Voor buurvrouw Nathalie, airhostess bij Brussels Airlines








Vlucht

Straks vlucht ik heel ver weg van mijn huis

mijn sleur, familie, al mijn goede vrienden,

van zowel mijn souvenirs als het feestgedruis,

en flitst de vraag waartoe ze ook weer dienden.






Ver weg van de schaduw van mijn regenboog

verdwijnt het eeuwig draaien van veel wielen

verschijnt een lichte blauwe koepel hemelhoog

die mij verzoekt om vol ontzag te knielen.






Boven de kwijnende wouden en zieke zeeën

de smeltende bergen, de groei van woestijnen

de stikkende doolhof van stervende steden

wil ik dit bewust uit mijn hoofd doen verdwijnen.





En dan droom ik in de roes van vlucht zoveel

dat men de wereld van hierboven zou willen zien

en samen onderweg is naar een leefbaar juweel

en ooit veilig kan landen, heel misschien. 

9/11/2021

09-11-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

'There 's a crack in everything, that's how the light gets in' (Leonard Cohen)

11-09-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

bij de 20-jarige herdenking van het slopen van de Berlijnse Muur

De muren van middernacht

Ik zie nog muren
bij mensen die niet lachen,
bij mensen die nooit lachen,
behalve met hun eigen vondsten.

Ik zie nog muren
bij mensen die rekenen,
rekenen eer ze beminnen,
wanneer er een batig saldo komt.

Ik zie nog muren
bij mensen die geloven
in alles wat ze kunnen kopen,
maar nooit meer willen lossen.

Ik zie nog muren
bij mensen die steeds werken,
werken zonder eens te denken
dat werken een middel is en geen doel.

Ik zie nog muren
bij mensen die nooit werken,
gewoon omdat ze denken
dat anderen het voor hen wel doen.

Ik zie nog muren
bij ouders die verdwalen
op hun tocht naar hun eigen dromen
en hun kinderen nachtmerries bezorgen.

Ik zie nog muren
bij mensen die muren slopen
en genieten van de klank van hun woorden,
maar nieuwe muren bouwen om middernacht.




11/11/2009

11-11-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Windkracht tien.

Bladeren, bloesems, soms een hoed,
reclamepaneel of struise eik,
een dakpan of twintig als het moet,
je verwacht toch niet dat ik bezwijk?

Hijs de zeilen, dan kan je verdwijnen,
galjoen, brik, trireem, catamaran,
blijf voorop op de witte lijnen,
bied de loef aan voor de stuurman.

Katoenen vlokken op de blauwe lucht
dansen canvassen vol romantiek,
als een slide-show onder gezucht,
omlaag druilende benji-elastiek.

 

Tijd om met die knaap te spelen,
met zijn klos en zijn lange draadje,
zodra het surfen hem gaat vervelen,
vlieger ik hem een super plaatje.




10/11/2009

10-11-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Ik blijf

Geniet allen rustig van uw leven

blijf maar naar gezondheid streven,

en naar het lange eeuwig leven

tot men op een dag de geest moet geven;

ik niet, ik blijf.

Ik moet het jullie mededelen

als het jullie iets kan schelen

jullie mochten mijn bestaan even delen

zodat ik me minder zou gaan vervelen,

jullie gaan, ik blijf.






Blijf maar naar je oorsprong raden

met de hersenen die ik je heb gegeven.

Ze sterven af zodra je hartje stopt

en je ogen zich voor eeuwig sluiten

want ze hebben niet naar mij omgekeken.

Jij sterft. Ik blijf.






Geloof in al je Big bang theorieën,

ik heb er ontelbare achter de rug.

Ze rijmen wel veel beter dan deze verzen

en duurden zeven scheppingsdagen lang,

alleen het getal vind je nog heilig.

Dus ga jij dood. Ik blijf.








Bouw je leven op mijn fundamenten:

liefde, eerlijkheid en sacramenten

Structureer je niet langer op ruimte en tijd

want ik ben zonder start, begin  of einde

overal tegelijk zoals in tijdloze eeuwigheid

sterf in mij, ik blijf.






Blijf in Mij en BLIJF

28-10-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Dit is het derde gedicht waarmee ik deelnam aan de wedstrijd uitgeschreven door de gemeente Zwalm.

Deze prachtige molen prijkt in het unieke landschap van de streek van de rivier Zwalm, waarnaar de gemeente genoemd is.























Vinkemolen

Aangewaaid vanuit het Noorden,

neergevallen en weer opgestaan,

sta ik klaar om koren te vermelen

zodra men mij ooit nodig heeft.

