Frankies (eigen)zinnige poëzie aangevuld met eigen citaten
Geweten
Geweten
Had ik nu toch nog geweten
wat ik half dromend heb gedacht
toen ik de slaap nog niet kon vatten
en weer eens piekerde vannacht.
Ik verzon wat rake fijne lijnen
barstensvol beloften naderhand
die mijn geheugen ontglipten,
blijk van haperend verstand.
Alzo suste ik mijn geweten
met een berustend gezucht
en heb al wat ik toen voelde
zien versmelten met de lucht.
23/1/2026
Het startschot
Het startschot
Bezig met spelen
terwijl werken de regel was,
Bezig met lezen
terwijl slapen de regel was
Bezig met blokken
terwijl de zon en de maan nog schenen
maar de regenbuien naderden
Bezig met loslaten
terwijl ik overal gebonden was.
en de kansen langzaam smolten
Bezig met bouwen
terwijl de muren talrijker werden
en de horizon verder weg.
Bezig met groeien
terwijl de bloemen verwelkten
en de regenboog in staking ging.
Bezig met bellen
aan gesloten deuren
Bezig met bloggen
terwijl 'Blokken' begint
en de inspiratie stokt.
Bezig met piekeren
terwijl het leven doorgaat
maar ik het startschot gemist heb.
16/12/2024
Niets perfect
Niets perfect
Ik werd geen schilder, geen sportman en geen architect,
maar speelde met kinderen die weinig bewogen,
ik vroeg ze te luisteren en opende hun ogen,
toch liep met hen niet alles perfect.
Ik knutselde huizen gepland met al mijn intellect,
ze staan nog ergens te lande vrolijk te pronken
vol snufjes die destijds glansden en blonken,
maar het kan beter nu, ze zijn niet perfect.
Ik herstelde fietsen en vond de fouten direct
en we maakten weer tochten en reizen
na wat afstellen met moeren en vijzen,
al bleek naderhand wel: het was niet perfect.
Ik kende mijn taal en schreef haast alles correct
tot mijn handboek uit de winkels verdween
en een nieuwe kijk op spelling verscheen,
en ik wist: man je blijft niet eeuwig perfect!
Ik had voor vrienden en leraars het grootste respect,
maar later moest ik al te vaak toegeven:
ook zij leiden geen smetteloos leven,
zelfs mijn idolen zijn wellicht niet perfect.
Ik hoor jullie zo vaak praten in je eigen dialect
Ik hoor jullie, maar ik hoor het slecht
wat je ook mompelt, schreeuwt of zegt,
Zo is communicatie met mij heel zelden perfect...
Dus reis ik hier vandaan, en volg mijn eigen traject,
soms vraag ik de weg, soms neem ik een kaart,
mijn gps is voor mij soms schatten waard,
maar zonder voeding is ook dat ver van perfect.
Ik verwacht van medicatie en vaccins het gewenste effect
maar voel me loom en gedeprimeerd
wanhopig en gedesillusioneerd
en stel vast: ook wetenschap is lang niet perfect.
In de natuur krijg ik bezoek van menig vrijpostig insect,
ondanks de goede lucht en het overvloedige groen
is er zo weinig voor de schepper in mij te doen
en stel vast: ook ikzelf word niet spoedig perfect.
De klok blijft tikken en zegt mij: doe wat je wenst, nu direct!
mijn spieren zijn weer te moe en te slap
ik bedenk zelfs geen smakeloze grap
wat je uitstelt, verlies je, want je bent niet perfect.
Onhaalbaar
Onhaalbaar
Als kind kreeg ik een grote zak met knikkers
rond of plat, groot of bros, en mooi of mals,
ik ruilde ze snel voor een doos vol stickers
stil of oud, gekreukt of pittig, muzikaal of vals.
Als ik niets te doen had, wou ik er eentje kiezen
en hem plakken in de agenda van mijn leven,
maar de plichten deden mij mijn tijd verliezen
en ik vond geen plek om nog iets op te kleven.
Ik fietste met slechts de hulp van eigen materiaal,
ik zong op zee a capella de allerhoogste noot
voor niemand schreef ik mijn geheim verhaal
en orkanen spoelden mijn humor door de goot.
Mijn tijd is op en ik overzie mijn vergeelde plannen
die ik nog vorig jaar vol overmoed wou digitaliseren,
maar ze zijn de facto bij het schroot verbannen
en wellicht niemand zal die ooit voor mij realiseren .
