhoewel die het er soms ook van op zijn zenuwen krijgt, hoor! Maar ik begin al vervaarlijk te grommen als Mauss nog maar in mijn buurt komt. En dat heeft die kleine pup al heel snel begrepen: ze loopt nu met een boogje om me heen en zo heb ik het graag. Terwijl de andere honden met mekaar spelen, snuffel ik in mijn eentje wat rond, probeer al 's een konijn te vangen of ga gewoon rustig liggen wachten tot... het vrouwtje naar huis wil.

En daar kan ik dan weer een lange dut doen. Rond vijf uur gaan we dan nog een wandelingetje in het park maken: hier bepaal ikzelf wanneer we naar huis gaan. Als ik er genoeg van heb, draai ik gewoon terug en het vrouwtje volgt, omdat ze weet dat - als ze dan toch nog verder wandelt - ik héél erg nukkig begin te doen en niet meer vooruit wil (ze noemt mij een 'vermomd ezeltje', hihi).

Dan krijg ik eten, altijd lekker, altijd meteen op (dan ben ik wèl rap, hoor!). En de dagen dat mijn vrouwtje dan moet gaan werken (dinsdag, woensdag en vrijdag) komt de buurvrouw bij mij zitten, zodat ik nooit alleen ben. Zij is al 87 jaar en mijn dikke vriend. Ze gaat soms een uur met mij op de bank op het pleintje voor ons huis zitten: zo heb ik het graag. Dan moet ik niet wandelen. Ik ga onmiddellijk liggen en beweeg niet meer, maar houd alles wel goed in het oog.

De avonden dat mijn vrouwtje wèl thuis is, gaan we altijd nog drie kwartier wandelen van 19 tot 19.45 u met Max, de golden retriever en zijn baasjes. Als jij onderweg blaft naar een andere hond (een andere reu), dan doe ik natuurlijk dapper mee. Ikzelf ken ook wel wat honden, die ik niet kan uitstaan. Van die uitslovers die alles op commando kunnen en nooit moeten lijken te worden, daar moet ik niks van hebben.

Ik ga ook niet meer naar de hondenschoollessen. Ik was daar te bang voor de grote honden, waardoor ik alleen nog maar naar het poortje liep om terug van de trainingswei te mogen. De instructeur zei dat dat kwam omdat ik in de les aangelijnd ben en dus veel banger, omdat ik niet weg kan. Ik ben nu eenmaal een hond die het liefst op haar poepje zit of anders ligt om naar de anderen te kijken. Dat vind ik geweldig.

We zijn afgelopen zomer (mooie zomer geweest hier!) 14 dagen naar Dranouter geweest in Heuvelland en nog 14 dagen naar Koksijde in een vissershuisje met een enorme tuin én een paardenwei zonder paarden eraan. Daar zien ze mij van de hele dag niet ik jaag er op konijnen en bewaak het terrrein als de best getrainde waakhond.

Mijn vrouwtje is heel content met mij, maar vindt het wel jammer dat ik zo ongaarne wandel. Ik doe mijn best voor haar, maar er zijn grenzen... Mijn zetel, mijn eetbak en mijn bank op ons pleintje: dat zijn mijn absolute lievelingsplaatskes. Ik ben net loops geweest en dan mag ik 3 weken niet naar de wei: drie heerlijke weken voor mij!

Zo, groot nieuws heb ik niet. Alles gaat zijn gangetje.

Ik vraag mij af hoe het met Rita en Kris in Spanje is (en met al jullie honden...)

Dikke, luie poot van Lissa Monchou, de schoonheid uit Borgerhout!

Reageer op dit bericht

Donderdag 30 oktober 2008

30 oktober 2008

Een goeiedag aan iedereen!

