Eschaton

Nog altijd onaf...

Deze wereld verlaten is geen straf,

wel te weten

met volle verstand:

mijn begonnen werk is nog lang niet af.




Ik wou niet naar roem en erkenning schooien,

wel te weten

met volle verstand:

er valt nog zo veel om later te voltooien.




Ik strooi geen paarlen, en open geen horizon,

maar ik weet

met al mijn verstand

dat ik meer gegeven heb dan ik bieden kon.





Ik besef het: mensen die lezen zijn geen zwijnen

en ik weet:

met al hun verstand

kunnen ze mij niet beletten voor altijd te verdwijnen.







8/8/2026

Gelukkig dat...

als een  harde dag voorbij is, er een zachte nacht kan volgen,

een droevig bericht verloren zit tussen het goede nieuws,

je na een  verloren spel, er een nieuw kan beginnen,

een afscheid voorafgaat aan een kennismaking,

als de klank van de tv uitsterft, je de stem van je partner hoort...

als de bus vertrekt, er ruimte vrijkomt voor de volgende,

een vogel te horen is zodra de motoren zwijgen,

de mist belet van het landschap te genieten,

maar dat de mist ook veel ellende aan ons oog onttrekt,

een vriend aan de deur belt om het overlijden van een andere te melden,

een tekst die niet rijmt, zinvoller kan worden door de inhoud,

wanneer de radio zwijgt, ik mijn eigen lied mag zingen,

geen enkele letter in deze tekst beseft waarvoor die ooit al misbruikt werd.

als de writer's block mij teistert, nieuwe inspiratie komt

zodat geduld en meditatie winnen op wanhoop en verdriet,

en dat hoop en volharding het uiteindelijk halen op verlies en uitzichtloosheid.

Mensen van morgen

Ons huis staat leeg:

de straat is een steeg.

Mijn kinderen zijn weg

en horen niet wat ik zeg.

De kast is leeggeroofd:

Niets wordt nog geloofd.

Er is geen brood op de plank,

elk gesprek loopt mank.






De zon schijnt op de bergen, de bossen en de daken

je hoort de gletsjers, de takken en de balken kraken.

Ik voel de warmte van bedorven voedsel in de mand

en ruik de gassen van motoren aan de overkant.

Het puin wordt geruimd en in de diepste zee gestort, 

en nog is er hulp, aandacht en dankbaarheid te kort.




Op de oprit groeit een bloem

die verwelkt zoals de roem.

Uit de kerk weergalmt geruis;

op de toren staat geen kruis 

De trein staat nog in 't station

te roesten bij een leeg perron.

Op de wissel speelt een kind

benieuwd wat het daar nog vindt.









10/06/2026

Mensen van gisteren

Wat vroeg het veel tijd om die namen te onthouden,

die relaties, die gewilde en occasionele toevalligheden,

de lieden met wie we al die herinneringen opbouwden

en de velen die ondertussen wegzonken in ons verleden.





Gedaan is de tijd van zoeken naar nieuwe verwondering,

steeds frequenter wordt het besef van 'het gaat voorbij',

Steeds moeilijker komt een toestand van bewondering

en lijkt elke dag meer december dan een dag in mei.




Ooit was de brandstoftank vol, wel  tot verspillens toe,

geen enkele afstand was te ver, geen doel buiten bereik,

en de rode zone vermijden, geen mens vertelt mij hoe

en waarom ook  ik de laatste rit noch, ken noch ontwijk.

4/6/2026

Zeg me wie ik ben

en ik weet wie gij zijt.

Mensen van nu

Wie ik hoor, zie en ontmoet

met wie ik praat of onderhandel

ken ik niet, weinig of bijna goed

tenzij ik met hen wandel.

Soms heb ik ze nooit gezien

ofwel  kan ik ze moeilijk mijden,

straks zijn ze elders misschien

en behoren ze andere tijden.

Er valt weinig te beslissen

over wie je nodig of aardig vindt,

Sommigen zullen je zelfs missen

zodra je met niets meer begint.

Stick tegen plagiaat.

Klim omhoog langs de ladder van mijn rimpels

die mijn voorhoofd talrijk hebben ingepalmd,

Verwijder de confetti, de slingers en de wimpels,

en zie of het ontvangstcomité wat is verkalmd.



