Verlengd weekend ......

.

.

.

.

.

.

Beste blogmaatjes

Mijn blogje zal zeker een week op rust gaan, net als ikzelf

ben gisteravond uitgegleden naast mijn bed, en ben met mijn ribben

tegen de rand van het bed terecht gekomen

Vannacht niet geslapen en vanmorgen naar de Spoed in Turnhout voor foto's

2 gebroken ribben

pijnstillers gekregen

en moet veel rusten

moet ook vanzelf genezen

dus heeft zijn tijd nodig

Zogauw het beter gaat

kom ik terug naar jullie blogjes

Fijne zondag !!

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

,

,

Met mijn nieuwe fiets in turbo modus rijd ik samen met mijne vriend door Meerle met de nodige muziek erbij Hij wordt het wel gewoon anders kunnen we nergens tesamen heen

.

.

.

.

.

De eerste dag pakte hij verdrietig zijn spullen in dozen en koffers.

.

.

De tweede dag kwamen de verhuizers zijn spullen halen

.

.

Op de derde dag

.

.

.

.

.

.

 
ging hij nog één keer aan hun mooie eettafel zitten, zette mooie
achtergrondmuziek aan, stak kaarsen aan en genoot van een maaltijd met
garnalen, kaviaar en een paar glaasjes wijn.

.

. 

.

.

Daarna liep hij nog eenmaal door alle kamers van het huis en stopte overal
een paar in kaviaar gedoopte, half opgegeten garnalen in de holle
gordijnroedes.

.

. 

ruimde de keuken op en vertrok.

.

.

Op de vierde dag kwam zijn ex-vrouw terug met haar nieuwe vriend en ze
hadden het goed naar hun zin in dit mooie huis.

.

. 

Maar langzaamaan begon het in huis te ruiken. Schoonmaken, dweilen,
luchten, niets hielp. Het werd steeds erger.

 .

.

Luchtroosters werden gecontroleerd op dode knaagdieren, kleden werden naar
de stomerij gebracht. In iedere kamer kwam een luchtverfrisser te hangen.

 .

.

Ongediertebestrijding kwam en plaatste overal gasspuiters.
In de tussentijd moesten de bewoners wel even ergens logeren.
Zelfs de dure vaste vloerbedekking door het hele huis werd vervangen.
Niets hielp. Vrienden en bekenden kwamen niet meer op bezoek.

.

. 

Onderhoudspersoneel weigerde nog langer in hun huis te werken

en de interieurverzorgster gaf er ook de brui aan.
Uiteindelijk konden ze zelf de stank ook niet langer verdragen en besloten te verhuizen en het huis te verkopen.
Maar, zoals zich laat raden, het huis werd niet verkocht. Zelfs niet toen
ze na twee maanden in vraagprijs waren gehalveerd.

 .

.

Ten langen leste besloten ze een hoge lening te sluiten en toch maar vast
een nieuw huis te kopen, want hun relatie had ernstig te lijden onder de problemen.
Toen werd de vrouw gebeld door haar ‘ex’, die vroeg hoe alles ging in haar
nieuwe relatie. Ze vertelde het verhaal van het rottende huis. Hij
luisterde beleefd en zei dat hij hun oude huis vreselijk miste en was wel bereid het
huis over te nemen, als zij bereid was verder van de alimentatie af te zien.
Maar, door de alimentatie kon hij geen fatsoenlijke hypotheek krijgen, dus
zou ze genoegen moeten nemen met 25% van de werkelijke waarde.

.

. 

De vrouw ging met de voorwaarden akkoord, mits hij nu onmiddellijk het contract tekende.
Hij stemde hierin toe en binnen twee uur hadden haar advocaten het papierwerk voor zijn neus liggen.
Een week later stonden de vrouw en haar vriend glimlachend toe te kijken hoe
de verhuizers hun huisraad van het oude naar het nieuwe huis brachten.

.

.

En om haar ex een hak te zetten, namen ze alles mee, zelfs de gordijnroedes.

.

.

.
                     

IK HOU VAN EEN HAPPY END. 

JIJ OOK ?

.

.

. .

.

.

Blank, zwart of geel,

alle tranen zijn zilt.

Origineel:

Un homme blanc, un homme noir,

 un homme jaune: toutes les larmes sont salées.

Claude Aveline

.

.

.

.

.

Wie een WAAROM heeft
waarvoor hij kan leven,
kan bijna elk HOE verdragen."

.

.

.

.

.

Jonge honden zijn erkentelijker
dan jonge mensen.

.

.

.

.

.

.

.

Men wordt niet verlicht door zich allerlei beelden van licht voor te stellen,

maar door zich bewust te worden van de eigen innerlijke duisternis.