Hier nog 's wat nieuws van mij, met alweer een foto erbij. Ben ik niet fotogeniek? En kennen jullie nog een andere hond die zooooo zielig kan kijken? Dat komt omdat ik twee keer per dag naar de hondenwei MOET van mijn vrouwtje. Ik loop daar een rondje, doe wat ik moet doen en ga dan liggen als een leeuw in de brousse. Soms speel ik een beetje met één van mijn talrijke hondenvriendjes Max, Maxke, grote Max (dat zijn 3 verschillende vriendjes), Mauser (te wild voor mij!), Urko en Ushi (nog altijd), Doran (nog altijd), Dagmar en Luca (voor die twee teefjes ben ik een beetje bang, dan ga ik liever van de wei en gewoon wat wandelen in de buurt) en nog vele anderen die niet alle dagen komen.

Er wordt op de hondenwei veel met mij gelachen: ze zeggen dat mijn vrouwtje mijn batterijtjes vaker moet vervangen... Daar kan ik niet mee lachen, hoor! Ik lig nu eenmaal graag en kijk vanuit mijn uitkijkpost of iedereen wel braaf is. Als twee honden te wild spelen, sta ik recht en kom in bliksemvaart aangelopen om ertussen te komen en al blaffend en grommend te zeggen dat het zo welletjes is. Meestal luisteren ze wel: ook daar is iedereen verbaasd over (maar ik weet dat dat mijn natuurlijk gezag is!) Thuis ben ik de braafste hond van de wereld: het is dan ook een hele klus om mij uit mijn luie zetel te krijgen om te gaan wandelen of spelen. Eerst doe ik één oog open als mijn vrouwtje roept: Lissa, ga je mee? Dan nog een oog. Dan geeuw ik hartsgrondig. Vervolgens zet ik alleen mijn voorste poten op de grond, geeuw nog 's zo hard ik kan, kijk dan om om te constateren dat mijn achterste poten nog altijd in de zetel liggen. . Dan kom ik er extra traag helemaal uit, rek mij helemaal uit en slof dan naar de voordeur, waar mijn vrouwtje al een klein kwartiertje aanmoedigingen zit te roepen. En dat dus niet één maar twéé keer per dag. Pffffffff!

Nu zit mijn baasje biefstuk te eten en ik lig op zijn voeten, zodat ik zeker ben dat hij niet verdwijnt met eventuele overschot. Op MIJN menu voor vandaag staat rijst met groenten en kip: lèèèèkkkker!!!!!! Eten is het heerlijkste dat er bestaat!!! Ik weet op de hondenwei ook precies welke baasjes er koekjes in hun zakken hebben en welke niet. Daar loop ik dan de hele tijd naast tot ze niet meer anders kunnen dan mij iets geven; Daarna ga ik terug naar mijn ligplaatsje.

Je hoort het: ik leid een zeer vermoeiend leventje! Ik ben drie jaar geworden op 15 oktober en ik vind dat ik dus niet meer te zot of te speels moet doen: ik ben tenslotte al een volwassen hond... Als mijn vrouwtje zot doet, kijk ik ook naar haar met een blik van: ben je vergeten hoe oud je bent? In de les op de hondenschool zeggen ze ook altijd tegen mijn vrouwtje: Doe maar lekker zot, dan krijg je haar (mij dus) misschien meer in beweging. Dan staat mijn vrouwtje daar te springen en met een hoog stemmetje Lissa, Lissa te roepen en dan schaam ik mij rot. Ik kijk dan weg precies of ik haar niet ken. Een beetje ernst, asjeblieft!

Ik hoor dat mijn opvangouders Rita en Kris lekker in Spanje gaan wonen zijn met al hun honden. Ik denk dat ik het daar veel te warm zou hebben, want in de zon zal je mij niet gemakkelijk vinden. Maar ze hebben gelijk natuurlijk dat ze hun dromen waarmaken: dat doe ik ook als ik rijst met kip eet.

Zo, lieve mensen, het gaat prima met mij en de rest van de familie. Ik hoop van jullie hetzelfde!

