Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Retro
Uit een gedicht van 11 oktober 2008 op dit blog (ik werk mijn ganse oeuvre bij)
van toepassing op deze coronatijd:
Leef je als je denkt aan later
en het heden een andere richting uitstuurt
omdat je een dag zoals gisteren
niet meer beleven wilt
en het overmorgen best eens
opnieuw zou mogen worden zoals vroeger?
29/11/2020
Met open mond
Ademloos
Ik houd mijn adem in
en zelfs het kloppen van mijn hart wordt eindig.
Mijn honger is van geen enkel nut
en de geur van koffie gaat aan mij voorbij.
De stappen op de trap,
een tractor die davert door mijn straat:
alles bonst tussen mijn slapen
en de wind smelt tussen mijn lakens.
Ik houd mijn adem in
en denk dat ik nu nog steeds de keuze heb.
'k Heb dorst naar kille zuurstof
en je warme lippen op die twee van mij.
23/11/2020
Aan en uit
Het leven is als een dag, vanaf de zonsopgang via de middag tot wanneer de schemering die de nacht aankondigt.
Aan en uit
Mijn ogen gaan open en ik zie de dag.
Dag mama, papa, oma, opa, dag zus, dag broer,
dag juf, dag vriend, dag oom, dag tante, dag lieverd van mijn hart!
Zo blij dat ik met die mensen leven mag.
Zo fijn die kansen, plannen, mooi en sterk en stoer,
Dag resultaten van ons werken, voor de kinderen van ons hart.
De zon staat stilaan op haar hoogste punt
we hebben geprobeerd de wolken weg te jagen,
geluk en vreugde zijn ons mondjesmaat gegund
met de antwoorden komen nieuwe vragen.
Adieu collega, oma opa zegden lang vaarwel.
De mensen die we kenden beginnen stilaan te verdwijnen,
uit ons leven, uit ons gezelschap, uit het oog en uit ons hart.
Wie mij het leven schonken: adieu en vaarwel,
warme herinneringen beginnen stilaan weg te kwijnen
mijn ogen sluit ik, de nacht valt en sluit de deuren van mijn hart.
12/11/2020
Surf
Surf (altijd tijdsgebrek)
Lineair verheft zich de zee,
zichzelf herhalend,
steeds nader bij de kust.
Dreigend reikt het water naar de hemel
maar wordt tot overgave gedwongen
en kantelt schuimend over ander water.
de kracht slinkt weg zoals de jeugd
die haar dromen zelden realiseert
en uitdeint in groeiende berusting.
Ten slotte nog heel even
trekt de golf een lange lijn
op het eindeloze strand.
Mijn voetstappen verdwijnen
in de saus van vochtig zand,
en ook de vloedlijn is verschoven.
10/11/2020
Afscheid van mijn broer
6 november 2020 13.15 (coronalockdown)
6/11/2020
Robert overleed op 30 oktober 2020 en wordt vandaag begraven
Voorlopig afscheid
Jij kan niet meer ontwaken
zoals wij, en naar buiten kijken
om de zon te zien verschijnen aan de horizon.
Ik kan me niet herinneren
wanneer ik jou laatst heb gezien,
te lang geleden door omstandigheden.
Je was mijn allereerste broer,
één van te weinig zekerheden;
we dachten aan elkaar, met of zonder reden.
Onze wegen lagen ver uiteen,
maar kwamen elkaar wel tegen
daar waar liefde en vreugde versmelten.
Nooit heb je mijn hand geschud,
nooit reisden we ver samen heen,
maar we boden een schouder in de storm.
En als wij ooit weer samen zijn,
speel je voor mij op lichte toetsen
en zing ik voor jou, en slik eens van geluk.
Allerheiligen 2.0
Dit gedicht schreef ik 12 jaar geleden, (nu herwerkt)
Het nieuwe Allerheiligen.
Als oktober op haar einde loopt
en je weer op je vakantie hoopt,
die de troost is van de welvaart,
en de versiering van de uitvaart,
zie ik
de kinderen in hun graf,
moeders, vaders op een draf.
Nu krijgen velen eens bezoek,
een poetsbeurt met een zachte doek.