Beschroomd vol liefde en respect

wijken huizen en bossen van mij weg,

het landschap tilt mij omhoog.

Vereerd geniet ik van elk soort weer

en wuif met mijn wieken naar de wind.

20-10-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Een tweede bijdrage voor de eerder genoemde wedstrijd van de gemeente ZWALM.

De Molenberg is een bekende beklimming in de Ronde van Vlaanderen. (wielerwedstrijd)

Aan de voet van de helling in de Vlaamse Ardennen vloeit de Zwalmbeek, en draait de prachtige watermolen naast de (nu gesloten) Mechelse Koekoek, een restaurant.

Molenberg

Alleen het startblok is op rust:

De zwijgende macht van molenbladen

kracht zuigend uit het kolkend water.

De keien glanzen van zweet en regen

maar ook van zonnegloed die schokt en lokt

Naar het  zuchten op de vlakke top

Waar de koekoek nooit kon landen

En de ereplaatsen wenken.

09-10-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Dit gedicht werd eerder dit jaar ingediend voor een poëziewedstrijd, uitgeschreven door de gemeente ZWALM, met de bedoeling enkele prachtige plekjes van het dorp in de schijnwerpers te zetten.

Het gedicht werd niet weerhouden... teleurstelling, writer's block.








Sint-Margarethakapel

Trots piek ik blank tegen de grijze wolken

die vluchten voor de blauwe luchten van de Heer.

Bekommerd zoals een zon koestert Margaretha

geduldig deze landerijen, weiden en velden.

Toch martelen storm en regen al wat leeft,

de ergste pijnen heeft zij ooit zelf doorstaan.

Wie hier even halt houdt en in de verten tuurt

voelt hoe God dank zij haar voorspraak

Zijn schepping sterk en vruchtbaar houdt.

08-10-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Elke dag opnieuw wakker worden met pijn, zorgen, het  besef dat vandaag wegens je ouderdom de laatste dag kan zijn, het heeft allemaal geen zin, behalve als je een droompartner hebt, zoals ik







Vandaag

Vandaag kijk ik niet naar je foto

en luister ik niet naar 'Visions (of you)' (*)

De zon schijnt lief naar binnen

en je draait je naar mij toe.



 
Vandaag fiets ik niet via de Borinage

over de kasseien naar huis vierenveertig

want dat huis waar ik je eerst zag

is verkocht, dat maakt me droefgeestig.





Vandaag sta ik niet op om vier in de ochtend

zonder te stoppen op weg naar Nijmegen,

Ik was daar met jou enkele heel toffe uren

maar onze wegen kwamen mekaar nu tegen.





Vandaag laat je mij niet achter alleen

om scholieren te helpen ver weg van huis

al deed ik hetzelfde met goede moed

en vonden we elkander 's avonds weer thuis.





Vandaag hebben de kinderen op hun beurt

hun eigen gezin met hun eigen zorgen.

Ze volgen hun weg en niet steeds de onze

maar jij bent bij mij vandaag en morgen.





Vandaag schijnt de zon door het raam

of wast de regen het stof van het dak

Het is me allemaal warempel om het even 

Want jij voelt je bij mij op je gemak.





Vandaag is er stramheid, niets gaat nog snel,

geen wensen meer wachtend in een lange rij;

alleen de dagen tellen, vanaf het ontwaken

genieten van één ding: jij bent bij mij!











(*)  'Visions' is een nummer van Cliff Richard. Terwijl ik in 1967, '68.... soms  maanden lang mijn toekomstige vrouw niet kon gaan opzoeken of opbellen, was het beluisteren van dit lied een dagelijkse troost.

Dit is een korte schets van hoe ik mijn liefje ging bezoeken in de streek van Charleroi, per fiets vanuit Melle, hoe ik erheen fietste om haar een paar uur te kunnen zien tijdens een wekenlange cursus in Nijmegen , en hoe gelukkig ik ben met haar na 50 jaar huwelijk op 6 april a.s.

21-03-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Opgesloten wegens corona, ben ik jaloers op een rondvliegend herfstblad eind februari




Op reis

Ik wil op reis met een ander blad

dat mijn herfst overleefd heeft

en mijn winter getrotseerd.

Gedragen door de lentewind

krokussen met dorheid confronterend

van onze lotsbestemming.

Hopend op het licht van de mei

wanneer de onbezonnen jeugd

uitbundig wild gaat botten,

zullen we hoger vliegen

dan we mochten van onze schepper

of ergens sterven in een goot.

