Archief

Door die lelijke val zondag niet mobiel en heb er ook zware hoofdpijn aan overgehouden. Raar, maar wist tot nu toe niet echt wat hoofdpijn betekent; heb daar vroeger nooit last van gehad. En nu dus wél. Valt niet mee maar een goede pijnstiller helpt véél ! Dat immobiel zijn heeft z'n nadelen maar gelukkig ook zijn voordelen... Ben sinds kort via BBC2 soms uuuuren bezig met Sudoku-puzzels. En dat komt nu goed van pas. Soms zie je gewoon de oplossing; soms zit 'k kompleet vast en moet de puzzel enige tijd onopgelost laten. En dan... je neemt dat getallenpuzzeltje nog eens op én... vindt de oplossing. Daarbij hou ik van getallen, heb 25 jaar wiskunde onderwezen maar om een Sudoka op te lossen heb je helemaal geen wiskundige kennis nodig. Alleen een beetje gezond verstand en wat logica. Vanmiddag ('t is nu woensdag) belde Wout op zijn werk en vroeg hoe het met me ging (O.K. mag niet klagen) maar hij zei me ook dat ze na goed rekenen hun huis in Leuven niet moeten verkopen. Wat jammer... maar Wout zei ook : 'Als je écht in Leuven wil wonen mag je dat als de huidige huurders er vertrekken'. OEF !!! Die jonge huurders zijn nu aan 't bouwen en ik weet dat iedereen die bouwt zo vlug mogelijk in z'n eigen huis wil. Dus: een heel goed vooruitzicht ! Als dat gebeurt laat ik hier 'de boel de boel' , verhuur m'n appartementje en trek naar Leuven. Blijkbaar heeft alles een negatieve maar ook een POSITIEVE KANT. En nu... even lekker puzzelen...

Heb stilaan enkele bloggers van het seniorennet een beetje leren kennen. Dat kan je al zien aan b.v. de mooie 'opmaak' van hun blog MAAR vooral wat-en hoe ze schrijven plus welke soort foto's en afbeeldingen ze inbloggen. Er zijn zeer genietbare maar 'doodserieuze' blogs. Als ik er terechtkom ben 'k altijd verrast door de inhoud; wat die mensen schrijven is 'echt' en het komt recht uit het hart. Daarnaast zijn er ernstige blogs met veel informatie. Altijd interessant om iets bij te leren. De derde soort blogs zijn die van echte grapjassen; iedere keer als je er op bezoek gaat is het lachen geblazen ! Dat kan een mens z'n moeilijke dag helemaal goedmaken. Besluit: het is heel fijn dat er blogs én bloggers bestaan !

Vandaag: mijn beurt om ons mema 'te vermaken'. Heb nu eens totaal géén zin om uren naar haar problemen te luisteren (heb dat alles zeker al tien keer gehoord). Daarom stel ik voor om naar Averbode te rijden; voor haar natuurlijk een ijsje, voor mij enkele mooie kaarten zoeken om te bedanken of te feliciteren of... In het winkeltje van de abdij verkopen ze o.a. mooie kaarten. Vind er een paar waarvan ons mema zegt: 'kun jij daar zoveel geld voor geven ?'... Typisch ! Na haar ijsje (ze ziet er vandaag heel wat beter uit én heeft een goede eetlust) naar Scherpenheuvel. In Zichem is het echter al veel te druk, dus parkeren zal heel moeilijk zijn. Daarom stel ik haar voor via Diest te rijden en daar iets te drinken (heb grote dorst). Ons mema is niet enthousiast maar anders raakt ze niet thuis. Eindelijk de warme zon... Op een terras in volle zon vind 'k nog net twee lege stoelen. We drinken fruitsap, al is het niet van harte. Plotseling een enorme stortbui en we proberen vlug het café binnen te gaan (het terras zit bomvol volk). En dan ... ik val heel erg en ben buiten bewustzijn. Op het terras zit een dokter die me komt helpen en onderzoeken. Als ik weer bij m'n positieven raak doet m'n ganse linkerkant pijn; arm, elleboog, pols, been, enkel... De dokter laat me ergens neerleggen in het stampvolle café en vraagt wat en waar het precies pijn doet. Zeg hem dat 'k vorig jaar door een val bijna al mijn botten brak en de revalidatie +/- 6 maanden duurde. Hij belt naar ons Agnes; geen antwoord, dan naar ons Lief; geen antwoord en tenslotte naar mijn zoon die direkt vertrekt om ons op te halen. Mijn lieve, lieve zoon... Hij heeft alles in de steek gelaten om te helpen. En toen kwam wéér es de ware aard van m'n moeder de kop opsteken. Ze zei doodnuchter: 'Wat een geluk dat gij gevallen zijt en ik niet' waarop die dokter: 'Mevrouw, dat mag je je eigen kind niet aandoen. Ze heeft veel pijn en hulp nodig'. Lieven beaamde dat. De twee mannen hebben me in Lieven's auto gedragen; zit nu thuis vast, gelukkig niets gebroken maar toch veel pijn en zware hoofdpijn. Morgen gaat Lieven met een vriend m'n auto oppikken in Diest. Dus: probleempje opgelost maar wel een wrange nasmaak omdat mijn moeder zo bot uit de hoek kwam. Haar 'ware aard' kwam weer 's naar boven... Het kwam bij mij over alsof iemand zou zeggen:'Wat een geluk dat jij Aids hebt en ik niet'... Een dikke krop in de keel en een onwezenlijk gevoel van eenzaamheid, verdriet, onmacht, je bent een ongewenst kind maar helaas omwille van de katholieke moraal toch geboren. Als ik dan aan mijn kinderen en kleinkinderen denk... wil hen zoveel mogelijk dikke knuffels geven want ik ben zo dankbaar dat ze er zijn, kan me geen leven zonder hen voorstellen... Mijn moeder... het was altijd een zeer moeilijke relatie; dacht de voorbije tijd dat er echt wederzijds respect en een 'goed gevoel' jegens mekaar was; heb me blijkbaar totaal vergist... Jammer.