Klasreünie
Zo voorbij
Ogen vol nostalgie
naar dromen van weleer,
verdwaald in troebel water
of gelauwerd, onverwacht
in succes met roes en roem,
Handen verkrampt rimpelend
meer dan ooit tevoren
omklemmend de gaven
van al te snel gevloden jaren
verzonken in herinneringen
Stemmen zwemmend
op de golven, wisselend
dag na ochtend na nacht
na avond, elke week genoteerd
In uitpuilende agenda's
Elk jaar opnieuw,
een halve eeuw gejaagd
alsof men zijn beker vult
Alvorens ten slotte grondig
zijn tanden te poetsen
voor het slapengaan
Gebroken lichtstralen
Geen vuur in de toren
Mijn schepen liggen doelloos in de haven
wachtend op bemanning die niet komen wil,
werkloos wiegend stervend, niet begraven
volgestouwd en toch verweesd en stil.
Geen vaartuig vindt de vaargeul via 't zoute sop,
de toren zeewaarts die de weg toont is gedoofd
geen bundel licht zoekt nog de einder op
de toekomst heeft mijn einddoel weggeroofd.
De zeilen zijn verrimpeld en gereefd
de masten zingen stomme melodieën.
Mijn sterren hebben veel te hoog geleefd,
mijn stem die schreeuwde parodieën.
Het roer is vastgeroest en zit vol wieren,
het anker ligt eenzaam op het dek vergeten;
als iemand nu mijn tros zou willen vieren
heb ik me van mijn kwijte koers gekweten.
10/3/2020
Een gebrek zonder leven
Opgravingen
Bij gebrek aan dromen
die ik in dit leven na mag jagen,
graaf ik in 't verleden
waar die dromen zijn gezaaid.
Bij gebrek aan levens
die ik niet kunnen kiezen heb
zoek ik de trofeeën
van 't geluk dat ik genieten mag.
Bij gebrek aan jaren
die trouw mijn plannen vergezellen
Raap ik blitse sprankels
gelijk gevallen bladeren in de herfst.
Bij gebrek aan wegen
die ik miste op mijn foute wegenkaart
stapte ik gewoon rechtdoor
in mijn heilig doolhof zonder bochten.
Bij gebrek aan tranen
die ik spaarde dank zij lieve mensen,
treur ik in 't geheim
als niemand nabij mij troosten kan.
4/3/2020
Bedelaarster 1956Als kind maakte ik het mee dat een arm vrouwtje uit mijn straatme aansprak.ik was aan het rondfietsen in de tuin, en ging afgevallen fruit oprapen om haar te geven.
Veldrit in mijn tuin
Putten en hopen zand:
daar te fietsen is mijn eigen land
en dan crossen naar het ijzeren hek:
ik vond het heerlijk, echt te gek.
Vrij van trappers in 't centrale stuk
met de beide benen in de lucht,
voor de wespen op de peren erg beducht:
ik reed ertussen, ik reed ze stuk.
Van de wijngaard onder glas
naar de struiken in het gras
langs de muren die trillen
zolang de machines daveren willen.
En dan staat daar die sjofele vrouw
op de stoep aan de andere zijde
ik geef haar valfruit en maak haar blijde
omdat ze krijgt wat ze hebben wou.
6/3/2019
Tita
Tita
Aan de ketting in een plankenhok,
eenmaal daags een bordje met een afgekoelde brok,
maar als je rende door het gras
leek het wel of heel de tuin de jouwe was.
Samen zijn we na de oorlog opgegroeid
uren hebben wij wild gespeeld en gestoeid.
Alleen als er vriesweer was en guur
mocht je binnen naast het vuur.
En lag ik uitgestrekt neer als dood
dan legde je op mijn rug je sterke poot.
Je was een schaper, een lieve hond
bij wie ik de eerste vriendschap vond.
5/3/2019
Naoorlogse eenzaamheid
Postbellum blues
Neem de peddels van het strand.
Raap de blaadjes op, verspreid op Campo Santo.
Schik de kwallen op een rijtje
en sorteer dat alles in de juiste container.
Haal de bedelaars uit de brievenbus
en zoek een spaarpot die zingt
van de stoomboot en de zwarte knecht.
Geef het woord aan groene monsters
maar sluit de deur van de zaal.
Spit je vaders gazon zorgvuldig om
en verwijder elke doorn zonder rozen,
want als die bloeien als dichtbije sterren
Gaan onverhoeds de klokken luiden.
22/1/2019