Eén lik, één pootje én één extra-serieuze blik van uw driejarige,

Lissa Monchou

1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 16 maart 2008

16 maart 2008

Hallo iedereen!

Hoho! Nu is het wel érg lang geleden dat ik nog 's iets van mij heb laten horen, hè? Maar alles is prima met mij, hoor!

Mijn hobbies zijn nog altijd (in volgorde): slapen, eten en naar de hondenwei gaan. We gaan soms anderhalf uur spelen met de andere hondjes en dan denk ik wel 's: eigenlijk laat IK mijn vrouwtje uit, want als het van mij zou afhangen, zouden we wel sneller naar huis gaan!!!

Mijn vrouwtje loopt daar maar rond en babbelt met de andere baasjes en van mij wordt verwacht dat ik de hele tijd spéél!! Gelukkig ben ik slimmer en ga ik af en toe lekker in het gras liggen om uit te rusten. En als één van mijn hondenvriendjes dan wat al te enthousiast komt vragen of ik niet mee wil spelen, dan grom ik 's luid en dan hebben ze het wel begrepen. Ik denk dat ik de gevaarlijkste grommer van de hele hondenwei ben: ik doé niks, maar ik kan als geen ander àl het haar op mijn rug (van mijn hoofd tot aan mijn staart) récht omhoog zetten (da's van de schrik, maar niet verklappen,; hoor, de anderen denken allemaal dat ik best gevaarlijk ben en zo wil ik het houden!) en grrrrrrrrrroooooommmmmmmen!!!! Ik heb een hele diepe, lage stem en daarom denkt iedereen dat ik een reutje ben. Haha!

Met de trainingslessen zijn we gestopt: je moet, om naar de volgende klas te mogen, o.a. je tandjes laten nakijken door de trainer. Maar dat pakt allemaal niet bij mij: alleen mijn baasjes mogen naar mijn gevaarlijke tanden kijken, de rest moet wegblijven. Dus: nul punten voor die proef! Ook moeten we op de examens altijd de standen in de volgende volgorde doen: zit, dan: lig en dan: sta!

Zit gaat prima, ze kunnen er nog een poot bijkrijgen als ze willen. En bij 'lig' was ik de kampioen van de klas. Maar jullie kennen mij ondertussen, hè, als ik eenmaal lig (mijn lievelingspositie) ben ik met geen stokken meer recht te krijgen en dus komt er van 'sta' niks in huis: weer nul punten. Met snoepjes (mjammie!!!) lukt het wél, maar die mag je niet gebruiken tijdens het examen, alleen tijdens de lessen. Dus oefenen mijn vrouwtje en ik nu in de tuin en dat is véél leuker: daar is geen concurrentie en ben ik altijd de beste!

Mijn vrouwtje zegt dat ik een schat van een hond ben en de rustigste die ze hier al gehad hebben (ik ben nummer 3), maar dat ze me nooit helemaal vertrouwt met vreemde mensen. Ik ben heel waaks: er zou hier geen dief moeten binnenkomen, want ik blaf het hele huis bij elkaar met àl mijn haren recht overeind. Maar als het géén dief is maar iemand die mijn baasjes kennen en IK niet, dan doe ik dat ook en dat vinden ze hier niet zo leuk. Ik moet dan in mijn nest blijven liggen tot ik ophoud met grommen. Ik vind het leuk om te zien dat het bezoek dan een beetje bang is, maar mijn baasjes vinden dat hélemààl niet sympathiek. Nu ja, ik ben nu eenmaal geen supersociale hond, die moeten er toch ook zijn. En als er iemand te dicht bij mijn vrouwtje komt (een mens of een andere hond op de hondenwei) dan sta ik klaar met mijn beroemde grom om ze weg te jagen.