Net een telefoon gekregen van Karen en Wout. Ze hebben beslist hun huis in Leuven te verkopen. !!! Potverdorie !!! ALS, ALS ... ik het financiëel aankan zou ik nu een unieke kans hebben om het zelf te kopen. Mijn grootste droom sinds m'n kindertijd zou kunnen uitkomen... Ik zou in Leuven kunnen wonen !!! Een fantastische kans !!! Karen en Wout begrijpen dat niet volledig; zij hebben er nochtans samen zoveel jaren gelukkig geleefd en gewoond... Toen 'k met baby-Hannah en later Mathijs iedere dag op wandel was heb 'k van elk moment genoten... Alles op cultuurgebied ligt vlakbij, ook het Stadspark (waar ik als klein kind dagelijks ging spelen als ik er op vakantie was bij nonkel Marcel en tante Gabriëlle) en de Kruidtuin waar vooral ons Hannah gefascineerd was door de vissen... De jeugd ! De studenten ! Het Begijnhof ! De gezellige winkelstraten. De Oude Markt met oh zo'n mooie herinneringen... De gezellige café's... Veel jaren later met bijna elk nieuw academiejaar de verhuis van Karen of Lieven van het éne 'kot' naar 't andere... Zelf één jaar student filosofie 2001/2002 op m'n 53-ste... (voor de bijna fatale afloop van het leven in deze wereld)... De proffen die (bijna) m'n zoon of dochter konden zijn... Zoveel geleerd en lieve, jonge vrienden/vriendinnen leren kennen... En nog zoveel meer... Dat kunnen m'n kinderen niet volledig begrijpen... Ben nu echt aan het dromen maar ga toch eens héél goed rekenen ! ( !!! Denk nu eens goed én heel rustig na... én lees wat je +/- 3 uur geleden schreef !!! OK ! en toch... morgen eens héél goed rekenen... kan nooit kwaad. Maar... ons mema komt op bezoek; ze zal zichzelf moeten entertainen...).

Gisteravond een telefoongesprek (ik werd opgebeld) van 4 uur; ik was totaal 'op'... Vandaag over dat gesprek nog eens goed nagedacht en 'het moest er allemaal uit' !!! Dus... een heel lange e-mail verzonden. OEF !!! Vanmorgen een telefoon van ons Karen; zij en haar Wout hebben een prachtige pastorijwoning gekocht in Heers (vlakbij de taalgrens; zeer mooie natuur; het grote huis met 8 slaapkamers ( ? wat gaan ze daar allemaal mee doen ? Een minihotel uitbaten met b.v. iemand alla Basil Fawlty of een B&B ?) plus een vlakbijgebouwd groot 'armenhuis' en een tuin van 17are voor de pagadders). Heb foto's ervan gezien op het net; het lijkt wel 'Alice in Wonderland'... Zo mooi... Ben blij voor hen MAAR zou die hele boel niet altijd en overal willen poetsen !!! Haha... heb genoeg aan m'n klein appartementje met toch in minivorm alles erop en eraan. Maar de vier klein mannen zullen zich in een sprookjesbos wanen... Mijn lieve Lieven komt net terug van Zwitserland (voor zijn werk) en hij is gelukkig nog steeds tevreden met het rijtjeshuis dat ie onlangs kocht. Groot gelijk mijn zoon ! Die woning van Wout en Karen is niet te vergelijken met het zijne maar een mens kan met veel minder ook heel gelukkig en tevreden zijn.