Boor een gaatje doorheen de huid en schedel

tot waar mijn geheugen schreiend zit te rentenieren

speel tijdloze melodietjes op je antieke vedel

en speur naar iets bruikbaars doorheen de kieren.

Misschien kan ik er nog eerlang iets mee beginnen

waar mijn kinderen eventueel nog acht op slaan.

Wie weet kunnen zij er tijd en geld mee winnen,

en zoniet, wellicht werd dat door anderen gedaan.




2 /5/2026

Verzoek

Lieve God, gun mij nog duizend dagen.

Wat wil ik anders aan U vragen,

behalve kansen om nog af te werken

eer ik rust in een zee van zerken.



Een boek met splitsende verhalen

die men toch niet zal vertalen

over keuzes die men ooit kon kiezen

en de kansen tegelijk verliezen.



Niemand kan me nog belonen

voor dingen, mensen die 'k  kan tonen,

die bestaan omdat ik zonder blozen

in hun voordeel heb gekozen..



Overal laat ik mijn sporen

sinds de dag dat ik ben geboren,

en ik verzeker u gewis

dat dit voor elk van ons zo is.



Dus Heer, neem mijn pijn en klachten,

hou mij in al uw gedachten

schenk mij nog eens duizend dagen

help mij om uw werk te dragen.

27/04/2026

Nog even?

Dank voor de jaren dat mijn ziel in dit lijf mocht leven,

werken, slapen, eten, dromen, spelen, bidden en treuren,

zoveel gedaan, nog meer te doen, mag ik nog even,

want er staat op mijn agenda nog veel te gebeuren.




Dank God, dat Gij mij dit lichaam jarenlang hebt willen lenen

om te zoeken, dwalen, missen, lachen, denken, plannen,

bouwen, zorgen, vinden, trachten, hopen, minnen en wenen,

waarom zult Gij mij naar verre eeuwigheden verbannen?




Dank God, omdat Gij mij leerde in U en Uw Zoon te geloven,

in tijden van geluk en dagen van twijfel en zelfgenoegzaamheid,

Gij blijft altijd zonder tijdsverloop, nergens onder, nergens boven

niemand anders dan alles en iedereen zonder onderscheid.

19/02/2026

Geweten 

Had ik nu toch nog geweten

wat ik half dromend heb gedacht

toen ik de slaap nog niet kon vatten

en weer eens piekerde vannacht.






Ik verzon wat rake fijne lijnen

barstensvol beloften naderhand

die mijn geheugen ontglipten,

blijk van haperend verstand. 







Alzo suste ik mijn geweten

met een berustend gezucht

en heb al wat ik toen voelde

zien versmelten met de lucht.


23/1/2026

Opeens wel, jaren later

In die zandbak op de camping van Toulouse,

in de winkelkar van de supermarkt in  Béziers,

op de Gentse Koornmarkt op de hoek naast de bar,

en zwemmend met je kindjes en je nieuwe vriend:

zoveel plaatsen waar ik jou niet zag, maar jij mij wel.

Je haren gestreeld door de wind van het open raam

aan het stuur van die rode sportkar heel alleen

zag ik opeens wel toen je mij inhaalde bij Cluny

ik gaf gas en kwam gevaarlijk snel en dicht bij jou

en rook je parfum toen ik naast je reed, dacht ik

omdat je lachte in de spiegel van mijn Ford Coupé.

Opnieuw schaterde je toen je weer voor me reed

en ik herkende je van toen ik niet besefte dat je er was.

Aan de rotonde draaide ik twee keer door, weg van jou

en toen ik je plots terugzag, reed ik je veel te snel voorbij

want de koffers die je sleurde waren vergeefse dromen

toen de bestuurder van de besteldienst claxonneerde.




27/12/2025

Wensen voor Kerstmis en het nieuwe jaar

Voorbij

Met de fiets naar de zee of naar het noorden,

met de vrienden naar Brugge of naar Gent

met veel moed terug naar mijn lege thuis,

Weg de liedjes die we dan nog hoorden,

weg de grappen die niemand nog kent

weg het succes en treuren om die buis.



Samen lachen en plagen was toen zo fijn

Elk afscheid was nog steeds een au revoir,

Geld speelde toen geen enkele rol

Vriendschap was nobel zonder schijn

We stonden voor mekaar altijd klaar

Alleen de tijd eiste zijn hoge tol.



