.

.

.

.

.

.

.

*

Hebr. 12:1-3

..

Het Uwe en het mijne

'k Hield vast omsloten in mijn hand een schone edelsteen;
zo zuiver en zo schitterend vond ik er nimmer een.
Het was mijn eigendom, mijn schat, geschenk van God de Heer,
geen ander die 't bewaken zou, zo liefdevol en teer.

Doch zie – daar vroeg op zek're dag de Meester mijn juweel...

Ik smeekte Hem: “Ach, Vader, nee! Dat niet, dat is te veel!”

Toen sprak de Meester zacht tot mij: "Ik doe 't uit liefde, kind,

opdat gij eenmaal in mijn kroon het schoner wedervindt."

Ach Meester, 't is mijn grootste schat, mijn wond're diamant;

ik zal er trouw voor zorgen, Heer, met liefdevolle hand.

 

“Dat weet ik”, sprak Vaders stem, "maar als men rooft uw steen?”

Geen dief heeft ooit de drempel van mijn woning overschreên.

En waar uw dierbaar kleinood is, daar zal uw hart ook zijn,

uw schat is u slechts voorgegaan en straalt in zonneschijn.

God sprak – mij trof een diepe blik vol deernis, mild en zacht –

toen heeft Hij stil mijn kost'bre schat in veiligheid gebracht.

 

In 't vale, bleke morgenlicht, stond ik, verblind van smart,

en drukte toen de lege doos zacht schreiend aan mijn hart.

Toch sprak ik: “Meester, ik vertrouw op Uw onfeilbaar Woord:

ik weet dat nu mijn liefst bezit ons beiden toebehoort.”

Hij die rustig en stil

zich steeds voegt naar Gods wil,

Hem in alles vertrouwt en gelooft,

die slechts hoort naar Zijn stem,

zich geheel geeft aan Hem,

smaakt een vreugde die nimmer verdooft.

Zie slechts op Hem,

volg gehoorzaam Zijn stem;

blijf maar rustig vertrouwen.

Altijd ziende op Hem.

 

Loeit de levensorkaan,

komt er zorg op ons aan:

't is Zijn glimlach, die alles verdrijft.

Klagen, zuchten, geween,

vrees en twijfel gaan heen,

als wij rustig vertrouwen in Hem.

Wordt u moeite en strijd

door de mensen bereid:

zie op Hem; slechts Zijn blik schenkt ons moed!

Hij draagt u, ook uw kruis,

brengt straks veilig u thuis,

zorgt dat alles hier meewerkt ten goed'.

 

Blijf getrouw tot de dood,

zorg in voorspoed of nood,

dat toch nimmer het vuur in u doov'!

Wat Hij zegt, moet gedaan,

waar Hij zendt, moet gij gaan,

geen bezwaren; vertrouw en geloof.

..

..

..

Het leven is gevaarlijk

Het geeft me slag op stoot

Ik vrees het onbedaarlijk

Verdrink in al mijn nood.

 

De weg lijkt onbegaanbaar

Al struik’lend ga ik heen

Uw stem lijkt onverstaanbaar

Ik voel me zo alleen!

 

Hoe kan ik U bereiken?

O Heer, help mij voort!

Doe mij Uw liefde blijken

En troost mij met Uw Woord.

 

Daar is Uw stem te horen

Dáár spreekt u tot mijn hart

Je bent nog niet verloren

Ik kèn je in je smart.

 

Ik zal je niet begeven

En Ik verlaat je niet….

Als jij steeds in dit leven

Verwachtend op mij ziet!

 

Zo zal ik dan niet vrezen

Ga ik niet eenzaam meer….

God wil mijn Helper wezen

Hij draagt mij telkens weer!

..

U bent mijn Schuilplaats

en mijn Schild;

op Uw Woord

heb ik gehoopt.

Psalm 119:114

..