Heb vanmorgen van Luc (de huisarts van ons mema) klaar en duidelijk antwoord gekregen op m'n vragen over de huidige gezondheidstoestand van ons mema plus de resultaten van alle uitgevoerde testen/onderzoeken. Uit die resultaten blijkt héél duidelijk: 1) ons mema heeft nog steeds een zware longontsteking (ondanks de door hem voorgeschreven 'zware' antibiotica), die pillen MOET ze voorlopig blijven nemen; 2) ze heeft een defect aan haar lever... Op de foto's zijn overal 'stippen' te zien; de oorzaak ervan ZOU kunnen zijn een vroegere leverziekte die niet of niet voldoende werd behandeld (dit vind ik raar); 3) perikelen aan haar hart. Er zijn 'hartritmestoornissen' ontdekt; daarvoor moet ze eveneens medicatie nemen. Maaaaar het allerbelangrijkste wat de dokter zei: 'uw moeder is 88 en practisch al haar opganen zijn 'op' oftewel 'versleten'. Daarvoor helpt eigenlijk geen enkele pil. Maar ik schrijf die pillen voor hart en longen voor zodat ze niet wantrouwig wordt en hopelijk 'denkt' dat die haar helpen. Maar ik kan net zo goed een placebo voorschrijven. Jullie, de kinderen, moeten stilaan leren afscheid van haar te nemen... Had al lang dit trieste voorgevoel... Het énige wat wij voor haar kunnen doen: blijven LUISTEREN naar haar soms zo'n rare uitleg plus alles organiseren om het haar zo gemakkelijk mogelijk te maken. En als er meer verplegingshulp/gezinshulp/opname in het bejaardenhuis nodig is zal Luc ervoor zorgen dat ze niet in opstand komt maar die hulp aanvaardt.

Gisteren in de vroege vooravond ontelbare keren gebeld naar ons mema; ik wil zo graag weten hoe het nu met haar gaat. Helaas, ze antwoordt niet. Wat haar dokter en wij zo graag willen (omdat ze zeker en vast niet naar een bejaardenhuis wil) is voor een klein stukje gelukt ==>> een verpleegster komt haar om de twee dagen een uitgebreide wasbeurt geven (iedere dag zag mijn moeder NIET zitten). Dit is een kleine stap in de goede richting en toch is het veel te weinig... Dus maandag gebeld en blijven bellen maar géén reactie van ons mema. Ik word vreselijk ongerust en bel naar m'n drie zussen; zij weten evenmin wat-en hoe. Daarom met een reservesleutel van haar appartement zo vlug mogelijk ernaartoe. Ons moeder doet niet open... Dus de sleutels gebruikt om bij haar binnen te komen. En wat blijkt ? Ze is niet thuis. Daardoor ben 'k al wat geruster en bel weer naar m'n zussen. Wachten, wachten,... en opeens hoor ik haar de voordeur open doen. Waar was ze geweest al die tijd ? In de kerk voor de H. Mis (morgen O.L. Vrouw Hemelvaart) én na die Mis bleef ze nog lang napraten met vriendinnen en kennissen. Wat was 'k blij om haar te zien ! Zo ongerust geweest én bang.. Donderdag komt haar dokter en daar wil ik graag bij zijn; zullen we dan eindelijk écht weten wat ze écht mankeert ? Hoop doet leven is een oud gezegde en ik hoop dat er oplossingen zijn voor haar gezondheidstoestand. Karen en Wout hebben haar een mooie kaart gestuurd en iedereen (kinderen,kleinkinderen, familie, vriendinnen en kennissen) proberen haar nu zoveel mogelijk te helpen. HOOP op goed nieuws nu donderdag...