De vriendenkring groeit niet eeuwig aan

Stemmen vervagen, de sfeer wordt koud

zodra de zegen uit de hemel sterft

en er einde sluipt naar elk bestaan

al wie jong was, wordt stilaan oud

en laat los wat het ooit heeft geërfd.

Geweten

Was gisteren maar niet te lang geleden,

was morgen opnieuw niet zo snel weg, 

en was 'daar' dus hier zonder te reizen

zodat men hier naar daar kan wijzen.

Was 'waarheid' niet dikwijls een leugen,

was vergeten niet eigen aan 't geheugen

en was een boodschap enkel een wens

dan dacht je, och, het is ook maar een mens.




Was de twijfel wetenschappelijk bewezen

en was er niets vaststaands nog te lezen,

dan bleef er uiteindelijk alleen geloof,

wat ik in geweten de Nobelprijs beloof.




22/11/2025

leven is ervaringen transformeren

in

herinneringen.


Zingen

Prille ervaringen

wiegeliedjes zingen

Vroege bewonderingen

triomf bezingen

Groeiende waarderingen

zijn stimuleringen

leiden tot bevorderingen

veel vergaderingen

om samen te zingen

tegen veranderingen

soms verbeteringen

via investeringen

protestliederen zingen

swingen

hoop op verzekeringen

tegen schemeringen

ondanks relativeringen

blijven zingen

over dingen

als overlijdensverzekeringen

rouwzangen zingen
...

een handvol herinneringen



20/10/2025

Terminus

Omnibus en tussenin

elke plek een kans voor nieuw begin

rechtdoor op het spoor

achteraan of naar voor

je medereizigers en medepassagiers

sommigen zijn avonturiers of renteniers

ex-bankiers en brancardiers

kruideniers en aspirant-douaniers

beroemde beiaardiers

gekwetste tuiniers en verlaten hoteliers

dorstige herbergiers

of haveloze aalmoezeniers

op de trein gestapt met pompiers 

en winkeliers op rust

geboren en gekust

in diepe slaap gesust

met frisse airhostessen

zieke dokteressen, oude danseressen,

lieve zondaressen, zure meesteressen,

leraressen lijk wegwerpflessen

zonder remming of bestemming,

geen eindstation,  geen blijven aan de kust.

Leven is reizen met de trein 

zonder kaartje of abonnement

waarvan je begin noch einde kent.

Regels rijmen rechtuit en soms opzij,

zolang je leeft, hoor je erbij.

Verzen binden de woorden aan elkaar,

Liefde, vrede,  oorlog scheiden zonneklaar

tot de rails je pletten onder stalen wielen

die alles wat leeft verdraaien en vernielen.


7/10/2025

Wenduine

In de verte kraait de haan

in het centrum draait een kraan

twee bouwlagen, misschien drie

als ik de hemel maar zie.


De zeewind houdt me tegen

en weerhoudt de verse regen,

de drukte heeft het veel te druk

gelaten dragen we dit zware juk.


ik veradem even op de dijk

en voel me onverklaarbaar rijk.

Genietend van dat beetje rust

dat mij bindt aan onze kust.



9/7/2025
 

Vergeten te leven

Ik herinner me niet wie je bent

wat je hier doet

waarom je me aanstaart

hoe je me kent

waar je vandaan komt

waarheen je gaat

welke kant je heen wilt,

en wat je in die spiegel doet...

al ken ik dat beeld van vroeger

maar ik vergeet het allemaal

al is het een troost als zelfs mijn spiegelbeeld 

kan vergeten, want zo lang ik kan vergeten

ben ik zeker dat ik leef.


14/3/2025

Aftertrump

Nadat ook de rook bevroren naar beneden stortte

en de zon van schaamte oprees in het noorden

onderweg ontdubbeld als een laatste gezonde cel

die zich deelt in identieke entiteiten,

stijgen de wespen op zoek naar koelte

omhoog naar een verdwaalde ouderwetse drone

doelloos op zoek naar meer instructies

die decennia geleden zijn verdwenen 

in een melkweg vol gebroken zwarte gaten.

De Eiffeltoren alleen blijft overeind in de stofferige tuin

waar de oceaan alleen rottende wieren achterliet,

beurtelings geroosterd en ademloos gestikt,

en niemand kan nog stamelen:

Souveniertje uit Parijs.



8/3/2025