Ik doe het
graag nog vele jaren
en blijf herinneringen bewaren
door de jaren roze gekleurd.
Eens zijn jij en ik zelf aan de beurt.
Volgende keer
zelfs al, misschien.
Vieren jullie vast maar Halloween!
Eergisteren, op 30 oktober stierf mijn broer Robert (68) aan een hartstilstand, net toen hij de medicamenten voor onze mama (98) betaald had in de apotheek.
Junior
Junior
Juniors bloed is mij even vreemd als dat van mijn erfgenamen,
maar zijn hart is mij wellicht minstens evenveel genegen.
Een kind volgt wat er ergens binnen zijn zieltje verder drijft
en wat hij onthoudt, blijft voor zijn toekomst een ware zegen.
Junior speelt met alles wat hij bij zijn stappen tegenkomt
en op zijn hoede zijn is een oneindig punt van aandacht.
En als iets valt en breekt of gewoon zoek of verloren gaat
Dan had men het wel gevreesd maar zelden verwacht.
Junior houdt van kippen en hij voert ze tot ze vluchten
zo ver mogelijk weg van de hond die gretig watertandt.
En als hij achter het coronaslot twijfelt omtrent waarheen,
roept hij opa en dan vlucht hij weg en beeft mijn hand.
28/10/2020
Zo lang
Van geboorte tot overlijden droomt men iets te realiseren dat de moeite waard is ( kiezen is al de eerste onoverkomelijke hinderpaal) maar nooit raakt het af, en troost je je met de basiswaarden in het leven
Zo lang
Zodra de dageraad met uitgestoken hand als een zweep in mijn ogen flitste,
groef ik de bouwput voor mijn Babelse toren die nooit afgewerkt zou zijn .
Zo lang het zoeken duurde naar de plannen die ik zelf had moeten tekenen
bleef ik zwerven zonder te kunnen kiezen waarheen mijn stappen mij zouden leiden.
Zo lang ik doolde besefte ik niet dat ik op een rollercoaster zat die nergens stopte
tenzij iemand aan de noodrem trok, al had ik dat zelf moeten kunnen doen.
Als gewoonten en plichten mij stresseren, ongeduldig bumperklevend op mijn hielen
gaat de kans verloren rustig te kiezen tussen al die verleidelijke doodlopende straten.
Zo lang de hoopvolle zon blijft stijgen, dreigend verder weg van mijn warme Oriënt
luister ik naar gefluister van mensen die zich expert gedoopt hebben zonder ritus of water.
Zo lang groeit de wetenschap dat zij net als wij angstvallig proberen te verbergen
dat zij hun Babylonisch kunstwerk nooit zullen voleindigen op de weg die ook de onze is.
Zodra de kim begint te blozen wordt de bovenste bouwlaag stilaan onbereikbaar
en volstaat het schuilen in de koele kelder vol verwarmende gregoriaanse gezangen
die troost brengen terwijl de bouwstenen gestolen worden en de kraan dichtgedraaid
Zo blijft de molen draaien met sterren en planeten die als mensen niet te grijpen zijn
want de nacht ontvoert soms een kind dat zonder jou nooit zou geboren zijn.
27/10/2020
Flashback
Flashback
Bruin, stevig gespierd tegen de grijze hemel
zag ik je silhouet, snuivend naar voorbije euforie.
Achteloos en bezorgd om mijn hongerige vogels
riep hij hulpeloos mijn naam in de kille herfstlucht.
***
Allebei knoopten ze heel even de eindjes weer aaneen:
een verleden van hopen, geven en beminnen
met een toekomst van verbrokkeld vertrouwen
in een miskende hemel die rechtvaardig oordeelt.
***
Het kind streelt zacht de hond, de kip vlucht weg
en verder resten mij nog alleen de foto's.
19/10/2020
De moord op Caesar
Wat gaat er door Caesar om als hij ziet dat zijn adoptiefzoon Brutus op het punt staat hem met een dolk te vermoorden?
Lieve Brutus
De zon heeft me zelden verhinderd te wachten
en te hopen dat er aan mijn deur werd geklopt;
de regen gaf een wrange smaak aan mijn koffie
die koud werd zodra alle contact was gestopt.