Wat hebben we gisteren een mooie dag beleefd met het verjaardagsfeestje van onze 'stoere' Mathijs. Hij vroeg als geschenk o.a. een 'Walkie-talkie' (typisch voor hem!) maar z'n meter of peter hadden dat al voor hem gekocht. Dus nog maar es goed zoeken naar een mooi boek (daar is ie altijd blij mee) plus geld in een omslag gegeven. Het mooiste daarvan vond hij de vele 'centen' voor z'n spaarpot. Ons Hannah is al wat 'groter' en zei in m'n oor: 'Oma, dat zijn wel veel centen maar toch niet zoveel Euro'. Die pientere meid en ik hadden wéér eens een plezierig geheimpje. En onze Mathijs floreerde met zoveel geld... De tweeling probeerde o.a. met z'n beiden touwtje te springen en dat liep helemaal fout maar dat deerde hen niet. Zo'n vier zalige onschuldige kinderen met allerlei simpele speeltjes die uren doorgaan... dat doet zo warm aan mijn hart. Lezen en voorlezen, tekenen en kleuren, dansen en zingen... en nog zoveel andere fijne spelletjes. Waar vooral Hannah en Mathijs niet genoeg van kregen was de 'taalles'. Onze Lukas en ons Noor hadden zoveel dingen te ontdekken terwijl de twee oudsten en ik ons bezig hielden met taal: Nederlands, Frans, Engels, Duits, vooral Italiaans... dat vonden ze té gek. Ik ken maar één Italiaans zinnetje maar dat kreeg van hen de hoofdprijs ==>> 'Me fa male la testa' oftewel 'ik heb hoofdpijn'. Hannah wilde dat écht kennen maar onze Mathijs sloeg er met z'n pet naar (groot gelijk jongen, je moet later nog zoveel leren). Altijd, altijd is er veel lol te beleven. En wat ze (nog zo jong) soms zeggen of vragen... zo'n fijne, warme en pientere kleine mensjes... Na veel dikke knuffels nog eens een dikke zoen op m'n mond; het steeds weerkerend gevoelig afscheid. Moeder mogen zijn is fantastisch en oma mogen zijn is een heel groot geschenk !

Geweldig ! Fantastisch ! Prachtig om te kunnen zien... Onze Vlaamse vrouwen doen het geweldig op de Europese Kampioenschappen Atletiek !!! Geweldig nerveus... maar toch blijven kijken naar Sporza én mogen zien hoe eerst Tia Hellebaut de gouden medaille behaalt door over de 2,03 m te springen én +/- 5 min later Kim Gevaert eveneens goud behaalt op de 200m. En deze 'spurtkoningin' had ons al een gouden plak gegeven op de 100m. Ondanks alle dopingperikelen in de voorbije weken blijft sport héél boeiend en geeft het ons, passieve sportfanaten, véél uren plezier...

Het is nu een doodgewone woensdagnamiddag. Geen zon vandaag, 't is zelfs wat frisjes én het regent bovendien. Ben er blij om, die afwisseling van hittegolven en malse regen doet zo'n deugd. Heb m'n zomerplunje vervangen door wat warmere kleding en niets anders gedaan dan klassieke muziek beluisterd. Als 'kers op de taart' nog eens (voor de zoveelste keer) de videocassette beluisterd-en bekeken van mijn lievelingspianist, Severin von Eckardstein. Op 1 augustus 1978 geboren in Düsseldorf en als 24-jarige was hij de laatste deelnemer om te spelen in de finale van de internationale Koningin Elisebethwedstrijd op 8 juni 2003. Had ook de andere finalisten zien spelen maar gelukkig nam 'k deze laatste uitvoering op video op. En daarmee heb ik deze jonge pianist met de 'mooiste pianohanden' en zijn prachtige ogen zien-en horen spelen... én ik wist bijna met zekerheid: 'hij krijgt de eerste prijs van de jury'. Severin vertolkte met brio, passie én klasse: 1) Van Ludwig von Beethoven: de SONATE nr. 27 in e, opus 90 (onweerstaanbaar mooi !!!); 2) van Ian Munro: het in 2002 gecomponeerde werk 'DREAMS' (héél speciaal) ; 3) Van Sergej Prokofjev: het PIANOCONCERT nr.2 in g, opus 16 (prachtig !!!; doet je naar adem happen !!!). En hij won ook deze overbekende internationale wedstrijd ! Geen patati noch patata, geen enkele zweem van wereldvreemdheid... een geweldige jonge pianist waarvan elke muziekliefhebber nog véél moois kan verwachten... Mooi, ontroerend, prachtig, ... er zijn bijna geen woorden voor. Dankzij die video-opname heb ik al menige keer naar al dat hemelse kunnen luisteren -en kijken. Muziek kan onweerstaanbaar mooi zijn; wat /wie zouden we zijn zonder muziek ?