Maar eerst reizen met jou

genieten van verre groene oorden

ritselend tegen elkaar

totdat een wervelwind

ons onverhoeds losrukt van elkaar

en het zomer wordt.

27-02-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Met een beetje hulp van het rijmwoordenboek, maar gerangschikt in volgorde van de gevoelens die ons tijdens de pandemie overvallen



Pandemie









Neerslachtigheid

verdrietigheid droefgeestigheid

noodlottigheid naargeestigheid plichtmatigheid

weerbarstigheid zelfzuchtigheid

onwettigheid

Ontgoocheling

hoofdstedeling beknibbeling

ontregeling vertwijfeling boswandeling

vertroebeling vermorzeling verbrijzeling beteugeling

mishandeling ontrafeling opstandeling veroordeling omsingeling verbijstering

begoocheling grensregeling verstrengeling maanwandeling

tijdregeling rangregeling beoordeling

benadeling herindeling

behandeling

Bliksemslag

hoongelach zelfbeklag

oordeelsdag oogopslag hartjesdag

vredevlag toverslag

nieuwjaarsdag

24-01-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Eindejaarswensen uit dankbaarheid voor alle bezoekers!

01-01-2021 om 00:00 geschreven door Frankie

Houd 2021 vrij van covid, corona en vaccin!

31-12-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Koffie

Kom niet treuren op mijn graf:

ik ontvang je niet met open armen.

Je verdient geen welkom, ook geen straf,

alleen de inhoud van mijn zieke darmen!





Kom je koffie drinken wijl ik leef,

ik ontvang je dan met open armen.

Je weet me wonen, je kent de dreef,

dan zullen we elkaar intens verwarmen.


Wil je melk, of wil je suiker?

Zeg me wat je heden bezighoudt,

breng geen wijn en ook geen ruiker,

immers, eer je het vermoedt, ben ik al koud.

15-12-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Uit een gedicht van 11 oktober 2008 op dit blog (ik werk mijn ganse oeuvre bij)

van toepassing op deze coronatijd:

Leef je als je denkt aan later
en het heden een andere richting uitstuurt
omdat je een dag zoals gisteren
niet meer beleven wilt
en het overmorgen best eens
opnieuw zou mogen worden zoals vroeger?

29-11-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Ademloos

Ik houd mijn adem in

en zelfs het kloppen van mijn hart wordt eindig.

Mijn honger is van geen enkel nut

en de geur van koffie gaat aan mij voorbij.




De stappen op de trap,

een tractor die davert door mijn straat:

alles bonst tussen mijn slapen

en de wind smelt tussen mijn lakens.




Ik houd mijn adem in

en denk dat ik nu nog steeds de keuze heb.

'k Heb dorst naar kille zuurstof

en je warme lippen op die twee van mij.

23-11-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Het leven is als een dag, vanaf de zonsopgang via de middag tot wanneer de schemering die de nacht aankondigt.








Aan en uit

Mijn ogen gaan open en ik zie de dag.

Dag mama, papa, oma, opa, dag zus, dag broer,

dag juf, dag vriend, dag oom, dag tante, dag lieverd van mijn hart!

Zo blij dat ik met die mensen leven mag.

Zo fijn die kansen, plannen, mooi en sterk en stoer,

Dag resultaten van ons werken, voor de kinderen van ons hart.

De zon staat stilaan op haar hoogste punt

we hebben geprobeerd de wolken weg te jagen,

geluk en vreugde zijn ons mondjesmaat gegund

met de antwoorden komen nieuwe vragen.

Adieu collega, oma opa zegden lang vaarwel.

De mensen die we kenden beginnen stilaan te verdwijnen,

uit ons leven, uit ons gezelschap, uit het oog en uit ons hart.

Wie mij het leven schonken: adieu en vaarwel,

warme herinneringen beginnen stilaan weg te kwijnen

mijn ogen sluit ik, de nacht valt en sluit de deuren van mijn hart.

12-11-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Surf (altijd tijdsgebrek)

Lineair verheft zich de zee,

zichzelf herhalend, 

steeds nader bij de kust.

Dreigend reikt het water naar de hemel

maar wordt tot overgave gedwongen

en kantelt schuimend over ander water.

de kracht slinkt weg zoals de jeugd

die haar dromen zelden realiseert

en uitdeint in groeiende berusting.

Ten slotte nog heel even

trekt de golf een lange lijn

op het eindeloze strand.