Orkanen en kinderziekten verstoren elk ritme,
ze kunnen de rituelen fnuiken en beperken,
maar de brand van erkenning en het smeulen
na een tsunami stoppen ijlend met werken.
Al wat je doet, wat je wenst, wat je droomt
en wat je verzwijgt heb je me nooit verteld,
wat je gelooft en waar men je voor gebruikt
is steevast een hunker naar luxe en geld.
Zwijgen in stilte brengen mij rust noch paniek,
want ze leiden zelden tot goede akkoorden.
Ze zijn het slot op mijn deur waar de sleutel
zoek is sinds je mijn kind wilt vermoorden.
Brutus, ik redde jou van de straat, de honger,
de eenzaamheid, de brand, de kerker en de kou ,
en ik sloot je op in mijn veilige bloementuin
en schonk je geloof, hoop, liefde en trouw.
****
Nu is het te laat om mij hier op te zoeken
voor mijn hulp of lekker dagelijks brood
Wachten doe ik nog alleen zolang ik eten kan
en drinken, ademen en treuren, tot de dood.
6/9/2020
I want to hold your hand (The Beatles)Als men heden ten dage gaat daten, gebeurt het vaak dat men gemakkelijk een stap verder zet dan gewoon elkaars handjes vasthouden als eerste fysisch contact.
Je vingertoppen
Zelfs als de zon heller in ander water schittert,
zal ik je niet bedriegen,
En als de waarheid beschamend hard en pijnlijk is,
zal ik tegen jou niet liegen.
Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort,
blijf ik met je praten,
wanneer de wind mijn schip ver buiten de haven blaast,
zal ik de vaargeul niet verlaten.
De klok houdt op met tikken als op een ochtend
ik jouw zuchtjes niet meer hoor in de keuken,
De aarde draait verder zonder ander doel
dan de luchten te doen stormen en beuken,
De zee wacht om te stijgen als na zes uur eb
zij de kans krijgt de vloed te demonstreren.
Woorden verliezen voortaan al hun betekenis
als ze je liefde en je schoonheid niet mogen eren.
Passie en lust zijn als stofjes in de bries
uit de natte neus van een losgeslagen paard;
onopgemerkt verdwijnen ze in natte dromen
even snel als ze als maar blijven komen,
Lust en passie worden geboren uit de lies
als men iets te lang en vol obsessie staart
en het hart controle verliest over de dromen
en de geest niet afremt wat kan komen.
Als de stilte onze harten zalft en geen geluid ons stoort
reik ik vol verlangen naar je hand,
wanneer mijn adem ons schip naar een verre haven blaast
knijp je vol vertrouwen in mijn hand.
16/8/2020
Vrouw #2Opgedragen aan mijn lieve echtgenote, die in 2021 op 6 april, 50 jaar lang met mij getrouwd zal zijn.
Naar jou
Van jou wil ik mijn laatste kus
omdat jij weet wat zoenen is.
Mijn laatste tranen mag jij wissen
omdat jij ons verdriet hebt gedeeld,
Mijn laatste stappen zet ik met jou,
alleen wij weten goed waarheen.
Voor jou zijn mijn laatste woorden
die niemand anders kan verstaan.
Jouw handen maken mij gelukkig,
zij weten best wat zij kunnen doen.
Ik zie jou vaker dan wie ook
en begrijp nog beter hoe graag ik dat doe,
Ik hoor en herken zo goed je stem
waar ik eeuwig wil naar luisteren.
Naar jou gaan zo vaak mijn gedachten
en die van jou zijn hier constant
want in mij klopt niets zonder jou.
Mijn hart neemt hierin het voortouw
volgens't ritme van dat hart van jou.
3/8/2020
De eerste vrouw
Vanaf jou
Van jou kreeg ik mijn eerste kus
nog eer ik wist wat zoenen is.
Mijn eerste tranen heb jij gewist
nog eer ik diep verdriet had gekend,
De eerste stappen liet jij mij zetten
toen ik nog niet wist waarheen.
Voor jou waren mijn eerste woordjes
die niemand anders kon verstaan.
