Zaterdag 10 november 2007
Vader

We zijn even bij vader geweest in 't rusthuis we zien hem elke dag een beetje meer van ons verdwijnen . Terwijl we hem met twee vasthadden om van de zetel in de rolwagen te zetten zakte hij door zijn knieën , ik denk niet dat hij nog 50 kg weegt want met ons twee konden we voorkomen dat hij helemaal op de grond zakte . De verpleegster stond bijna onmiddelijk bij ons ze wou zijn pols meten maar voelde helemaal niets en vader reageerde ook op niets hij was helemaal weg . Het gebeurt meer en meer volgens de verpleegsters dat vader geen polsslag heeft en helemaal weg is . Het duurde even voor hij weer tot bewustzijn kwam met de rolwagen zijn we dan in zijn kamer gegaan , ik legde mijn hand in de zijne en hij zei dat ik kou pollekes had nu wist ik dat hij weer helemaal bij de levenden behoorde . Als hij maar terug begon met iets te eten want vandaag had hij nog niets gegeten en drinken doet hij minder dan een muisje . Zou het kunnen dat hij niet meer kan eten ? hij kan niets onthouden , kan zichzelf niet meer kleden of verzorgen . Het is erg we kunnen hem niet helpen 't is hij wel die moet kouwen en slikken ... wil hij niet meer of kan hij het niet meer ?
Geschreven door mamalou om 18:49
Reageer op dit bericht






























1 reactie op dit bericht
Hallo
Dit is voor mij heel herkenbaar. Ik verloor vorig jaar mijn lieve peettante aan Alzheimer. Het was altijd een mooie trotse vrouw geweest. Op het einde was ze nog heel mager. Ze bleef me wel herkennen tot op het einde. Ondanks de Alzheimer, dat vond ik wel fijn. Nog een fijne avond gewenst van ons allemaal!