Mijn voetstappen verdwijnen

in de saus van vochtig zand,

en ook de vloedlijn is verschoven.

10-11-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

6 november 2020    13.15   (coronalockdown)







Robert overleed op 30 oktober 2020 en wordt vandaag begraven









Voorlopig afscheid

Jij kan niet meer ontwaken

zoals wij, en naar buiten kijken

om de zon te zien verschijnen aan de horizon.

Ik kan me niet herinneren

wanneer ik jou laatst heb gezien,

te lang geleden door omstandigheden.

Je was mijn allereerste broer,

één van te weinig zekerheden;

we dachten aan elkaar, met of zonder reden.




Onze wegen lagen ver uiteen,

maar kwamen elkaar wel tegen

daar waar liefde en vreugde  versmelten.





Nooit heb je mijn hand geschud,

nooit reisden we ver samen heen,

maar we boden een schouder in de storm.

En als wij ooit weer samen zijn,

speel je voor mij op lichte toetsen

en zing ik voor jou, en slik eens van geluk.

Bijlagen:
Robert5.jpg (128.1 KB)   

Dit gedicht schreef ik 12 jaar geleden, (nu herwerkt)

Het nieuwe Allerheiligen.

Als oktober op haar einde loopt
en je weer op je vakantie hoopt,
die de troost is van de welvaart,
en de versiering van de uitvaart,
zie ik
de kinderen in hun graf,
moeders, vaders op een draf.
Nu krijgen velen eens bezoek,
een poetsbeurt met een zachte doek.



Ik doe het
 graag nog vele jaren
en blijf herinneringen bewaren
door de jaren roze gekleurd.

Eens zijn jij en ik zelf aan de beurt.



Volgende keer
zelfs al, misschien.


Vieren jullie vast maar Halloween!

Eergisteren, op 30 oktober stierf mijn broer Robert (68) aan een hartstilstand, net toen hij de medicamenten voor onze mama (98) betaald had in de apotheek. 

01-11-2020 om 22:15 geschreven door Frankie

Junior

Juniors bloed is mij even vreemd als dat van mijn erfgenamen,

maar zijn hart is mij wellicht minstens evenveel genegen.

Een kind volgt wat er ergens binnen zijn zieltje verder drijft

en wat hij onthoudt, blijft voor zijn toekomst een ware zegen.

Junior speelt met alles wat hij bij zijn stappen tegenkomt

en op zijn hoede zijn is een oneindig punt van aandacht.

En als iets valt en breekt of gewoon zoek of verloren gaat

Dan had men het wel gevreesd maar zelden verwacht.

Junior houdt van kippen en hij voert ze tot ze vluchten

zo ver mogelijk weg van de hond die gretig watertandt.

En als hij achter het coronaslot twijfelt omtrent waarheen,

roept hij opa en dan vlucht hij weg en beeft mijn hand.

28-10-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Van geboorte tot overlijden droomt men iets te realiseren dat de moeite waard is ( kiezen is al de eerste onoverkomelijke hinderpaal) maar nooit raakt het af, en troost je je met de basiswaarden in het leven









Zo lang

Zodra de dageraad met uitgestoken hand als een zweep in mijn ogen flitste, 

groef ik de bouwput voor mijn Babelse toren die nooit afgewerkt zou zijn .

Zo lang het zoeken duurde naar de plannen die ik zelf had moeten tekenen

bleef ik zwerven zonder te kunnen kiezen waarheen mijn stappen mij zouden leiden.

Zo lang ik doolde besefte ik niet dat ik op een rollercoaster zat die nergens stopte

tenzij iemand aan de noodrem trok, al had ik dat zelf moeten kunnen doen.

Als gewoonten en plichten mij stresseren, ongeduldig bumperklevend op mijn hielen

gaat de kans verloren rustig te kiezen tussen al die verleidelijke doodlopende straten.

Zo lang de hoopvolle zon blijft stijgen, dreigend verder weg van mijn warme Oriënt

luister ik naar gefluister van mensen die zich expert gedoopt hebben zonder ritus of water.

Zo lang groeit de wetenschap dat zij net als wij angstvallig proberen te verbergen

dat zij hun Babylonisch kunstwerk nooit zullen voleindigen op de weg die ook de onze is.

Zodra de kim begint te blozen wordt de bovenste bouwlaag stilaan onbereikbaar

en volstaat het schuilen in de koele kelder vol verwarmende gregoriaanse gezangen

die troost brengen terwijl de bouwstenen gestolen worden en de kraan dichtgedraaid

Zo blijft de molen draaien met sterren en planeten die als mensen niet te grijpen zijn

want de nacht ontvoert soms een kind dat zonder jou nooit zou geboren zijn.