Jouw handen maakten mij gelukkig
toen ik niet besefte wat handen konden doen.
Ik zag jou vaker dan om het even wie
en begreep nog niet hoe graag ik dat deed
Ik hoorde en herkende zo goed je stem
die mij leerde hoe te luisteren.
Naar jou gaan zo vaak mijn gedachten
en die van jou zijn hier constant
want in mij leeft niets zonder jou
Mijn hart heeft geleerd te kloppen
naar het ritme van dat hart van jou.
1/8/2020
Onaf werk aan het woord
Waarom (ik niet?)
Waarom heb je mij niet geschreven
toen je me doorleefd had en ik je ontroerde,
aangrijpend als de aanval van een tijger
klauwend naar je handen en je hart?
Waarom heb je me niet getekend,
geschilderd of gekneed, gevormd en gelost,
toen de regen vers in je vingers trilde
alsof je ziel tot ontploffing kwam?
Waarom heb je me niet gezongen,
verkondigd, verspreid en uitgebazuind,
impulsief als een verwaande tiener
schreeuwend zonder te luisteren?
Waarom heb je me verwaarloosd
en ben je gevlucht naar het park van pret
waar je werkte voor de keizer van Wall Street
terwijl in mijn huis de kaarsen doven?
23/7/2020
Als een duif
Als een duif
Te trots en toch onzeker,
vol twijfels en los van de aarde,
te hoog en nochtans vol vrees
Angstig en overmoedig zoekend naar het licht
dat overvloedig tsunamigewijs verstikt
maar van de verkeerde orde.
Verlamd en moedeloos
snakkend naar de vergeten routes,
vleugellam hunkerend naar een horizon
ongrijpbaar als de dag van gisteren,
kiezend tussen hoop en onzekerheid
alsof een risico fataal moet zijn.
Te trots om toe te geven
Uitziend op de rotonde zonder einde
Vol minachting voor alle dilemma’s
negeer ik elke afslag en stijg ik op
in het besef dat ik alleen zal blijven
en zonder controle zal landen.
13/7/2020
Naar de urne
Op rust (maar dan ook weer niet)
De weg die ik mijn leven lang gevolgd heb, loopt dood,
en de mist onttrekt het landschap aan mijn ogen.
Er is nog wel één station waar de laatste trein op mij wacht
en ik rijd mee, naar ik weet niet waarheen,
ik weet niet hoe lang,
ik weet niet hoe ver,
ik weet alleen dat ik hier blijf tot mijn eindstation,
dat de passagiers mij verlaten tussen haltes in,
wanneer de noodrem onverwacht mijn trein doet stoppen.
Ik weet dat er niemand meereist die mijn bagage dragen kan,
dat er geen zijspoor is waar ik even kan kamperen
of reflecteren, recupereren, mediteren, repareren
en simpelweg de trein de rug toekeren.
Ergens in de rook van de trein zitten mensen
in de blinde stoom van de machine,
voor wie ik een taxi betaal
aan de laatste halte,
om hun eigen weg te volgen
tot die doodloopt.
13/6/2020
Kosmos, een testament van corona
Kosmos
De aarde is mijn kosmos,
de mensen mijn planeten,
omdat ik interplanetair reis, zul je me nooit vergeten.
Mijn vijand is uw discipline,
die dwarsboomt elke reis,
Maar als je vrolijk gek te keer gaat, heb je prijs.
Je vindt me nooit persoonlijk,
behalve een keertje in mijn sporen,
en zodra je me niet meer vreest, ben je verloren.
3/6/2020
.
Gelukkige verjaardag!79 jaar... op 24 mei
De virusrap
(Vijfde versie:)
De virusrap
Mij wil je nooit meer zien
ik ben de virus covid 19
Je bent al lang naar mij op zoek.
ge doet het in uw broek
als ge van mij weer hoort
en van wie ik weer vermoord
Nu denk ik: dat is prima
Want ik kom uit China.
Zoals alles hier te koop
Die brol is spotgoedkoop!
Ze vonden mij niet leuk
ik breng wat meer dan jeuk.
Ze zegden dan: blijf in uw kot
De winkels gaan op slag op slot.