Mijn baasjes moeten nog 1 week lesgeven en dan is het ... paasvakantie!!! Dan is het altijd feest voor mij! Mijn 2 baasjes 14 dagen thuis!!!!! Niet dat ik tijdens het schooljaar veel alleen ben, hoor: er is een buurvrouw (ze is al 86, maar nog erg kranig en ze mist haar eigen hond die gestorven is heel erg) die ALTIJD bij mij komt 'hondensitten' als mijn baasjes moeten gaan werken. En die zijn maximum 4 uurtjes na elkaar weg, dus meestal geef ik mij dan over aan mijn allerliefste hobby: ik rust uit van al die lange wandelingen, hondenweienbezoekjes en trainingen in de tuin. Ik heb, zoals je kan lezen, een heel afmattend leven. Gelukkig ben ik sterk en gezond! En mooi ben ik natuurlijk ook! En slim genoeg om te weten wanneer ik moet doen alsof ik absoluut NIET begrijp wat ze tegen me zeggen (bv: Lissaatje, uit de zetel! Wablief? (onnozele blik van mij). Vooruit, Lissaatje, ga er 's uit! (diepe zucht van mij en ik draai me nog 's lekker rond IN de zetel). En dan komt mijn vrouwtje met haar loze truken BIJ MIJ zitten in een éénspersoonszetel en wringt zich zodanig naast mij dat ik er haast uitval. En vermits ik niet dol ben op knuffelen of veel fysiek contact, kies ik dan maar eieren voor mijn geld en ga uitgebreid in de driezitszetel liggen)

Ik heb - naast al mijn oude hondenvriendjes die jullie al kennen - weer een nieuwe vriend.: MAX. Hij woont hier in de buurt en komt ook alle dagen naar de hondenwei. 't Is een golden retriever van bijna 1 jaar: hij verjaart volgende week. Hij is de knapste gast van de wereld met witblond haar en een heel lief karakter (véél liever dan ik, want ik grom soms naar hem en dat vindt hij geeneens erg). Ik zal 's aan mijn vrouwtje vragen om een foto van ons beiden te maken, want ik ben dol op hem. Hij is ook héél slim en doet het erg goed in de lessen. Ze zeggen dat hij de beste hond is die er momenteel in de hondenschool rondloopt. (Da's omdat IK niet meer naar de les ga, natuurlijk, anders was Max ongetwijfeld nummer 2, hum hum).

Zo, dat was weer een beetje nieuws van mij. Je ziet: alles gaat zijn gewone gangetje en op de foto kan je zien wat een prachtige hond ik geworden ben... In de hondenschool dachten ze dat ik een Karabach was (daar had mijn vrouwtje nog nooit van gehoord), maar we zijn 's op de Karabachsite gaan kijken en ik LIJK er nog niet op!

Een stevige poot en een lange grom van jullie altijd even mooie, lieve en slimme

LISSA MONCHOU

Reageer op dit bericht

Maandag 4 juni 2007

04 juni 2007

Hallo iedereen!

Da's lang geleden, hè! Maar je moet maar denken: geen nieuws, goed nieuws! Want met mij is het allemaal prima! Ik ben een beetje afgevallen, omdat ik (bijna) geen tussendoortjes meer krijg. Dat komt zo:

Mijn vrouwtje was bij de dierenarts gaan klagen dat ik zo traag en lusteloos was en toen moest ze àlles wat ze me in de loop van de dag geeft, opschrijven, ook het kléinste stukje. Nou moe, dat is een LIJST geworden, daar schrok iedereen van. Dus toen werd besloten dat het gedaan zou zijn met ontbijthapjes, hondenkoekjes op de wei, een restje van het middagmaal, een vieruurtje, een stukje worst, een brokje vlees en noem maar op! En voilà: binnen de kortste keren was het gedaan met mijn lusteloosheid: ik ren, ik speel, ik loop om ter snelst met mijn vriend Doran (ik kan het nooit halen, dat is precies een HST!) en 's avonds krijg ik een heerlijke pot eten, want mijn vrouwtje kookt nog altijd mee voor mij!!! Mjammie, mjammie! Alleen aardappeltjes krijg ik niet: voor mij wordt er altijd volkorenrijst gekookt!!! Ik ben nu ook véél mooier zo'n klein beetje slanker! En ik ben nu zo rap dat ze op de hondenwei vermoeden dat mijn vrouwtje mij stiekem drugs geeft!