27-10-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Flashback

Bruin, stevig gespierd tegen de grijze hemel

zag ik je silhouet, snuivend naar voorbije euforie.

Achteloos en bezorgd om mijn hongerige vogels

riep hij hulpeloos mijn naam in de kille herfstlucht.



***

Allebei knoopten ze heel even de eindjes weer aaneen:

een verleden van hopen, geven en beminnen

met een toekomst van verbrokkeld vertrouwen

in een miskende hemel die rechtvaardig oordeelt.

***

Het kind streelt zacht de hond, de kip vlucht weg

en verder resten mij nog alleen de foto's.

19-10-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Wat gaat er door Caesar om als hij ziet dat zijn adoptiefzoon Brutus op het punt staat hem met een dolk te vermoorden?





Lieve Brutus

De zon heeft me zelden verhinderd te wachten

en te hopen dat er aan mijn deur werd geklopt;

de regen gaf een wrange smaak aan mijn koffie

die koud werd zodra alle contact was gestopt.




Orkanen en kinderziekten verstoren elk ritme,

ze kunnen de rituelen fnuiken en beperken,

maar de brand van erkenning en het smeulen

na een tsunami stoppen ijlend met werken.




Al wat je doet, wat je wenst, wat je droomt

en wat je verzwijgt heb je me nooit verteld,

wat je gelooft en waar men je voor gebruikt

is steevast een hunker naar luxe en geld.

Zwijgen in stilte brengen mij rust noch paniek,

want ze leiden zelden tot goede akkoorden.

Ze zijn het slot op mijn deur waar de sleutel

zoek is sinds je mijn kind wilt vermoorden. 

Brutus, ik redde jou van de straat, de honger,

de eenzaamheid, de brand, de kerker en de kou ,

en ik sloot je op in mijn veilige bloementuin

en schonk je geloof, hoop, liefde en trouw.

****

Nu is het te laat om mij hier op te zoeken 

voor mijn hulp of lekker dagelijks brood 

Wachten doe ik nog alleen zolang ik eten kan

en drinken, ademen en treuren, tot de dood.

06-09-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Als men heden ten dage gaat daten, gebeurt het vaak dat men gemakkelijk een stap verder zet dan gewoon elkaars handjes vasthouden als eerste fysisch contact.







Je vingertoppen

Zelfs als de zon heller in ander water schittert,

zal ik je niet bedriegen,

En als de waarheid beschamend hard en pijnlijk is,

zal ik tegen jou niet liegen.

Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort,

blijf ik met je praten,

wanneer de wind mijn schip ver buiten de haven blaast,

zal ik de vaargeul niet verlaten.

De klok houdt op met tikken als op een ochtend

ik jouw zuchtjes niet meer hoor in de keuken,

De aarde draait verder zonder ander doel

dan de luchten te doen stormen en beuken,

De zee wacht om te stijgen als na zes uur eb

zij de kans krijgt de vloed te demonstreren.

Woorden verliezen voortaan al hun betekenis

als ze je liefde en je schoonheid niet mogen eren.

Passie en lust zijn als stofjes in de bries

uit de natte neus van een losgeslagen paard;

onopgemerkt verdwijnen ze in natte dromen

even snel als ze als maar blijven komen,

Lust en passie worden geboren uit de lies

als men iets te lang en vol obsessie staart 

en het hart controle verliest over de dromen

en de geest niet afremt wat kan komen.

Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort

reik ik vol verlangen naar je hand,

wanneer mijn adem ons schip naar een verre haven blaast

knijp je vol vertrouwen in mijn hand.

16-08-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Opgedragen aan mijnlieve echtgenote, die in 2021 op  6 april, 50 jaar lang met mij getrouwd zal zijn.

Naar jou

Van jou wil ik mijn laatste kus

omdat jij weet wat zoenen is.

Mijn laatste tranen mag jij wissen

omdat jij ons verdriet hebt gedeeld,

Mijn laatste stappen zet ik met jou,

alleen wij weten goed waarheen.

Voor jou zijn mijn laatste woorden

die niemand anders kan verstaan.

Jouw handen maken mij gelukkig, 

zij weten best wat zij kunnen doen.

Ik zie jou vaker dan wie ook

en begrijp nog beter hoe graag ik dat doe,

Ik hoor en herken zo goed je stem

waar ik eeuwig wil naar luisteren.

