TRANEN

Telkens speelt men met gevoelens
dat voelt van binnen zo gemeen.
In stilte zoek je dan een plekje,
waar je in jezelf dan even weent.

Niemand mag het daar ontdekken,
voelen hoe jij je werkelijk voelt,
en ook een raad kan niet bereiken,
ook al is hij goed bedoeld

Zo zul je telkens in je leven vallen,
even vaak weer opstaan.
en is gevoel dan weer een verleden,
dan kun jij de wereld aan.

Ik zou je bloemen willen geven
zomaar onverwacht.
misschien dat dan heel even
ik het ben die naar je lacht.

Ik zou je tranen willen kussen,
zomaar onverwacht
misschien dat ondertussen
ik wat van je pijn verzacht.

Ik zou je leven willen geven,
zomaar onverwacht
misschien dat dan heel even
jij weer naar het leven lacht.

In het dagboek van mijn leven,
wordt op elke dag wat beschreven.
Over liefde, over goed en kwaad,
het verdriet wat er bestaat.
Soms zou ik er een pagina uit willen scheuren,
van een dag die ik kan betreuren.
Telkens vind ik weer een bladzij,
daar lees ik van geluk toen was ik zo blij.
Geschreven bladen, niet meer uit te wissen,
dagboek jou zou ik voor geen goud willen missen.

Soms moet je stilstaan,
in de drukte van het leven,
om na te denken over,
wat je anderen hebt gegeven.

Een beetje aandacht, liefde
daar wordt op gewacht.
Helaas wordt daar door velen,
te weinig aan gedacht.

Begin niet morgen, maar vandaag,
met even stil te staan.
Om daarna elke dag,
met stil staan door te gaan.

Ik moet altijd maar lachen,
en altijd maar vrolijk zijn.
Ik mag zeker niet zeuren,
en klagen over pijn.

Dus draag ik mijn masker elke dag,
en niemand die iets merkt,
dankzij mijn stralende lach.

Kijk je heel diep in mijn ogen,
dan zie je mijn verdriet,
neem je die moeite niet,
dan zie je het ook niet.

Er zit een traan  in mijn oog,
stiekem, niemand die hem ziet.
Niet een traan van blijdschap,
maar een van stil verdriet.

Er rolde een traan,
ik heb hem niet gestoord.
omdat je met eeb traan,
meer zegt als met een enkel woord.

Verdriet dat komt steeds weer,
tranen des te meer.
Hield het maar eens op,
je gaat er stilletjes aan kapot.
Je hart scheurt in
honderdduizend stukken,
je kan er gewoonweg
niet onder bukken.
ga je weer omhoog
naar boven aan de trap,
dan donder je
weer even snel naar
beneden,
en zit je weer
midden in het verleden.

Dit leven is het leven ervan niet waard,
het gaat met veel verdriet gepaard.
Ik ben dit leven zo zat,
het is een diep en duister gat.
Ik leef van dag tot dag,
in de hoop dat het niet al te lang duren mag.

Ik zou willen slapen en dromen,
voor altijd ... zodat er geen nieuwe dag zou komen.
Ik heb de mensen niets meer te geven,
mijn leven is er een van overleven.

In mijn leven
hier op deze aarde
heb ik vele
teleurstellingen
mee gemaakt.

Toch door
die vele
teleurstellingen
die men mij
heeft aangedaan

Ben ik nu,
de vrouw geworden,
die sterk
door het leven
kan gaan.

Als moeder lees ik pijn of verdriet in je ogen,
ik voel het verdriet in je hart.
En telkens weer vraag ik me af,
heb je genoeg moederliefde gehad ?
Mijn moederhart huilt dikke tranen,
als het stilstaat bij aangerichte pijn.
En ik kan alleen maar zeggen,
laat mij je moeder toch zijn.

Ik had een mooie droom vannacht,
lag in m'n bed, warm en zacht.
En zag de wereld opengaan,
zomaar een engel in mijn kamer staan.

Ze kwam naar mij toe, en zei :
wees niet bang, ga mee met mij.
Langs de trap, naar de andere zijde,
waar geen mens meer moet lijden.

Daar waar alles vredig is,
en je hen ontmoet, die je hier zo mist.
Waar alle wensen uit zullen komen,
waar je nu enkel van kunt dromen.

Het internet is zo mooi en bijzonder,
vele kunnen dan ook niet meer zonder.
Internet opent heel wat deuren,
maar gaat ook wel eens fout, dat kan gebeuren.

Soms zit er iemand met je te praten,
en heb je het niet in te gaten.
dat hij alleen met je gevoelens zit te spelen,
dat zijn er niet een paar maar echt velen.

Die mooie praatjes kunnen verkopen,
of zo achter jonge meisjes aan gaan lopen.
Vaak proberen ze hier iets te krijgen,
waar ze thuis over moeten zwijgen.

Handen vertellen een verhaal,
ieder heeft een andere taal.
De een heeft zachte handen,
een ander gekloofd, of nagels met randen.

Soms kunnen ze troostend zijn,
dan ervaar je ze als fijn.
Handen die veel hebben beleefd,
menigmaal door ziekte uitgeleefd.