Alles gaat voor de rest zijn gangetje: ik ben nog altijd niet gesteriliseerd omdat mijn vrouwtje bang was dat ik nog trager zou worden en dan stilaan zou veranderen in een pluchen hond! Maar nu ik er weer helemaal bij ben, wordt er weer over gepraat...

Ik heb geen nieuws meer van mijn broertje of zusje in Nederland. 't Zal daar ook wel geen nieuws goed nieuws zijn, zeker! Als er bezoek komt, grom ik nog altijd als ze tegen mij spreken (ik ben niet zo supersociaal, wordt ook niet graag gestreeld en knuffelen is geen hobby van me, behalve af en toe met mijn vrouwtje of mijn baasje, maar anderen moeten hun hangen thuishouden!). Mijn vrouwtje vraagt nu aan het bezoek om mij te negeren en dat vind ik prima: dan negeer ik die mensen ook!!! Je hoort: ik laat niet over me heen lopen en ik weet toch dat mijn vrouwtje zo gek van me is dat ik best een potje mag breken (letterlijk en figuurlijk). 't Is mooi weer, dus we gaan 3 keer per dag naar de hondenwei!!! En over 4 (vier!) weken is het GROTE VAKANTIE en zijn mijn baasjes 2 maanden thuis!!! Dan gaan we weer lekker 2 weken naar Dranouter en zie ik al mijn hondenvriendjes van ginder terug;

Je ziet: ik heb veel om naar uit te kijken!!!

Dag allemaal, een dikke lik en een stevige poot (maar geen knuffel) van uw grote lieveling,

lissa monchou

1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 8 februari 2007

Hallo vriendjes allemaal!

Op 6 februari van vorig jaar ben ik hier in mijn nieuwe huis aangekomen en dat hebben we nauurlijk gevierd. Mijn baasjes met een taartje en ik met een stuk kalfsworst (mjammie!).

Helaas ben ik loops en heb ik het dus (nog) niet kunnen vieren met mijn vriendjes van de hondenwei. Jammer, want ik heb nu juist héél véél zin in een dol feestje...

Maar vandaag viert de hele hemel mee. De engeltjes klappen in hun vleugeltjes en de wolkjes botsen van plezier tegen elkaar en dus vallen er kleine witte stukjes wolk en engelenvleugeltjes naar beneden en maken alles wit. En het is écht een wonder, want die witte wolkjes en vleugeltjes zijn eetbaar. Dat heb ik zelf uitgetest in de tuin: ik neem grote happen en slik ze door. Het smaakt waarschijnlijk naar hemelwijn, maar ik vind het niet veel smaak hebben. Maar ik ben toch heel blij met het vlokjesfeest dat de hemel voor mij geeft. En ik zie dat iederéén mee feest: we komen net van het park en daar loopt het vol kinderen die sneeuwbalgevechten houden of met de slee spelen. Mijn vrouwtje gooit ook sneeuwballen naar mij, maar ze doet daar één of andere verdwijntruuk mee, want ik als ik dénk dat ik er één te pakken heb, verdwijnt die plots als sneeuw voor de zon (hihi! let op de woordspeling!)...

En als ik dan thuiskom, hangt er op de verwarming een grote warme handdoek klaar. Daar word ik dan ingeduffeld en helemaal droog gewreven. Dat vind ik een superfijn spelletje: ik probeer aan zoveel mogelijk kanten in de handdoek te bijten, terwijl mijn vrouwtje 'los, los, lissa' zegt, maar toch haar lach niet kan inhouden.

