Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Retro
Uit een gedicht van 11 oktober 2008 op dit blog (ik werk mijn ganse oeuvre bij)
van toepassing op deze coronatijd:
Leef je als je denkt aan later
en het heden een andere richting uitstuurt
omdat je een dag zoals gisteren
niet meer beleven wilt
en het overmorgen best eens
opnieuw zou mogen worden zoals vroeger?
29/11/2020
Met open mond
Ademloos
Ik houd mijn adem in
en zelfs het kloppen van mijn hart wordt eindig.
Mijn honger is van geen enkel nut
en de geur van koffie gaat aan mij voorbij.
De stappen op de trap,
een tractor die davert door mijn straat:
alles bonst tussen mijn slapen
en de wind smelt tussen mijn lakens.
Ik houd mijn adem in
en denk dat ik nu nog steeds de keuze heb.
'k Heb dorst naar kille zuurstof
en je warme lippen op die twee van mij.
23/11/2020
Aan en uit
Het leven is als een dag, vanaf de zonsopgang via de middag tot wanneer de schemering die de nacht aankondigt.
Aan en uit
Mijn ogen gaan open en ik zie de dag.
Dag mama, papa, oma, opa, dag zus, dag broer,
dag juf, dag vriend, dag oom, dag tante, dag lieverd van mijn hart!
Zo blij dat ik met die mensen leven mag.
Zo fijn die kansen, plannen, mooi en sterk en stoer,
Dag resultaten van ons werken, voor de kinderen van ons hart.
De zon staat stilaan op haar hoogste punt
we hebben geprobeerd de wolken weg te jagen,
geluk en vreugde zijn ons mondjesmaat gegund
met de antwoorden komen nieuwe vragen.
Adieu collega, oma opa zegden lang vaarwel.
De mensen die we kenden beginnen stilaan te verdwijnen,
uit ons leven, uit ons gezelschap, uit het oog en uit ons hart.
Wie mij het leven schonken: adieu en vaarwel,
warme herinneringen beginnen stilaan weg te kwijnen
mijn ogen sluit ik, de nacht valt en sluit de deuren van mijn hart.
12/11/2020
Surf
Surf (altijd tijdsgebrek)
Lineair verheft zich de zee,
zichzelf herhalend,
steeds nader bij de kust.
Dreigend reikt het water naar de hemel
maar wordt tot overgave gedwongen
en kantelt schuimend over ander water.
de kracht slinkt weg zoals de jeugd
die haar dromen zelden realiseert
en uitdeint in groeiende berusting.
Ten slotte nog heel even
trekt de golf een lange lijn
op het eindeloze strand.
Mijn voetstappen verdwijnen
in de saus van vochtig zand,
en ook de vloedlijn is verschoven.
10/11/2020
Afscheid van mijn broer
6 november 2020 13.15 (coronalockdown)
6/11/2020
Robert overleed op 30 oktober 2020 en wordt vandaag begraven
Voorlopig afscheid
Jij kan niet meer ontwaken
zoals wij, en naar buiten kijken
om de zon te zien verschijnen aan de horizon.
Ik kan me niet herinneren
wanneer ik jou laatst heb gezien,
te lang geleden door omstandigheden.
Je was mijn allereerste broer,
één van te weinig zekerheden;
we dachten aan elkaar, met of zonder reden.
Onze wegen lagen ver uiteen,
maar kwamen elkaar wel tegen
daar waar liefde en vreugde versmelten.
Nooit heb je mijn hand geschud,
nooit reisden we ver samen heen,
maar we boden een schouder in de storm.
En als wij ooit weer samen zijn,
speel je voor mij op lichte toetsen
en zing ik voor jou, en slik eens van geluk.
Allerheiligen 2.0
Dit gedicht schreef ik 12 jaar geleden, (nu herwerkt)
Het nieuwe Allerheiligen.
Als oktober op haar einde loopt
en je weer op je vakantie hoopt,
die de troost is van de welvaart,
en de versiering van de uitvaart,
zie ik
de kinderen in hun graf,
moeders, vaders op een draf.
Nu krijgen velen eens bezoek,
een poetsbeurt met een zachte doek.
Ik doe het
graag nog vele jaren
en blijf herinneringen bewaren
door de jaren roze gekleurd.
Eens zijn jij en ik zelf aan de beurt.
Volgende keer
zelfs al, misschien.
Vieren jullie vast maar Halloween!
Eergisteren, op 30 oktober stierf mijn broer Robert (68) aan een hartstilstand, net toen hij de medicamenten voor onze mama (98) betaald had in de apotheek.