Er zijn ook handen,
waar je voor moet vrezen.
Maar echt uit iedere hand,
kun je een leven lezen.

Toen kwam jij, zomaar uit het niets.
Toen kwam jij, zomaar in mijn leven.
Toen kwam jij, ik voelde mij hoog verheven.
Toen kwam jij, ook al wist ik dat jij eens zou komen.
Toen kwam jij, de man uit al mijn dromen.

Toen jij er was, waren mijn zorgen ineens verdwenen.
Toen jij er was, is ook de zon weer aan de hemel verschenen.
Toen jij er was, werd het leven weer een groot feest.
Toen jij er was, merkte ik pas hoe leeg mijn leven was geweest.
Toen jij er was, wist ik dat ik verder wou
jij als mijn man ik als je vrouw.

Woordeloos, en hopeloos loop ik hier rond,
ben op zoek naar hem die ik niet vond.
Je bent weg, weg van mij;
je wilde zijn vrij.

Je groeide op tot een volwassen man,
je leefde op de rand.
Ineens liet je je niet meer begeleiden,
wij zagen je afglijden.

Je was mijn kind,
je werd door mij bemind.
Jij koos voor je vrienden,
en wij konden ons daar niet mee vinden.

Je koos voor de drugs,
voor ons was dat geen weg terug.
Zeg toch daar tegen nee,
dan helpen wij je daar mee.

Woordeloos, daar zijn geen woorden voor,
Al roepen veel in koor.
Bij ons gebeurt dat niet,
niet iedereen die dit ziet.

Gisteren zag ik je toevallig even,
het deed mij zoveel verdriet.
Ik zwaaide naar jou;
maar jij mijn jongen, zag mij niet.
Ik heb je nu een jaar niet meegemaakt,
ik zag je voorbij schieten,
het scheurde dwars door mijn hart en ziel
maar onthoud mijn lieve jongen,
ik ben en blijf je moeder
Ik word niet jonger,
en zal altijd over je hoeden.

Wanneer de kerstperiode begint,
zou men moeten zijn goed gezind.
Proberen je zorgen even te vergeten,
niet luisteren naar wanhopige kreten.

Het is de tijd om te bezinnen,
om elkander te beminnen.
Maar het is niet overal vree,
veel mensen zitten ermee.

Kerst is de tijd van feesten,
verdrijf toch die zwarte geesten.
Nodig eens een eenzame uit,
verkondig de vrede luid.

Dan denk ik aan mijn zoon,
die niet meer bij mij woont.
Ik hoop dat hij gelukkig is,
hij weet niet hoezeer ik hem mis.

Stiekem hoop ik op zijn woord,
en wat hij mij heeft beloofd.
Dat zou voor mij pas kerstmis zijn,
een tijd zonder innerlijke pijn.

Hij zou dan af en toe eens thuis kunnen komen,
een kopje kofie drinken zonder woorden.
Hij blijft toch altijd mijn kind,
en werd door mij voor immer bemind.

Zijn denken vertroebeld
zijn pupillen vergroot
zijn aders kapot gespoten
doordat hij zoveel spoot.

Verzorgt zichzelf niet meer
ongewassen,ongeschoren
zijn neergang ziet hij niet
hij is gefixeerd op scoren.

En ooit was dit een jonge knul
met toekomstplannen, idealen
nu wacht hij tot het tijd is
om zijn methadon te halen.

Trillend zit hij op de stoep
deze verslaving werd zijn lot
niemand die hem helpen kan
en hij, hij gaat er aan kapot.

En ooit was dit een jonge knul
met toekomstplannen, idealen
maar drugs zijn nu al vele jaren
zijn levan aan het bepalen.

Zijn toekomst zal kort zijn
zijn lichaam is aangetast
en niemand die hem helpen kan
zijn drugs zijn, zijn houvast.

Ze werden genoemd de ereburgers van het land,
stonden in de jaren '70 geregeld in de krant.
Onder in de mijn, waren ze kompels voor altijd,
daar hadden ze van het zware werk geen spijt.

Ze waren er allemaal vuil en zwart,
hadden voor mekaar een groot hart.
Droegen allen hetzelfde pak en mijnlamp,
moesten er kruipen, en kregen dan weleens een kramp.

Er werkten vele nationaliteiten,
elkeen werd geprezen voor zijn kwaliteiten.
Grieken, turken en vooral italianen,
allemaal spraken ze verschillende talen.

Onder in de put, telde maar een taal,
hun maaltijd deelden ze royaal.
Kolen houwen, deden ze allemaal,
eensgezind waren ze allen optimaal.

Opeens paniek, er ontsnapte gas,
de dood, was de onverwachte gast.
Velen lieten er hun leven, gingen heen,
lieten vrouw en kinderen alleen.

4 december was hun dag,
het was de dag van Barbara.
Hun patrones die waakte over hen,
dan hoorde je er ook bij, dan telde je wel.

Deze dag wordt hier in Eisden nog gevierd,
dan staan er de brakediers, hieel fier.
Ze denken dan steeds aan vroegere tijden,
waar het afzien was, en in stilte lijden.

Deze tijd gaar eens voorbij ,
want ze sloten onze grote mijn.
De jeugd van heden, vind daar geen werk meer,
dat waren tijden van weleer.