Nog één weekje loops en dan mag ik terug naar de hondenschool. Ik ben wel een paar keer naar de hondenwei geweest, maar dan altijd op een wei apart (er zijn er twee) en alleen bij andere teefjes. Zelfs zo worden de reutjes op de andere wei haast gek. Er probeerde er zelfs eentje onder de draad te kruipen en toen zijn we maar rappekes naar huis gegaan.

O, en ik heb iets HEEL STOUTS gedaan: ik heb iemand aangevallen. Toen heb ik het mogen horen, hoor! Dat kwam zo: mijn vrouwtje had een nieuwe computer besteld bij een vriend van haar zoon en die man (Rudy), die hier blijkbaar al komt van kleins af aan en zelf een grote dierenvriend is, zou die computer zelf aan huis leveren. Zo gezegd, zo gedaan. Ik krijg ook een knuffel, en terwijl die man de computer op de tafel installeert, lig ik aan zijn voeten te 'morren'. Mijn vrouwtje vraagt nog: Rudy, ge staat toch niet per ongeluk op haar pootjes?' Maar nee hoor! En toen schoot ik ineens uit met al mijn tanden bloot om hem te bijten! De zoon van mijn baasjes had mij nog juist vast en ik kreeg geweldig op mijn kop! (geen slaag, hè, alleen luid roepen: 'Lissa, nest!' ) Nou, iedereen was erg geschrokken: Rudy moest effe gaan zitten en ook mijn baasjes waren erg aangeslagen. Mijn baasje zei: 'Als ze bijt, zomaar zonder reden, moet ze weg!' Nu, daar schrok ik natuurlijk wel van. Ik mocht de hele tijd niet meer uit mijn nest en werd scherp in 't oog gehouden. Rudy is nog een paar keer over mijn kopje komen strelen, maar ik durfde geen kik meer geven.

Mijn vrouwtje vindt dat ik een beetje té goed waak: straks mag er hier niemand meer binnen! Maar ik doe het toch maar om hun te beschermen zeker! Die grote Rudy met zijn computer, die kreeg ineens alle aandacht! Nu, de volgende keer zal ik mij wel eerst tweemaal bedenken, voor ik nog eens zoiets doe! Mijn vrouwtje heeft raad gevraagd in de hondenschool en daar zeggen ze dat, als er gebeld wordt, ik eerst naar mijn nest gestuurd moet worden (niet in een andere kamer of zo, ik moet zeker niet weg, maar ik moet wel mijn plaats leren kennen en niet de baas spelen), zodat het bezoek rustig kan binnenkomen en daarna mag ik goeiedag gaan zeggen, samen met een van mijn baasjes.

Het is natuurlijk wel wààr, dat moet ik eerlijk toegeven, dat ik voor het 'bijtincident' ook al twee keer vanuit mijn nest naar bezoekers gegrold had, omdat ze het waagden iets tegen mij te zeggen. 'k Geloof dat dat hier ook niet zo op prijs gesteld wordt. In ieder geval weten alle dieven nu dat ze hier zeker niet zomaar binnen moeten komen!!! Ik zou graag zo'n sticker voor het raam hebben met mijn foto erop en dan de tekst: 'HIER WAAK IK!, maar ik denk dat ik dat zelfs niet moet vràgen.

Buiten dat ene incident ben ik nog altijd héél braaf, hoor: eten, slapen, spelen, wandelen: ik zie het allemaal geweldig zitten!!

Zo, dat was weer 's wat nieuws van mij! Ik hoop dat iedereen die dit leest een even leuk leven heeft als ik. En als er iemand of iets zou zijn, die u het leven zuur maakt, geef dan maar een seintje. Dan kom ik dat met mijn Griekse tanden binnen de kortste keren oplossen!!!

Dikke knuffel van de enige echte

LISSA MONCHOU

Reageer op dit bericht

Meer van Monchou = Lissa