Naar jou gaan zo vaak mijn gedachten

en die van jou zijn hier constant

want in mij klopt niets zonder jou.

Mijn hart neemt hierin het voortouw

volgens't ritme van dat hart van jou.

03-08-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Vanaf jou

Van jou kreeg ik mijn eerste kus

nog eer ik wist wat zoenen is.

Mijn eerste tranen heb jij gewist

nog eer ik diep verdriet had gekend,

De eerste stappen liet jij mij zetten

toen ik nog niet wist waarheen.

Voor jou waren mijn eerste woordjes

die niemand anders kon verstaan.

Jouw handen maakten mij gelukkig

toen ik niet besefte wat handen konden doen.

Ik zag jou vaker dan om het even wie

en begreep nog niet hoe graag ik dat deed

Ik hoorde en herkende zo goed je stem

die mij leerde hoe te luisteren.

Naar jou gaan zo vaak mijn gedachten

en die van jou zijn hier constant

want in mij leeft niets zonder jou

Mijn hart heeft geleerd te kloppen

naar het ritme van dat hart van jou.

01-08-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Waarom (ik niet?)

Waarom heb je mij niet geschreven

toen je me doorleefd had en ik je ontroerde,

aangrijpend als de aanval van een tijger

klauwend naar je handen en je hart?

Waarom heb je me niet getekend,

geschilderd of gekneed, gevormd en gelost,

 toen de regen vers in je vingers trilde

alsof je ziel tot ontploffing kwam?

Waarom  heb je me niet gezongen,

verkondigd, verspreid en uitgebazuind,

impulsief als een verwaande tiener

schreeuwend zonder te luisteren?

Waarom heb je me verwaarloosd

en ben je gevlucht naar het park van pret

waar je werkte voor de keizer van Wall Street

terwijl in mijn huis de kaarsen doven?

23-07-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Als een duif

Te trots en toch onzeker,

vol twijfels en los van de aarde,

te hoog en nochtans vol vrees

Angstig en overmoedig zoekend naar het licht

dat overvloedig tsunamigewijs verstikt

maar van de verkeerde orde.

Verlamd en moedeloos

snakkend naar de vergeten routes,

vleugellam hunkerend naar een horizon

ongrijpbaar als de dag van gisteren,

kiezend tussen hoop en onzekerheid

alsof een risico fataal moet zijn.

Te trots om toe te  geven

Uitziend op de rotonde zonder einde

Vol minachting voor alle dilemma’s

negeer ik elke afslag en stijg ik op

in het besef dat ik alleen zal blijven

en  zonder controle zal landen.

13-07-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Op rust (maar dan ook weer niet)

De weg die ik mijn leven lang gevolgd heb, loopt dood, 

en de mist onttrekt het landschap aan mijn ogen.

Er is nog wel één station waar de laatste trein op mij wacht

en ik rijd mee, naar ik weet niet waarheen,

ik weet niet hoe lang,

ik weet niet hoe ver,

ik weet alleen dat ik hier blijf tot mijn eindstation,

dat de passagiers mij verlaten tussen haltes in,

wanneer de noodrem onverwacht mijn trein doet stoppen.

Ik weet dat er niemand meereist die mijn bagage dragen kan,

dat er geen zijspoor is waar ik even kan kamperen

of reflecteren, recupereren, mediteren, repareren

en simpelweg de trein de rug toekeren.

Ergens in de rook van de trein zitten mensen  

in de blinde stoom van de machine,

voor wie ik een taxi betaal

aan de laatste halte,

om hun eigen weg te volgen

tot die doodloopt.

13-06-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Kosmos

De aarde is mijn kosmos, 

de mensen mijn planeten,

omdat ik interplanetair reis, zul je me nooit vergeten.






Mijn vijand is uw discipline,

die dwarsboomt elke reis,

Maar als je vrolijk gek te keer gaat, heb je prijs.





Je vindt me nooit persoonlijk,

behalve een keertje in mijn sporen,

en zodra je me niet meer vreest, ben je verloren.

.

03-06-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

 79 jaar... op 24 mei

24-05-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

(Vijfde versie:)

De virusrap

Mij wil je nooit meer zien

ik ben de virus covid  19

Je bent al lang naar mij op zoek.

ge doet het in uw broek

als ge van mij weer hoort

en van wie ik weer vermoord

Nu denk ik: dat is prima

Want ik kom uit China.

Zoals alles hier te koop

Die brol is spotgoedkoop!

Ze vonden mij niet leuk

 ik breng wat meer dan jeuk.