Toen trok ik maar op wereldreis
naar Madrid en naar Parijs
Naar Afrika en Amerika, zelfs in Braziel
en joeg het volk tot in 't in asiel
Meer levens gaan verloren
meer virussen worden geboren.
Het wordt een daverend succes
Zo reizen zonder vast adres.
Stoere Trump vond ons zwakke mietjes
En zong verder zijn flauwe liedjes.
Zelfs profs en specialisten
Zegden dat ze het beter wisten.
Gedaan met samen drinken en eten.
Onze reizen mogen we vergeten:
Mijn vriendjes van COD negentien
hebben die trucjes goed voorzien,
Wie over ons heeft gebluft of gezongen
krijgt ons bezoekje in hun longen,
Ze gaan dan zweten , hoesten, beven
en zelfs vechten voor hun leven.
Wij brengen miserie in Europa
en viseren elke oma of opa.
En blijven er nog mensen gezond,
Ze reizen met ons de wereld rond.
En als je denkt ons te kunnen verslaan
des te sterker zullen wij verdergaan.
We zitten op alles wat je handen raken
op alles wat jullie fabrieken maken.
Je geld, je vrienden, de dieren die je aait,
Het fruit en de groenten die je hebt gezaaid.
En telkens je hoest of gewoon moet niezen
Ben je de strijd tegen ons aan het verliezen.
Je onderschat wat je strijd tegen ons wel kost
Volgend jaar ben je van ons nog niet verlost.
Wij zien jullie nog veel te graag
En jullie zijn blind, te dom en traag.
Wij bezoeken elke streek,
en laten niemand in de steek!
Durf nooit denken dat wij zijn verslagen
wij komen je de dood in jagen!
28/4/2020
Dagboek van een virus
Dagboek van Covid-19
Vrolijk reisde ik door mijn Chinees geboorteland.
Dat vonden de bewoners meer dan ambetant,
In Wuhan mocht er niemand meer uit zijn kot,
het openbaar leven ging terstond op slot.
Mijn kindjes hebben zich prachtig vermenigvuldigd
en de overheid heeft zich verontschuldigd
bij de mensen die familieleden verloren
en onze verspreiding wilden verstoren.
Toen trokken we naar de Italiaanse bergen
om daar de skiërs te besmetten en te tergen.
Het werd voor ons een ongelofelijk succes
Want wij reisden maar rond zonder vast adres.
Stoere binken vonden ons ongevaarlijke mietjes
En ze zongen verder hun leuke liedjes.
Zelfs de dokters, professoren en specialisten
Zegden dat ze het wel allemaal beter wisten.
Mensen moesten vooral samen drinken en eten
Maar dat mogen ze nu al lang vergeten:
Mijn familieleden van COD negentien
Hebben al die trucjes zeer goed voorzien,
Al wie over ons heeft gesproken of gezongen
Krijgen ons bezoekje in hun longen,
Ze gaan dan zweten , hoesten en beven
Vaak zelfs vechten voor hun leven.
Ministers zeggen dat wij maar flauwe watjes zijn
En snel ondervinden ze wat voor pijn
En miserie wij brengen in gans Europa
En heus niet alleen bij een oude oma of opa.
Nog vele miljoenen mensen zijn gezond,
Maar jullie reizen met ons de wereld rond.
En zo lang als je denkt ons te kunnen verslaan
Des te verder zullen wij dodend verdergaan.
We kleven aan alles wat je handen raken
Aan alles wat je bedrijven en fabrieken maken,
Je geld, je vrienden, je dieren die je vol liefde aait,
Je fruit en groenten die je hebt gezaaid.
En telkens je hoest of gewoon moet niezen
Ben je de strijd tegen ons aan het verliezen.
Je kan niet schatten wat je strijd tegen ons wel kost
Want volgend jaar ben je van ons nog niet verlost.
Jullie zien ons gewoon nog veel te graag
En handelt zo ongelooflijk dom en traag.
Wij komen naar elk land, naar elke streek,
en laten jullie nooit nog in de steek!
25/3/2020
4 reacties op dit bericht
Prachtig mooi gedaan
retro
Maandaggroetjes en een goede start van deze nieuwe week !!!
Goede avond Frankie