.

.

.

.

.

.

Wat ons zo sterk aan honden doet hechten is niet hun trouw of hun lieve aard of wat dan ook,

het is de omstandigheid dat zij geen kritiek op ons hebben.

.

.

.

.

Indien de mensen er maar in slaagden
elkaar te beminnen als honden,
de wereld zou een paradijs zijn.

De vergelijking van het geheugen met een zeef is nog niet zo gek.

Het is alleen niet te regelen wat door de zeef heen verloren gaat en wat blijft liggen.

Je onthoudt wat je mag vergeten en vergeet wat je zou moeten onthouden.

Ogen vol vuur,
Ogen vol kracht,
Ogen vol liefde,
Ogen vol macht.

Vol macht om te overleven,
vol vuur voor het gevecht,
vechten om te winnen,
want dit duel is echt.

Ogen vol met liefde,
stralend als ze zon.
kijkend vol met hoop,
ik wou dat ik dat kon.

Sterk zijn om te leven,
sterk zijn, gevuld met kracht.
doorgaan, geduld.
zeggen dat je wacht.

Trots zijn ,dat is een woord,
die ik mag spreken.
Omdat jij durft te vechten,
en de cirkel te doorbreken.

.

.

.

mag ik even met de kleuren
 van je vlinders spelen

 je wonden kussen
 met mijn vleugels van satijn

 een druppel
 nectar van je drinken

 of doet het je
 nog teveel pijn

 kom laat maar zien
 wat is verborgen

 geef de hemel
 weer haar blauw

 bloei je
 allermooiste geuren

 de vrucht van deze zomer
 is geheel voor jou

 wil melker

.

.

.

Waarnemingen kosten tijd, gedachten niet,
dat merk je 't beste als je droomt.

Een goede raad voor wie binnenkort met pensioen gaat:

ga nooit in een bejaardenflat wonen als u pas vijfenzestig bent.

Alle andere bewoners zijn zeventigers, tachtigers of negentigers,

dus als er iets te verplaatsen, tillen of vervoeren is roepen ze:

"Vraag die jonge knul maar! "

Groetjes vanuit Meerle

xxx

Aan de voetballiefhebbers veel kijkplezier !

In de verloskamer juichen ze bij het omge-
keerde doelpunt van de geboorte. Niemand
voorziet de wraak van de keeper die hoog
op de witte tafel ligt, met lege handen.

.

.

.

.

groetjes !

.

.

.

Ik staarde haar aan, en vroeg of zij gelukkig was,
 hetgeen: 'ja' ten antwoord kreeg.

 Bij nader gesprek bespeurde ik dat dit 'ja' zeggen wilde:
 ik krijg genoeg te eten, mijn kinderen hebben geen rood haar, bochels of kromme benen,
 en mijn man slaat mij niet!

Gust Gils

.

.

.

.

.

.

.

Voor zijn verjaardag op 3 mei 2014

1 jaar

.

.

.

.

.

.

.

Bewerkte foto's

.

.

.

.

.

.

.

Diep in het woud verborgen
Leeft een wolf met zorgen
Zijn roedel werd verslagen
Een herinnering zal hij altijd dragen
 
Ver uit de buurt van de mens
Trok de wolf zijn grens
Hij verloor  al zijn vertrouwen
Alleen van een herder zal hij altijd houden
 
Zijn huilen klinkt zacht
Hij is op verraad bedacht
Zo leeft hij stil in het woud
Tussen bomen eeuwen oud
 
Jong geboren welpen
Moeten zich behelpen
De roedel is nog klein
In zijn hart voelt geeloog pijn
 
Maar in het maanlicht van de nacht
Hervind de wolf zijn kracht
Huilt vol moed naar de maan
Die hij hoog aan de hemel ziet staan
 
Een gevecht heeft hij verloren
Maar zijn hart is herboren
Eens heelt dan de pijn
Als de roedel weer groot zal zijn
 
De mens kan blijven slaan
Fier blijft de wolf dan staan
Zijn gedachten zijn puur
Hij is een deel van de natuur
 
Ooit gaat de mens verloren
Ook al wil hij het nu niet horen
Ik vrees voor de wraak der natuur
De mens zijn triomf is van korte duur
 
Dan stelt de natuur net als de wolf zijn grens
Heeft dan genoeg van de mens
De wolf hoeft alleen te wachten
Op ontembare natuurlijke krachten
 
De wolf denkt ,dan is alles voorbij
Is de wereld weer voor mij
Een wereld zonder mensen
Wat meer kan de natuur zich wensen
 
 
Wim Black Lord