Ze zegden dan: blijf in uw kot

De winkels gaan op slag op slot.

Toen trok ik maar op wereldreis

naar Madrid en naar Parijs

Naar Afrika en Amerika, zelfs in Braziel

en joeg het volk tot in 't in asiel


Meer levens gaan verloren

meer virussen worden geboren.

Het wordt een daverend succes

Zo reizen zonder vast adres.

Stoere Trump vond ons zwakke mietjes

En zong verder zijn flauwe liedjes.

Zelfs profs en specialisten

Zegden dat ze het beter wisten.

Gedaan met samen drinken en eten.

Onze reizen mogen we vergeten:

Mijn vriendjes van COD negentien

hebben die trucjes goed voorzien,

Wie over ons heeft gebluft of gezongen

krijgt ons bezoekje in hun longen,

Ze gaan dan zweten , hoesten, beven

en zelfs vechten voor hun leven.

Wij brengen miserie in Europa

en viseren elke oma of opa.

En blijven er nog mensen gezond,

Ze reizen met ons de wereld rond.

En als je denkt ons te kunnen verslaan

des te sterker zullen wij verdergaan.

We zitten op alles wat je handen raken

op alles wat jullie fabrieken maken.


Je geld, je vrienden, de dieren die je aait,

Het fruit en de groenten die je hebt gezaaid.

En telkens je hoest of gewoon moet niezen

Ben je de strijd tegen ons aan het verliezen.

Je onderschat wat je strijd tegen ons wel kost

Volgend jaar ben je van ons nog niet verlost.

Wij zien jullie nog veel te graag

En jullie zijn blind, te dom en traag.

Wij bezoeken  elke streek,

en laten niemand in de steek!

Durf nooit denken dat wij zijn verslagen

wij komen je de dood in jagen!

28-04-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Dagboek van Covid-19

Vrolijk reisde ik door mijn Chinees geboorteland.

Dat vonden de bewoners meer dan ambetant,

In Wuhan mocht er  niemand meer uit zijn kot,

het openbaar leven ging terstond op slot.

Mijn kindjes hebben zich prachtig vermenigvuldigd

en de overheid heeft zich verontschuldigd

bij de mensen die familieleden verloren

en onze verspreiding wilden verstoren.

Toen trokken we naar de Italiaanse bergen

om daar de skiërs te besmetten en te tergen.

Het werd voor ons een ongelofelijk succes

Want wij reisden maar rond zonder vast adres.

Stoere binken vonden ons ongevaarlijke mietjes

En ze zongen verder hun leuke liedjes.

Zelfs de dokters, professoren en specialisten

Zegden dat ze het wel allemaal beter wisten.

Mensen moesten vooral samen drinken en eten

Maar dat mogen ze nu al lang vergeten:

Mijn familieleden van COD negentien

Hebben al die trucjes zeer goed voorzien,

Al wie over ons heeft gesproken of gezongen

Krijgen ons bezoekje in hun longen,

Ze gaan dan zweten , hoesten en beven

Vaak zelfs vechten voor hun leven.

Ministers zeggen dat wij maar flauwe watjes zijn

En snel ondervinden ze wat voor pijn

En miserie wij brengen  in gans Europa

En heus niet alleen bij een oude oma of opa.

Nog vele miljoenen mensen zijn gezond,

Maar jullie reizen met ons de wereld rond.

En zo lang als je denkt ons te kunnen verslaan

Des te verder zullen wij dodend verdergaan.

We kleven aan alles wat je handen raken

Aan alles wat je bedrijven en  fabrieken maken,

Je geld, je vrienden, je dieren die je vol liefde aait,

Je fruit en groenten die je hebt gezaaid.

En telkens je hoest of gewoon moet niezen

Ben je de strijd tegen ons aan het verliezen.

Je kan niet schatten wat je strijd tegen ons wel kost

Want volgend jaar ben je van ons nog niet verlost.

Jullie zien ons gewoon nog  veel te graag

En handelt zo ongelooflijk dom en traag.

Wij komen naar elk land, naar elke streek,

en laten jullie nooit nog in de steek!

25-03-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Seriemoord

Tanske heeft haar laatste keer in de buis geblazen

want de zuurstof was niet langer voor de vrouw bestemd.

Davy wordt in de vrouw haar ververste bed gelegd

happend naar lucht en huilend van pijn.

Aan de deur staan Eline en Lukas vergeefs

te wachten op oma die ze niet meer mogen zien.

