Emotions

Mooie dag... om heel lang te koesteren... Vanmorgen al heel vroeg gewekt door telefoon van m'n moeder. Ze is al 87, gelukkig nog steeds 'gezond van lijf en leden' maar helaas zo rusteloos ! Heb daardoor veel te weinig slaap gehad maar alla, 't kon veel erger. Wat radio, lezen, Mac, rommelen... én al telefoon van Karen. Oef !!! Ze komt me rond 11 uur halen; dat wordt weer eindeloos genieten van mijn vier kleinkinderen (plus Wout en Karen ). Met Karen's voorlopig rijbewijs (wat rijdt ze goed ) heel vlot naar haar 'thuis' waar ze nog eens prima parkeert tussen twee auto's in. Zoals altijd een ontzettend enthousiast onthaal van Hannah, Mathijs, Noor en Lukas. Wout verzorgt met veel liefde de terrasbloemen-en planten. GENOTEN van elk moment op deze zalige, zonnige zondagmiddag... Vooral als Mathijs bij het bekijken van 'Sneeuwwitje' de schrik op zijn lijfje krijgt als de heks verschijnt. Hij vliegt in m'n armen en knijpt me zo hard dat 't bijna pijn doet... de schat: een 'stoere' bonk van amper vier met een hartje van koekebrood. Ons Hannah is verkleed als een prinsesje en danst en dartelt de kamer rond, de tweeling rommelt rustig rond én ze vinden overal wat om mee te spelen. Niet teveel snoepen jongens, we gaan aan tafel. Daar kiest iedereen zo z'n eigen broodbeleg: choco, salami, smeerkaas, confituur, banaan,... Als papa op vraag van Mathijs zélf op de 'pistolet' gaat zitten om hm plat te krijgen, liggen we allemaal in een deuk ! Samen spelletjes spelen, lezen, foto's bekijken, zingen en dansen... zo vermoeiend maaaaaaaaar oh zo zalig ! 's Avonds rustig terug thuis, telefoon van m'n moeder; ze is weer ongerust. Probeer zo goed mogelijk haar angsten te begrijpen en haar wat op te beuren. Dat lukt zo'n beetje na een telefoontje van +/- 1 uur... Morgen weer een nieuwe dag, een nieuwe start, misschien nog de zon die al zoveel bruingekleurde bladeren moet opwarmen... Het leven kan toch mooi zijn.