Davy ruikt naar bier van het klandestiene feest

zijn handen kleven van gemorste pinten en de shotjes

door zijn moedige trawanten met coke gekruid

die ze kochten in de avondparken van de dode stad.

Wanhopig buigen dokters zich over zijn lege blik

om zijn jonge domme leven virusloos te vrijwaren

terwijl anderen zijn slachtoffers gekwetst cremeren

maar Davy is de toekomst van ons vaderland!

22-03-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Geen vuur in de toren

Mijn schepen liggen doelloos in de haven

wachtend op bemanning die niet komen wil,

werkloos wiegend stervend, niet begraven

volgestouwd en toch verweesd en stil.

Geen vaartuig vindt de vaargeul via 't zoute sop,

de toren zeewaarts die de weg toont is gedoofd

geen bundel licht  zoekt nog de einder op

de toekomst heeft mijn einddoel weggeroofd.






De zeilen zijn verrimpeld en gereefd

de masten zingen stomme melodieën.

Mijn sterren hebben veel te hoog geleefd,

mijn stem die schreeuwde parodieën.






Het roer is vastgeroest en zit vol wieren,

het anker ligt eenzaam op het dek vergeten;

als iemand nu mijn tros zou willen vieren

heb ik me van mijn kwijte koers gekweten.

10-03-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Opgravingen

Bij gebrek aan dromen

die ik in dit leven na mag jagen,

graaf ik in 't verleden

waar die dromen zijn gezaaid.

Bij gebrek aan levens

die ik niet kunnen kiezen heb

zoek ik de trofeeën

van 't geluk dat ik genieten mag.





Bij gebrek aan jaren

die trouw mijn plannen vergezellen

Raap ik blitse sprankels

gelijk gevallen bladeren in de herfst.

Bij gebrek aan wegen

die ik miste op mijn foute wegenkaart

stapte ik gewoon rechtdoor

in mijn heilig doolhof zonder bochten.

Bij gebrek aan tranen

die ik spaarde dank zij lieve mensen,

treur ik in 't geheim

als niemand nabij mij troosten kan.

04-03-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Wolken (2)

Wilde witt' en grijze  wolken jagen,

soms nog zwarter dan mijn dagen,

ontelbaar als de parten van de tijd

naar de grenzen van de eeuwigheid.

Wolken, weelderig of vol weeë moed

doen wat elke dag mijn stemming doet:

ze voeden mijn ziel met herinneringen

die me laten treuren of vol hoop zingen.

Weer waaien wolken af en aan,

zelfs verscholen, blijven ze bestaan,

onverschillig of striemend met regen, 

zolang je leeft, houdt niemand ze tegen.

16-02-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Wolken

Lijk wolken wit of grijs

ver van hier maar toch op komst,

zo glijden de dagen van mijn leven

tot de laatste van de dagen nog ongeteld.

Wolken klein of groots

dreigend en toch onbereikbaar

of opwindender dan ooit vermoed

maar vluchtig en toch zelden onvergetelijk.

Wolken, snel of tergend traag

door spanning, zorgen of door angst

smachtend vurig of onzeker bevreesd

zoals elke ochtend dat ik een nieuwe dag begin.

Wolken (2)

Wilde witt' en grijze  wolken jagen,

soms nog zwarter dan mijn dagen

ontelbaar als de parten van de tijd

naar de grenzen van de eeuwigheid.

Wolken, weelderig vof vol weeë moed

doen wat elke dag mijn stemming doet:

ze voeden mijn ziel met herinneringen

die me doen treuren of hoopvol zingen.

Weer waaien wolken af en aan,

zelden verscholen, ze blijven bestaan,

onverschillig of striemend met regen, 

zolang je leeft, houdt niemand ze tegen.

14-02-2020 om 00:00 geschreven door Frankie

Eindeloos

Elke gisteren wordt voorafgegaan door de dag ervoor

en na elke morgen komt de dag erna.

Elke stap vooruit vraagt naar een stapje verder

want andersom gaat het achteruit.

Maar dit geldt voor elke dimensie, 

zijwaarts zowel als op en neer.

Eindeloos en onbeperkt, zonder grenzen,

minder grenzen dan die van computers en verstand.

Begrensd en bekrompen zijn alleen karakter en illusie,

ziekelijke trots en verwaande zelfoverschatting,

zo menselijk als de ziekte, de lust en de dood.

Even grenzeloos en onbeperkt

als tijd, ruimte en ware liefde

is niets

of het is God.

16-01-2020 om 00:00 geschreven door Frankie